Wij worden gepluimd terwijl zij graaien

Wij worden gepluimd terwijl zij graaien

De traditionele politici doen er alles aan om de aandacht af te leiden van het debat over hun eigen extraatjes. Terwijl hun opbod in de strijd tegen ‘woke’ steeds absurder vormen aanneemt, rolden N-VA en VB over elkaars voeten in de strijd tegen staatssecretaris Schlitz van Ecolo. Zo werkt de zondebokmethode: iedereen een andere richting laten uitkijken. In de traditionele media pakt het deels, maar het debat over hun eigen extraatjes blijft hangen.

Dat de gevestigde politici zichzelf gretig bedienen, was al langer geweten. Van de hoge lonen, zelfs voor wie amper in het parlement komt (ja, Bart De Wever, we hebben het over u), tot de gouden handdrukken op het einde van een mandaat en de riante pensioenen. Het allerhoogste pensioen was amper goed genoeg voor zichzelf, voor de Kamervoorzitters kwam daar nog een flinke hap bovenop. De extraatjes kwamen in alle parlementen voor en onder alle partijen. Allemaal beweerden ze achteraf dat ze van niets wisten.

Het is straf: onze pensioenen en uitkeringen kennen ze tot op de laatste cent, zeker als ze er nog verder op kunnen beknibbelen. Maar hun eigen inkomen zouden ze niet kennen en er zelfs amper interesse in getoond hebben? Dat klinkt hoogst ongeloofwaardig. Alleszins is dergelijke nonchalance een luxe die gewone werkenden zich niet kunnen veroorloven. Wij moeten elke euro omdraaien met de hoge prijzen voor wonen, eten, diensten, vervoer …

Daar zit overigens ook een reden waarom dit debat zo gevoelig is en blijft hangen. De afgelopen jaren kregen we steeds te horen dat onze lonen en uitkeringen te hoog zouden zijn. Er waren onafgebroken aanvallen erop. Zelfs indien het minimumpensioen wat werd opgetrokken, bleef het gekoppeld aan voorwaarden die straks mogelijk nog strenger worden. Ondertussen maakt de regering zich op om het ambtenarenpensioen aan te vallen. Volgens de regering is dat nodig om ervoor te zorgen dat de verschillende pensioenregimes naar elkaar groeien. Dat betekent een neerwaartse spiraal. Voor zichzelf kijken ze echter de andere kant uit: het is nooit genoeg!

De aankondigingen over de extraatjes van traditionele politici begonnen met de pensioenen van Herman De Croo en Siegfried Bracke. De maximale pensioengrens van 7800 euro voor ambtenaren was voor hen niet voldoende. Dit doet pijn voor N-VA en Open VLD omdat zij tot de luidste schreeuwers behoren als het gaat om het aanvallen van het ambtenarenpensioen. Zij stellen ambtenaren graag voor als profiteurs met privileges die onverantwoord zijn. Maar nu wordt duidelijk dat ze zelf niet bereid zijn om te leven met wat ze anderen opleggen.

Het meest gebruikte argument om de hoge lonen voor politici te rechtvaardigen, is dat ze hard werken. We willen daar op zich geen uitspraak over doen, maar werken wij dan niet hard? Hoe sterk is de productiviteit de afgelopen jaren niet opgedreven en waar blijft onze compensatie daarvoor? Zelfs de Vlaamse regeringsdienst voor statistiek erkent dat de “loonkost per eenheid product” lager ligt dan in de buurlanden, kortom wij produceren meer meerwaarde voor het kapitaal dan onze collega’s in de buurlanden. Als hard werken een compensatie verdient, wordt het hoog tijd dat de loonwet van 96 die beperkingen oplegt op de schop gaat. Terwijl zij graaien, worden wij gepluimd!

Misschien nog dit: als er zo hard gewerkt in de parlementen, hoe komt het dan dat blijkbaar enkel de PVDA-verkozenen de bepalingen gelezen hebben over de pensioenextra’s en uittredingsvergoedingen die de gevestigde politici goedkeurden? Ze weten dus niet hoeveel ze zelf verdienen, maar ook niet wat ze allemaal stemmen? Ook dat komt ongeloofwaardig over.

De PVDA scoorde de voorbije week met haar offensief over de inkomens van de traditionele politici. Dit is erg nuttig voor de arbeidersbeweging omdat het ons extra argumenten biedt in elke strijd voor onze koopkracht, lonen en uitkeringen. Het verzwakt diegenen die vooraan staan in de aanvallen op onze koopkracht. We moeten er rekening mee houden dat een kat in het nauw rare sprongen kan maken en dat de rechterzijde in de tegenaanval gaat, onder meer tegen elk verzet tegen onderdrukking dat als woke wordt weggezet. De traditionele politici en de rechterzijde zullen niet zomaar toegeven, zelfs niet als hun hypocrisie en gegraai algemeen bekend is. Voor onze koopkracht, levensstandaard en publieke investeringen in zorg en onderwijs moeten we doorheen strijdbewegingen een krachtsverhouding opbouwen waarbij we het volledige systeem betwisten. Graaien aan de top zit in het DNA van het kapitalisme, het pluimen van de sociale meerderheid eveneens. Heel het systeem is rot, hoog tijd voor een socialistisch alternatief!

Bron: LSP

1 mei-toespraak Miranda Ulens, algemeen secretaris ABVV

In haar 1 mei-toespraak pleit Miranda Ulens voor meer respect voor werknemers en tegen sociale dumping. Er moet een nieuwe wet komen om toestanden zoals in Delhaize in de toekomst te vermijden. Er moet opnieuw ruimte komen voor echte loonsverhogingen en de pensioenleeftijd moet naar beneden.

Kameraden,

Het is vandaag meer dan ooit tijd voor respect.

Respect voor de fietskoerier, die te weinig sociale bescherming geniet. Respect voor de ambtenaar, die essentiële openbare diensten verleent. Respect voor de werknemer in het maatwerkbedrijf, die nog altijd minder dan 14 euro per uur verdient.

Respect voor de werknemer van Delhaize, die als een pion op een schaakbord wordt verschoven enkel met het oog op nog meer winst bij de internationale holding. Wij staan hier vandaag voor jullie en met jullie. Vandaag zijn wij allemaal Delhaiziens.

Wij zijn fier op onze arbeid, we zijn er trots op. Welke arbeid dan ook: als verpleegkundige, leerkracht, ambtenaar, kassierster of schoonmaker. Alle arbeid is belangrijk. Arbeid is de motor van de samenleving. Arbeid zorgt voor welvaart voor onze kinderen, ons gezin en de samenleving. Arbeid is een hefboom naar gelijkheid, democratie, vrede en rechtvaardigheid. Arbeid verdient respect, onze werknemers verdienen meer …

Maar ook werklozen verdienen respect. Voorstellen die worden gelanceerd en passen in een sfeertje waarin zij worden gestigmatiseerd en weggezet als profiteurs, mogen rekenen op een syndicale reactie.

Het is vandaag dus meer dan ooit nodig dat we onze stem laten horen. Dat we opkomen voor onze rechten. Want ook dat is 1 mei: vechten voor onze rechten. Dat die rechten de laatste maanden, en in het bijzonder de laatste weken zwaar onder druk zijn gezet, bewijzen sociale conflicten als Delhaize.

Financieel zeer gezonde bedrijven die hun werknemers als pionnen op een schaakbord verschuiven om toch winsten bovenop winsten te maken. Die hun werknemers niet langer zien als mensen, maar als middelen waar ze mee kunnen doen wat ze willen. Die werknemers dumpen in statuten met slechtere voorwaarden en minder rechten. Dat is regelrecht sociale dumping en dat moet gestopt worden. STOP aan sociale dumping.

Ons werk, onze arbeid louter zien als een economisch middel, is diegene die arbeid levert, reduceren tot een economisch goed. Een goed dat ingezet kan worden volgens de grillen van de vrije markt. Dat is géén respect! En wij mogen het als samenleving ook niet langer dulden, dat we worden gebruikt om de winsten van aandeelhouders te vergroten; dat onze sociale rechten – waarvoor we decennialang hebben gevochten – worden afgebroken; of dat we monddood worden gemaakt.

Kameraden, het ABVV wil dat er werk wordt gemaakt van een syndicale vertegenwoordiging voor alle werknemers. Wij willen een afvaardiging vanaf 5 werknemers, een comité preventie en bescherming vanaf 20 en een ondernemingsraad vanaf 50 werknemers.

Wij eisen ook dat de sociale geest van de Wet-Renault wordt gerespecteerd en niet alleen de letter van de wet. Het is onaanvaardbaar dat werkgevers herstructureringen doorvoeren zonder echt sociaal overleg. Het is onaanvaardbaar dat 9.000 werknemers met een vingerknip in de onzekerheid worden gezet. De druk op hun toekomst en die van hun gezin is ondraaglijk. Oplossingen zijn mogelijk:

de wetgeving moet beter, zodat winstgevende bedrijven niet zomaar tot collectief ontslag kunnen overgaan en kunnen reorganiseren zonder een sluitend sociaal plan te onderhandelen;

op sectorvlak moeten afspraken gemaakt worden tegen sociale concurrentie in arbeids-en loonvoorwaarden;

op bedrijfsvlak moet er werkelijk sociaal overleg worden gevoerd.

Want kameraden, beste vrienden, wat er fout loopt bij Delhaize en vandaag bij te veel andere bedrijven, is het totaal negeren van de kracht van sociaal overleg. Sociaal overleg, dat is rekening houden met wat werknemers op tafel leggen. Dat is zich houden aan afspraken. Dat is niet van vandaag op morgen cao’s opzeggen en het personeel laten weten dat ze binnenkort op een totaal andere werkvloer zullen staan. Met totaal andere arbeidsvoorwaarden.

Sociaal overleg, dat is kiezen voor een sociaaleconomisch model gericht op sociale vooruitgang. En niet op een race to the bottom, niet op een moordende concurrentie op kap van de werknemers. Dus, JA, sociaal overleg zolang het kan, maar actie wanneer dat moet. Wat velen niet weten is dat de werknemers die vandaag voor hun rechten opkomen, worden afgedreigd door de directie.

Dat de directie van Delhaize het gerecht inschakelt, deurwaarders en de politie laat inzetten om stakingspiketten onmogelijk te maken. Syndicale actie is een sociaal recht, een mensenrecht dat in ons land anno 2023 nog te veel met de voeten wordt getreden.

Beste vrienden ter linkerzijde, laat ons samen werk maken van een betere bescherming van syndicale en sociale acties. Kameraden, sociaal overleg zorgt voor vooruitgang. Het is in tal van nationale en internationale studies aangetoond dat sterke vakbonden en sterk sociaal overleg aan de basis liggen van hoge welvaart.

Landen met een hoge cao–dekkingsgraad zijn landen met weinig of geen werkende armen. Het is dan ook bijzonder belangrijk dat we niet alleen naar België kijken, maar dat we ons ook inzetten om op Europees niveau te zorgen voor sociale normen. Concurrentie tussen landen, door te werken met lage lonen en minder sociale bescherming, zorgt voor een neerwaartse spiraal.

Wij willen dat er nu in alle lidstaten afspraken worden gemaakt over het stevig optrekken van het minimumloon.

Wij willen dat er belastingen komen op producten die Europa binnen komen als ze niet voldoen aan de internationaal erkende arbeidsnormen.

Wij willen dat aan bedrijven die internationaal actief zijn, een zorgplicht wordt opgelegd zodat ze hun verantwoordelijkheid opnemen voor het naleven van sociale en milieunormen in gans hun waardeketen.

En wij eisen dat de inspecties worden verdubbeld om sociale dumping daadwerkelijk te bestrijden.

Kameraden, als we niet ingrijpen, verglijden we met de ogen open in een maatschappijmodel waar werknemers ondergeschikt worden gemaakt in mensen, in structuren die gezinnen ondersteunen, in meer en voor iedereen toegankelijke kinderopvang, in kwalitatieve zorg, in meer openbare diensten waar ambtenaren de middelen hebben die nodig zijn om hun werk te kunnen doen.

Het is aan ons, socialisten, om wat sociaal scheef zit terug recht te trekken.

Dat betekent in de eerste plaats dat wij van de socialisten verwachten dat bij het volgend regeerakkoord de hervorming van de wet van ’96 wordt opgenomen. De vakbonden moeten terug vrij kunnen onderhandelen over echte loonsverhogingen. De wet op de loonvorming werd in 2017 door de liberalen en de N-VA aangepast op vraag van de werkgevers.

Sindsdien hebben we geen enkele serieuze loonsverhoging meer gehad, enkel indexaanpassingen. Wij rekenen op jullie om dat recht te trekken en de werknemers terug meer koopkracht te geven. Wij rekenen op jullie om ervoor te zorgen dat er op geen enkele manier wordt geraakt aan de automatische indexering van lonen en uitkeringen

Maar koopkracht gaat niet alleen over lonen. Dat gaat ook over uitkeringen, zoals de pensioenen. De pensioenhervorming waaraan wordt gewerkt, mag geen pensioenverarming zijn. Het moet een pensioenverbetering inhouden voor de pensioenen van vandaag en morgen.

Zowel op vlak van het pensioenbedrag, als wat betreft het aantal gewerkte jaren zodat wie jong is beginnen werken, kan stoppen op een deftige leeftijd. Heel belangrijk hierbij is aandacht voor zware beroepen. Wie zwaar werk heeft gedaan, wie veel in ploegen en met nachten heeft gewerkt, wie belastend werk deed… moet kunnen rekenen op een loopbaaneinde dat menselijker is. Werken tot 67 hoort daar niet bij.

Voor wie op oudere leeftijd in de problemen komt, moeten er sociale oplossingen mogelijk blijven. In plaats van het SWT aan te vallen moet ervoor worden gezorgd dat minder mensen langdurig ziek worden. Bijvoorbeeld door de werkdruk aan te pakken.

Mag ik erop wijzen dat er vandaag in gans ons land minder dan 20.000 mensen met SWT zijn, maar dat er bijna een half miljoen werknemers langdurig ziek zijn. Zolang oudere werknemers minder kans maken op de arbeidsmarkt, moet SWT mogelijk blijven. Daarom willen we dat de afspraken van ons sociaal akkoord gerespecteerd worden.

Tot slot nog een laatste oproep aan de regering. Ook wij willen een verschuiving van belastingen van arbeid naar vermogens en kapitaal. Maar zorg ervoor dat de overheid niet op droog zaad komt te staan door allerlei fiscale fantasietjes uit te werken die een gat slaan van jewelste. Dat is niet wat we vandaag nodig hebben. En dat is niet waar we de komende generaties mee willen opzadelen.

Kameraden, laat ons Arbeid geven wat het verdient: respect voor de werknemers, respect voor het sociaal overleg, respect voor onze rechten.

Leve het ABVV, leve de socialistische gemeenschappelijke actie, leve 1 mei!

Bron: De Wereld Morgen

1 mei-toespraak PVDA-voorzitter Raoul Hedebouw

In zijn 1-mei toespraak hekelt PVDA-voorzitter Raoul Hedebouw de grote ongelijkheid in onze samenleving. Daarom stelt hij een rijkentaks voor en gaat hij tekeer tegen de graaicultuur. De pensioenleeftijd moet terug naar beneden en hij eist respect voor de werknemers van Delhaize.

“Dag kameraden,

‘t Is 1 mei. 1 mei, de Dag van de Arbeid. 1 mei, de dag waarop de wereld van de arbeid haar stem laat horen. 1 mei, de dag bij uitstek om het te hebben over de groeiende ongelijkheid in onze samenleving.

Want, kameraden, er heerst een echt taboe in dit land. Een taboe waar niemand over durft spreken. Een taboe over de echte transfers in ons land. Want als het over “money money” gaat, doet de regering altijd alsof we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, dat we met z’n allen de broekriem moeten aantrekken en langer moeten werken. Wij gaan dat taboe vandaag hier doorbreken. Wij gaan spreken over de ongelijkheid in onze samenleving, wij gaan spreken over de superrijken en de multinationals.

Ik denk dan aan de 37 miljardairs in ons land. Ik heb het over de 1 procent van de Belgische bevolking, die in totaal een vermogen van 662 miljard euro bezit. 662 miljard! Nooit eerder was er in ons land zo’n concentratie van rijkdom. En elders in de wereld ook niet trouwens. In de fiscale hervorming van de federale regering wordt daar met geen woord over gerept. Het is hoog tijd dat we ons eens richten op de mensen met de breedste schouders.

In ons land betaalt een miljardair vandaag 0 procent belasting op de meerwaarde die hij maakt op aandelen. Nul euro. Terwijl bij werkende mensen tot de helft van hun inkomen wordt belast. Ja, België is een belastinghel voor werknemers, maar een belastingparadijs voor de ultrarijken en multinationals.

Een klein clubje superrijken wordt steeds rijker, terwijl de mensen die de rijkdom creëren met moeite de maand doorkomen. En wat doet de regering? Ze verhoogt de accijnzen op onze energiefactuur. Daarom zeggen wij met de PVDA: “Het is genoeg geweest.” Wij zeggen: “TAX THE RICH!”

Het is tijd voor eerlijke belastingen. Ons voorstel voor een miljonairstaks ligt op tafel in het parlement. Wij willen een belasting invoeren van 1 procent op nettovermogens boven de 1 miljoen euro, 2 procent boven de twee miljoen euro en 3 procent boven de drie miljoen euro. Op die manier raken we enkel de superrijken.

Onze miljonairstaks zou 8 miljard euro opbrengen en kan morgen al gestemd worden. Die 8 miljard euro kunnen we gebruiken voor onze pensioenen, voor onze gezondheidszorg, voor onze openbare diensten.

De rechtse partijen zijn natuurlijk allemaal tegen. De Croo, Bouchez, De Wever… allemaal verdedigen ze openlijk de rijksten. Allemaal vinden ze het normaal dat ze de werkende mensen doen betalen. Ze blijven geloven in de mythe van het trickle-down-effect: hoe beter de rijken het zouden hebben, hoe meer de rest van de bevolking zogezegd mee zou profiteren.

Iedereen weet dat dat in de realiteit niet klopt: de rijken worden rijker en de armen armer. Wel, wij gaan hen niet laten doen. Een meerderheid in ons land – zowel in Vlaanderen als in Wallonië en Brussel – wil de grootste vermogens doen bijdragen. Dat is niet alleen een kwestie van sociale rechtvaardigheid, maar ook van democratie.

De socialisten, zij beweren dat ze de breedste schouders al laten bijdragen. Via de zogenaamde “effectentaks”. Wat is de effectentaks? Dat is een belasting van 0,15 procent op aandelen die op een effectenrekening staan. Zo’n rekening kun je bij je bank gaan openen om je aandelen erop te zetten.

Maar wat blijkt? De superrijken hebben hun aandelen helemaal NIET op effectenrekeningen staan. Zij hebben aandelen op naam en zetten die niet op zo’n rekening. De ultrarijken, de miljardairs, worden dus niet getroffen door deze belasting.

Dat is precies wat mijn kameraad Peter Mertens enkele weken geleden onthulde: zwart op wit, op basis van cijfers van de minister van Financiën, Vincent Van Peteghem, zelf. Geen enkele van de 37 miljardairs in ons land betaalt de effectentaks. Daarom brengt ze zo weinig op.

Steek een euro in de grond, giet daar water op, er zal nooit iets groeien. Het is de arbeid die kapitaal creëert, het werk van de werkende klasse.

Kameraden, kapitaal creëert geen kapitaal. Steek een euro in de grond, giet daar water op, er zal nooit iets groeien. Nooit. Zoals de klassieke economen al zeiden: het is de arbeid die kapitaal creëert, het werk van de werkende klasse. In ons land gaat een steeds groter deel van de welvaart, van de rijkdom die de werkende klasse produceert, naar het kapitaal. Een miljonairstaks is een eerste stap om dat recht te trekken.

Daarom versta ik niet dat Conner Rousseau al naar de N-VA aan het kijken is om in 2024 een coalitie te vormen. De N-VA is een neoliberale partij. De N-VA is de partij bij uitstek die de superrijken verdedigt. En wat stellen we vast? Dat Conner Rousseau de werklozen wil straffen in plaats van achter de superrijken aan te gaan!

Wie een linkse politiek wil, moet naar links kijken. We zijn er met de PVDA om een echt links alternatief op te bouwen, zowel in het noorden als het zuiden van het land.

Kijk naar het verschil tussen wat er in Antwerpen gebeurt en in Zelzate. In Zelzate, waar PVDA in een coalitie zit met Vooruit, gaan we voor een eerlijke fiscaliteit. Daar zijn we het geld gaan halen bij de grote multinationals, zoals ArcelorMittal, om het terug te geven aan de lokale middenstand en de inwoners van Zelzate. In Zelzate bestaat een goede dynamiek tussen Vooruit en de PVDA.

Natuurlijk moesten we tegen de stroom zwemmen en is Voka, de Vlaamse werkgeversorganisatie, in beroep gegaan tegen deze belasting. Maar we wonnen voor de Raad van State. Wie gelooft in een idee en de wil heeft om ervoor te strijden, kan en zal overwinningen boeken.

En uiteraard zullen we de liberalen, zoals Georges-Louis Bouchez (MR) en zijn ‘beweging van de rijken’, tegenkomen in onze strijd. We zullen hen blijven bestrijden. Maar het probleem is ook dat er socialisten zijn zoals Paul Magnette (PS). Zij doen forse, linkse beloftes op 1 mei, maar kieperen die beloftes de dag erna, op 2 mei, vervolgens weer de vuilnisbak in.

We moeten durven zeggen dat we de krachtsverhoudingen moeten veranderen. En dat doe je niet alleen in het parlement. Krachtsverhoudingen bouw je op straat op, samen met de vakbonden en de sociale beweging. Enkel op die manier kunnen we overwinningen behalen.

Overwinningen halen, zelfs vanuit de oppositie, dat is iets wat de PVDA geregeld doet. Samen met het middenveld. Samen met de acties van de werkende klasse.

Welke partij heeft voor het Noodfonds voor de zorg gezorgd?? De PVDA. Een recente studie toont aan dat onze overwinning 5.000 jobs heeft gecreëerd. 5.000!

Welke partij stelde voor om de minimumpensioenen te verhogen? Het is de PVDA die 180.000 handtekeningen verzamelde en die eis op de politieke agenda heeft gezet en deels heeft binnengehaald.

Welke partij heeft de Turteltaks van tafel geveegd omdat het onrechtvaardig was dat alle Vlamingen zouden betalen voor de zonnepanelen van havenbaasFernand Huts en co.? Opnieuw de PVDA met haar formidabele mobilisatiekracht. En we deden verder …

Welke partij eiste als eerste dat energie niet beschouwd zou worden als een luxeproduct waarop het btw-tarief van 21 procent geldt? Als de btw op energie vandaag 6 procent bedraagt, dan is dat dankzij de PVDA die daar al sinds 2007 actie voor voert, en de meer dan 300.000 mensen die ons steunendoor onze petitie te tekenen.

En overwinningen halen, dat deden we ook tegen al de privileges van de politieke klasse. Toen we voor het eerst in het parlement zaten in 2014 beslisten de rechtse partijen, N-VA , MR, Open Vld en CD&V, dat mensen tot 67 jaar zullen moeten werken. 67 jaar. Maar wat bleek toen, in 2015? Diezelfde elite die vroeg om de mensen te doen werken tot 67 jaar, mocht zelf al op 55 jaar met pensioen. Op 55 jaar! Na onze strijd moesten ze op die privileges terugkomen.

Diezelfde elite die eist dat de mensen geen loonsverhoging mogen vragen en dat de lonen van de mensen zelfs geblokkeerd worden, wel die elite strijkt zelf meer dan 6.000 euro netto per maand op. In het Vlaams Parlement hadden ze een keer beloofd om hun eigen lonen met 5 procent te verminderen. Dat was onder druk van de publieke opinie. Wat bleek een paar maanden later: ze hadden hun eigen beslissing niet toegepast. Het is onze Jos D’Haese die dat ontdekte en naar buiten gebracht heeft! Ook hier hebben we een overwinning geboekt.

En een paar weken geleden brak er een nieuw schandaal los. Het pensioen van politici is wettelijk begrensdop maximaal 7.800 euro. Maar wat blijkt? De traditionele partijen hebben bewust een manier gezocht om dat wettelijke maximum te omzeilen, zodat ze een pensioen tot 9.375 euro kunnen cumuleren. 9.375 euro! Diezelfde partijen die doodleuk aan de bevolking vragen om met kleine pensioentjes te leven, die kennen zichzelf ongeziene extra’s toe. En alle partijen hebben daarmee ingestemd. Alle partijen. Jawel, ook het Vlaams Belang. Als het gaat over meegraaien, dan doet het Vlaams Belang altijd mee.

We hebben meermaals voorgesteld dat de lonen van politici gehalveerd zouden worden. Maar van extreemrechts krijgen we altijd een grote “njet”. Vlaams Belang, daar klinkt het altijd van eigen volk eerst. Dat eigen volk, dat zijn dus die graaiers. Bij het Vlaams Belang is het “eigen graaiers eerst”. Veel geld voor zichzelf graaien, en dan maar hopen dat de mensen er niets van zien en dat de mensen mee naar beneden stampen. Naar de Walen, naar de werklozen, naar de migranten.

Dit heeft een doel, beste vrienden: dat de mensen niet naar het gegraai naar boven kijken maar naar beneden. Het is trouwens geen toeval dat het Vlaams Belang tegen elke vorm van belasting op de grote vermogens is. Dat is het ware gezicht van het Vlaams Belang, een partij in dienst van het establishment, in dienst van van de rijksten en die zelf profiteert van de privileges.

Kameraden, die politieke zelfbediening heeft een functie. Het feit dat politici 6.000 euro netto per maand verdienen, zorgt ervoor dat zij los staan van de realiteit van de mensen die zij vertegenwoordigen. Juist omdat politici pensioenen tot 9.000 euro kunnen verdienen, is het voor hen gemakkelijk om het minimumpensioen te verlagen.

Kameraden, wij zijn niet de eersten die al die politieke privileges willen afschaffen. Wij zijn marxisten. Wij kennen de historische strijd van de werkende klasse voor democratie. Al in 1871, in de Commune van Parijs, werden alle politieke privileges afgeschaft en moesten politici leven aan een arbeidersloon.

De verkozenen konden ook op elk moment ter verantwoording worden geroepen en uit hun functie worden gezet. Resultaat: het merendeel van de verkozenen was arbeider of een erkende vertegenwoordiger van de werkende klasse. Onze strijd tegen de graaicultuur is dus een strijd voor democratie.

Zoals de laatste weken is gebleken, spelen wij als partij een essentiële rol. Om de cultuur van privileges in de politieke wereld te bestrijden. Om het ware gezicht van het Vlaams Belang te ontmaskeren. Om problemen en sociaal beleid echt op de agenda van dit land te zetten. Dat doen we door mensen van onderuit te mobiliseren. Met een echt links alternatief.

Daarom doe ik vandaag een oproep: help ons de PVDA te versterken. Versterk ons in de dynamiek om een bolwerk tegen extreemrechts op te bouwen, een bolwerk tegen het liberale beleid, zodat we nog meer overwinningen kunnen behalen. Steun ons, word lid, engageer je in een lokale afdeling. Samen dwingen we verandering af.

Kameraden, in de komende weken of maanden wil de regering haar nieuwe pensioenhervorming op tafel leggen. Dezelfde politici die zichzelf al die privileges toekenden, beslisten al om de beloofde minimumpensioenen te verlagen. En ze zullen mensen blijven dwingen om langer te werken. We zien rechts, maar ook een deel van links in de regering, al een aanval inzetten op de zogezegde “geprivilegieerde” regelingen, die mensen toestaan vroeger te stoppen met werken.

Laat dit vandaag een essentiële les zijn, kameraden: laat u NOOIT meer “geprivilegieerd” of “bevoorrecht” noemen door een traditionele politicus. Het zijn zij die geprivilegieerd zijn. Zij zijn niet degenen die aan het eind van hun carrière vroegtijdig moeten stoppen omdat hun lichaam het niet meer aankan. Zij zijn niet degene met een zwaar beroep, met een beroep met veel werkdruk, flexibiliteit en stress die het niet meer aankunnen op latere leeftijd.

Als al deze politici ook maar één maand zouden werken als poetshulp, aan de band in een grote fabriek of als verpleegkundige, ze zouden het misschien een beetje begrijpen.

Kameraden, we hebben nog nooit zoveel rijkdom geproduceerd als vandaag. De productiviteit is geëxplodeerd, en het zijn de lichamen van de werkende mensen die de prijs betalen. Dé vraag is: wat gaan we doen met al die rijkdom? De regering wil dat ze in de zakken van de aandeelhouders verdwijnt. Maar voor ons is het niet meer dan normaal dat ze terugvloeit naar degenen die ze produceren.

Laat de rijkdom terugvloeien naar de werknemers, in de vorm van betere lonen, maar ook door het recht op een fatsoenlijk pensioen op een redelijke leeftijd. Op 67 jaar is elk beroep te zwaar. Vandaag zijn zeven op de tien mensen nog steeds tegen de verhoging van de pensioenleeftijd naar 67 jaar. Een zeer grote meerderheid in het noorden, zuiden en centrum van het land. Waarom wordt er niet naar hen geluisterd?

De socialisten hadden beloofd dat ze pas in een regering zouden stappen als de pensioenleeftijd weer op 65 jaar zou worden gebracht. Waarom hebben ze die belofte gebroken? Daarom zullen we blijven strijden tegen de verdere afbraak van onze pensioenen en voor de terugkeer van het pensioen op 65 jaar, kameraden!

De strijd van de Delhaiziens is een strijd voor welke samenleving we vandaag willen voor onze jongeren

Op deze Dag van de Arbeid, kan ik uiteraard niet anders dan iets zeggen over de Delhaiziens. Al die mannen en vrouwen strijden nu al meer dan acht weken aan een stuk tegen een multinational, Ahold-Delhaize, die hen wil verhandelen als koopwaar. Ondanks de moeilijkheden, ondanks de arrogantie van de directie, ondanks de deurwaarders, ondanks dat alles, staan ze er nog altijd. Dit weekend nog. Respect!

Dit is trouwens niet alleen de strijd van de 9.000 werknemers van Delhaize en hun gezinnen. Dit is een strijd voor de arbeidsvoorwaarden in de hele sector. Het is de strijd voor welke samenleving we vandaag willen voor onze jongeren.

Zo’n samenleving van onzekere contracten en van hyperflexibiliteit, waar de arbeidsvoorwaarden voortdurend achteruit gaan, die willen wij niet. Daarom is de strijd van de Delhaiziens ook de strijd van ons allemaal. De vakbonden lanceerden een paar dagen geleden trouwens een oproep voor een grote betoging in gemeenschappelijk vakbondsfront op 22 mei, als steun aan de werknemers van Delhaize. Wij steunen hen volledig!

Beste kameraden, het is vandaag 1 mei. En zoals dat prachtige lied, de Internationale, ons vertelt: “Makkers, ten laatste male, tot de strijd ons geschaard, en de Internationale zal morgen heersen op Aard”.

Vandaag hebben heel wat mensen wereldwijd te lijden onder de gruwel van oorlog. Zij kunnen deze mooie feestdag van de werkende klasse niet vieren zoals wij dat hier vandaag kunnen. In Oekraïne, in Jemen, in Palestina, in Congo… Oorlogen om geld. Oorlogen om nieuwe markten te veroveren.

Aan al die mensen zeggen wij: we zetten de strijd voort: voor het internationalisme en tegen de oorlog! Wij zullen de stem van de vredesbeweging blijven verdedigen. Wij zullen ons blijven verzetten tegen de militarisering en de escalatie die ons in een nieuwe Koude Oorlog dreigen mee te sleuren.

“Als de rijken oorlog voeren, zijn het de gewone mensen die sneuvelen”, zegt men. De werkende klasse heeft alleen maar te verliezen bij oorlog. Daarom roepen wij op tot een Europees vredesinitiatief. Het is tijd om op internationaal vlak echt naar de stem van de vrede te luisteren. En plaats te maken voor een multipolaire, democratische wereld.

Beste kameraden, wij gaan door. Geniet van deze 1 mei om samen met kameraden deze mooie Dag van de Arbeid te vieren. Vandaag is onze dag. Vandaag maken we er een feestje van!”

Bron: De Wereld Morgen

1 mei-toespraak van Conner Rousseau

In zijn 1 mei-toespraak pleit Vooruit-voorzitter Conner Rousseau voor minder lasten op arbeid, terwijl er op termijn een taks moet komen op meerwaarde uit aandelen. Hij wil dat de loonnormwet verdwijnt en wil meer mensen aan het werk. Hij vraagt ook applaus voor de werknemers van Delhaize.

Inleiding

Goeienavond allemaal welkom op onze vooravond!

Vrienden, bedankt om van overal af te komen naar Leuven om samen met ons de schoonste dag van het jaar te vieren.

Ik weet niet wat ze in Leuven zeggen maar in Sint-Niklaas zeggen ze “onze lieven heer is een socialist want elk jaar hebben wij goed weer”. Miranda, Paul, merci u om hier samen met ons een vuist te komen maken voor de gewone mensen.

Merci ook aan burgemeester Mo Ridouani om ons hier goed te ontvangen. En nu we toch bezig zijn met bedanken een hele dikke merci aan ons fantastisch federaal minister duo: Frank en Caroline! Merci aan Pascal en aan al onze hardwerkende parlementsleden, burgemeesters, schepenen, gemeenteraadsleden, medewerkers, militanten en sympathisanten.

Vrienden, als er één ding mij blij maakt is het dit: dat wij opnieuw één en ondeelbaar zijn. Een onstuitbaar progressief leger dat in ‘24 als één man voor de overwinning strijdt.

Ik zie hoe jullie elke dag jullie nikkel afdraaien. En ik ben jullie daar heel, heel dankbaar voor. Dankzij jullie staan we terug op de kaart En het beste moet nog komen!
Merci, merci, merci!

Vrienden, we zijn hier vanavond samen om het feest van de arbeid te vieren. En de plek is heel symbolisch: brouwerij De Hoorn. Omdat het een plek is van…bier. Maar vooral omdat dit een plek is van werk. Al sinds het einde van de 18e eeuw wordt in deze gebouwen met man en macht bier gebrouwen.

Dit was een kleine fabriek – een plek waar mensen samenkwamen om te werken Arbeiders, brouwers en bazen hebben hier jaar na jaar één van de beste en meest bekende Belgische producten gemaakt die er bestaat: de Belgische pint!

200 jaar werk hangt hier nog in de muren. En die muren hebben werk geleidelijk zien veranderen Van werken voor een hongerloon naar een deftige pree voor iedereen Van een 72 uren werkweek naar 38 uren mét weekends en betaald verlof Van een systeem zonder enige sociale bescherming naar een land met de beste gezondheidszorg en een sterke sociale zekerheid.

Dankzij wie? Dankzij ons. Dankzij wat? Dankzij strijd en beleid van de hele socialistische beweging!

Vandaag is de Hoorn een hippe coworking space waar jonge mensen met opengeslagen laptops hun boterham komen verdienen terwijl ze cappuccino’s en latte macchiato’s drinken. Ja, de tijden zijn veranderd. En we kunnen echt zeggen dat we vooruit gegaan zijn. Dat wij de dingen hebben doen vooruitgaan. En daar mogen we fier op zijn.

Maar dat is niet de reden dat we hier vandaag samen zijn. 1 mei is veel meer dan een herdenkingsfeest. 1 mei is de dag waarop wij de werkende mensen in de bloemetjes zetten: alle mensen die elke ochtend in hun auto, op de trein of achter hun bureau kruipen om hun schouders onder ons land te zetten.

1 mei is de dag waarop we zeggen waarvoor we al gestreden hebben en waarvoor we vandaag aan het strijden zijn. Want laten we eerlijk zijn, we leven al in een goed land maar het kan en moet nog véél beter.

Als er twee woorden passen bij Vlaanderen van de laatste 10 jaar dan is het stilstaan en achteruitgaan. Veel ouders vrezen dat hun kinderen het minder goed gaan hebben dan zijzelf. En ook veel jongeren zijn bang dat zij het slechter zullen hebben dan hun ouders. Zij vrezen voor hun pensioen, het klimaat en hun welvaart.

En eigenlijk is dat zot. Zeker voor een jonge politicus als ik is dat zot. En ik weiger dat te aanvaarden. Want eigenlijk weten we allemaal wat de problemen zijn in ons land En we weten als geen ander wat de oplossingen zijn en toch staan we stil.

Waarom? Is dat omdat er geen oplossingen zijn? Of is dat omdat de politiek vandaag niet werkt en te veel bezig is met zichzelf? Almaar ruzie: Vlaanderen tegen België. Vlaanderen tegen Brussel. Brussel tegen Vlaanderen. Werkgevers tegen de werknemers

Iedereen verdedigt precies alleen nog de belangen van zijn eigen clubje Maar wie verdedigt nog het algemeen belang? Op ons klein lapje grond moeten we net meer samenwerken en mogen we ons niet laten tegenhouden door taboes of heilige huisjes om de problemen van mensen echt op te lossen.

Ik kan u één ding verzekeren: wij doen daar niet aan mee aan al die zever. Wij gaan het anders doen. Willen we het geloof in de politiek herstellen… Willen we niet in een extreem rechtse horrorfilm terechtkomen, willen we ons land samenhouden, dan moet de politiek tonen dat ze wel nog dingen kan veranderen dat ze wel nog problemen kan oplossen.

Toen ik vier jaar geleden jullie voorzitter werd, waren ook wij ruzie aan het maken zat bij ons ook alles muurvast en gingen we jaar na jaar achteruit. En nu staan we er weer. Waarom? Omdat we terug overeenkomen schouder aan schouder, zij aan zij. Omdat we onze beweging op orde gezet hebben en omdat we een duidelijke boodschap brengen in de taal van gewone mensen.

We hebben onszelf hervormd en nu zijn we klaar om het land te hervormen! Met welk doel? Waarom doen we het? Om te zorgen dat iedereen kans heeft op het beste onderwijs, goede jobs en een deftig pensioen. Om te zorgen dat wie hard werkt een hoger loon krijgt en grote vermogens eerlijk bijdragen. En om te zorgen dat we ons land beter achterlaten voor onze kinderen.

Daarom doet Vooruit toch aan politiek? Om wat krom is recht te trekken. Om wat vast zit weer in beweging te brengen Om eindelijk weer vooruit te gaan!

Onderwijs

Vrienden, ik maak me zorgen over ons onderwijs, grote zorgen. We hebben geen gas, geen olie en geen diamanten in de grond zitten. Wij moeten het hebben van onze hoofden en onze handen. Wij zijn een kenniseconomie. Het niveau van ons onderwijs bepaalt het niveau van onze rijkdom. En dat niveau … gaat achteruit.

We hebben steeds meer leraren tekort. Jongeren verliezen hun motivatie. En de kennis van het Nederlands wordt steeds slechter. En de Vlaamse regering die staat stil, die heeft geen plan.

Vrienden, na jaren van stilstand, na jaren van achteruitgang moeten wij dat onderwijs grondig aanpakken. In de eerste plaats door in te zetten op betere kennis van het Nederlands. Goede kennis van Nederlands van jongs af aan is de basis van een goed onderwijs en verzekert echt gelijke kansen voor elk kind.

Als wij ervoor willen zorgen dat ieder kind op school goed Nederlands leert dan hebben we natuurlijk ook voldoende leerkrachten nodig. Hoe gaan we dat doen? Kleuterjuffen staan vaak voor 27 kindjes in de klas terwijl ik Grieks – Latijn kon volgen met vijf. Die luxe hebben we niet meer. We gaan moeten rationaliseren. We moeten ons onderwijs beter organiseren.

We moeten meer investeren in de eerste jaren van het kind in het kleuter – en basisonderwijs zodat die klassen kleiner worden en een kleuterjuf weer tijd heeft om les te geven en kinderen beter Nederlands te leren.

Vrienden, er is niet alleen het lerarentekort. Er is nog een ander tekort bedrijven schreeuwen om werkvolk goede technische profielen maar ze vinden ze niet. Aan politiekers en advocaten hebben we geen tekort, maar aan mensen die met hun handen willen werken wel.

En hoe komt dat? Omdat wij BSO en TSO nog altijd te weinig waarderen Het BSO en TSO moeten eindelijk geherwaardeerd worden! En ik wil hier een oproep doen: stop met neerkijken op technische richtingen! Stop met spreken van ‘zakken’ naar een richting. Stop met spreken over laagopgeleide tegen iemand die fantastisch werk doet met zijn handen.

Laten we afspreken dat we niet meer spreken over hoog- en laaggeschoold. Maar over praktisch en theoretisch geschoold en dat we elk talent evenveel respecteren en waarderen. Spreken we dat af?

Vrienden, als we vasthouden aan oude vormen en gedachten gaan we er niet geraken. Alleen met een stevige portie lef en véél meer samenwerking gaan we de stilstand in het onderwijs stoppen en eindelijk weer vooruit gaan.

Werk moet lonen

Op de dag van de arbeid staan de werkende mensen centraal. En dus is het voor ons elke dag, dag van de arbeid. Voor ons staan werkende mensen alle dagen centraal. En dat is nodig. Want sinds de bankencrisis van 2008 staat de werkende mens steeds meer onder druk.

Sindsdien wordt het deel van de welvaart dat naar vermogens gaat groter en het deel dat naar de lonen van de mensen gaat kleiner. Het loonaandeel daalt, het vermogensaandeel stijgt. Superrijken bezitten steeds meer en de werkende klasse voelt de druk toenemen.

Daarom grijpen we in. In de federale regering zorgt Vooruit ervoor dat de werkende mens opnieuw zijn eerlijke deel krijgt. We verhogen het minimumpensioen, van nu al meer dan 1500 euro, voor iedere mens die heel zijn leven zijn nikkel afgedraaid heeft. We verhogen de minimumlonen, zodat gaan werken meer loont.

En in tegenstelling tot onze rechtse voorgangers hebben we de inkomens opnieuw geïndexeerd en in tijden van crisis de koopkracht van de mensen het beste beschermd van heel de wereld. En om dat te betalen hebben we aangebeld bij de grote vermogens, hebben we aangebeld bij iedereen die meer dan 1 miljoen euro aandelen heeft.

En we hebben een eerlijk bijdrage gevraagd. Een bijdrage die tegen volgende jaar een miljard euro zal hebben opgebracht. En zo zorgen wij dat een groter deel van onze welvaart naar de portemonnee van de werkende mensen gaat. Zo is het dus voor ons elke dag, dag van de arbeid. Zo komen wij elke dag op voor de werkende mensen.

Maar wij willen meer! Werken moet méér lonen! Zeker in sectoren waar de winsten heel hoog zijn moet het loon van mensen kunnen stijgen boven de index. De vorige regering heeft de loonnormwet zo streng gemaakt dat werknemers zelfs niet meer kunnen onderhandelen over hogere lonen.

Daarom zeggen wij: de loonnormwet zoals die vandaag is, moet weg! Geef werkende mensen de kans om hun lonen echt te doen stijgen! Geef werkende mensen een eerlijk deel van de welvaart die zij zelf mee maken!

Vrienden, wij willen niet alleen dat de lonen van de mensen stijgen, wij willen ook dat de mensen netto meer overhouden van dat loon. En dus dat de lasten op werk dalen. Ik hoor dan altijd zeggen: “Daar is geen geld voor”. Al jaren moet ik horen “er is geen geld”.

Is dat zo? De rijkste mens ter wereld woont niet in Zwitserland, niet in Monaco en niet in de Bahamas, maar in België. Een groot deel van zijn fortuin zit hier in Belgische vennootschappen op de Louizalaan in Brussel.

Ik kan u één ding zeggen: hij heeft zijn geld niet van Frankrijk naar hier gebracht omdat hij graag frietjes eet. Hij heeft zijn geld niet naar hier gebracht omdat hij zot is van Niels Destadsbader. Hij heeft zijn geld naar hier gebracht omdat hij België ziet als een fiscaal paradijs.

Terwijl Deborah de helft van haar loon mag afgeven blijft zijn vermogen buiten schot! Zolang ge op miljarden winst op aandelen geenen euro belastingen betaalt, zolang fiscale profiteurs niet eerlijk bijdragen, moet er tegen mij niemand komen zeggen dat er hier geen geld meer is. Dat er geen geld meer is voor beter onderwijs, voor hogere pensioenen en voor hogere lonen voor werkende mensen.

En dus ja, er moet op termijn een bijdrage komen op meerwaarde uit aandelen, zoals in elk beschaafd Europees land. En dus ja, er moet een vermogenskadaster komen ook als een miljardairsdochter dat niet wil.

Want als iedereen eerlijk zijn belastingen betaalt, kunnen de belastingen voor iedereen omlaag. En dat begint met wéten waar het geld zit. Alleen dan kunnen we de belastingen correct innen. Alleen dan kunnen we sociale voordelen eerlijk toekennen.

Wanneer iemand 15 appartementen heeft in Turkije dan moet die hier geen sociale woning krijgen, daar zijn we het over eens. Maar een specialist met een zwembad in zijnen hof en een appartement in Knokke die zichzelf een minimumloon uitkeert en daardoor een studiebeurs voor zijn kinderen regelt, is dat dan eerlijk? Is dat dan normaal? Is dat rechtvaardig?

Nee! Voor ons is iedereen gelijk voor de wet. Willen we blijven investeren in onze pensioenen, willen we blijven investeren in gezondheidszorg, willen me meer investeren in ons onderwijs, dan moeten de grote vermogens hun deel doen! En wij zullen daar niet alleen over toeteren op twitter, wij gaan dat realiseren in een regering!

Meer mensen aan het werk

We helpen mensen vooruit met betere lonen. We helpen mensen ook vooruit door ze een loon te geven in plaats van een uitkering. En we helpen iedereen vooruit als we meer mensen aan het werk helpen.

De welvaartsstaat kan alleen overleven als meer mensen eerlijk bijdragen en meer mensen aan het werk gaan. En vandaag worden teveel mensen aan hun lot overgelaten, terwijl tienduizenden vacatures blijven open staan. Terwijl bedrijven schreeuwen om volk zoeken tienduizenden mensen al jaren naar werk – zonder succes.

En de Vlaamse regering slaagt er maar niet in om die mensen aan werk te helpen. Ze blijft precies hetzelfde doen als wat ze altijd al deed en hoopt dat de resultaten toch miraculeus beter worden. Volgens Einstein is dat de definitie van waanzin: hetzelfde blijven doen en toch andere resultaten verwachten.

Wij gaan iets anders doen. Wij gaan de stilstand doorbreken en eindelijk echt vooruit gaan in meer mensen aan werk te helpen. Daarom hebben we de basisbaan gelanceerd. We gaan mensen meer kansen bieden. We gaan mensen beter begeleiden. We gaan mensen beter opleiden, en als dat nog niet lukt dan bieden we ze een job aan met een volwaardig loon.

Zo beschermen we mensen tegen werkloosheid. Zo beschermen we mensen tegen armoede. Zo helpen we mensen echt vooruit. Na jaren van stilstand willen wij dit probleem wél oplossen. En al die voorspelbare reacties, daar zijn de mensen nog nooit beter van geworden die zullen ons niet tegenhouden vrienden.

We reiken iedereen de hand en zeggen: laat ons allemaal samenwerken in plaats van elkaar tegen te werken. Samenwerken om meer mensen aan werk te helpen, om mensen hun leven te verbeteren, om te strijden voor de werkende klasse. Ik verzeker u vrienden, op de socialisten, op Vooruit zullen de mensen altijd kunnen rekenen!

Applaus

En voor ik eindig vrienden, vraag ik nog een groot applaus niet voor mij, niet voor ons, maar voor de Deborah’s van deze wereld, voor het personeel van Delhaize dat in grote onzekerheid leeft omdat ze niet weten wat er met hen gaat gebeuren.

Aan de top van Delhaize heb ik nog een boodschap. Ik begrijp dat ge de toekomst van uw bedrijf wil verzekeren maar wilt ge alstublieft ook de toekomst van uw eigen mensen verzekeren?!

Vrienden 1 mei was nooit actueler dan nu. De socialistische beweging was nooit relevanter dan nu. Op ons zulde altijd kunnen rekenen. En er is maar één weg, en dat is vooruit!

Ne goeien eerste mei
En Rood is troef

Bron: De Wereld Morgen