by admin | nov 8, 2026 | Onderwijs
Niet Brussel heeft Vlaanderen nodig, maar Vlaanderen Brussel, stelt socioloog Jan Hertogen. Met opvallende cijfers over migratie, werkgelegenheid en politieke uitsluiting voorspelt hij een ingrijpende verschuiving in de Belgische machtsverhoudingen. Er komt een generatie hoogopgeleide Brusselaars met migratieroots aan die massaal Nederlandstalig onderwijs kiezen in Brussel.
Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest met zijn 19 gemeenten bevindt zich vandaag in een staat van politieke exclusie. Maar liefst 52 procent van alle volwassen Brusselaars is op geen enkel niveau electoraal vertegenwoordigd. In gemeenten als Elsene en Brussel-Stad loopt dit tekort op tot 59 procent. Alleen een stemplicht voor niet-Belgen na vijf jaar verblijf kan dit democratische deficit wegwerken.
Deze democratische leegte vertaalt zich direct in economische marginalisering op het terrein. Dagelijks wordt 58 procent van de arbeidsplaatsen in het Brussels Gewest ingenomen door pendelaars, vooral in de best betaalde functies. Van de 39 miljard euro aan brutolonen vloeide in 2024 maar liefst 25 miljard euro rechtstreeks weg uit het Gewest.
De eigen inwoners worden daardoor systematisch weggedrukt naar de absolute rand van de arbeidsmarkt. Werkloosheid, leeflonen en armoede zijn het directe gevolg van dit scheefgetrokken beleid. Het federale model in België behandelt het Brussels Gewest louter als een wingewest, waar de gecreëerde meerwaarde massaal wordt afgeroomd en elders geconsumeerd door pendelaars uit Vlaanderen en Wallonië.
Politie zonder lokale binding
Om deze scheefgetrokken situatie te handhaven, steunt het beleid op veiligheidsdiensten die sociologisch volledig losstaan van de bevolking. De data van de Rijksdienst voor Sociale Zekerheid tonen een onafgebroken daling van agenten die werkelijk in de stad wonen. Vandaag pendelt 81 procent van de 13.200 Brusselse politieambtenaren elke dag van buitenaf naar de hoofdstad.
De situatie bij andere openbare ordediensten vertoont een exact zelfde verontrustend patroon. Bij de Brusselse brandweer pendelt 80 procent van het personeel, waarbij vrijwilligerskorpsen zelfs volledig worden geweerd. Bij Defensie reist dagelijks 88 procent van de 6.489 militairen de stad binnen om er hun brood te verdienen zonder er te wonen.
In plaats van lokale rekrutering aan te moedigen, beloont het beleid deze pendel met financiële bonussen. De zogenaamde ‘Brusselpremie’ vormt een openlijke discriminatie van Brusselaars die in hun eigen stad werken. Een eengemaakte politiezone dreigt deze kloof enkel te vergroten door schaalvergroting en het verder uithollen van de lokale democratische controle.
Mythe van de omvolking ontkracht
Tegenover de rechtse bangmakerij over ‘omvolking’ plaatsen de demografische feiten een heel ander verhaal: een historische ontvolking. Tussen 1970 en 2000 kende de stad een dramatische leegloop die pas stopte door internationale migratie. Zonder deze instroom zou het Brussels Gewest vandaag minder dan 200.000 zielen tellen en economisch dood zijn.
De cijfers tonen een ongekend snelle, maar opmerkelijk vreedzame transformatie van de stadsbevolking. Waar in 1958 amper 7 procent een migratieachtergrond had, is dat vandaag al 86 procent. Tegen 2050 zal dit aandeel volgens demografische projecties oplopen tot 95 procent, inclusief de kleinkinderen van genaturaliseerde landgenoten.
Ondertussen voltrekt zich een gigantische onderwijsomslag die komaf maakt met achterhaalde clichés over permanente kansarmoede. De komende kwarteeuw stromen twee hele schoolgeneraties door naar hogere studies en werk. Binnen 25 jaar zal driekwart van de Brusselaars op actieve leeftijd hoger opgeleid zijn, fors meer dan in Vlaanderen of Wallonië.
Tegelijk blijft Brussel de demografische motor die heel België van zuurstof voorziet via binnenlandse migratie. De voorbije 35 jaar verhuisden evenveel inwoners naar andere regio’s als het Gewest nu telt: 1,255 miljoen mensen. Ook binnen het Brussels Gewest vervagen oude grenzen doordat duizenden gezinnen vanuit armere buurten doorstromen naar rijkere gemeenten.
Sociale en politieke aardverschuiving
Deze maatschappelijke dynamiek creëert een onhoudbare spanning met het traditionele politieke bestel dat enkel besparingen oplegt. De miljoenen uitgesloten, niet-opdagende of blanco stemmers in Brussel en de andere gewesten en de nieuwe stemgerechtigde Belgen, vormen mee de basis voor een nakende electorale omslag. De groeiende onderklasse eist haar rechtmatige plaats op en kiest partijen die hun reële materiële belangen effectief verdedigen.
Je kan niet naast de electorale trend kijken. Peilingen wijzen nu al op een historische doorbraak van de PVDA/PTB richting 30 procent in Brussel. Een politiek boegbeeld uit de volkswijken kan zo in de toekomst het ministerschap veroveren en de hefbomen van de stad overnemen. Daarmee komt het beheer over een Europese metropool en strategische NAVO-infrastructuur in handen van een partij die sociale gelijkheid vooropstelt.
Dit vooruitzicht dwingt tot een radicale institutionele omwenteling die Brussel volledige gewestelijke gelijkwaardigheid verschaft (1). De stad heeft dringend nood aan eigen zeggenschap over tewerkstelling, onderwijs en veiligheid. Het achterhaalde premiesysteem moet worden omgekeerd: extra huisvestingssteun en bonussen voor wie daadwerkelijk in de diverse stad woont en er dagelijks werkt.
De verrassende rol van het Nederlands
De Vlaamse elite staat voor een enorme historische paradox binnen het Brusselse onderwijslandschap. De superdiverse Brusselse jeugd kiest massaal voor het Nederlandstalig onderwijs als hefboom voor sociale vooruitgang. Tegen 2050 zal de helft van de stadsbevolking via deze weg een Nederlandstalig referentiekader bezitten, mits voldoende scholenaanbod.
Dit proces betekent geen terugkeer naar het verleden, maar een inclusieve ‘hervlaamsing’ vanuit een veelkleurige realiteit. De Vlaamse aanwezigheid wordt het bindmiddel van het Gewest dankzij jongeren die het Nederlands omarmen. Daarbij blijft de rijke thuistaligheid een enorme troef voor een meertalige Europese hoofdstad die verbinding zoekt met haar hinterland.
Ook bij het politiekorps zal de huidige wanverhouding tegen 2050 onvermijdelijk moeten kantelen naar evenredige representatie. Een korps dat de eigen bevolking weerspiegelt en samenwerkt met jongeren, pakt criminaliteit veel effectiever aan. Representativiteit en lokale werving herstellen het vertrouwen en zorgen voor een fundamenteel gevoel van veiligheid in alle wijken.
Brussel is geen bezet wingewest dat men van buitenaf met pendelende ambtenaren controleert. Met haar hoogopgeleide, jonge bevolking en sterke technologische troeven groeit de stad uit tot de economische voorhoede van het land. De demografische data tonen onweerlegbaar aan dat niet Brussel Vlaanderen nodig heeft, maar omgekeerd, Vlaanderen heeft Brussel nodig.
De bronnen van het cijfermateriaal vind je hier.
Bron: DeWereldMorgen.be
by admin | nov 7, 2026 | Economie
We gebruiken elke dag allemaal veel woorden. Ook in de hulpverlening. En het vakjargon is nooit ver weg. Maar ook gewone woorden verbergen soms een onduidelijke of gevoelige lading. Zoals het woord ‘subsidie’.
Subsidies
Zowat elk taalmodel zal ‘besparingen’ als buurwoord aanduiden. Dat deed ook de Vlaamse regering in haar recente begrotingsopmaak. Subsidies en besparen komen als een adem uit dezelfde mond.
Een besparingslogica die bol staat van veterinaire metaforen. Je kan subsidies ‘over één kam scheren’, zoals de wever (sic.) doet met verschillende stoffen of de barbier met dezelfde kamlengte.
In de politieke praktijk worden dan alle subsidies of een groep van subsidies ‘afgetopt’ – Nederlanders noemen dat ‘gekort’ – volgens de ‘kaasschaafmethode’. De recente Vlaamse besparingsronde was geen scheerbeurt voor alle schapen, wel een stevige ingreep in enkele niches, als resultaat van iets wat meer lijkt op een partijpolitieke koehandel.
Tot daar de beeldspraak. Maar wat zijn dat eigenlijk, ‘subsidies’?
Geld uitdelen?
Het woord subsidie komt van het Latijnse minstens even brede woord “subsidium”, wat staat voor ondersteuning, bijstand of hulp. Subsidies zijn niks nieuws, ze bestonden al in de Middeleeuwen.
Geen subsidies zonder een overheid die geld uitdeelt. Het taaladvies van de Vlaamse overheid maakt een vaag onderscheid tussen ‘toelagen’, ‘subsidies’ en ‘premies’. Maar het zijn allemaal “financiële bijdragen van een overheid als steun voor of stimulans van een bepaalde activiteit”.
Wat zouden we zonder subsidies zijn? Zowat alles wat de overheid niet zelf doet op het vlak van cultuur, zorg of onderwijs wordt gesubsidieerd. Dat aanbod is bijna volledig afhankelijk van die subsidies. Doorgaans worden subsidies gezien als een steun voor een niet-commerciële activiteit. Maar ook dat is relatief, want het lijstje van subsidies voor bedrijven is eindeloos.
Misschien is een ander onderscheid relevanter. Sommige subsidies zijn eenmalig of beperkt verlengbaar, noem het ‘impulssubsidies’. Andere subsidies zijn sterk wettelijk of decretaal gereglementeerd en vragen een voorafgaande ‘erkenning’ door de overheid. Die erkenning is in principe voor onbepaalde duur, waardoor de subsidie niet éénmalig of tijdelijk is.
Subsidies kunnen een gunst zijn – een Vlaamse ambtenaar zei ooit: “een toemaatje” – maar dus ook een wettelijk recht. Al is de bescherming van dat recht relatief, want op gereglementeerde subsidies wordt ook bespaard.
De eigenlijke betekenis van ‘subsidie’ reikt veel verder. De overheid kan een subsidie zien als een vergoeding voor een vorm van uitbesteed werk, iets dat ze ‘outsourcet’ omdat dat beter uitkomt. Maar het kan ook steun zijn aan een organisatie, middenveld of bedrijf.Voor de positie van de ontvanger maakt dat een groot verschil. In het eerste geval is hij een soort onderaannemer van de overheid, in het tweede geval een autonome organisatie, die met de welgekomen inbreng van gemeenschapsmiddelen een eigen werking kan ontplooien.Zware ideologische lading
Het wordt pas echt spannend als we inzoemen op de zware ideologische lading van het woord ‘subsidie’. Walter Pauli schetste in Knack hoe de begroting een cultuuroorlog is geworden. “Woorden zijn wapens”, en dat geldt zeker voor het woord ‘subsidie’, dat op z’n minst tendentieus gebruikt wordt. Men hekelt de Vlaamse ‘subsidiecultuur’ maar viseert daarbij vooral het maatschappelijk middenveld. Het woord ‘subsidieslurpers’ is gelanceerd door extreem rechts en deint verontrustend ver uit in het politieke debat.
Maar waarom zijn de geldstromen naar een regionale luchthaven, die bijna uitsluitend bedrijfsleiders vervoert, ‘werkingsmiddelen’ en zijn de middelen van een sociale organisatie die kwetsbare burgers ondersteunt ‘subsidies’? Waarom mogen bedrijven met overheidsmiddelen winst maken en moeten sociale organisaties eventuele opbrengsten of overschotten aan de overheid teruggeven?
Subsidies, het is maar hoe je die bekijkt. Met twee of meer maten en gewichten.
by admin | nov 5, 2026 | Varia
Eerst de werklozen, nu de werknemers met een burn-out. Met het voorstel om ziekte-uitkeringen in de tijd te beperken, kiest N-VA voor een aanval op de sociale zekerheid in schijfjes. Die stopt niet bij één groep.
Nu de koning het ontslag van premier De Wever in beraad houdt, valt links en rechts opnieuw de term “verantwoordelijkheid”. Maar verantwoordelijkheid is ver zoek wanneer een premier voorstelt om de ziekte-uitkeringen te beperken in de tijd voor werknemers met een burn-out. Dat is Niet Verantwoordelijk, wel Authentiek. De Vlaams nationalisten houden van de wij-zij-tegenstelling en hangen bewust het beeld op van de echte zieken tegenover de profiteurs. Wantrouwen als beleidsmodel.
Na de ingrepen in de werkloosheidsverzekering was het zo voorspelbaar dat het vizier zou verschuiven naar de langdurig zieken. In de werkloosheid was het makkelijk om de volledige groep in een keer aan te vallen, met alle gevolgen van dien voor ouderen die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt, voor werklozen die een opleiding in een knelpuntberoep volgden, voor personen die eerder door de arbeidsbemiddeling als niet-toeleidbaar werden bestempeld…
Nu wordt voor een stapsgewijze aanpak geopteerd. Eerst worden de werknemers met een burn-out geviseerd. Morgen misschien andere psychische aandoeningen. Overmorgen andere vormen van langdurige arbeidsongeschiktheid, ziektebeelden en mensen. Intussen veronderstelt N-VA dat in de publieke opinie de vox populi hun hondenfluitje wel mee zal ondersteunen.
Het is een beproefde strategie: begin met een groep waarvan je hoopt dat de publieke opinie weinig weerstand zal bieden. Speel in op frustraties, voed de achterdocht en wek de indruk dat misbruik de regel is. Vervolgens wordt het steeds gemakkelijker om ook andere groepen aan te pakken. Zo verschuift stap voor stap de grens van wat maatschappelijk aanvaardbaar wordt geacht.
Dat zulk een idee opduikt in een begrotingstabel is verre van onschuldig. Het is een waarschuwing voor wat ons nog te wachten staat. In de arbeidsongeschiktheid zijn er de laatste periode heel wat maatregelen genomen en is een verscherpte controle geïnstalleerd die werknemers op verschillende tijdstippen examineert. Intussen is duidelijk dat deze ingrepen effect beginnen te hebben. Dat bevestigen onderzoekers die ook aangeven dat het totale ziekteverzuim na jaren van sterke stijging nu duidelijk daalt. Nieuwe RIZIV-prognoses geven overigens aan dat het aantal langdurig zieken met 9 procent daalt tegen 2029. Uiterst cynisch dus, dat net nu dit voorstel gelanceerd wordt.
Het uitgangspunt in de ziekteverzekering moet steeds het medische oordeel van de artsen zijn. Het is de behandelende arts die de ziekteperiode voorschrijft en het is de arts van de mutualiteit die controleert of dit terecht is. Het is tijd dat de N-VA kleur bekent ten aanzien van de behandelende artsen. Ze zijn gewiekst genoeg om niet “fraudeurs” te roepen. Maar als de N-VA meent dat er zo veel arbeidsongeschikte werknemers ten onrechte in de ziekteverzekering opgenomen zijn, dan zeggen ze eigenlijk dat de behandelende artsen massaal valse attesten afleveren. Welke beroepsgroep is eigenlijk nog veilig voor de N-VA?
Dit is niet “veiligstellen voor ons en de toekomstige generaties” of “eerlijker maken”. Dit is afbraak. Zoals ten tijde van de Zweedse regering voorzien ze nu ook meer dan een miljard aan bijkomende kortingen zodat werkgevers minder bijdragen aan de sociale zekerheid. Terwijl iedereen weet dat de sociale uitgaven omwille van de vergrijzing zullen toenemen. Het gaat dus niet om schuldig verzuim, wel om voorbedachte rade. Net omwille van deze onvolkomen financiering langs de inkomstenzijde worden er steeds driestere maatregelen voorgesteld langs de uitgavenzijde. Met als voorlopig (?!) triest hoogtepunt dit voorstel tot ingreep in de ziekteverzekering.
Tijdens de huidige pauze in de begrotingsonderhandelingen herhaal ik het graag nog een keer: als we de sociale zekerheid overlaten aan N-VA zullen we eindigen met een compleet uitgeklede variant die enkel nog de kleine ongemakken voor de middenklasse opvangt, maar de echte kwetsbare werknemers zullen in de kou blijven staan. Terwijl een sociale zekerheid die alleen nog overeind blijft voor wie haar niet nodig heeft, geen sociale zekerheid meer is.
Bron: SAMPOL.be
by admin | nov 4, 2026 | Varia
Laagdrempelige ondersteuning bieden aan mensen met autisme en hun gezinnen, onder meer via thuisbegeleiding en overbruggingshulp. Dat is wat Tanderuis vzw al meer dan vier decennia doet. “Extra investering in rechtstreeks toegankelijke hulp kan de druk op zwaardere vormen van ondersteuning verminderen.”
Rechtstreeks toegankelijke hulp
In 2025 keurde de Vlaamse regering de conceptnota ‘Naar een vernieuwd, geïntegreerd zorg- en ondersteuningsbeleid voor personen met een handicap’ goed. Daarin kondigt minister Caroline Gennez een hervorming aan van de persoonsvolgende financiering (PVF), het financieringssysteem waarmee mensen met een beperking, via een toegewezen persoonsvolgend budget (PVB), zelf hun ondersteuning kunnen inkopen.
De wachtlijst voor mensen die staan te wachten op dat budget is al vele jaren veel te lang. Gennez wil daar nu mee afrekenen door ondersteuning te vereenvoudigen en meer mensen met een beperking Rechtstreeks Toegankelijke Hulp (RTH) aanbieden. Dat gaat onder meer om thuisbegeleiding, begeleiding in groep of dagondersteuning. Bij de gebruikers klinkt er kritiek op de nota, bij organisaties die zo’n hulp aanbieden hoor je vaak het omgekeerde.
Drie zorgniveaus
Ook bij de Oost-Vlaamse vzw Tanderuis klinkt een positief geluid. Directeur Danny Aelvoet is blij met de hervorming: “In haar nota heeft de minister de ondersteuning voor personen met een handicap herverdeeld in drie zorgniveaus: rechtstreeks toegankelijke hulp, persoonsgebonden ondersteuning en geïntegreerde zorg voor complexe noden”, legt hij uit.
“Daardoor krijgt de rechtstreeks toegankelijke hulp een duidelijke plaats binnen het zorgsysteem. Dat is belangrijk, want RTH moet de kern van de hulpverlening zijn. Het kan voor veel mensen met een beperking of vermoeden van handicap het preventieve luik van het nieuwe zorgsysteem zijn.”
“We kunnen via RTH mensen veel vroeger helpen en vermijden dat problemen of moeilijkheden escaleren. Mensen met een lichtere zorgnood wachten nu soms jaren op een budget. In de toekomst zullen ze makkelijker een beroep kunnen doen op RTH.”
Terechte bezorgdheid
Vandaag wachten nog altijd heel veel mensen op een PVB, sommigen al meer dan tien jaar. “Ik begrijp de bezorgdheid van mensen die op een wachtlijst staan. Zij vragen zich af of ze door de hervorming nog wel toegang zullen krijgen tot een PVB, en of ze het enkel met RTH zullen moeten doen.”
“Dat is een terechte bezorgdheid. Daarom moet minister Caroline Gennez ervoor zorgen dat alle zorgniveaus over voldoende middelen blijven beschikken om voldoende ondersteuning te kunnen bieden, zodat niemand tussen de mazen van het net valt.”
Van 0 tot 65 jaar
Bij Tanderuis is thuisbegeleiding van mensen met autisme al vele jaren de kernopdracht. “Autisme is een ontwikkelingsstoornis en dus van bij de geboorte aanwezig”, zegt regioverantwoordelijke en directiemedewerker Lieselotte Heirbaut. “Via bijvoorbeeld het CLB, de school of de jeugdvereniging vinden ouders hun weg naar ons. Kinderen met autisme, maar ook volwassenen tot 65 jaar zijn bij ons welkom.”
“Binnen een aanvaardbare tijdsspanne willen we hen ondersteunen met hun specifieke en individueel verschillende hulpvragen. Zo kunnen we preventief werken en de ontwikkeling van ernstigere problemen vermijden.”
Gegroeid uit oudervereniging
Tanderuis biedt al meer dan vier decennia thuisbegeleiding aan, al was dat niet altijd onder de noemer van RTH. De geschiedenis van de organisatie begint in 1982. “Het initiatief kwam vanuit ouders zelf, verenigd in de Vlaamse Vereniging Autisme (VVA)”, legt Danny uit. “Zij brachten met eigen middelen een beperkt aantal beroepskrachten samen om andere ouders thuis te ondersteunen bij de opvoeding van hun kind met autisme.”
Vijf jaar later kwam er een eerste Besluit op Thuisbegeleiding. “Per provincie kon één thuisbegeleidingsdienst per handicap worden erkend en gesubsidieerd”, zegt hij. “Voor autisme bleef de erkenning beperkt tot slechts één dienst voor Vlaanderen. De overheid schatte de prevalentie van autisme en het belang van preventie toen nog lager in.”
Eind jaren negentig maakte de thuisbegeleidingsdienst zich los van de oudervereniging en ondertussen is de organisatie opgesplitst in vier onafhankelijke vzw’s: Het Raster, Tanderuis, Victor en de Limburgse Stichting Autisme.
De organisaties zijn sterk gegroeid. “In 1998 beschikten we voor de autismebegeleiding over 10 thuisbegeleiders over heel Vlaanderen, vandaag zijn dat er 350. Bij Tanderuis werken zo’n 85 mensen”, zegt de directeur.
Geen standaardpakket
In 2017 verdween de term ‘thuisbegeleiding’ als afzonderlijke zorgvorm. Tanderuis en de andere vzw’s werden officiële diensten voor rechtstreeks toegankelijke hulp. Een veelgehoorde kritiek is dat deze hulp te aanbodsgestuurd zou zijn. “Ik wil die misvatting absoluut de wereld uit helpen”, zegt Danny. “Thuisbegeleiding is geen standaardpakket dat bij elk gezin wordt toegepast.”
De thuisbegeleiders ontwikkelen telkens een traject op maat van het gezin waar ze op bezoek gaan. “Uit tevredenheidsvragen en wetenschappelijk onderbouwde onderzoeken stellen we vast dat RTH een positieve impact op hun leven heeft.”
Voor Eveline Heyvaert, thuisbegeleider en zelf ouder van een kind met autisme, is die wisselwerking met gezinnen erg belangrijk. Volgens haar ontstaat een groot deel van het aanbod rechtstreeks vanuit vragen die bij gezinnen leven. “Zouden we niet iets doen voor de broers, zussen of grootouders? Dat soort vragen vangen we op in de living van de gebruikers.”
“Bovendien hebben wij binnen de vzw de tijd en ruimte om de voorstellen van de ouders af te toetsen bij onze wetenschappelijk medewerker”, zegt Eveline. “We bekijken altijd of het aanbod echt een meerwaarde biedt, een hiaat binnen het zorgaanbod invult en gedragen wordt door onze gebruikers.”
Van cursussen tot gastgezinnen
Dat vertaalt zich in concrete initiatieven: informatieavonden en cursussen, activiteiten voor broers en zussen, ondersteuning voor grootouders en vrijetijdsactiviteiten. Er zijn ook gastgezinnen waar kinderen kunnen logeren en vrijwilligers die mensen met autisme ondersteunen bij activiteiten.
Ook de kampen zijn een voorbeeld van een activiteit die van onderuit is gegroeid. Die ontstonden in 2018 nadat ouders vertelden hoe moeilijk het voor hun kinderen is om deel te nemen aan een reguliere vereniging of aan G-sport. “In die autisme-specifieke kampen kunnen onze begeleiders met hun kennis de kinderen beter opvangen”, zegt directiemedewerker Lieselotte.
Wachtkamer voor PVB
Bij gebruikersorganisaties leeft nog een andere kritiek, namelijk dat RTH een eindeloze wachtkamer is voor mensen die uitkijken naar een persoonsvolgend budget. Tanderuis beperkt eenRTH-traject daarom altijd tot maximaal 18 maanden. Als er al gesproken kan worden van een wachtkamer, dan is die dus altijd beperkt in tijd.
En vergis je niet: helaas staat rechtstreeks toegankelijk niet gelijk aan onmiddellijk inzetbaar. Ook thuisbegeleiding kampt met wachttijden. Om die beperkt te houden tot één jaar, werkt Tanderuis met quota en opent de aanmeldingen per leeftijdsgroep en regio wanneer er begeleidingscapaciteit beschikbaar is.
Tijdens die wachttijd kunnen cliënten al gebruikmaken van tijdelijke en korte vormen van ondersteuning. Naast haar kernopdracht van thuisbegeleiding aan 850 mensen – goed voor 75% van het budget – zet de organisatie namelijk in op overbruggingshulp, goed voor 18% van het budget. Daarmee worden nog eens 900 mensen geholpen.
“Tanderuis kijkt altijd naar de maatschappelijke noden en opportuniteiten. Terwijl we eigenlijk maar budget hebben om 950 mensen te begeleiden, kiezen we voor oplossingen zodat we het dubbele aantal mensen kunnen helpen. Dat is sociaal ondernemen”, klinkt het bij Danny.
Daarmee probeert Tanderuis de logica van zorg op zijn kop te zetten. “Niet iedereen met autisme heeft hetzelfde nodig en niet iedereen heeft permanent dezelfde vorm van ondersteuning nodig”, zegt Danny.“We evolueren daarom naar een aanpak waarbij we vooral kijken naar de zorgnood en daar het meest passende aanbod voor kiezen.”
Ervaringen van ouders
Het aanbod aan overbruggingshulp is intussen enorm uitgebreid: een loketfunctie, een atelierwerking, een brussenwerking voor broers en zussen of het ‘tandermaatje’ (een specifieke oppas of gezelschap voor je kind of jezelf via vrijwilligers).
Ook de bezoekouderwerking is er een voorbeeld van. Judith van der Spank is de coördinator en al 25 jaar bij de organisatie betrokken. Haar oudste zoon Bastiaan kreeg vlak voor zijn derde verjaardag een autismediagnose. Via Tanderuis kreeg het gezin thuisbegeleiding.
“Bezoekouders kunnen zich als ervaringsdeskundigen gemakkelijk inleven in andermans verhaal”, vertelt Judith. “De bezoekouderwerking is een emotionele aanvulling op de professionele begeleiding en kan waardevol zijn voor ouders die nog aan het begin van hun traject staan of voor ouders die op latere momenten graag andere ouders willen ontmoeten om zich begrepen te voelen en ervaringen te delen.”
Ook hier wordt geluisterd naar signalen van gezinnen. Zo evolueerden de bijeenkomsten van één moment naar reeksen van vijf. Ook de hobbyclubwerking is sterk toegenomen. “Waar er vroeger enkel gezelschapsspellen werden gespeeld, zijn er nu ook kookworkshops”, zegt ze.
Kennisdeling
Naast thuisbegeleiding en overbruggingshulp vormt kennisdeling een derde en laatste opdracht van Tanderuis vzw. De organisatie besteedt daar 7 procent van het budget aan. De bedoeling is niet om zo veel mogelijk mensen naar de vzw door te sturen, maar juist om andere organisaties sterker te maken.
De organisatie ontwikkelde onder meer een aanbod aan autismespecifieke expertisedeling: medewerkers delen autismespecifieke kennis met reguliere diensten, mantelzorgers en organisaties uit andere sectoren. De ASStheek – een gespecialiseerde bibliotheek in de gebouwen van Tanderuis – vormt daarvoor de basis en is voor iedereen toegankelijk.
“Wanneer we bijvoorbeeld aan een OCMW tools kunnen aanreiken om met personen met autisme om te gaan, hoeven zij misschien hun cliënten niet meer naar ons te sturen, maar kunnen zij hen zelf op de juiste manier begeleiden”, zegt directiemedewerker Lieselotte.
De organisatie doet ook zelf een beroep op experten. Thuisbegeleider Eveline verwijst naar kinderen met plasproblemen. “Wanneer gezinnen daarmee vastlopen, zoeken we samenwerking met gespecialiseerde professionals, zoals de plaskliniek van het UZ Gent”, zegt ze. “De thuisbegeleider kan de kennis vervolgens terug meenemen naar het gezin.”
PVB én RTH naast elkaar
Sinds 2019 werd het aanbod van Tanderuis naast rechtstreeks toegankelijke hulp uitgebreid met ondersteuning binnen de persoonsvolgende financiering. De organisatie werd door het VAPH erkend als vergunde zorgaanbieder.
Die uitbreiding brengt directeur Danny bij enkele scherpe vaststellingen: “Ik heb het gevoel dat in de huidige discussie RTH en PVB tegenover elkaar gezet worden. Onze ervaring is anders: bij Tanderuis vullen ze elkaar aan.”
“Als ik minister zou zijn, dan zou ik vooral fors investeren in RTH. Dat is cruciaal om de druk op de zwaardere vormen van ondersteuning te verminderen en eindelijk echt werk te maken van preventie. ”
Bron: sociaal.net
Ben je benieuwd naar welke subsidies er zoal bestaan?
Van 2022 tot vandaag publiceert de Vlaamse Overheid een overzicht van de subsidies die ze uitbetaalt aan ondernemingen, organisaties, feitelijke verenigingen en lokale besturen. Je kan dat subsidieregister hier raadplegen.
Een minstens even gevarieerd palet van economische subsidies vind je op de databank van het Vlaams Agentschap Innoveren en Ondernemen (VLAIO).