by admin | mrt 3, 2024 | Sectoren
Tegen de antifeministische backlash – extreemrechtse dreiging – gendergeweld – ongelijkheid
37% van de vrouwen in Frankrijk vindt dat hun plaats thuis bij de kinderen is. 70% van de mannen denkt dat zij voldoende moeten verdienen om gerespecteerd te worden. LGBTQIA+ mensen hebben twee keer zoveel kans om slachtoffer te worden van seksueel geweld. Eén op de 5 mannen tussen 25 en 34 jaar vindt het normaal om meer betaald te krijgen dan een vrouw in dezelfde functie. De Franse seksismebarometer (januari 2024) is huiveringwekkend. Al deze cijfers stijgen. Dankzij feministisch protest en geïnspireerd door moedige getuigenissen, blijven mensen zich uitspreken tegen misstanden. Consent en de verdeling van huishoudelijke taken maken deel uit van het publieke debat.
door Emily Burns, organisatrice van Campagne ROSA
Onderhandelen met de machthebbers zal niet volstaan…
De wet tegen feminicides is nog steeds niet geïmplementeerd. Hoewel consent nu is opgenomen in het wetboek van strafrecht, wordt er op scholen amper over gesproken. Er bestaat wel een wet tegen ongelijke verloning, maar de loonkloof tussen mannen en vrouwen bedraagt 21% op jaarbasis en loopt zelfs op tot 44% als men rekening houdt met de volledige beroepsbevolking (cijfer van het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen).
Bovendien wordt er al gesproken over 4 miljard euro besparingen per jaar. We weten nu al waarop de gevestigde partijen zullen willen besparen: op openbare diensten en sociale uitkeringen… Minder openbare diensten betekent meer huishoudelijk werk, vooral de zorg voor anderen, dat naar het gezin wordt verschoven. Als daar tijd voor moet worden vrijgemaakt, is het natuurlijk het laagstbetaalde lid van het huishouden (meestal de vrouw) die dat moet doen, bij gebrek aan een alternatief. Voor eenoudergezinnen is het gewoon een ramp omdat er geen sociale bijstand is om in hun behoeften te voorzien.
Droom groot…
We mogen onze eisen niet beperken tot wat aanvaardbaar is. Er is een totale omwenteling van de situatie nodig. We willen ons niet beperken tot roepen in het luchtledige. Er is een andere wereld nodig waarin we allemaal de macht in handen nemen!
In een aantal multinationals wordt een ouderschapsverlof van 18 weken met 100% loon toegekend, terwijl de Belgische wet beperkt is tot 12 weken voor de moeder en 4 weken voor de vader/co-ouder met een verminderd loon. Velen van ons durven niet eens te dromen van 18 weken, hoewel we dat wel moeten doen. Als sommige bedrijven deze weken toekennen om zichzelf een beter imago te geven, stel je dan eens voor wat we kunnen bereiken met een vastberaden en offensieve collectieve strijd!
Want ja, het geld is er. Op vijf jaar tijd slaagden amper 826 bedrijven erin om volledig legaal 1.350 miljard euro naar belastingparadijzen te sturen (studie van Attac en Pour). Dat is het equivalent van 3 jaar Belgisch BBP! Dus ja, alles is mogelijk. Van kwalitatieve openbare kantines over investeringen in zorg waarin de mens centraal staat tot een werkverdeling onder iedereen waarbij technologie in dienst van de gemeenschap staat.
… en ga de strijd aan om die dromen waar te maken!
De eerste maanden van dit jaar werden gekenmerkt door boerenprotesten met hun tractoren en blokkades. Dit protest toont hoe collectieve strijd, zeker als we ons werkgerief gebruiken, onze eisen op de agenda kan zetten. Hetzelfde zagen we eind jaren 1990 bij Forges de Clabecq, toen met bulldozers geantwoord werd op provocaties van de politie tegen staalarbeiders die hun job verdedigden.
Wij zijn voorstander van feministische algemene stakingen naar het voorbeeld van wat er in Baskenland gebeurde. Op 30 november gingen 1.500 bedrijfscomités in staking voor ‘het collectieve recht op zorg’. Er waren 125 lokale betogingen. Het was een algemene staking van alle werkenden – ongeacht hun gender – tegen de manier waarop productief en reproductief werk is verdeeld. De staking ontmaskerde het pro-kapitalistische ‘imago-feminisme’ dat verstoken is van enig echt programma voor sociale verandering. De Baskische vakbonden en feministische collectieven koppelden gendergeweld aan de economische onderdrukking van vrouwen en de arbeidersklasse in het algemeen. De staking benadrukte niet wat ons verdeelt, maar net wat onze klasse verenigt in de strijd voor een verbetering van onze dagelijkse leefomstandigheden. Een inspirerend voorbeeld!
Betoog mee op 8 maart
- Antwerpen: 17u30 Sint Andriesplaats.
- Gent: 18u Vrijdagmarkt
- Leuven: 18u Benedenplein.
- Brussel: 17u30 Centraal station.
- Luik: Cycloparade om 14u30 Place des Arts
Wil je nog meer inspiratie opdoen? Kom dan naar onze meetings met Maria Clara, een ROSA-activiste uit Brazilië die moedig opkomt voor de rechten van vrouwen, LGBTQIA+ personen, de inheemse bevolking in het Amazonewoud en andere onderdrukten. Ze is een onvermoeibare internationaliste, feministe en revolutionair-socialistische activiste.
25-30 maart: meetings met Braziliaanse socialistische feministe
De gebeurtenissen in de voorbije jaren zijn angstaanjagend. Extreemrechtse en racistische politici zijn wereldwijd in opmars. Vlaams Belang bij ons, Wilders in Nederland, Milei in Argentinië en wie weet komt zelfs Trump terug. Waar extreemrechts aan de macht is, nemen racisme en geweld toe. Het meest extreme voorbeeld daarvan is het vreselijke bloedbad in Gaza. Met goedkeuring van het Westers imperialisme blijft het genocidair regime van de extreemrechtse Netanyahu Palestina verder koloniseren en uitmoorden. We moeten het hebben over hoe we wereldwijd strijd kunnen voeren tegen racisme, kolonialisme en extreemrechts. We nodigen een Braziliaanse activiste uit om eind maart te spreken op een reeks meetings. Wees erbij!
Over hoe te strijden tegen racisme en extreemrechts werden in de voorbije jaren in Brazilië wel wat lessen opgedaan. Het land ging door een diepe crisis. Toen in 2019 Jair Bolsonaro werd verkozen tot president was meteen duidelijk dat zijn presidentschap een gevaar vormde voor de werkende klasse, de onderdrukten en de Braziliaanse natuur. Vijf jaar later is het trieste bilan van zijn presidentschap dat hij Brazilië veranderde in een massagraf. Met minder dan 3% van de wereldbevolking was Brazilië goed voor 10% van alle COVID-19 slachtoffers. Maar dat is niet alles. Tussen augustus 2018 en juli 2021 verloor het Amazonewoud een gebied zo groot als België door illegale boskap en ontbossing. Tijdens zijn presidentschap verdubbelde het aantal racistische moorden op de inheemse bevolking. En dan hebben we het nog niet gehad over zijn talloze aanvallen op vrouwen- en LGBTQIA+ rechten.
Maria Clara staat als socialistische activiste met haar beide voeten in de strijd tegen racisme en extreemrechts. Ze maakt deel uit van de Braziliaanse afdeling van ROSA International, Feministas Antiracistas Socialistas, en is lid van de Braziliaanse sectie van ISA, Liberdade, Socialismo e Revolução. Feministas.as werd vorig jaar opgericht als instrument in het verzet tegen de extreemrechtse krachten van Bolsonaro. Dat koppelt het aan strijd die druk zet op de nieuwe Lula-regering om maatregelen te implementeren die het leven van vrouwen en onderdrukten verbeteren. Ze strijden voor de rechten van de inheemse bevolking en het beschermen van het Amazonewoud. Ze eisen reproductieve rechten zoals abortus en toegang tot genderinclusieve, kostenloze gezondheidszorg voor onder meer transpersonen en een effectief beleid om gendergerelateerd geweld te bestrijden. Eisen die meer dan ooit nodig zijn!
De erfenis van Bolsonaro is gruwelijk, maar een groeiende groep jongeren en werkenden is vastberaden om terug te slaan. Volgens Maria Clara is de uitdaging om daarvoor een gezamenlijke strijd op poten te zetten. Wat kunnen we van deze antikapitalistische boodschap in België meenemen? Kom luisteren naar Maria Clara, stel je vragen en probeer samen met ons beter te begrijpen waar onrecht vandaan komt en hoe het gestopt kan worden!
- Maandag 25 maart: 16u VUB – 20u Pianofabriek
- Dinsdag 26 maart: Gent 19u Blandijn
- Woensdag 27 maart: Leuven
- Donderdag 28 maart: Antwerpen 19u30 Multatuli
- Zaterdag 30 maart: Luik
Bron: socialisme.be
by admin | mrt 3, 2024 | Verkiezingen 2024
De komende verkiezingen zijn in meerdere opzichten uniek. Ze vinden plaats midden in een diepe crisis van het kapitalistisch systeem, in een proces van toenemende radicalisering en polarisatie. Alle verkiezingen vinden op een paar maanden tijd plaats, ook de sociale verkiezingen. We zijn ervan overtuigd dat het verkiezingsresultaat van de PVDA/PTB een troef zal zijn voor de werkende klasse en willen daarom die campagnedynamiek ondersteunen.
door het Uitvoerend Bureau van LSP
Voor een echte politieke breuk
De openbare diensten storten in, net als onze koopkracht. De werkdruk is onhoudbaar en leidt tot een ware epidemie van burn-outs. Overal zijn er eindeloze wachtlijsten. Het falen van het heersende beleid is duidelijk op alle gebieden, terwijl de klimaatcrisis verergert en het gevaar van militaire conflicten toeneemt. De omvang van het gebrek aan middelen geeft een idee van de omvang van de uitdagingen die we moeten aangaan als we een echte politieke breuk willen. Zonder deze breuk zullen de vele vormen van onderdrukking van dit ongelijke systeem verder versterkt worden, terwijl de bedreiging van onze democratische rechten verergert.
Zoals Gramsci zei: “De oude wereld sterft, de nieuwe wereld raakt maar niet geboren, en in die schemerzone rijzen monsters op.” Het wordt steeds duidelijker dat het kapitalisme zelf de meervoudige crises veroorzaakt en versterkt en dat het voor het oplossen ervan nodig is om dit systeem omver te werpen. Zolang er geen breed gedeeld begrip is over hoe dit te doen, naar welk alternatief we gaan en met welke sociale kracht, zal deze wirwar van crises een voedingsbodem zijn voor contrarevolutionaire wanhoop.
Het gevaar van extreemrechts
Het Vlaams Belang hoeft niet veel te doen om te scoren. De andere partijen geven het voortdurend nieuwe kansen en normaliseren zijn politiek. Racisme blijft belangrijk voor het VB, maar is niet het enige thema. Extreemrechts probeert in te spelen op alle vormen van onvrede en richt zich bijvoorbeeld specifiek op jongeren en de plattelandsbevolking. Het probeert zich te onderscheiden van de N-VA door de gevolgen van asociaal beleid te bekritiseren, ook al blijft het VB voor de rijken rijden. De Franstalige partij die ze controleert, Chez Nous, kan de eerste Franstalige extreemrechtse verkozenen in jaren binnenhalen. Dit gevaar bij de verkiezingen zal ook tot uiting komen in meer racistisch, seksistisch en queerfoob geweld op straat, mee gevoed door de resultaten van extreemrechts en populistisch rechts in andere landen.
Alles wijst erop dat de federale en regionale verkiezingen een historische nieuwe politieke crisis zullen veroorzaken, op een moment dat het IMF de Belgische overheid oproept om de komende zes jaar nog eens 30 miljard euro te besparen.
Linkse hoop
Tegen deze achtergrond zijn velen van ons in België opgelucht over de voorspelde resultaten van de PVDA/PTB in Wallonië, Brussel en Vlaanderen. We zijn ervan overtuigd dat de uitslag van de PVDA de positie van de arbeidersklasse in België positief zal versterken en we willen hieraan bijdragen en campagne voeren met onze leden en sympathisanten.
Het enthousiasme en inzet voor de campagne zouden versterkt worden door de aanwezigheid van kandidaten van onze partij op jullie lijsten. LSP/PSL heeft leden die respect hebben verdiend en een politieke invloed hebben op hun collega’s en daarbuiten. Elke dag tonen ze hun onwrikbare inzet voor de strijd voor de emancipatie van de arbeidersklasse, of het nu is door vakbondswerk of door hun betrokkenheid bij feministische en antiracistische strijd of in de strijd tegen queerfobie. Bij de Europese, federale, regionale en lokale verkiezingen kunnen we op alle niveaus bijdragen aan het strijdbare momentum dat nodig is om electorale kracht op te bouwen. We kunnen dit ook doen op onze werkplekken tijdens de sociale verkiezingen.
We hebben er alle begrip voor dat de belangrijkste zorg van de PVDA op dit moment is om bestuurservaring op lokaal niveau op te doen, vooraleer dit op een hoger niveau door te trekken. De sociale beweging in de breedste zin van het woord, van vakbonden tot verenigingen, heeft echter geen gebrek aan ervaring en talenten. De PVDA kan hen betrekken en de campagne richten op een regering die breekt met het huidige beleid, niet slechts een regering van ‘sociaal beheer’ van het status quo met de PS en Ecolo. Om dit te realiseren, is de kracht en de druk van de volledige arbeidersbeweging in al haar diversiteit nodig. De lijsten van de PVDA zouden nog positiever worden ontvangen door de arbeiders als ze openlijk de verscheidenheid aan meningen weerspiegelen van al diegenen die willen strijden voor een echte breuk met het gevoerde beleid.
Dynamiek van strijd
Heel wat vakbondsleiders doen er alles aan om de mobilisaties op een laag pitje te zetten tot de verkiezingen. Dat is een gevaarlijke berekening met als doel om de ‘bevriende partijen’ aan de macht te houden. De meest effectieve manier om onze bekommernissen en eisen centraal in het publieke debat te brengen, is nochtans door middel van mobilisatie, massabetogingen, stakingen en protestacties. De gevestigde partijen zouden gedwongen worden om zich rond onze noden uit te spreken, in plaats van mee te stappen in een opbod van racisme waarmee vooral het Vlaams Belang wint. Sociale strijd is ook de beste manier om te verhinderen dat extreemrechts de woede en frustraties afleidt.
Zo’n dynamiek van strijd is ook belangrijk om vertrouwen op te bouwen in collectieve actie en om ons voor te bereiden op de strijd die komt na de verkiezingen. Er hangen donkere wolken van besparingen boven alle bestuursniveaus, inclusief de gemeenten, waarvan er vele onder financieel toezicht staan van het Brussels Gewest of het Centre Régional d’Aide aux Communes, het ‘Waalse IMF’. Het zal een intense strijd vergen om het budgettaire keurslijf te doorbreken dat op alle overheidsniveaus bestaat, niet alleen op federaal en gewestelijk niveau.
Een fundamentele, revolutionaire verandering in de samenleving – een einde maken aan het privé-eigendom van de belangrijkste productiemiddelen – is een kwestie van absolute sociale, ecologische en economische urgentie. Dit vereist een gevoel van dringendheid en een duidelijke en openlijke strategie voor de socialistische transformatie van de samenleving. We willen samen met jullie deelnemen aan dit belangrijke debat en aan de discussie over hoe de verkiezingsperiode kan worden gebruikt om dit doel te bereiken, in het bijzonder rond een ambitieuze campagne voor de miljonairstaks.
We stellen daarom voor een bijeenkomst te organiseren om concreet te bespreken hoe we de verkiezingswinst van 9 juni en 13 oktober kunnen maximaliseren in het kader van een verkiezingscampagne die gekoppeld is aan initiatieven van strijd en die gericht is op het populariseren van klassenthema’s en de noodzaak van een socialistische transformatie van de samenleving.
Bron: socialisme.be
by admin | mrt 3, 2024 | Economie
De veroordeling van YouTuber Acid schokt velen. Hij kreeg een zwaardere straf dan de Reuzegommers die betrokken waren bij de dodelijke marteling van Sanda Dia. Dit versterkt het gevoel dat die rijkeluiszoontjes overal mee wegkomen. Eerst werden ze bijzonder mild behandeld door de rechters en vervolgens slagen ze erin om wie dat aanklaagt ook nog eens veroordeeld te krijgen.
Dat dit velen beroert, blijkt uit het succes van de crowdfunding na de veroordeling van Acid. Het totale bedrag is indrukwekkend, maar vooral ook het aantal mensen dat een gift deed. Het raakt een gevoelige snaar bij al wie geschokt was door de Reuzegom-uitspraak. Los van de figuur Acid, worden zijn veroordeling en zware straf gezien als een nieuw voorbeeld van klassenjustitie. “Money always wins,” vatte Acid dat gevoel samen.
Blijkbaar zijn er dus dingen die je vandaag niet publiekelijk mag zeggen. Blijkbaar kan je veroordeeld worden als je namen noemt van mensen die betrokken waren bij Reuzegom, inclusief ouders die er alles aan deden om de zaak toe te dekken.
Het wordt voorgesteld alsof de vermelding van een voormalige praeses van Reuzegom ten onrechte gebeurde omdat de man in kwestie niet aanwezig was op de dodelijke doop. Nochtans werd aangetoond dat de betrokkene achter de schermen een erg actieve rol speelde in het geven van advies om de plaats van het gebeuren volledig op te kuisen en sporen uit te wissen. Dat deze voormalige praeses nadien aan de slag ging als parlementair medewerker van N-VA maakt dat het argument dat hij geen publiek figuur was erg licht uitvalt. Vandaag is hij aan de slag als advocaat in Antwerpen. Ondanks opmerkelijke online opkuisacties zijn de gegevens van de Reuzegom-leden overigens nog steeds gemakkelijk te vinden.
Het onbegrip over de veroordeling van Acid is uiteraard rechtstreeks verbonden met de woede over de lichte straffen voor de Reuzegommers. De schijn werd gewekt dat de rechters mild waren voor de zonen van hun eigen vrienden uit de betere middens. Het gevoel leefde dat de zelfverklaarde elite overal mee wegkomt, zowel met dodelijke martelpraktijken als met wie zich daartegen uitspreekt het zwijgen opleggen. Het protest van Black Lives Matter en het groeiende bewustzijn over onderdrukking versterkten de inzichten over hoe er in deze klassensamenleving verschillende maten en gewichten zijn.
Dit zien we ook in andere kwesties. Het afvoeren van het programma “Back to reality” toont dat het opvoeren van armoede als een show op televisie niet zomaar gepikt wordt. Waar hetzelfde programma enkele jaren geleden wel nog zonder veel ophef passeerde, is dat vandaag niet langer het geval. Dat heeft niet zozeer met sociale media te maken, maar wel met een groeiend besef van klassenverschillen in deze samenleving.
Snel stijgende prijzen voor eerst energie en vervolgens voedsel zetten onze levensstandaard onder druk. Betaalbaar wonen is een helse zoektocht geworden die zelden tot de gewenste antwoorden leidt. Studenten zien zich verplicht om steeds meer te werken om rond te komen en weten ondertussen alles van flexibele interimjobs. Het aantal gebruikers van voedselbanken staat op een recordhoogte: vorig jaar ging het om 213.873 Belgen die samen 47 miljoen maaltijden ophaalden.
En dan komen twee BV’s enkele uurtjes per dag ‘arme werkenden’ naspelen, waarbij zelfs het nodige respect voor het opnamepersoneel achter de schermen ontbreekt? Uiteraard leidt dat tot kwade reacties. We aanvaarden niet dat er met ons gelachen wordt en dat er op ons neergekeken wordt. Dat is wat veel kijkers dachten en op sociale media ook zeiden. De managers die het programma bedachten en planden, werden ingehaald door een veranderd bewustzijn onder bredere lagen van de bevolking. Wereldvreemd als ze zijn, beseften ze dit niet op voorhand en moesten ze het programma na de eerste uitzending afvoeren.
De woede tegen klassenjustitie en tegen neerbuigende visies op de werkende klasse en de groeiende groep die moeite heeft om de eindjes aan elkaar te knopen, gaat stilaan meer gepaard met een gevoel van klassentrots van onderuit. We laten ons niet doen. Samen staan we sterk als we tegen het klassensysteem ingaan. Money always wins? Dat hoeft zo niet te zijn. In de klassenstrijd heeft onze klasse immers het voordeel van ons aantal: wij zijn met meer. Als wij in actie komen en bewust de strijd aangaan, dan kunnen we een enorme impact hebben. Dan kunnen we hun winst platleggen en kunnen we uiteindelijk een einde maken aan dit kapitalistisch systeem.
Bron: socialisme.be
