Vakbonden kondigen nieuwe betoging op 15 december aan, “ook nadien nog acties voor koopkracht”

Op 15 december vindt er in Brussel een nieuwe nationale betoging plaats. Dat melden de christelijke vakbond ACV, de socialistische ABVV en de liberale ALCVB vandaag. Ook nadien volgen nog acties

De beslissing om opnieuw de straat op te trekken, valt daags nadat de federale regering een verzoeningsvoorstel afklopte om de loononderhandelingen tussen bonden en werkgevers vlot te trekken. 

Maar dat voorstel vindt geen genade bij het ABVV. “Het verzoeningsvoorstel van de regering, met 0 procent loonmarge en een cheque van maximaal 750 euro, voldoet niet. Het is een pleistertje op een gapende wonde”, zegt de vakbond via Twitter. “Op 15 december komen we in gemeenschappelijk vakbondsfront op straat voor een nationale betoging in Brussel.” 

Ook het ACV besliste vandaag na verschillende contacten om in gemeenschappelijk vakbondsfront actie te voeren op 15 december, aldus de woordvoerder. De actie is voor het ACV heel belangrijk gezien de Europese top die dan plaatsvindt in Brussel, klinkt het. ACV wil met de actie doorduwen voor een prijsplafond. “Energie blijft een grote bekommernis voor onze leden.”

Ook ACLVB bevestigt de deelname aan de betoging. “De ACLVB doet mee”, aldus de woordvoerder.

In een persbericht hekelt ACV ook dat de regering een loonsverhoging weigert. “Als doekje voor het bloeden komt er een energiepremie. Ook bij de vorige IPA-ronde werd bepaald dat werknemers in bedrijven die het goed deden tijdens de coronapandemie een cheque van maximaal 500 euro konden krijgen. Uiteindelijk kreeg amper de helft van de werknemers in de privésector, zo’n 1,5 miljoen mensen, een coronapremie van slechts gemiddeld 280 euro. De criteria voor de toekenning van de energiepremie zijn nu nog een pak strenger…” De groene vakbond voert onder meer aan dat de premie eenmalig is, maar dat een structurele verbetering nodig is. 

Komende maanden nog acties voor koopkracht

Het blijft ook niet bij het protest op 15 december. De komende maanden volgen nog acties voor de koopkracht, aldus het ACV. De vakbond dekt die acties tot eind maart zodat de leden kunnen deelnemen.

“15 december, maar ook in januari en februari en zo lang als nodig. We blijven zeggen dat elke maand meer dagen telt dan wat het loon van vele werknemers en werkneemsters kan dekken. Een prijsplafond voor gas is nu noodzakelijk”, tweet Marie-Hélène Ska, algemeen secretaris en de nummer twee van het ACV.

Op 9 november was er al een nationale actie- en stakingsdag. ACV en ABVV mobiliseerden hun leden toen om te pleiten voor een prijsplafond voor gas en elektriciteit en tegen de loonnormwet. De liberale ACLVB riep niet op tot staken, maar liet de keuze aan de leden zelf. ABVV maakte vorige week al duidelijk dat een nieuwe actie zou volgen in de week van 12 december.

Volgens het verzoeningsvoorstel van de federale regering blijft de loonnorm of ruimte voor opslag bovenop de index op 0. Bedrijven die het goed doen kunnen wel een premie van maximaal 500 euro toekennen aan hun werknemers, op voorwaarde dat daar een sectoraal akkoord voor wordt gesloten. Er wordt ook een ontsnappingsclausule voorzien voor ondernemingen die die financiële ruimte niet hebben. Bedrijven met uitzonderlijk hoge winsten kunnen tot 750 euro gaan. 

Bron: VRTNWS

Kunnen (of moeten) grootouders het probleem in de kinderopvang oplossen? “Een zeer slecht idee”

Kunnen (of moeten) grootouders het probleem in de kinderopvang oplossen? “Een zeer slecht idee”

Nu het ene na het andere kinderdagverblijf de deuren lijkt te moeten sluiten, zijn heel wat ouders op zoek naar een nieuwe opvangplaats voor hun kinderen. Er wordt dan al snel aan de grootouders gedacht. Maar ook zij zijn vaak nog aan het werk en kunnen, of willen, niet de hele werkweek op de kleinkinderen passen. Moet er iets komen zoals “grootouderschapsverlof”? Of is het helemaal geen goed idee om het kinderdagverblijf te vervangen door opa en oma?

Marc is een fiere opa. Op vrije dagen of in het weekend past hij regelmatig op zijn kleindochter Leia. Een zaligheid, noemt hij het in de podcast “Het kwartier”. Maar zoals veel grootouders zijn hij en zijn vrouw nog aan het werk. “Onze dochter en haar man hebben gelukkig een heel ruime vrienden- en familiekring waardoor de opvang kan worden verdeeld als het nodig is. Maar als zoiets structureel zou worden, dan is dat natuurlijk niet gezond.”

Ook baby Aimé kan terecht bij oma en opa. “Elke dinsdag en donderdag passen wij op hem. Van zodra we wisten dat er een kindje op komst was, hebben we dat zelf gevraagd”, klinkt het. “De andere dagen gaat Aimé naar een onthaalmoeder, maar we wilden onze kleinzoon graag veel bij ons hebben.” En ze beseffen dat niet iedereen hetzelfde geluk heeft. 

Kunnen grootouders de kinderopvang vervangen?

Er is al langer een groot tekort aan kinderopvangplaatsen en kinderbegeleiders. Het probleem is alleen maar groter geworden, nu verschillende kinderdagverblijven de deuren moeten sluiten. En dus moeten veel ouders op zoek naar een oplossing. De grootouders zijn dan vaak de eerste hulp bij noodgevallen. Kunnen of moeten zij het kinderopvangprobleem oplossen?

“Dat zou een zeer slecht idee zijn”, zegt gezinswetenschapper Jochen Devlieghere (UGent). “Grootouders zijn vooral het type mensen waar beroep op wordt gedaan in noodgevallen of als onderdeel van het opvangschema. Maar we mogen ze absoluut niet zien als vervanging voor de kinderopvang of als een structurele oplossing voor de kinderopvangcrisis.”

“De kinderopvang heeft verschillende maatschappelijke taken die je niet volledig bij grootouders kunt leggen”, zegt Devlieghere. “Er is een pedagogische functie: kinderen ontwikkelen zich enorm in de kinderopvang. Maar ook een economische en sociale functie. Kinderopvang helpt mensen om niet in armoede te verzeilen. En wat doe je met ouders die geen grootouders hebben? Of met grootouders waar het eigenlijk niet zo fijn is om te worden opgevangen?”

In Zweden gaan kinderen vaak pas vanaf de leeftijd van 1 jaar naar de kinderopvang

Jochen Devlieghere, onderzoeker gezinspedagogiek en kinderopvang (UGent)

Volgens Devlieghere is het een beter idee om het ouderschapsverlof uit te breiden: “In Zweden en andere Scandinavische landen gaan kinderen vaak maar vanaf de leeftijd van 1 jaar naar de kinderopvang, omdat er een zeer uitgebreid stelsel van ouderschapsverlof is. Zowel voor de mama’s als de papa’s.”

“Ook de job van kinderbegeleiders moet aantrekkelijker worden. Het aantal kinderen per begeleider moet naar beneden en er moeten meer doorgroeimogelijkheden komen voor kinderbegeleiders. En dus moet de opleiding van kinderbegeleiders naar omhoog. Dat alles in combinatie met ouderschapsverlof”, zegt Devlieghere.

Bron: VRTNWS

Consumptiecheques kunnen sociale onrust niet bedwingen

Consumptiecheques kunnen sociale onrust niet bedwingen

Verlaag de dividenden, verhoog de lonen!

In de nasleep van de algemene staking van 9 november is er steeds meer nadruk gelegd op het idee van een eenmalige premie, naar het model van de coronabonus in het vorige Interprofessioneel Akkoord (IPA). De hoop leeft bij de regering dat dit de sociale onrust kan bedwingen. Op 16 december is er een nieuwe vakbondsbetoging voorzien voor hogere lonen.

door Boris Malarme uit de december-editie van De Linkse Socialist die vrijdag van de drukker komt

Het IPA voor 2021-2022 voorzag in een belachelijk lage loonmarge van 0,4%. Daarnaast was er de mogelijkheid om op bedrijfsniveau te onderhandelen over een belastingvrije ‘coronabonus’ van maximum 500 euro. Het ging om een premie waarop geen sociale zekerheidsbijdrage betaald werd. De premie kwam er niet in alle bedrijven en het gemiddelde bedrag van wie deze wel kreeg was 280 euro. Het was een slecht akkoord dat leidde tot een betwiste stemming binnen het ABVV.

Officieel zijn de werkgeversorganisaties tegen een dergelijke premie en willen ze een strikte toepassing van een nulmarge voor 2023-2024. De vakbonden daarentegen willen vrije loononderhandelingen die boven de index gaan  in bedrijven die het goed doen. Sommige werkgevers, vertegenwoordigers van regeringspartijen en vakbondsleiders staan open voor de piste van premies, ook al verzetten de vakbondsleiders zich tegen het belastingvrije karakter ervan. Op 10 november bevestigde minister van Economie en Arbeid Pierre-Yves Dermagne (PS) op televisie dat een ‘winstherverdelingspremie’ op de tafel van de regering zal liggen. Het gaat om een premie die onderhandeld kan worden in bedrijven die grote winsten boeken. De PS komt dus terug op haar standpunt dat de loonwet van 1996 moet herzien worden en houdt vast aan het ‘loonpact’ met de liberalen.

We kunnen geen genoegen nemen met een dergelijk zogenaamd compromis. Bijna 9 van de 10 Belgen nemen maatregelen om hun energieverbruik te verminderen en 60% bespaart zelfs op dagelijkse uitgaven, voedsel en boodschappen, vanwege de inflatie, zo blijkt uit een enquête van ING. Dit toont dat de automatische loonindexering niet volstaat om de hoge kosten van levensonderhoud op te vangen. Eenmalige premies om de woede te sussen, stellen niet gerust. Dergelijke premies worden niet in rekenschap gebracht voor de berekening van de pensioenen. Er wordt niet bijgedragen aan de financiering van de sociale zekerheid. Dit is verre van geruststellend.

De werkenden hielden alles recht tijdens de pandemie. Bij de economische heropleving eind vorig jaar werden de recordwinsten voor de aandeelhouders hersteld. Nu er inflatie en recessie is, willen ze de werkenden laten betalen voor hun crisis. De recessie wordt gebruikt om loonmatiging te verkopen rond het idee dat we allemaal in hetzelfde bootje zitten. Volgens de prognoses van het Planbureau zouden de recordwinstmarges tijdens de recessie dalen, maar nog steeds boven het gemiddelde van de afgelopen twintig jaar blijven. De 60% bedrijven die het goed doen in België hebben nog steeds 275 miljard euro in kas. De middelen bestaan voor de noodzakelijke loonsverhogingen van 2 euro per uur (330 euro bruto per maand) voor iedereen.

Het is belangrijk dat sterke vakbondssectoren de zwakkere meetrekken rond een dergelijke eis. Als we erin slagen om een dergelijke loonsverhoging af te dwingen, breken we meteen de loonwet van 1996. Als bedrijven zeggen dat ze dit niet kunnen en dreigen met afdankingen, moeten ze hun rekeningen openen zodat werknemers kunnen controleren of dit waar is. Laat de bazen maar uitleggen waarom er geen reserves zijn opgebouwd voor moeilijker tijden! Indien nodig moeten bedrijven worden genationaliseerd om jobs te redden.

Bron: LSP

Trop is teveel! Woede verenigen in actie

Trop is teveel! Woede verenigen in actie

Het concept van ‘Trop is teveel’ is onder meer geïnspireerd door ‘Enough is enough’ in Groot-Brittannië: vijf eenvoudige eisen en een oproep aan verschillende lagen van de bevolking om in actie te komen. De eisen zijn: verlaging van de energieprijzen, belasten van de overwinsten, energie in publieke handen, betaalbaar wonen en het belasten van de rijken. Met een betoging op 4 december wordt de campagne op gang getrokken. 

‘Enough is enough’ kende een vliegende start door de populariteit van strijdbare vakbondsleiders als Mick Lynch van de transportvakbond RMT die met duidelijke taal de belangen van de werkende klasse op de agenda zetten. Dit gaf meteen ook perspectief aan bredere lagen van de bevolking die zich achter de kracht van de arbeidersklasse beginnen te scharen. 

Met ‘Trop is teveel’ zijn we nog niet zo ver. Terwijl alle vakbondsacties sterker dan verwacht zijn en bovendien groeien op basis van de woede, ontbreekt het in onze strijd aan scherpe woordvoerders met een programma van fundamentele verandering. Om andere lagen mee in actie te trekken, is het nochtans essentieel om perspectief te bieden. Dat was het geval met het actieplan in de tweede helft van 2014 toen een militantenconcentratie gevolgd werd door een bijzonder sterke nationale betoging als opstap naar provinciale stakingen die opliepen naar een nationale algemene staking. Het gevoel dat er gestreden werd om te winnen trok andere lagen van de bevolking aan: jongeren (met een groot jongerenblok vooraan in de nationale betoging van 6 november), gepensioneerden (vaak vroegere vakbondsmilitanten), kunstenaars (zelf getroffen door precariteit), kleine zelfstandigen … Initiatieven als ‘Hart boven Hard’ gaven deels uitdrukking aan die steun. Vandaag kan ‘Trop is teveel’ een gelijkaardige rol spelen.

Onder meer kleine zelfstandigen en de cultuursector worden hard getroffen door de hoge energieprijzen. Charissa Parassiadis, alias Slongs, van Trop is Teveel zei in Gazet van Antwerpen: “Ik heb zes jaar café Multatuli in Antwerpen uitgebaat, ik voel me dus solidair. De verhalen van zelfstandigen zijn schrijnend. Om te kunnen overleven, zouden cafébazen pintjes aan vijf euro per stuk moeten tappen, of bakkers hun brood aan zes euro moeten verkopen. Dat is onmogelijk, dus zullen velen over de kop gaan.” Ze voegde eraan toe: “We zijn het beu dat de regering niet adequaat reageert, terwijl multinationals op onze rug recordwinsten boeken. Als we niets doen, belanden we allemaal in armoede.”

De werkgevers van de grote bedrijven misbruiken de problemen van kleine zelfstandigen om zelf meer overheidssteun in hun zakken te steken. Tegelijk pleiten die bazen voor aanvallen op de inkomens van de werkenden, wat de zelfstandigen nog een tweede keer treft. Mobilisaties van al wie geraakt wordt door de hoge energiefacturen helpen de patronale leugens doorprikken. Een volgende stap kan een zichtbare aanwezigheid zijn op de geplande vakbondsbetoging midden december.

Bron: LSP

Stop de afbraak van het spoor! Minder werkdruk, meer personeel!

Genoeg is genoeg! Het begrotingsconclaaf van oktober komt neer op een besparing van 550 miljoen euro in de komende twee jaar. Infrabel dreigt opnieuw enkele lijnen te sluiten. Terwijl de noden aan veilig, ecologisch en vlot openbaar vervoer groot zijn, is de verdere afbraak een logische stap voor deze regering! In oktober was de stiptheid de slechtste in 4 jaar. In twee jaar tijd steeg het aantal afgeschafte treinen met 40%. De ticketprijzen zullen in februari met 8 tot 10% stijgen, voornamelijk wegens energiekosten. En de NMBS heeft aangekondigd dat het aantal treinen vanaf 11 december zal verminderen. Hoe kan je dit verantwoorden naar de reizigers toe?

Bovendien hebben we nog steeds te kampen met een chronisch tekort aan personeel en de vele maatregelen die de afgelopen jaren zijn genomen om de productiviteit te verhogen. De werkdruk is daardoor onhoudbaar en het aanbod steunt op heel fragiele fundamenten die elk moment dreigen in te storten. We kunnen maar één conclusie trekken: het “meer doen met minder”-model is volledig mislukt. Dit terwijl het aantal managers in 5 jaar tijd bijna verdubbelde. De staking van 29 november door ACV, ACOD en VSOA en de bijkomende staking van ASTB op 30 november en 1 december, als vervolg op de voorgaande stakingen, maken duidelijk dat het personeel er helemaal genoeg van heeft!

De spoorwegdirectie poogde de staking zelf af te kopen met een eenmalige premie van 100 euro. Zo lach je het personeel uit! Ze heeft bepaalde problemen jarenlang onder de mat kunnen vegen, maar nu komt alles aan de oppervlakte.  Ook Minister Gilkinet moet toegeven dat zijn ambities naar beneden zijn bijgesteld, maar hij verdedigt zijn staat van dienst. Het is waar dat aan het begin van de legislatuur enkele investeringen zijn gedaan, voornamelijk in infrastructuur. Maar ze zijn grotendeels onvoldoende om de in het verleden opgelopen tekorten en achterstand goed te maken. Bovendien is deze regering nooit teruggekomen op de maatregelen die de regering Michel voor haar heeft genomen, met haar meer dan 2,1 miljard aan bezuinigingen op de spoorwegen.

Zowel het personeel als de passagiers zijn het erover eens dat een echte herfinanciering absoluut noodzakelijk is. Aan geld geen gebrek: kijk maar naar de enorme winsten van de energiebedrijven. De grootste bedrijven zagen hun winstmarges in het tweede kwartaal van dit jaar zelfs boven de 45% gaan.

Samen met andere sectoren voor uitgebouwde, publieke basisdiensten!

We moeten samen met andere sectoren een kracht opbouwen om ervoor te zorgen dat deze winsten in ons voordeel worden gebruikt en niet in de zakken van een paar aandeelhouders verdwijnen. Het succes van de algemene staking van 9 november laat zien dat er ook in andere sectoren veel woede heerst. Personeelsvergaderingen om te mobiliseren en te evalueren zijn cruciaal. Een actieplan dat sectorale en sectoroverschrijdende acties combineert, kan ons in staat stellen echte overwinningen te boeken. De aangekondigde betoging in de week van 12 december is een eerste stap, maar meer is nodig om te winnen!

Laten we de eisen bij het spoor koppelen aan die van de algemene beweging, want wij hebben andere plannen dan de directie:

  • De werkdruk moet omlaag! 30-urenweek zonder loonverlies met bijkomende aanwervingen, een sociaal akkoord met maatregelen voor een beter evenwicht tussen werk en privé (bv. gezonde werkschema’s),…
  • Voor een veilige werkomgeving: massale investeringen in degelijke infrastructuur en voldoende personeel om de veiligheid te garanderen voor iedereen
  • Een aanzienlijke verhoging van de lonen om de crisis aan te pakken: 330 euro per maand extra voor iedereen, er is geld genoeg om dit realiseren!
  • Nationalisatie van de hele energiesector onder democratische controle om de rekeningen te kunnen betalen en een groene energietransitie mogelijk te maken.
  • De uitbreiding van het treinaanbod zodat het aan de noden van de samenleving en de klimaatcrisis voldoet, via massale investeringen in een publieke sector van het openbaar vervoer.

Bron: LSP