In Nederland flakkert de discussie op over een algemene herinvoering van de automatische loonindex, zoals wij die kennen. Het systeem is bij onze Noorderburen afgeschaft in de jaren tachtig. Met huidige piekinflatie pleit de machtige Nederlandse vakbond FNV ervoor om de loonindexering opnieuw voor iedereen in te voeren. Vakbonden kunnen het systeem er momenteel enkel afdwingen per bedrijf of per sector.
De Lijn registreerde vorig jaar 90 meldingen van seksueel grensoverschrijdend gedrag op haar voertuigen of aan de haltes. Dat zijn er precies evenveel als in 2019 en 17 minder dan in 2020, blijkt uit het antwoord van Vlaams minister van Mobiliteit Lydia Peeters (Open Vld) op een vraag van Vlaams volksvertegenwoordiger Katrien Schryvers (cd&v).
Een meerderheid, 42 van 90 meldingen, kwam toe via de politie. De overige meldingen die De Lijn registreerde, gebeurden onder meer door het verslag van de chauffeur, de dispatching, de controle of de begeleider of rechtstreeks van een meldingsfiche van een reiziger. Drie vierde van de meldingen werden opgetekend in zone Oost, ofwel de provincies Antwerpen, Limburg en Vlaams-Brabant. In het merendeel van de gevallen gebeurde het voorval op een voertuig van De Lijn en in mindere mate aan een halte.
Makkelijker melden
Vlaams parlementslid Katrien Schryvers wijst er op dat het aantal gemelde incidenten bij De Lijn waarschijnlijk lager ligt dan het werkelijke aantal. Ze doet daarom een oproep om in te zetten op meldingsbereidheid. «Het zou bijvoorbeeld een goede zaak zijn, moest dit kunnen via de app van De Lijn, in plaats van dat mensen tot thuis moeten wachten en pas dan ergens een formulier kunnen invullen», zegt ze.
Actieplan
Vlaams minister Peeters kondigde al een hoffelijkheidscampagne aan voor het najaar van 2022. Die zou zich ook richten op omstaanders en op het aanspreekgedrag. Daarnaast wordt interfederaal werk gemaakt van een actieplan om seksuele intimidatie en agressie op het openbaar vervoer aan te pakken.
«Het fenomeen doet zich immers niet alleen voor bij De Lijn, maar ook bij de andere vervoersdiensten. Wij hebben al een afspraak met die andere diensten van openbaar vervoer om samen een actie op te zetten tegen agressie op reizigers», aldus nog minister Peeters.
Bron: Metro
Onze medewerker Luckas Vander Taelen noemde het een haast briljant boek. Geschiedenis, antropologie & schuld van professor emeritus Koenraad Verrycken is een verhelderende kijk op onze geschiedenis en de schuldvraag die velen er blijkbaar onvermijdelijk aan verbinden.
Hij baseert zich daarbij op de geschiedenisfilosofie van de Britse essayist Douglas Murray, die met titels als ‘The Strange Death of Europe’ (vertaald als Het opmerkelijke einde van Europa – verkrijgbaar in onze boekenwinkel) en ‘The Madness of Crowds’, opzien baarde. ‘Door de immigratiepolitiek en het multiculturalisme’, schrijft Murray, ‘sterft Europa een gewisse dood’. Ook de huidige tendens om de mens tot voorwerp te maken van identity politics en intersectioneel denken, deconstrueert het traditionele Europese mensbeeld.
Perspectief
Professor Verrycken biedt in zijn boek een filosofische systematisering van Murray’s ideeën en plaatst ze in een ruimer historisch perspectief. Murray’s kritische project blijkt namelijk te passen in een oude traditie van verbinding van geschiedenisopvattingen met overeenkomstige antropologieën. Volgens Murray is het ‘de tirannie van de schuld’ die het huidige Europese en westerse denken over de geschiedenis en de huidige antropologie met elkaar verbindt en hopeloos perverteert.
‘Verrycken zoekt in de geschiedenis naar antwoorden op de provocerende vragen die Murray stelt’, aldus Luckas Vander Taelen in zijn recensie. Hoe komt het bijvoorbeeld dat de Europese cultuur masochistisch is geworden en zich voortdurend moet excuseren voor haar geschiedenis en andere culturen (Japan, Rusland, …) niet?
Omvolking
Onvermijdelijk komt de term ‘omvolking’ ter sprake. Verrycken haalt het Franse Saint-Denis aan. Daar is de plaatselijke bevolking zowat verdwenen. ‘Hij had er ook Roubaix kunnen aan toevoegen’, schrijft Vander Taelen. Een recente reportage over de grote invloed van de islamisering aldaar zorgde ervoor dat de makers van de film met de dood bedreigd werden en politiebescherming kregen. Het probleem benoemen is levensgevaarlijk geworden.
In West-Europa staat ons eigen ‘existentieel nihilisme’ machteloos tegenover nieuwe groepen van immigranten. Die hebben wél onwankelbare zekerheden en gaan allerminst gebukt onder enig schuldgevoel. Zij voelen niets voor de ‘universele waarden’ die Europa altijd verdedigd heeft. En al evenmin voor de rechten van vrouwen en LGTB’s. Het blijft een merkwaardige paradox van deze tijd dat die groepen ondanks hun zeer reactionaire en patriarchale opvattingen steevast als slachtoffers verdedigd worden door zichzelf progressief noemende groepen.
‘Het is de grote verdienste van Koenraad Verrycken’, schrijft recensent Vander Taelen, ‘dat hij niet alleen het denken van Murray grondig analyseert en er een plaats aan geeft in de Europese geschiedenisfilosofie, maar dat hij er ook kritische bedenkingen bij formuleert’. Voor Verrycken moet Europa leren leven en denken zonder afhankelijk te zijn van een godsdienst. Hij herinnert eraan dat de Europese geschiedenis er niet alleen een is van religie, maar ook van de bevrijding ervan.
Vernieuwingen binnen de staatstructuur en de politieke partijen vormen de rode draad in deze aflevering van Doorbraak Radio. Naar goede gewoonte analyseren Bart Maddens en Pieter Bauwens de politieke actualiteit.
Een toekomst voor ons land?
Hoe moet onze toekomstige staatsstructuur eruitzien en welke rol moet de burger hierin spelen? De federale regering wil voor de belangrijke thema’s in een toekomstige staatshervorming rekening houden met de mening en ideeën van de burgers. Daarom lanceert de regering een brede burgerbevraging over een mogelijke hervorming van het land en over de werking van de democratie. Bauwens was aanwezig op de persconferentie over deze burgerbevraging en merkt op dat het initiatief een hoog voluntaristisch gehalte heeft. ‘Je kan streepjes zetten over hoe vaak het woord verbinding vernoemd werd.’ De burgerbevraging lijkt een positief initiatief maar de vraag blijft wat de regering effectief zal doen met de uitkomst van deze bevraging. De kaarten liggen al lang op tafel en de thema’s in de burgerbevraging zijn al ruim bediscussieerd. Het enige probleem is dat politici niet durven of willen kiezen. De burgerparticipatie zal aan de politieke blokkering van deze dossiers niets veranderen, zegt Bauwens.
Moesten kiezers de afgelopen jaren op linkse en centrumpartijen hebben gestemd was er geen sprake van deze burgerbevraging
Vooral Groen en Ecolo geloven in de kracht van de burgerbevraging. Maddens vraagt zich af of Groen nog steeds achter deze burgerparticipatie zou staan indien ze 44% hadden behaald bij de verkiezingen van 2019. Waarschijnlijk zouden ze dan eerder de kaart van een radicaal klimaatbeleid getrokken hebben. Maar wanneer de Vlaams-nationalisten 44% behalen zegt men dat de burger zich misschien niet bewust was van het Vlaamsgezinde aspect, zegt Maddens. De ware reden achter deze burgerbevraging is de afkeer van verkiezingen. ‘Moesten kiezers de afgelopen jaren op linkse en centrumpartijen hebben gestemd was er geen sprake van deze burgerbevraging.’ Burgerpanels zijn bovendien makkelijk te manipuleren en te sturen, vindt Maddens.
Ondergraving van de democratie
Iedere vijf jaar trekken we naar de stembus om onze volksvertegenwoordigers te kiezen. Deze toekomstige volksvertegenwoordigers staan allen op de lijst van een politieke partij waarvan het standpunt over een brede set aan thema’s gekend is. Waarom is er dan nu een burgerbevraging nodig over de staatstructuur als burgers iedere vijf jaar hun mening kunnen geven tijdens de verkiezingen? Partijen die voor de bevraging zijn argumenteren vaak dat kiezers niet altijd op de hoogte zijn van alle partijstandpunten. Maar in feite is deze burgerbevraging een ondergraving van onze democratie, zegt Bauwens. Het wekt de indruk dat verkiezingen geen rol meer spelen.
Pro-Belgische propaganda
Op een heel subtiele manier is dit pro-Belgische propaganda, vindt Maddens. Alleen al de titel een toekomst voor dit land zet de pro-Belgische visie in de verf. ‘Je wordt meteen in een Belgisch keurslijf geplaatst.’ De idee van een onafhankelijk Vlaanderen of confederalisme komen niet ter sprake. Een aantal heilige huisjes van de Vlaamse beweging worden dan weer wel ter discussie gezet. Denk maar aan de taalwetgeving en een federale kieskring. De bevraging stuurt de burger op een subtiele manier in een bepaalde richting.
Vernieuwingscongres CD&V
Naast de staatsstructuur heeft ook de CD&V nood aan een update. Het congres van vorige week moest het feestelijk sluitstuk worden van de vernieuwingsoperatie, met als doel een pandoering in 2024 te vermijden. Nu de partij geen volkspartij meer is gaan ze zich plots als volkspartij in de markt zetten, zegt Bauwens. ‘Een partij van amper 10% kan zichzelf moeilijk een volkspartij noemen.’ Bovendien win je geen verkiezingen met een nieuwe slogan. Verkiezingen win je door jezelf te zijn, zegt Bauwens. ‘De fout die de traditionele partijen maken is dat ze zich blindstaren op de verschuivingen in het politiek landschap en hun eigen ideologie verloochenen.’
Het is heel dom van CD&V om hun christelijke identiteit te veranderen voor iets anders
De identiteit van CD&V ligt nochtans voor de hand, christelijk en Vlaams. Een Christelijke partij heeft ook nog steeds plaats in ons partijlandschap, benadrukt Maddens. ‘Het is heel dom van CD&V om hun christelijke identiteit te veranderen voor iets anders.’ Nu heerst er een grote leegte in hun ideologie. Ofwel verandert CD&V nu van voorzitter en koers ofwel gebeurt er niets. ‘Wie wil er nu voorzitter van CD&V worden met het oog op groot verlies bij de volgende verkiezingen?’
De flipflop van Open Vld
Na jarenlang een lans voor confederalisme gebroken te hebben keren de Vlaamse liberalen nu hun kar en verdedigen ze de pro-Belgische visie. Volgens Bauwens ligt deze koerswijziging vooral aan de opkomst van N-VA, die hard uitpakt met het confederalisme. ‘Open Vld wil op die manier het verschil maken met N-VA.’ Niet de eigen ideologie maar de opkomende golven in het politieke systeem lijken te bepalen wat het standpunt van de liberalen is.
Bij Open Vld zullen bloedverwanten binnenkort niet meer samen in het partijbestuur mogen zitten als stemgerechtigde leden. Het gaat om een voorstel van Jong Vld dat werd goedgekeurd op het partijcongres. Of dit voor een nieuwe dynamiek zal zorgen binnen de partij blijft afwachten en zal vooral afhangen van wie er in de plek komt, zegt Bauwens.
Steven Vandeput als nieuwe ondervoorzitter
Na het vertrek van Lorin Parys was de N-VA op zoek naar een nieuwe ondervoorzitter. Steven Vandeput zal voortaan die rol op zich nemen en springt zo weer op de bühne van de nationale politiek. De keuze voor Steven Vandeput is in zeker opzicht wat vreemd, vindt Maddens, aangezien Vandeput heel wat zaken aan zijn hoofd heeft als burgemeester van Hasselt. Bauwens vindt dat N-VA beter had gekozen voor een jonger figuur, die bovendien bij voorkeur uit een andere provincie komt dan Limburg. Het aantal kopstukken in West-Vlaanderen is schaarser dan in Limburg. ‘Een gemiste kans voor N-VA.’
De uitstap van Rousseau in Molenbeek
Vooruit-voorzitter Conner Rousseau heeft met een interview in Humo – onder de titel ‘Als ik door Molenbeek rijd, voel ik me niet in België’ een ware polemiek veroorzaakt in Molenbeek, in Brussel, maar ook in de Wetstraat. Hij stapt hiermee buiten de consensus, zegt Bauwens. ‘Het is interessant om te zien hoe een voorzitter van een traditionele partij buiten de politieke correctheid stapt.’ De ophef rond deze uitspraak toont vooral aan hoe meningen die de realiteit weergeven maar afwijken van de politieke correctheid niet geduld worden. ‘Daar zitten we bij de kern van het probleem.’
Bron: Doorbraak
De kudde graast verder
Eén buitenbeen is geen doorbraak. De Vlaamse pers blijft een weide met een ampele kudde. De oplossing is Nederland.
Wat is een kopblad? Het antwoord vindt u achteraan, gelieve toch eerst enkele paragrafen te lezen. Luc Pauwels is een crème van een VRT-journalist, met zijn reportages, dossiers en analyses. Voor hem schakel ik mijn buis in, voor de rest blijft zij op negen tiende van de avonden grijszwart. Je kan beter een Franse, Nederlandse of Britse krant of zender volgen.
Een hartenkreet uit medialand
Het roomsoes-gehalte van Pauwels klimt met zijn Journalistiek in tijden van fake news. Een hartenkreet na decennia in het vak.
Twee punten vallen in het boek meteen op: ten eerste de vrees waarmee hij zeven jaar worstelde om ietwat vuile was te tonen, en ten tweede de omzichtigheid om de bazen van de VRT en de media in het algemeen niet te kielhalen.
U moet het boek lezen: het zal u de bevestiging bezorgen van wat u reeds jaren voelt, weet en ziet.
U moet het boek lezen: het zal u de bevestiging bezorgen van wat u reeds jaren voelt, weet en ziet. In Vlaanderen is een journalist lid van een kudde aan de leiband van wat gisteren politiek correct heette, en vandaag woke. Luc Pauwels ontdekt deze waarheid. Tot zijn verbazing achterhaalt hij dat kerncentrales — die voor de mediabazen, hun voetvolk en de Vivaldi-bewaarengelen van gazet en teevee, synoniem zijn aan Hiroshima, (’toch, ja toch en godverdomme’ — Pauwels zegt noch schrijft het, maar je hoort het hem binnensmonds fluisteren) — nuttige en fijne kanten hebben.
Rechtse zakken
De verleiding is om Pauwels uitvoerig te citeren, maar koop het boek en doe dat zelf, om te graaien in de eigen ervaring van mediatieke botsingen. Maar vooraf, om de sfeer te schetsen die hij op zijn wijze beschrijft, geef ik u een inkijkje in de mediatieke wereld. Met het team van het economisch magazine Trends, dat ik dertig jaar leidde, waren wij voor 75% van de confraters rechtse zakken, outcasts, lijfeigenen van het kapitaal. Het grootste part van de ex-Pol & Soc’ers kon zich geen ander perspectief indenken dan wat de sociaaldemocratie en haar groene uitbreiding voorhielden.
Rebel zijn is opfleurend, het leven is anders saai.
Heeft het ons verdriet? Bijlange niet: wij voelden ons gevleid om het schimpen. Rebel zijn is opfleurend, het leven is anders saai. Vooral door de herhaalde vaststelling dat alles verkruimelde waar de politiek correct-denkende mediaklasse voor applaudisseerde. Om in de branche te blijven: De Morgen, een initiatief van gauchisten, leeft anno 2022, en reeds jaren voordien, bij de gratie van een topondernemer met het hart (lichtjes) links maar zeker de portemonnee rechts.
Geen echte mediakritiek in Vlaanderen
Hoe komt dat toch, die blijvende linksige stempel van onze media? Dat is omwille van het kudde-effect: men houdt zich graag op te midden van gelijkgezinden, verkondigt noch in conversaties, noch in artikelen, noch in commentaren knallende woorden. Liever wordt men omhelsd door de vakbroeders dan doen waarvoor men wordt betaald: nieuws en analyses brengen met ballen. Ook al dreinen de confraters in koor: ‘Bah!’
Het is ook omwille van het ontbreken in Vlaanderen van stelselmatige en kundige mediakritiek. Mark Grammens zaliger fouilleerde in zijn eenmansblad Journaal de media en leunde daarbij op zijn jarenlange ervaring in de Britse pers (waar hij onder meer medewerker was van The Guardian). En Johan Sanctorum herhaalt die oefening in Doorbraak, en de ontslagen, want te brutaal en te eerlijk, VUB-prof Frank Thevissen koterde messenscherp in de Vlaamse pers.
Waar is echter iets belangrijkers? Een vakblad gestuurd, beheerd, gevuld door de communicatiefaculteit van een Vlaamse universiteit of van Vlaamse universiteiten? Waarom bestaat hier geen kopie van de Columbia Journalism Review (CJR) of de American Journalism Review? Wie vergelijkt vlot, intelligent, hard de kwaliteit van bijvoorbeeld de energieverslaggeving van De Standaard, De Morgen, De Tijd, VRT en VTM? Geen kat.
In Vlaanderen is er professionele kritiek op boeken, op theaterstukken, op coureurs, op duivenmelkers, op pianisten, op politici, op alles, maar geen doorlopende, combattieve praat over de zogenaamde vierde macht (de media).
De Vlaamse Vereniging van Journalisten heeft het ledenblad De Journalist dat neigt naar een CJR maar er kan veel en veel meer. In Vlaanderen is er professionele kritiek op boeken, op theaterstukken, op coureurs, op duivenmelkers, op pianisten, op politici, op alles, maar geen doorlopende, combattieve praat over de zogenaamde vierde macht (de media). Zij doet haar goesting, voelt zich o zo lekker en mooi en ideaal. Dus prachtig werk, Pauwels.
In Vlaanderen geen erkenning
Vorig jaar in de lente verscheen Kobalt blues van Erik Bruyland, ex-medewerker van Trends, een goede collega en een vriend, over de plundering gedurende de jongste 70 jaar van de Congolese bodemrijkdommen door Gécamines en een sliert van internationale roofbaronnen (Chinezen, Amerikanen, Belgen). Parallel lag Cobalt blues, de Franse vertaling, in de etalage. In de Vlaamse pers, hoofdzakelijk door wat zich kwaliteitsmedium meent te mogen noemen, is het boek doodgezwegen. Wel is er een resem van lof in de Belgische en Afrikaanse Franstalige pers.
Onderhandeld wordt over een Engelse editie. Een verslaggever van De Morgen besteedde twee uur in gesprek met de auteur, was laaiend enthousiast, beloofde wekenlang dat het interview zou gepubliceerd worden. Twaalf maanden later slaapt het nog immer in zijn schrijfmachine. Waarom wordt het boek weggegomd? De hoofdreden is dat Bruyland, geboren en getogen in Kolwezi, en het kobalt onder zijn neus zag opduiken, genuanceerd verhaalt over de kolonisering van ‘ons Centraal-Afrika’. Dat botst met de ultra’s van het wokisme. Een bij-reden voor dit weggommen — ik lijd niet aan achtervolgingswaanzin — is dat hij een ex-journalist van Trends is, en dus niet koosjer. Zo werkt het ons-kent-ons van de Vlaamse media.
Kopblad
Plaats nu voor het kopblad. Dat is een lokale editie van een dagblad met dezelfde of grotendeels dezelfde inhoud als het hoofd- of moederblad. Voor betere journalistiek in Vlaanderen heeft Luc Pauwels tips. Een bazooka is echter op zijn plaats. DPG Media — gemakshalve de mediakring rond Het Laatste Nieuws — bezit kwaliteitskranten in Nederland (zoals De Volkskrant). En Mediahuis — gemakshalve de mediakring rond De Standaard — idem dito (zoals NRC). Je bevuilt het nest niet met de vaststelling dat de Nederlandse journalistiek veel sterker is dan de Vlaamse. Eén voorbeeld: de betere artikelen die de jongste jaren verschijnen in De Standaard zijn ‘gekoppensneld’ bij het Nederlandse zusterblad NRC.
Wie een heuse boekenrubriek zoekt vergeet de Standaard der Letteren en kiest voor de vrijdagse boekenkatern van NRC. Minder zweetvoetengeur. In grote lijnen gaat hetzelfde op voor de vergelijking van De Morgen en De Volkskrant. De Vlaamse lezer — voor de kijker geldt een gelijkaardige operatie — is beter af met De Standaard als kopblad van NRC, met onder meer de automatische aanwinst van een correspondentennet buitenland om jaloers op te zijn, en De Morgen als kopblad van De Volkskrant.
Een mediatieke Lage Landen op de deurmat van de Vlaamse lezers is zuivere toegevoegde waarde.
Gevolg: professionelere kranten in Vlaanderen met hogere creativiteit, betere pennen, betere artikelen, betere columns, betere internationale verslaggeving. Een mediatieke Lage Landen op de deurmat van de Vlaamse lezers is zuivere toegevoegde waarde.
Dank u, Luc Pauwels, om het verschijnen van die toekomst mee mogelijk te maken.
Bron: Doorbraak