by admin | mrt 6, 2026 | Economie
Sinds afgelopen nacht controleert de federale politie mee op mensensmokkelaars en transmigranten aan de Westkust. In 3 dagen tijd zijn in Nieuwpoort en Koksijde al 12 smokkelaars gearresteerd. Zij laten transmigranten op het strand in rubberboten naar Groot-Brittannië klimmen. Nu het mooi en rustig weer is, gebeuren er veel pogingen en kan de lokale politie de controles niet meer alleen aan.
De afgelopen 3 nachten heeft de politie 12 mensensmokkelaars gearresteerd in Nieuwpoort en Koksijde. Dat zijn er veel meer dan vorig jaar: in 2025 pakte de lokale politie Westkust gemiddeld 2 mensensmokkelaars per maand op. Omdat de druk op de Westkust nu zo groot is, krijgt de lokale politie sinds gisterenavond versterking van de federale politie. Voorlopig voor 2 weken.
“Ter hoogte van de Westkust zal er permanent een bootploeg op zee zitten”, legt korpschef Nicholas Paelinck uit. “Verder zal een ploeg van de Scheepvaartpolitie de haven van Nieuwpoort bewaken. En aan de afritten van de snelweg E40 zal een ploeg van de wegpolitie staan. De federale collega’s ondersteunen ook nog onze patrouilleploegen op het terrein. En in Jabbeke staat er een helikopter, die bijstand kan geven.”
De helikopter is afgelopen nacht al uitgevlogen. “De politie achtervolgde 2 verdachte auto’s”, vertelt de korpschef. “In elk van de auto’s zat een mensensmokkelaar, met in totaal 12 transmigranten. Ze hebben er 7 afgezet in Middelkerke en zijn doorgereden naar Nieuwpoort. Daar hebben onze ploegen de 2 smokkelaars kunnen arresteren en de 5 transmigranten die nog in de auto zaten, meegenomen naar kantoor. Maandagnacht waren ook al 12 transmigranten gevlucht naar Middelkerke.”
Werkterrein breidt uit naar Middelkerke
Het valt de politie dus op dat de mensensmokkelaars hun werkterrein uitbreiden. “We waren een jaar geleden al door de Britten ingelicht dat een criminele mensensmokkelbende de hele Belgische kust viseert. Dat beginnen we nu te zien op het terrein: deze week zijn er dus al 2 keer mensen afgezet in Middelkerke. En we hebben ook al bewegingen gezien op Middelkerkse stranden. Het werkterrein van de smokkelaars deint dus uit en zal zich tussen hier en een aantal maanden wellicht over de ganse kust verspreiden, als we er geen krachtdadig antwoord op bieden.”
Ook gouverneur Carl Decaluwé spreekt van een “explosieve situatie, die snel onder controle moet geraken”. Hij zat dinsdag samen met procureur Filiep Jodts en met de lokale en federale politie om de aanpak van de toenemende druk van mensensmokkelaars op onze stranden te bespreken.
Taxiboten pikken transmigranten in het water op
“Er zijn meerdere verklaringen voor die toegenomen druk bij ons”, zegt Nicholas Paelinck. “In Grande-Synthe vlakbij Duinkerke is er een tentenkamp waar meer dan 900 transmigranten verblijven. Zij willen maar 1 ding: in Groot-Brittannië geraken. Daar spelen mensensmokkelaars handig op in door te zoeken naar plekken waar ze die mensen op gammele boten kunnen zetten. Omdat Frankrijk de controles fors heeft opgevoerd – tussen de grens en Calais zijn er 1.000 politieagenten gepositioneerd voor de transmigratieproblematiek – komen de smokkelaars meer bij ons verkennen.”
“Er is ook de nieuwe techniek van de taxiboten. Dat zijn grote, goedkope rubberen boten die vanop een rivier vertrekken – de Aa in Duinkerke bijvoorbeeld – of vanop een plaats waar minder toezicht of controle is, zoals de jachthaven van Nieuwpoort. Die boten varen dan richting Calais en pikken op verschillende plekken onderweg mensen op.”
“De transmigranten staan op het strand te wachten, moeten tot over hun middel in het water gaan en aan boord klimmen van die rubberboten. Er worden 80 tot 100 mensen in een boot geperst. Zij zitten op de reling, meer en meer zonder reddingsvesten. Het zijn allemaal jonge mannen. In Calais draaien de boten en steken ze het Kanaal over. Die nieuwe techniek heeft een slaagpercentage van 80%.”
Bron: VRT.nws
by admin | mrt 6, 2026 | Varia
De gerechtelijke en politionele autoriteiten van veertien landen hebben een grootscheepse actie gehouden waarbij het cybercriminele platform LeakBase werd ontmanteld. Dat platform wordt beschouwd als een van de grootste onlinefora waar cybercriminelen gestolen gegevens en cybercriminele tools konden kopen en verkopen. In België werd daarbij een Belg gearresteerd die een van de belangrijkste bijdragers zou geweest zijn aan het cybercriminele platform. Dat melden Europol en het federaal parket.
“LeakBase bood onder meer gegevens aan afkomstig uit gehackte databanken, zoals credit- en debetkaartnummers, bankgegevens, gebruikersnamen en wachtwoorden, evenals andere gevoelige informatie met betrekking tot bedrijven en natuurlijke personen”, zegt het federaal parket. “Deze gegevens konden worden gebruikt voor diverse criminele doeleinden, zoals hacking, phishing, identiteitsdiefstal of andere vormen van cybercriminaliteit.”
Volgens Europol was LeakBase actief sinds 2021 en hield het sindsdien een archief bij van gehackte databases, dat constant werd geüpdatet: “LeakBase was een centrale ‘hub’ in het cybercriminele ecosysteem. Het was toegankelijk via het open internet, de voertaal was Engels, en het functioneerde als een combinatie van een forum en een discussieplatform. Cybercriminelen konden zo makkelijk gestolen gegevens en cybercriminele tools kopen en verkopen. In december 2025 telde het platform meer dan 142.000 geregistreerde gebruikers, ongeveer 32.000 posts, en meer dan 215.000 privéboodschappen.”
Amerikaanse autoriteiten
Het onderzoek naar het platform wordt voornamelijk gevoerd door de Amerikaanse autoriteiten, maar dertien andere landen werken er ook aan mee. Analisten van Europol brachten de infrastructuur van het forum en de gebruikersactiviteit in kaart, en kruisten hun data met lopende onderzoeken in Europa en daarbuiten.
Op die manier konden verdachten, slachtoffers en digitaal bewijs met elkaar in verband gebracht worden. Specialisten slaagden er ook in om snel in beslag genomen data te analyseren en zogenaamde ‘high-value targets’ of belangrijke verdachten te identificeren.
Op dinsdag 3 en woensdag 4 maart werden dan meer dan honderd gerechtelijke acties uitgevoerd, onder meer tegen de 37 meest actieve gebruikers. De website van het platform werd ook gedesactiveerd, en de database achter het forum werd in beslag genomen. Zo konden de speurders de anonimiteit van verschillende gebruikers doorbreken.
“Politiemensen zijn rechtstreeks in contact getreden met verschillende verdachten die meenden dat ze anoniem konden blijven, via dezelfde kanalen die de verdachten gebruikten voor hun criminele activiteiten”, klinkt het bij Europol. “Dit brengt een duidelijke boodschap: niemand blijft online onzichtbaar.”
Huiszoekingen
Ook het Belgische federaal parket werkte aan het onderzoek mee. “In dit dossier heeft een door het Federaal Parket gevoerd opsporingsonderzoek het mogelijk gemaakt om, na het verrichten van talrijke onderzoeksdaden, een mogelijke Belgische verdachte te identificeren die op het Belgisch grondgebied verblijft”, zegt parketwoordvoerder Yasmina Vanoverschelde. “Een onderzoeksrechter bij de correctionele rechtbank van Waals-Brabant werd gevorderd met het oog op het uitvaardigen van huiszoekingsbevelen en het verderzetten van het onderzoek.”
Dinsdag vonden drie huiszoekingen plaats, op de verschillende woon- en werkadressen van de Belg die beschouwd wordt als een van de mogelijke belangrijkste bijdragers aan het forum. Die huiszoekingen vonden onder meer plaats in Rixensart en Profondeville.
“De betrokkene werd uitvoerig verhoord door de Federal Computer Crime Unit, en werd door een onderzoeksrechter in verdenking gesteld voor hacking en informaticafraude”, aldus nog het federaal parket. “Het gerechtelijk onderzoek wordt voortgezet. In het belang van het onderzoek kan op dit moment geen verdere informatie worden verstrekt.”
Bron; VRT.nws
by admin | mrt 6, 2026 | Economie
Volgens Testaankoop passen sommige energieleveranciers nu de prijzen de hoogte in schieten door het conflict in het Midden-Oosten “de spelregels in hun voordeel aan”. Zo hekelt de consumentenorganisatie het publiceren van nieuwe tariefkaarten met hogere prijzen door energieleverancier Mega. Testaankoop kaart de zaak aan bij de federale energieregulator CREG en de Economische Inspectie.
Door de oorlog in het Midden-Oosten zijn de energieprijzen de afgelopen week sterk gestegen. Testaankoop riep de consument al op om niet meteen te panikeren door de stijgende prijzen voor elektriciteit en gas.
De leveranciers publiceerden al hun tariefkaarten voor maart, en die zijn gebaseerd op de prijzen van februari, voor de uitbraak van het wapengekletter. Tarieven gelden voor een maand, stelt Testaankoop en dus heeft de consument nog tijd om de prijsontwikkeling op te volgen.
Nieuwe tariefkaarten
Maar sommige leveranciers grijpen al in, merkt Testaankoop op . De consumentenorganisatie verwijst bijvoorbeeld naar het verminderen of schrappen van de welkomstkortingen voor vaste contracten. Of leveranciers zouden nieuwe tariefkaarten publiceren of vaste contracten uit het aanbod halen.
Energieleverancier Mega wordt daarbij concreet bij naam genoemd: “Vanaf morgen, 6 maart 2026, worden de tarieven voor de maand maart herzien met stijgingen van 14 tot 29 procent voor gas en van 12 tot 22 procent voor elektriciteit”, aldus Testaankoop.
“We stellen ons vragen bij deze ongekende praktijk. Zoiets hebben we zelfs tijdens de zwaarste energiecrisis niet meegemaakt”, stelt woordvoerder Laura Clays. “Wij beschouwen de tarieflijst als een aanbod met een geldigheidsduur tot het einde van maart, dat niet kan worden ingetrokken.”
“De leveranciers daarentegen menen dat het principe van vrije prijsvorming hen niet alleen toestaat om de prijzen vast te leggen, maar ook om ze te wijzigen.” De autoriteiten moeten nu de situatie verduidelijken.
Mega reageert
Mega reageert intussen kort en zegt “slachtoffer te zijn van zijn succes”. “We hebben in enkele dagen tijd zowat 35.000 vaste contracten verkocht. Onze voorraad aangekocht voor de vaste contracten is ‘sold out’. We kunnen natuurlijk niet met verlies verkopen.”
Om de aanbiedingen niet te moeten intrekken, heeft Mega beslist weer energie aan te kopen aan de best mogelijke prijs om die opnieuw op de markt te brengen. We zullen vanaf morgen nieuwe competititieve prijzen blijven aanbieden.”
Bron: VRT.nws
by admin | mrt 6, 2026 | Sectoren
Vlaams minister van Werk Zuhal Demir (N-VA) wil het systeem van dienstencheques grondig hervormen. Ze werkt aan een pakket maatregelen dat het makkelijker moet maken om van dienstenchequebedrijf te veranderen, misbruik door bedrijven moet tegengaan en huishoudhulpen beter moet beschermen.
Het systeem van dienstencheques is een van de grootste arbeidsmarktsystemen in Vlaanderen. Zo’n 115.000 huishoudhulpen en honderdduizenden Vlaamse gezinnen maken er gebruik van.
Tegelijk krijgt de overheid steeds meer signalen dat er in sommige gevallen problemen zijn. Zo zijn er meldingen van contracten die huishoudhulpen verhinderen om van werkgever te veranderen, of klachten over teveel administratieve rompslomp voor wie wil overstappen naar een ander dienstenchequebedrijf.
Uitbreiding online prijsvergelijker
Een van de maatregelen moet het voor gebruikers eenvoudiger maken om van dienstenchequebedrijf te veranderen. Demir wil daarvoor een zogenaamde ‘easy-switch’-procedure invoeren, naar het voorbeeld van de telecom- en energiesector.
Concreet zou het nieuwe dienstenchequebedrijf de volledige overstap regelen, inclusief de opzeg bij het vorige bedrijf. De Vlaamse regering werkt daarvoor samen met de nieuwe zelfstandige federatie van dienstenchequebedrijven.
Demir zette vorig jaar al een eerste stap met een online prijsvergelijker voor dienstenchequebedrijven. Volgens haar maakten al ongeveer 35.500 mensen gebruik van dat platform.
De tool wordt de komende weken verder uitgebreid. Zo zullen bedrijven verplicht worden hun commerciële naam te vermelden (vandaag staat vaak enkel de administratieve naam op de website) en komt er een filter waarmee gebruikers bedrijven kunnen vinden die geen administratiekosten aanrekenen.
Centraal klachtenregister
Nog voor de zomervakantie wil de minister ook een centraal klachtenregister lanceren: de zogenaamde ‘dienstencheck’. Daar kunnen zowel huishoudhulpen als klanten problemen melden, die zullen worden doorgestuurd naar de bevoegde inspectiediensten of administraties.
Daarnaast wil Demir strengere regels invoeren voor dienstenchequebedrijven die zich niet aan de regels houden. Zo wil ze contracten aanpakken die het voor huishoudhulpen moeilijk maken om van werkgever te veranderen. Bedrijven die de arbeidswetgeving of consumentenregels overtreden, riskeren in de toekomst hun erkenning te verliezen.
De minister wil daarover nog deze maand een uitgewerkt voorstel voorleggen aan de Vlaamse regering. “Bedrijven die werknemers vastzetten met wurgcontracten horen niet thuis in de dienstenchequesector”, klinkt het.
Lijst met veilige poetsproducten
Ook de gezondheid van huishoudhulpen moet beter beschermd worden. Volgens Demir krijgen veel poetshulpen te maken met luchtwegproblemen, hoofdpijn of huidirritaties door schoonmaakproducten.
Daarom wil ze samen met sectorfederaties en vakbonden een lijst opstellen van producten die veilig zijn om te gebruiken tijdens het werk. Bedrijven en klanten zouden in de toekomst enkel producten mogen gebruiken die op die lijst staan.
Tot slot onderzoekt Demir of er een plafond kan komen voor administratiekosten die sommige dienstenchequebedrijven aanrekenen. Uit een recente studie van de Inspectie van Financiën blijkt volgens de minister dat grote dienstenchequebedrijven ook zonder die extra kosten rendabel kunnen zijn.
“Dienstenchequebedrijven halen het gros van hun inkomsten uit belastinggeld. Ik vind het dan ook niet meer dan normaal dat we er op toezien dat deze middelen correct gebruikt worden”, zegt ze.
Bron: vrt.nws
by admin | mrt 6, 2026 | Boeken
‘Over welvaart’ van Bart De Wever is geen open intellectueel essay, maar moet de systemische ingreep van Arizona legitimeren.
Eind januari 2026 had premier Bart De Wever het in een toespraak over gedeelde waarden. Hij noemde liberté en fraternité, een ondubbelzinnige allusie op de Franse Revolutie. Maar één van haar waarden verdonkeremaande hij: égalité, gelijkheid. Wie zijn nieuwe boek Over welvaart leest, zal dat niet verbazen. Voor rechts-liberale conservatieven als De Wever is gelijkheid geen absoluut streven.
Over welvaart sluit pompeus met een soort envoi: ‘Voor Vlaanderen, voor Wallonië, voor Europa, voor welvaart’. Voor hij federaal premier werd, had hij Wallonië vast niet vermeld, en Europa evenmin. Dat kan een premier zich moeilijk veroorloven. En ‘Wallonië’ kan hier dienen als pars pro toto, een fantoomwoord om België niet te moeten noemen. Maar wat met Brussel dan? Het resultaat is een verkrampt formalisme, waarin de feitelijkheid moet wijken voor nationalistische symboliek. En voor de contingentie van De Wevers persoonlijke lotgeval.
Dat geldt ook voor de ‘leeslijst’ achterin. Die – bibliografisch zeer bedenkelijke – lijst opent met de drie recentste boeken van De Wever zelf en bevat verder enkele evergreens van het liberale vooruitgangsdenken, met, uiteraard, Adam Smith, maar ook Karl Marx (Das Kapital, let wel, alleen deel 1). Liefst twee boeken van de Singaporese politicus Lee Kuan Yew staan erin en verder zowat alles wat ooit de titel Arm Vlaanderen kreeg. Met onder meer het even antikapitalistische als antiklerikale reisverslag van August De Winne, journalist bij de Waalse socialistische krant Le Peuple. Dat werd echter niet als Arm Vlaanderen vertaald, zoals De Wever beweert, maar als Door arm Vlaanderen. Het verschil is futiel, maar wel indicatief voor hoe De Wever de feitelijkheid met een foute titel ondergeschikt maakt aan de symboliek. De titels zijn ledenpoppen in een ideologische etalage.
Over welvaart is niet vrijblijvend en al zeker geen open intellectueel essay. Het moet functioneel zijn en legitimeren wat De Wevers Arizona-regering in de zin heeft, en dat is een systemische ingreep. Het uitgangspunt is simpel: eerst welvaart, dan pas welzijn. Eerst productie en groei, dan pas zorg, sociale zekerheid en eventueel herverdeling. Zoals het in de jaren 1980 klonk in rechts-patronale hoek: op een economisch kerkhof kan geen sociaal paradijs bloeien. Opzienbarend origineel is die gedachte dus niet. Ze kan zelfs herinneren aan marxistische ideeën over historisch materialisme en de samenhang van onder- en bovenbouw. Het hangt er maar van af wat de concrete praktijk ervan is. Op zijn ergst eindigt dat in de structurele ongelijkheid van trickle down economics, ook populair in de jaren 1980: hoe rijker de rijken worden, hoe groter de kruimels die ze de armen willen gunnen.
Welvaartcreatie, fase 1 dus, komt bij De Wever haast exclusief op conto van bedrijven en ondernemers (en de markt). Dat drukt werknemers en al zeker zieken, werklozen of ouderen maatschappelijk in de marge, anoniem, passief en ondergeschikt, tot verdachtmakingen van fraude en profitariaat toe. Die ongelijke posities laten zeer weinig ruimte voor sociaal overleg. Het middenveld, zeker vakbonden, krijgt in het boek dan ook geen aandacht. Tussen twee haakjes, van de klassieke trias van economische factoren – kapitaal, arbeid en natuur – blijft ook de derde component (klimaat, duurzaamheid, …) buiten beeld.
Zo neemt De Wever afscheid van de Belgische sociaaleconomische traditie, waarin de overheid haar beleid delegeert naar het paritaire beraad tussen werkgevers, werknemers en zelfstandigen. Het paritaire model neutraliseerde na de invoering van het algemeen enkelvoudig mannenstemrecht (1919) het numerieke overwicht van de lagere sociale klassen in het parlement, nu duwt De Wever die helemaal uit de besluitvorming. In zijn apodictische visie zijn compromissen van het sociaal overleg irrelevant. De prioriteiten liggen al van tevoren vast, groei door competitiviteit, en ze zijn niet voor discussie vatbaar want vermeend objectief. Causa finita. Dit is de enige kans om de tanende economie, begroting en sociale zekerheid te ‘redden’. Rechts-conservatisme uit zich graag apocalyptisch om de eigen agenda op te dringen. Of zoals het neoliberalisme dat in de jaren 1990 verkocht: there is no alternative.
Enigszins paradoxaal, gezien De Wevers anti-etatisme, is dat diens model wel een aanzienlijke staatsmacht veronderstelt, als (naar een term van Hendrik De Man) commandocentrum van wat welhaast een planeconomie wordt, als organisator van wat hier welzijn heet, als regulator van de sociale verhoudingen en als bewaker van de concurrentiekracht. De staat dereguleert, legt de loonnorm of indexsprongen op, past bij met de jobbonus, financiert infrastructuur en onderzoek, subsidieert ondernemingen, verlaagt hun bijdrage aan de sociale zekerheid, en is fiscaal mild voor winsten, dividenden, huurinkomsten, erfenissen en vermogens. Want, zegt De Wever, ‘men vergeet vaak dat risico nemen ook moet lonen’. En ‘een economie zonder (…) winstprikkels verliest haar dynamiek’.
De staatsdwang krijgt reliëf in De Wevers fascinatie voor Singapore. De bloei van deze stadsstaat verleidt hem tot lyrische maar weinig accurate clichés uit het nationalistische register: ‘één van de meest indrukwekkende verhalen van nationale wederopstanding’. ‘Arm Singapore’ no more. Maar dat succes heeft een prijs: sociale discipline en politiek conformisme, afgedwongen met controle, hoge boetes, lijfstraffen en de doodstraf. Dat deert De Wever niet, ook niet dat dit model lastig te verenigen valt met West-Europese, op vrijheid gestoelde tradities. Aalst carnaval, vergeet het maar.
Het historische verhaal dat Over welvaart stut, is even eenzijdig en manipulatief. Aandacht voor de armoede waarin de bevolking verzeilde tijdens de Industriële Revolutie in de 19de eeuw wijst De Wever exclusief toe aan enkele flamingantische kleinburgers. Dat nationalistische ressentiment is historiografisch niet ernstig meer. Idem als De Wever de elite van toen veeleer haar Franstaligheid kwalijk neemt dan de sociale uitbuiting zelf. Dat verdoezelt de kern van de kapitalistische ongelijkheid door de kritiek naar de periferie te schuiven. Alsof wat de historicus Maarten Van Ginderachter zo schrijnend analyseerde in, inderdaad, Arm Vlaanderen (2025), ‘zeer lezenswaardig’ aldus De Wever, slechts pittoreske exotica betrof, een frictie van tijdelijke aard.
Meer nog, De Wever wist de hele arbeidersbeweging, vooral de socialistische, uit de geschiedenis. Er zouden in Duitsland alleen wat revolutionaire herrieschoppers zijn geweest, al was de electoraal sterke SPD bij uitstek reformistisch, net als de BWP in België. Sociale wetgeving zou er alleen zijn gekomen onder impuls van de encycliek Rerum novarum, de kordate kanselier Otto von Bismarck of industrieel Lieven Gevaert. Die ‘derde weg’ is het alternatief voor wat De Wever eerder beschreef, het duel Smith-Marx. En dat die laatste het voor De Wever fout had, legitimeert voor hem dat alles wat van dicht of ver iets met Marx te maken had, vergeten mag worden.
Dat belooft voor wat Arizona nog kan aanrichten in sociale regimentering en politieke bevoogding. Die donkere schaduw hangt er al van toen De Wever in zijn incoherente pamflet Over woke (2023) liet verstaan: dat sociale of culturele minderheden hun emancipatie niet in eigen hand horen te nemen, maar dat een paternalistische elite wel zal oordelen hoe dat kan en wanneer de tijd ervoor rijp is.
Over welvaart
Bart De Wever
Borgerhoff & Lamberigts, 2026
Bron: Sampol.be
