by admin | dec 1, 2025 | Verkiezingen 2024
‘Echt het land op orde zetten kan vandaag enkel nog met een diepgaande staatshervorming’, schrijft Jan Wostyn van Vista over het akkoor dat de regering-De Wever bereikte over de begroting. ‘Het is opvallend dat met name bij de N-VA daar niemand nog over spreekt.’
Afgelopen maandag kondigden de onderhandelende partijen van Arizona een akkoord af over een meerjarenbegroting. Ruim voor de deadline van Kerstmis die premier De Wever zelf had ingesteld. Misschien ook niet toevallig vlak voor het begin van de driedaagse staking van de vakbond. De hele nacht doorwerken net voor zijn tegenstanders drie dagen het land proberen plat te leggen. Een typische De Wever-sneer?
Het akkoord kan op het eerste zicht best wel evenwichtig genoemd worden. Het was duidelijk dat enige creativiteit nodig zou zijn om zowel de sociale flank als de liberale flank van deze regering tegemoet te komen. Een aanpassing van de index ligt altijd gevoelig bij socialisten, maar een index in centen in plaats van procenten die enkel de salarissen boven de 4.000 euro een beetje treft kan men moeilijk asociaal noemen, zoals ik zelf ook al voorstelde in 2021, zij het met bevriezing van de index vanaf 5000 euro bruto. Het voelt ook wel wat vreemd aan dat vakbonden daar dan keihard tegen fulmineren alsof ze vooral strijden voor de koopkracht van de rijkste helft van de bevolking. Dat de Groenen hetzelfde doen, voelt dan weer minder vreemd aan. Hun kiespubliek zit waarschijnlijk vaker wel dan niet boven die drempel.
Voor de liberalen van de MR was het dan weer niet eenvoudig om een aantal belastingverhogingen te slikken die wel degelijk in dit akkoord zitten. Een verdubbeling van de effectentaks is dan wel geen miljonairsbelasting, maar aangezien enkel effectenrekeningen boven één miljoen euro in aanmerking komen, gaat deze belasting wel in die richting.
Het is ook een typisch voorbeeld van hoe belastingen evolueren in dit land: ze beginnen met een klein percentage en bij elke begrotingscontrole wordt het kraantje een beetje verder opengedraaid om de gaten te dichten.
Ook de verhoging van de BTW op gas is geen leuke maatregel, maar kan je desnoods nog als een verantwoorde klimaatmaatregel verkopen. Bovendien is de gasprijs de voorbije 10 maanden bijna gehalveerd, zodat consumenten die verhoging eigenlijk niet eens zullen voelen. Wat dan meteen ook wel de vraag doet rijzen hoeveel die ene maatregel dan wel zal opbrengen. De verhoging van de BTW van 6 naar 12% op hotels, frietkoten, festivals en meeneemmaaltijden inspireerde Vincent Van Quickenborne (Open VLD) op X dan weer tot een nogal dramatische “De horeca betaalt het gelag”. Als dit echter het grootste probleem is dat je ziet in deze meerjarenbegroting, had je perfect zelf ook in de regering kunnen zitten.
Tot slot is ook de symbolische maatregel om de lonen van ministers en federale parlementsleden niet te indexeren tot het einde van de legislatuur niet onbelangrijk. Ook het afschaffen van de partijfinanciering via de Senaat was eveneens een minimum minimorum, want er zit nog wel vet op de soep in het politieke apparaat. Wie besparingen doorvoert, mag zichzelf daarbij niet ontzien.
Arizona doet hiermee wel wat Vivaldi nooit kon: hervormen, de begroting bijsturen in de juiste richting én een klein beetje tegemoet komen aan het sentiment bij de bevolking over een politieke klasse die boven haar stand leeft. Of dit alles zal volstaan om de begroting effectief vlot te trekken, valt niettemin nog steeds te betwijfelen. Zo lijkt het aan het werk krijgen van 100.000 langdurig zieken op 5 jaar tijd toch een beetje budgettaire hocus pocus en wensdenken.
Tegelijkertijd kunnen we niet anders dan vaststellen dat ook deze meerjarenbegroting geen enkele structurele oplossing biedt voor een land in onevenwicht. Je kan blijven elk jaar wat BTW-tarieven aanpassen, een belastingkraantje links of rechts wat opendraaien en wat beknibbelen met wat kunstgrepen in de index of de pensioenen, maar dat is niet meer dan kicking the can down the road, zoals uitgerekend Bart De Wever dat vroeger altijd noemde vanuit de oppositie.
Echt het land op orde zetten kan vandaag enkel nog met een diepgaande staatshervorming. Het is opvallend dat met name bij de N-VA daar niemand nog over spreekt. Ten eerste krijg je de overheidsuitgaven globaal gezien nooit structureel naar beneden zonder het doorvoeren van verregaande fiscale autonomie voor de deelstaten. Die deelstaten zullen pas verantwoord omgaan met hun centen als ze ook afgerekend kunnen worden op hoe ze die centen gaan halen bij de burger. Vandaag krijgen ze gewoon hun geld van de federatie en delen ze dat uit naar eigen goeddunken, zonder al te veel getob over de effectiviteit en noodzakelijkheid van de uitgaven.
Ten tweede zal ook dit akkoord niets doen aan de structurele verwaarlozing van de federale kerntaken. De rekening blijft nagenoeg ongewijzigd: na aftrek van de sociale zekerheid, de rentelasten en de dotaties aan de deelstaten houdt de federale regering zo´n 20 miljard over, voor taken waar ze vandaag 40 miljard euro aan uitgeeft. Zo blijf je onvermijdelijk vastzitten met een weinig performante justitie en een gebrekkige politiecapaciteit. Ook de toekomstige financiering van defensie is hiermee helemaal niet opgelost.
De Wever hanteert voor zijn Arizona-project een mentale horizon van 10 jaar. Bij de meeste grote leiders valt die periode uiteen in 2 fases: de fase van de consolidatie en de fase van de expansie. De eerste termijn heeft dan als doel de federale macht van de N-VA verder te bestendigen en de nodige partners verder aan zich te binden. Vooruit en CD&V zijn vandaag al bijna satellieten van de N-VA geworden. Ze halen net voldoende binnen om de alliantie ook aan hun eigen achterban te blijven verkopen. Ook de MR en Les Engagés hebben hun kiespubliek inmiddels kunnen verzoenen met een Vlaams-nationalistische premier, wat 5 jaar geleden nog ondenkbaar leek.
In de tweede fase van de expansie vanaf 2029 zal De Wever niet anders kunnen dan eindelijk ook het land structureel om te vormen door middel van een zevende staatshervorming. Een oplossing voor de lamlendige financiering van de federale kerntaken is daarbij in ieders belang. Bovendien zal ook een oplossing voor Brussel moeten gevonden worden, dat waarschijnlijk volgend jaar al onder federale curatele zal komen. Tot slot zal vooral de Vlaamse kiezer niet eeuwig blijven aanvaarden dat de belastingen veel te hoog en de pensioenen te laag zijn. De Vlaamse kiezer zal echt niet blijven tolereren dat hij of zij voor elke mogelijkheid tot sparen of beleggen opnieuw langs de federale tollenaar moet passeren.
Laten we De Wever daarom toch ook eens aan zijn eigen woorden herinneren vóór de verkiezingen. In 2022 verkondigde De Wever nog plechtig: “Voor minder dan confederalisme moeten ze mij niet bellen”. Alle bevoegdheden moesten toen naar de deelstaten, anders had het allemaal geen zin.
De Wever zou niet de eerste premier zijn die alles wat hij voor de verkiezingen beloofde, ziet wegzinken in het alles verzwelgende Belgische moeras. Niemand is zich hier meer van bewust van De Wever zelf. Bij de oude Grieken was het noodlot onafwendbaar. Benieuwd hoe dat uitdraait bij de “Nieuw-Vlaamse Alliantie”.
Bron: Knack.be
by admin | dec 1, 2025 | Verkiezingen 2024
Minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Prévot (Les Engagés), kan niet beloven dat er geen extra belastingen zullen volgen na het begrotingsakkoord. Dat zegt hij zondagmiddag in een studiogesprek met VTM NIEUWS.
“Ik wil een duidelijk signaal geven: tot het einde van deze regering aanvaard ik geen enkele belasting meer”, verklaarde Georges-Louis Bouchez (MR) over de begrotingsdeal in ‘De Morgen’. Maar dat zal misschien toch moeten, aldus Prévot zondagmiddag in VTM NIEUWS. “Ik moet eerlijk zijn, en ik kan niet vandaag beloven dat er in de vier komende jaren geen extra inkomsten zullen komen”, zegt de minister van Buitenlandse Zaken.
Of er eventueel nieuwe belastingen volgen, zal volgens de minister afhangen van de toekomstige economische en geopolitieke situatie. Extra besparingen zullen in de toekomst misschien noodzakelijk zijn. “Eerlijk gezegd kan ik dus niet beloven dat er geen extra belastingen zullen volgen”, aldus de minister. Hij voegt daar aan toe dat die extra belastingen niet de bedoeling zijn. “Eerst moeten de verschillende uitgaven van de regering en administratie verminderd worden.”
De begrotingsoefening bestaat voor een derde uit extra belasting, waarvan de middenklasse (mensen vanaf 2.600 euro netto) het grootste deel betaalt. “We hebben maatregelen genomen die niet altijd aangenaam zijn, dat weten wij. Maar we hebben de koopkracht van de middenklasse, en zeker kwetsbare gezinnen, kunnen beschermen.” Een algemene indexsprong is vermeden, dus vindt Prévot dat de middenklasse werd gespaard.
De minister reageert ook op het dossier rond de Russische tegoeden die bij Euroclear in Brussel geblokkeerd staan. De discussie draait om ruim 210 miljard euro. Meer dan 180 miljard daarvan staat geparkeerd bij Euroclear in Brussel. Europa wil die gebruiken om Oekraïne te helpen. Premier De Wever heeft zich daar hard tegen verzet. Hij wil eerst harde garanties dat de verantwoordelijkheid gedeeld wordt moest het mislopen.
Zolang die garanties ontbreken, vindt Prévot het “opmerkelijk” dat er in de Kamer “urenlang wordt gediscussieerd over de prijs van frieten, maar geen enkel debat plaatsvindt over het zwaard van Damocles dat boven ons hoofd hangt”. “Er bestaat een gigantisch risico. Ik heb het gevoel dat niet iedereen dat begrijpt”, aldus de minister.
Bron: hln.be
by admin | nov 12, 2025 | Verkiezingen 2024
Vooruit-voorzitter Conner Rousseau zet de deur op een kier voor om hoge lonen eenmalig niet volledig te indexeren Dat zei hij zondag bij VTM NIEUWS. Hij verzet zich wel tegen een ‘platte indexsprong’.
Volgens Rousseau is een begrotingsakkoord tegen Kerstmis – de harde deadline die premier Bart De Wever zichzelf gegeven heeft – mogelijk ‘als iedereen een normale houding aanneemt en ernstig wil onderhandelen’, zei hij. Zo is het onmogelijk om een akkoord te krijgen waarmee elke partij 100 procent akkoord gaat, zei hij, waarmee hij, zonder namen te noemen, verwees naar MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez.
Zo is Vooruit tegen een btw-verhoging en een indexsprong, benadrukt hij. In een interview met Het Laatste Nieuws stelde hij wel dat een verhoging van 21 naar 22 procent de ‘meest sociale’ manier zou zijn om de btw te verhogen, als iedereen dan toch een toegift moet doen.
‘Als er dan echt iets gedaan wordt met de btw, is de index dubbel zo belangrijk’, zei hij zondag. ‘Als die btw een klein beetje omhoog zou gaan, dan krijg je dat wel terug in de index. (…) Je moet hervormen maar als het waait moet je elkaar ook stevig vasthouden en moet je werkende mensen die op het einde van de maand niet veel overhouden, extra koopkracht geven.’
Centenindex?
Rousseau zet de deur wel op een kier om hoge lonen eenmalig niet volledig te indexeren. Een cijfer wil hij daar niet op plakken, maar het gaat niet over mensen die 2.000 of 3.000 euro netto per maand verdienen. ‘Ik heb het over heel hoge lonen zoals dat van mij bijvoorbeeld, daar kan je misschien een beetje minder geven’, zegt hij. ‘Maar mijn poetshulp moet haar volledige index krijgen.’
Rousseau legde in 2022 ook al een index in centen op tafel, waarbij een vast bedrag wordt gegeven in plaats van een percentage. ‘Ik wil daarover spreken om tot een oplossing te komen. Maar ook als een miljonairstaks besproken kan worden’, zei hij. ‘Sommigen beweren dat ze tegen een btw-verhoging zijn, maar hebben echt een probleem met een miljonairstaks. Dat vind ik echt onbegrijpelijk.’
Ook vicepremier en minister van Begroting Vincent Van Peteghem (CD&V) zei zondag in De Zevende Dag op VRT1 dat een eenmalige ‘centenindex’ bespreekbaar moet zijn. ‘Als we zoeken naar oplossingen mogen we geen taboes hebben, zodat we ervoor zorgen dat we het systeem behoudbaar en duurzaam kunnen houden op lange termijn.’ Het behoud van de automatische indexering is voor zijn partij wel heel belangrijk, benadrukt hij, maar er kan dus wel gesproken worden over aanpassingen van het systeem. (Belga) Bron: Knack
Neutr-On wil geen enkele indexsprong toelaten, dat zet de deur alleen maar open naar een volledige indexsprong. Volgens Neutr-On moet de regering extra inkomsten halen bij hen die te weinig belastingen betalen: bij de bedrijven, bij de sporters en bij de tegoeden in de belastingsparadijzen. Het wordt tijd dat onze sporters die in het buitenland wonen, zoals in Monaco? ook volledig in België belast worden volgens Belgische normen, idem voor alle tegoeden in de belastingsparadijzen zoals Panama. Elk jaar gaat er voor 300 miljard euro naar de belastingsparadijzen. De regering doet geen enkele moeite om daarop behoorlijke belastingen te heffen.
by admin | nov 9, 2025 | Verkiezingen 2024
Zondag 23 november trekt de nationale manifestatie tegen geweld tegen vrouwen door de straten van Brussel. Deze jaarlijkse manifestatie, georganiseerd door het Mirabal-platform, brengt duizenden mensen op de been om het vele geweld tegen vrouwen aan te kaarten én om een daadkrachtige aanpak te eisen. Met de PVDA en onze vrouwenorganisatie Zelle stappen we mee op.
“Wij roepen iedereen op om mee te betogen want geweld tegen vrouwen is een structureel probleem in onze samenleving. Bovendien zullen de geplande maatregelen van de regering-De Wever-Rousseau de kwetsbaarheid van vrouwen, ook voor geweld, verder vergroten. Daarnaast blijft het wachten op een echte daadkrachtige aanpak van geweld voorzien van voldoende middelen en handen”, zegt Maartje De Vries, voorzitster van Zelle.
1. Geweld tegen vrouwen zit diep ingebed in de samenleving
Elke dag opnieuw worden vrouwen geconfronteerd met geweld: in hun relaties, op straat, in de sportclub, op school, op het werk. Een op de drie vrouwen wordt in haar leven slachtoffer van seksueel geweld. In België wordt elke twee weken een vrouw het slachtoffer van femicide.
De cijfers zijn alarmerend maar tegelijk slechts het topje van de ijsberg, want de meerderheid van de slachtoffers doet geen aangifte en komt dus niet officieel in de cijfers.
De onveiligheid voor vrouwen neemt toe. Een factor die daaraan bijdraagt, is de invloed van extreem- en conservatief rechts, die traditionele rollen benadrukken. Denk maar aan sommige populaire influencers zoals Andrew Tate. Dat versterkt seksisme en haat tegenover vrouwen.
Geweld tegen vrouwen is geen individueel probleem, het is een maatschappelijk probleem. Het zit in het DNA van onze samenleving. Het houdt de ongelijkheid tussen vrouwen en mannen in stand en verdiept ze. Dat heeft verontrustende gevolgen voor de gelijkheid, veiligheid, gezondheid en kansen van vrouwen en meisjes. Er is dan ook een maatschappijbrede aanpak nodig om dit geweld aan te pakken.
2. De Arizona-regering vergroot de kwetsbaarheid
De plannen die de regering-De Wever-Rousseau op tafel heeft liggen, zullen een grote impact hebben op de sociaal-economische situatie van vrouwen.
De pensioenmalus zal een op de twee vrouwen treffen die met vervroegd pensioen gaan. Pensioenhervormingen, zoals het snijden in het aantal gelijkgestelde periodes of het hervormen van het overlevingspensioen, treffen voornamelijk vrouwen.
Er is ook een loonkloof van bijna twintig procent. Omdat vrouwen vaker deeltijds werken én omdat sectoren waar voornamelijk vrouwen werken, vaak lage lonen hebben. Als de Arizona-regering beslist om te snoeien in de premies, om de loonblokkering aan te houden enz. dan zullen vrouwen dit hard in hun portemonnee voelen.
Dat is nog niet alles. De Wever en Rousseau openen de jacht op werklozen en langdurig zieken. Van die laatste groep is 60 procent vrouw.
Al deze maatregelen hakken in op de economische onafhankelijkheid van een grote groep vrouwen die meer en meer afhankelijk zullen worden van anderen. Dit alleen al is een vorm van economisch geweld. Tegelijk maakt het vrouwen kwetsbaarder, ook voor fysiek geweld.
Diezelfde regering duwt vrouwen niet enkel in de armoede door te snoeien in het inkomen, ze maakt het hen ook moeilijker op de arbeidsmarkt. Tal van maatregelen moeten de arbeidsmarkt ‘versoepelen’: meer ‘vrijwillige’ overuren, de annualisatie van de arbeidstijd, een toename van de flexi-contracten en zelfs contracten van minder dan een derde van een voltijdse betrekking.
Vrouwen werken nu al vaker in onzekere, zeer flexibele, laagbetaalde jobs — in de zorg, schoonmaak of de verkoop. Door nog meer flexibiliteit te eisen, wordt het nóg moeilijker voor vrouwen om werk en privé te combineren.
Bovendien verzwakt de toename van precaire contracten en arbeidsomstandigheden vrouwen op de arbeidsmarkt waardoor ze meer risico lopen op mistoestanden en op grensoverschrijdend gedrag. Wie afhankelijk is van een tijdelijk contract of onregelmatige uren, heeft minder verweer.
3. We willen een echt plan tegen geweld
Geweld tegen vrouwen zit diepgeworteld in onze samenleving. Tegelijkertijd blijft het wachten op een brede, structurele aanpak vanuit het beleid, voorzien van voldoende middelen én handen.
Zo’n brede aanpak betekent investeren in opvang voor en bescherming van slachtoffers, een betere opvolging van daders, meer én gespecialiseerd personeel bij politie en justitie, in preventie. Het betekent justitie en politie versterken zodat slachtoffers gehoord en klachten snel behandeld kunnen worden. En het betekent een beleid voeren dat economische ongelijkheid en onzekerheid terugdringt.
We hebben nood aan een nationaal actieplan tegen geweld op vrouwen met concrete doelstellingen, budgetten en verantwoordelijkheden. Niet enkel op papier, maar beleid dat vrouwen effectief beschermt — thuis, op het werk en op straat.
Samen op straat op 23 november
Zelle en de PVDA sluiten zich aan bij de oproep van het Mirabalplatform voor een nationale manifestatie tegen geweld tegen vrouwen.
Wij zeggen ‘stop’ tegen de afbraakmaatregelen van de regering-De Wever-Rousseau die vrouwen kwetsbaarder maken. Wij komen op straat voor een daadkrachtige aanpak van geweld voorzien van voldoende budget en handen. Wij komen op straat omdat geweld tegen vrouwen geen natuurwet is. De aanpak of het uitblijven ervan is het gevolg van politieke keuzes.
Loop daarom mee in het blok van Zelle en de PVDA:
➡️ Zaterdag 23 november, om 14 uur, Poelaertplein, Brussel
➡️ Betoging tegen geweld op vrouwen, georganiseerd door het Mirabalplatform.
Bron: pvda.be
by admin | nov 9, 2025 | Verkiezingen 2024
“Dat er na weken van deadlines en best-and-final-offers geen akkoord is, is geen toeval. Het is het rechtstreekse gevolg van het sociaal verzet en de betoging van 140.000 mensen op 14 oktober. Zelfs het zogenaamde ‘zomerakkoord’ blijft onvoltooid. Daardoor worden de pensioenmalus en al de asociale maatregelen tegen de gepensioneerden, tegen de nachtpremies… uitgesteld. Duizenden mensen verliezen hierdoor geen geld. Dat alles dankzij de groeiende beweging die de regering zwaar onder druk zet”, zegt onze voorzitter Raoul Hedebouw.
“Onze pensioenen stelen, nachtpremies afschaffen, langdurige zieken aanvallen, de btw verhogen … de plannen van de regering hebben gewoon geen draagvlak bij de bevolking. De Arizona-partijen voelen dat en dat ligt aan de basis van deze crisis. Hun plannen uitstellen tot eind december zal daar niets aan veranderen. De sociale afbraak moet stoppen, niet gewoon wat later uitgevoerd”, zegt Raoul.
Er zijn alternatieven voor de afbraakpolitiek van deze regering door de superrijken en de multinationals te doen betalen. Wij roepen op om verder te mobiliseren om de druk op de regering op te voeren.
“Niemand kan naast de boodschap van de straat op 14 oktober”, zegt Raoul. “140.000 mensen uit alle lagen van de bevolking – arbeiders, zorgverleners, jongeren, gezinnen – kwamen met één stem naar buiten. Zij stuurden een duidelijke boodschap aan de regering: stop dit asociaal beleid. De vakbonden kondigen een sterk vervolg aan met de geplande stakingen op 24, 25 en 26 november. Niemand kan ontkennen dat dit de regering zwaar onder druk zet.”
Wij steunen de acties van de vakbonden en verwerpen het discours van Bart De Wever als zou er “geen alternatief zijn”. Er is géén gebrek aan alternatieven, maar er dienen andere politieke keuzes gemaakt te worden.
“Er liggen perfect haalbare voorstellen klaar die miljarden kunnen vrijmaken voor echte sociale noden. Ten eerste: de miljardensubsidies en fiscale cadeaus aan de grote bedrijven aanpakken. Ten tweede: maatregelen nemen tegen de superrijken – te beginnen met een echte miljonairstaks die de welvaart eerlijker verdeelt. En ten derde: stoppen met de aankoop van nieuwe peperdure F-35’s en ander offensief militair materieel dat ons niet dichter bij vrede brengt”, aldus Raoul.
“Niemand stemde voor het huidige afbraakplan van de regering. Integendeel, de Arizona-partijen beloofden dat werken meer zou gaan lonen. Dat is exact het omgekeerde van wat ze nu doen”, vervolgt Raoul. “Wij eisen dat de regering haar plannen voor sociale afbraak intrekt en luistert naar de eisen van de mensen op straat: geen pensioendiefstal maar rechtvaardige belastingen, bescherming van sociale rechten en investeringen in zorg, onderwijs en duurzame jobs.”
Wij steunen de sociale beweging, de vakbonden en alle democratische krachten die de druk hoog houden.
“Als de afbraakplannen van De Wever en Rousseau er vandaag niet door raken, dan is dat het resultaat van de collectieve actie. Nu spreekt men over een akkoord tegen Kerstmis. Als wij volhouden – op straat en in de politieke strijd – en als de beweging nog in kracht toeneemt, kunnen we deze regering doen terugkrabbelen en echte alternatieven afdwingen”, besluit Raoul.
Bron: pvda.be
by admin | nov 7, 2025 | Verkiezingen 2024
In de praatprogramma’s wordt er volop gespeculeerd over de onderhandelingsstrategie van de eerste minister, het karakter van verschillende politici en de betekenis van de uitdrukking ‘parfum de crise’. Maar wie verder kijkt dan het mediaspektakel ziet vooral hoe een belangenconflict tussen werkende mensen en het grote geld tot uiting komt.
“Wij gaan naar onze reporter aan de Wetstraat. Is er al nieuws daar?”
“Neen, de onderhandelingen zijn nog aan de gang. Voorlopig valt er niets nieuws te melden.”
Zo gaat het al een tijdje dag in dag uit in de journaals. In de kranten wordt er ondertussen gespeculeerd over de onderhandelingsstrategie van Bart De Wever of het moeilijke karakter van Georges-Louis Bouchez.
Het gaat eigenlijk al jaren zo. Politieke verslaggeving lijkt vaak erg op hoe Felix Heremans in De slimste mens verslag uitbracht van Thuis: er is overal drama, maar eigenlijk is er niets gebeurd.
In de meer serieuze praatprogramma’s waarin duiding zou moeten worden gegeven, zijn de formats uit de sport dan weer dominanter. Welke partij haalt welke trofeeën binnen? Wie komt er als winnaar uit de onderhandelingen? Hangt de regering wel goed aan elkaar als team? Op sociale media worden er ondertussen explainervideos in elkaar gestoken om de oorsprong van de uitdrukking parfum de crise te duiden.
Een mens zou bijna vergeten dat in de politiek normaal gezien een heel andere logica speelt dan in een soap of in een sportwedstrijd. Het gaat er niet om wie ruzie heeft met wie. Het gaat er ook niet om wie wint of verliest. Het gaat erom dat we op een democratische wijze van mening kunnen verschillen over hoe we onze samenleving inrichten en welk beleid het algemeen belang het beste dient.
Starve the beast
Wie voorbij het opgeklopte mediaspektakel kijkt, ziet nochtans dat ook de begrotingsonderhandelingen die momenteel plaatsvinden in essentie daarover gaan.
Als eerste minister wil Bart De Wever die fundamentele discussie over hoe de samenleving eruit zou moeten zien het liefst sluiten nog voor die begonnen is. “There is no alternative”, zo herhaalde hij letterlijk de woorden van Margaret Thatcher. We staan aan de rand van de afgrond, we moeten besparen en er zijn geen vijf manieren om dat te doen. Dat herhaalt de premier tegen iedereen die het wil horen.
Wat De Wever niet zint, is dat zijn verhaal steeds meer op tegenspraak stuit. Zo berekende denktank Minerva dat maar liefst 85 procent van de verslechtering van het begrotingssaldo het gevolg is van de dalende inkomsten in de sociale zekerheid.
De denktank maakt duidelijk dat de regering de strategie van Starve the beast toepast: eerst belastingen voor bedrijven verlagen en, als de inkomsten dan voorspelbaar tegenvallen, doen alsof er geen andere keuze mogelijk is dan te besparen in de sociale zekerheid.
“Het is een oude politieke truc om vrees aan te jagen, om dan te beloven redder van het vaderland te worden”, weet ook professor economie en voormalig parlementslid van Open VLD Paul De Grauwe. In plaats van de huidige besparingspolitiek pleit hij voor een beleid dat de economische groei stimuleert met publieke investeringen.
Hij stelt voor om de hoogste inkomens meer te belasten. “De top 1 procent betaalt minder dan 25 procent belastingen op reeds superhoge inkomens, dat is de helft van wat de modale Belg betaalt”, zo rekent De Grauwe ons voor.
Belangenconflict
Dat veel mensen niet meegaan in het doemverhaal van De Wever werd ook duidelijk op dinsdag 14 oktober, toen meer dan 100.000 mensen de straat op gingen. De vakbonden kondigden ook al een nationale staking aan op 26 november.
Het is niet toevallig dat Vooruit nu opnieuw een miljonairstaks op tafel legt. De Wever mag zo vaak herhalen als hij wil dat staken geen enkel nut heeft, het is duidelijk dat de druk van de vakbonden weegt op Vooruit en CD&V en zo op de begrotingsonderhandelingen.
Tegenover de druk van onderuit is er echter ook de druk van bovenaf. Als onze kredietscore verlaagd zou worden, dan zullen banken hogere rentelasten aanrekenen op de Belgische staatsschuld. Laat dat nu net het grootste drukkingsmiddel van vooral de N-VA zijn aan de onderhandelingstafel.
Wat zich aan de onderhandelingstafel afspeelt, is met andere woorden een klassiek belangenconflict. Aan de ene kant staan de banken en het grote geld met de kredietbeoordelaars als spreekbuis. Aan de andere kant staan de werkende mensen en gewone burgers met de vakbonden en middenveldorganisaties als spreekbuis.
Het karakter van Bouchez zal best lastig zijn en er valt ongetwijfeld van alles te zeggen over de onderhandelingstechniek van De Wever, maar fundamenteel is het dit belangenconflict dat ervoor zorgt dat de onderhandelingen momenteel vastlopen. De regering heeft duidelijk de kant van het grote geld gekozen, maar voelt de druk van onderuit toenemen.
Alternatieven voor het huidige besparingsbeleid zijn er zeker, maar het zal mee van het succes van de staking eind november afhangen of ze een kans maken om ook beleid te worden.
Bron: dewereldmorgen.be
