by admin | mrt 5, 2021 | Economie
De prijzen van woningen en bouwgronden blijft stijgen.
De voorbije vijftien à twintig jaar ging ook de prijs van bouwgronden door het dak. Maar die klim begint af te vlakken. In 2020 lag de prijsstijging van gronden zelfs onder die van huizen en appartementen, zo blijkt uit cijfers van de notarissen. Maar er is een opvallende uitzondering: in één provincie swingen de prijzen de pan uit.
Vlamingen die vorig jaar een perceel bouwgrond kochten, betaalden daar gemiddeld 4,8 procent meer voor dan het jaar voordien. Wie datzelfde jaar een appartement kocht, moest daarvoor 6,7 procent dieper in de portemonnee duiken. En voor een woonhuis was dat zelfs 6,7 procent.
Vreemd, want bouwgrond wordt toch almaar schaarser? “Ja, maar de situatie is toch fundamenteel veranderd”, zegt notaris Bart Van Opstal, woordvoerder van de Federatie van Notarissen. “Bouwen is duurder geworden omdat bouwmaterialen jaar na jaar duurder worden en omdat de overheid almaar strengere technische voorwaarden oplegt voor nieuwbouw: isolatie, verwarming, een gescheiden waterafvoer, noem maar op. Allemaal nuttig, maar het drijft het prijskaartje wel op. Hoe meer geld je moet vrijhouden voor de bouw zelf, hoe minder je kan besteden aan de aankoop van de grond.”
Niet dat er voor het renoveren van bestaande woningen geen vereisten zijn, maar die zijn volgens de notaris toch minder drastisch. “En die uitgaven kan je spreiden in de tijd, terwijl je al in de woning woont. Bij nieuwbouw is dat veel minder evident.”
Opmerkelijk: terwijl in de rest van Vlaanderen de bouwgrond 1,6 tot 4,9 procent duurder werd, swingden de prijzen de pan uit in West-Vlaanderen: een perceel kost er nu gemiddeld 191.145 euro, dat is liefst 10,5 procent meer dan in 2019. “West-Vlaanderen is inderdaad een regio waar de vraag vrij groot is”, zegt notaris Van Opstal. “En dat heeft wellicht te maken met twee factoren: de mobiliteit, die daar minder problematisch is dan in sterk verstedelijkte regio’s rond Antwerpen en Brussel, en corona, dat vele mensen deed uitkijken naar een rustiger plekje in het groen. En dan kom je al snel in West-Vlaanderen terecht: daar zijn nog flink wat landelijke gemeenten met veel ruimte.”
by admin | mrt 5, 2021 | Economie
Vorig jaar zijn de koopprijzen voor een woning of appartement met gemiddeld 5% gestegen. Ook de huurprijzen kennen een forse toename van 2,3%. In 2020 zijn er minder koop- en huurcontracten opgesteld, omwille van de coronacrisis. Dit zorgde niet voor een daling van de prijzen, wel integendeel. Op de huurmarkt betaal je nu gemiddeld 778 euro per maand, aldus cijfers van de Confederatie van Immobiliënmakelaars (CIB). Voor een appartement is de gemiddelde huurprijs 736 euro. Het gaat louter om cijfers in Vlaanderen. In Brussel loopt de gemiddelde huurprijs op tot 1.166 euro per maand.
De vraag naar goedkope huurwoningen en appartementen neemt nochtans toe. Volgens de Confederatie van Immobiliënmakelaars versterkt de coronacrisis dit: de onzekerheid neemt toe waardoor kopen minder evident is (terwijl de hoge prijzen dat sowieso al moeilijk maakten) en bovendien zijn er meer huishoudelijke problemen en echtscheidingen. Zowel huren als kopen wordt echter steeds meer onbetaalbaar. Op 25 jaar tijd zijn de koopprijzen verviervoudigd en de huurprijzen met 40% gestegen.
In Gent ligt de gemiddelde huurprijs voor een appartement voor het eerst boven de 800 euro per maand. Op een jaar tijd was er een stijging met 4,1%. In Mechelen, Leuven en Antwerpen liggen de huurprijzen nog hoger dan in Gent. In Antwerpen zelfs op gemiddeld 942 euro per maand. In Brussel liggen de huurprijzen in alle gemeenten gemiddeld op of boven de 800 euro per maand, ook in de armste gemeenten met kleine appartementen zoals Laken (798 per maand), Anderlecht (809), Molenbeek (855) of Schaarbeek (928).
Tegelijk schieten de koopprijzen voor appartementen, zelfs erg kleine, de hoogte in. Het Nieuwsblad berichtte vorige week over een appartement in de Visserij te Gent van 38 vierkante meter, een veredeld studentenkot dus, waarvoor maar liefst 235.000 euro gevraagd werd. Vorig jaar kostte een huis gemiddeld 277.000 euro, een stijging met 5,7%. Een appartement kostte gemiddeld 244.000 euro, een stijging met 6,8%. In de steden is de stijging het grootst.
Het maakt dat jongeren zich geen eigen appartement of huis meer kunnen permitteren. In de provinciehoofdsteden Brugge, Gent, Antwerpen, Leuven en Hasselt waren vorig jaar 27,9% van de kopers jonger dan 30 jaar. Een jaar eerder was dat nog 30,1%.
Momenteel woedt er een discussie over de lonen. Voor de bazen mogen die de komende twee jaar met maximaal 0,4% stijgen. De laagste lonen optrekken is bovendien uit den boze voor hen. Het minimumloon optrekken naar 14 euro per uur komt neer op een voltijds bruto maandloon van 2300 euro of ongeveer 1700 euro bruto. Wie deeltijds werkt, komt daar niet aan. Om in een stad een gemiddeld appartement te kunnen huren, moet je vaak al met twee zijn. Een eigen woning kopen is al helemaal onhaalbaar. Alleen al om de werkenden en hun gezinnen toegang tot betaalbare huisvesting te geven, is het nodig om de loonnorm van 0,4% en dus de loonwet van 1996 te breken.
Daarnaast kunnen de prijzen gedrukt worden door massale investeringen in een groot aantal degelijke sociale woningen en appartementen. Meer sociale huisvesting is noodzakelijk om op de prijzen te wegen door een voldoende aanbod betaalbare huisvesting aan te bieden. Helaas is dit niet het beleid van de steden en gemeenten in ons land. De wachtlijst in Vlaanderen is ongeveer even groot als het totaal aantal sociale woningen. Er is kortom een verdubbeling nodig om de wachtlijst weg te werken. Bovendien zijn er veel mensen die recht hebben op een sociale woning die de moeite niet doen om op een lijst te staan wachten.
Er is nood aan degelijke lonen en toegankelijke kwaliteitsvolle openbare diensten, onder meer op vlak van huisvesting. Een dringend plan van publieke investeringen in de bouw van kwaliteitsvolle sociale huisvesting is noodzakelijk. Daartoe kunnen onder meer leegstaande woningen en kantoren aangesproken worden, desnoods met onteigeningen. De sectoren van huisvesting en bouw moeten uit de greep van de winsten van private promotoren gehaald worden. Enkel dan kan er een ernstig beleid van ruimtelijke ordening gevoerd worden dat vertrekt van de noden van de bevolking. Bron: LSP
by admin | mrt 5, 2021 | Varia
Verlenging bestaande coronamaatregelen tot juni 2021
Belangrijk ! Tijdelijke werkloosheid wegens overmacht voor alle sectoren (was aanvanklijk voorzien tot eind maart 2021)
De uitbreiding van de tijdelijke werkloosheid wegens quarantaine kind
Verhoogd quotum vrijwillige overuren tot 220 uren in de zorgsector, de cruciale sectoren en de essentiële diensten te gebruiken in het 1ste en het 2de kwartaal van 2021
Het makkelijker mogelijk maken dat werknemers tijdelijk gedetacheerd worden naar een andere werkgever in de zorgsector of in het onderwijs
Tijdelijk werklozen mogen met behoud van 75% van hun uitkering werken in de land- en tuinbouw, in de zorgsector en in het onderwijs
Toelaten dat tijdelijk werklozen opeenvolgende contracten van bepaalde duur van minstens 7 dagen sluiten bij een andere werkgever, in de zorg en in het onderwijs
Verhoging plafonds voor cumul leefloon met inkomsten uit seizoensarbeid en voor inkomsten uit arbeid van studenten met een studiebeurs
Verlenging COVID-19-schadeloosstellingsfonds voor vrijwilligers en toelating voor commerciële ziekenhuizen om vrijwilligers in te zetten
Pensioenen: maatregelen inzake cumul pensioen en tijdelijke werkloosheid + behoud van opbouw 2e pijler bij tijdelijke werkloosheid
Nieuwe maatregelen
Vermindering patronale bijdrage eventsector
Lees verder via: https://www.groups.be/nl/nieuws/juridische-artikels/coronavirus-nieuwe-maatregelen-tijdelijke-werkloosheid-overmacht-corona?elqTrackId=cde96aaed3ab4f64bf27e28222c465a5&elq=38c1b3919c7747528d8d266df5cffa53&elqaid=1672&elqat=1&elqCampaignId=785
by admin | mrt 5, 2021 | Boeken
Waarom de neoliberalen en niet de ‘populisten’ de vijand zijn, door Ludo Abicht in Doorbraak
Ontwaak! Kom uit uw neoliberale sluimer
Auteur: Ewald Engelen
Uitgever: Athenaeum-Polak & Van Gennep, Amsterdam
ISBN: 9789025313050
“Dit boek begon als een politieke brandbrief.” De politiek filosoof, hoogleraar aan de UvA en columnist Ewald Engelen wilde zijn landgenoten in een kort en krachtig essay ertoe aanzetten, tijdens de verkiezingen op 17 maart 2021 vooral niet nog maar eens op de partij van premier Rutte te stemmen. Zeven maanden later was het schotschrift uitgegroeid tot een gedetailleerde en erudiete ontmaskering van het neoliberalisme, waarvan Rutte uiteraard een populair boegbeeld is.
Erudiet: wanneer je het aantal boeken en artikels die in dit boek verwerkt zijn ruwweg samentelt kom je gauw aan meer dan 12.000 pagina’s. En hoewel de inhoud hoofdzakelijk gefocust bleef op de toestand in Nederland, werd dit essay een aanklacht tegen het internationale neoliberale bestel en daarom ook relevant voor niet-Nederlandse lezers.
Afwijkend stemgedrag
De auteur tracht op de eerste plaats uit te leggen, waaruit dat neoliberalisme bestaat en hoe het de dominante ideologie van de huidige westerse wereld geworden is. Maar ook waarom mensen die er alleen maar de nadelen van kunnen ondergaan braafjes voor dit neoliberale bestel blijven stemmen. Slechts aan de uiterst linkse en uiterst rechtse marge wijkt het stemgedrag van de bevolking daarvan af.
het neoliberalisme miserabel gefaald
Dat is des te merkwaardiger, omdat heel wat gezaghebbende economen en politici, tot zelfs leden van bijvoorbeeld het IMF, toegeven hebben dat het neoliberalisme miserabel gefaald heeft sinds en doorheen de verschillende politieke, economische, sociale, financiële, klimaat- en gezondheidscrisissen sinds 2001 (9/11). ‘De neoliberale orde staat op instorten, bezweken onder haar eigen mislukkingen. De haarscheurtjes van 2008 zijn uitgegroeid tot flinke barsten en breuken. Zelfs de technocraten weten het.’
Engelen wijt dit aan de enge technocratische visie op de economie. Die kan of wil niet echt rekening houden met de sociale en ecologische gevolgen van het beleid. Dat pakt elke crisis aan om de democratische besluitvorming, zeg maar de inspraak van de gewone burgers, bijvoorbeeld maar niet uitsluitend via het parlement, uit te hollen. Maar ook aan de zogenaamde ‘mainstream’ media, het werk van journalisten die qua opleiding, netwerking en mentaliteit in feite tot dezelfde elite behoren als de beleidsvoerders.
Ze begrijpen elkaar
Leidende politici en journalisten begrijpen elkaar, hebben elkaar nodig en hebben daar ook veel voor over. Bijvoorbeeld het indammen van hun rol als kritische bewakers van de democratie, in ruil voor de zo belangrijke en carrière bevorderende scoops.
Omdat ze zo hecht met elkaar vervlochten zijn kijken deze ‘brahmanen’ (de term is van Thomas Piketty), of ze nu links zijn of tot het centrum behoren, neer op de meestal lager opgeleide ‘populisten’. Het gaat hier om een culturele kloof tussen de elite en het gros van de bevolking. De elite is tolerant, internationaal, voor het milieu, de rechten van de verschillende genders en de migranten en voelt zich op al deze terreinen bedreigd door de chauvinistische, intolerante, plat materialistische en zelfs racistische populistische meerderheid.
linkse intellectuelen altijd maar meer aan de kant van de echte uitbuiters
Links, dat normaal aan de zijde van de gewone vrouwen en mannen moet staan, is uit het oog verloren dat deze politiek incorrecte massa in feite zijn enige authentieke bondgenoot is. Maar omdat het bewustzijn daarvan bijna verdwenen is, zijn deze linkse intellectuelen altijd maar meer aan de kant van de echte uitbuiters gaan staan.
Het is klasse, suffie, niet identiteit
De titel van dit boek van Engelen uit 2018 vat het probleem krachtig samen: zonder dit klassenbewustzijn dreigt die hele culturele strijd, bijvoorbeeld rond de juiste omgang met het koloniale verleden, een tragikomedie te worden. Men werpt standbeelden omver en controleert, neen, censureert elkaars taalgebruik, maar laat de sociaaleconomische machten die voor die kolonisering verantwoordelijk waren ongemoeid.
En vergeet daarbij dat alleen een echte politieke coalitie met de mensen die nu populistisch stemmen de machtsverhoudingen zal kunnen veranderen. Omdat die kloof altijd maar breder wordt, vreest hij het ergste: ‘En men kan erop vertrouwen dat wat Martin Luther King in de vroege jaren zestig voor elkaar probeerde te krijgen nooit zal lukken, namelijk het smeden van een brede coalitie van werkenden, die door muren van ras, gender, geloof en sekse heen breekt door te benadrukken wat zij delen en daar een politieke machine omheen te bouwen.
een functionerende democratie met inspraak en medezeggenschap
Wat zij delen is een gelijke behoefte aan toegang tot goed voedsel, gezonde lucht, natuur, goede huisvesting, goed onderwijs, prettig werk, een redelijk inkomen, goede gezondheidszorg, en een functionerende democratie met inspraak en medezeggenschap en een minimum aan politieke gelijkheid.’
Dat is, in grote lijnen, de kernboodschap van dit essay.
by admin | mrt 5, 2021 | Onderwijs
Voor de toepassing van de regels van de beoordeling, functiebeschrijving en evaluatie in het
secundair onderwijs kunnen verplichtingen van de instellingen desgevallend opgenomen
worden op het niveau van de pedagogische entiteit. Voor het GO! is daar overigens enige
behoedzaamheid geboden, gezien de in het bijzonder decreet aan de directeur toegewezen
bevoegdheden. (Enkel) met betrekking tot de toepassing van die regels wordt onder
‘pedagogische entiteit’ voortaan verstaan: de instellingen voor secundair onderwijs van
dezelfde scholengroep op hetzelfde kadastraal perceel, op aansluitende percelen of gescheiden
door maximaal twee percelen en, eventueel, een weg15. Vestigingsplaatsen van andere scholen
op die percelen horen daar niet bij.
De nieuwe regels met betrekking tot functiebeschrijving en evaluatie gaan in op 1 september
2021. Voor vast benoemde personeelsleden en personeelsleden met een tijdelijke aanstelling
van doorlopende duur die vóór het ingaan van de nieuwe regels een evaluatie ‘onvoldoende’
zouden hebben gekregen, gebeurt de ‘vervolgevaluatie’ nog geheel binnen de contouren van
de ‘oude’ regels (m.n. ten vroegste na 12 maanden effectieve prestaties). Ook de
beroepsprocedures die lopen bij het ingaan van de nieuwe maatregelen, worden afgehandeld
binnen de contouren van de ‘oude’ regels.
Alle verdere info via: GO! Pro – Nieuwe aflevering van Op Stapel (g-o.be)
