by admin | mrt 3, 2024 | Sectoren
Gino, 55 jaar, automekanieker
“Mijn naam is Gino en ik heb altijd een passie gehad voor automechanica. Ik ben geboren in Luik in 1968. Wat een jaar! Mijn ouders kwamen in de jaren 1950 uit Italië. Mijn vader werkte bij Cockerill en mijn moeder was schoonmaakster. Na de lagere school ging ik naar de vakschool omdat ik automonteur wilde worden. Mijn vader wilde dat ik net als hij bij Cockerill ging werken. Maar ik zag het niet zitten om in een dergelijk shiftsysteem te werken. [In de staalnijverheid was er een shiftenstelsel van 7 dagen vroege shiften van 6u tot 14u, gevolgd door 7 late shiften van 14u tot 22u, 7 nachten van 22u tot 6u en vervolgens een week rust]. Als ik nu zie wat er met de staalindustrie in Wallonië is gebeurd, zeg ik tegen mezelf dat ik er goed aan heb gedaan om er niet in te stappen.”
“Zodra ik mijn eerste loon kreeg, spaarde ik om een tweedehands auto te kopen. Een Alfa! Om mee te pronken voor mijn vrienden en de meisjes… Omdat mijn Alfa nogal wat kleine reparaties en afstellingen nodig had, ging ik aan de slag met mijn eerste auto.”
“Na in een paar kleine garages te hebben gewerkt, werd ik aangenomen bij een gerenommeerd Duitse autobedrijf. Ik word goed betaald, maar de werkomstandigheden zijn vrij streng. De verschillende werkzaamheden worden getimed. Als je de voortdurende technische ontwikkelingen in de autosector ziet (benzine, diesel, brandstofinjectiemotoren, turbo, ABS, elektrische voertuigen), moet je concluderen dat je je moet blijven bijscholen. Waar ik werk, heeft het moederbedrijf een goed gedocumenteerd opleidingscentrum. Maar dat geldt lang niet voor alle merken.”
“Mijn vrouw werkt voor Delhaize in een winkel die binnenkort in franchise gaat. Ze weet nog niet wat haar toekomstige werkomstandigheden zullen zijn. We hebben twee zonen: de ene is landmeter, de andere leraar. Je kunt zeggen dat ze gesetteld en financieel onafhankelijk zijn. Ons huis is afbetaald. Maar gezien de onzekere situatie van mijn vrouw moet ik absoluut 100% blijven werken totdat ik de pensioengerechtigde leeftijd heb bereikt.”
“Vorig jaar gleed ik uit over de gladde garagevloer en viel (zwaar) op een gereedschapskist. Drie gebroken ribben en ik zat drie weken thuis. Ik ben lid van ABVV Metaal, maar waar ik werk is er geen afvaardiging omdat het te klein is. Ik ben naar het ABVV op de Place St-Paul gegaan om mijn rechten te kennen, vooral wat mijn pensioen betreft. Geboren na 1967, moet ik doorwerken tot mijn 67ste! Ongelooflijk! Maar vooral onmogelijk! De mensen die dit bedenken, deden ongetwijfeld nooit fysiek veeleisend werk.”
Bron: socialisme.be
by admin | mrt 3, 2024 | Sectoren
Interview met vakbondssecretaris Martin Willems
Eind december oordeelde het Arbeidshof van Brussel dat Deliveroo-bezorgers werknemers moeten zijn. De strijd begon in 2017 toen het “Collectif des coursier.e.s” de eerste acties ondernam tegen het opstartende bedrijf voor maaltijdbezorging aan huis. Zeven jaar later opent het arrest van het Arbeidshof nieuwe mogelijkheden in de strijd tegen de Uberisering van de tewerkstelling. We spraken hierover met Martin Willems, vakbondssecretaris van het ACV en initiatiefnemer van de campagne ‘United Freelancers’.
door Julien (Brussel) uit maandblad De Linkse Socialist
Kan u ‘United Freelancers’ en uzelf even voorstellen?
“Ik ben al 25 jaar syndicaal actief en 15-16 jaar vrijgestelde voor de vakbond. De tijd vliegt. Ik heb als vrijgestelde op zowat elk gebied gewerkt. Toen koeriers in 2017 de CNE benaderden met de vraag of de vakbond hen kon steunen, heb ik dat mee opgenomen. Ik heb er ook bij het ACV op aangedrongen om in 2019 United Freelancers (UF) op te richten. Het doel van UF is om vakbondswerk uit te breiden naar alle werknemers die diensten verlenen zonder arbeidscontract. Let wel, UF is er niet alleen voor platformwerkers. Platformwerkers zouden overigens werknemers moeten zijn, omdat ze objectief gezien in een ondergeschikte positie verkeren. Op dit moment zorgen we voor deze werkenden. In de toekomst, wanneer ze de juiste status hebben, zullen ze ondersteund worden door de klassieke vakbondsstructuren.”
“United Freelancers is er voor iedereen die werkt als freelancer, op platformen, als freelance journalist of consultant, pakjes aflevert voor het postkantoor of een platform, in de bouw, maar ook in de gezondheidszorg, waar steeds meer verpleegkundigen freelancer zijn. Dit zijn vaak werkenden van buitenlandse afkomst. United Freelancers bevindt zich dus in het grijze gebied van informeel werk onder substatuut, een sector die enorm in ontwikkeling is. In België hebben we een relatief robuuste sociale wetgeving, ook al zouden we willen dat die nog beter was. De laatste 10-20 jaar hebben werkgevers systemen ontwikkeld om deze te omzeilen. Uber heeft het idee om dienstverleners onder een zogenaamd zelfstandigenstatuut te laten werken niet uitgevonden. Het bestaat overal.”
De uitspraak van het Arbeidshof is een overwinning. Hoe klein ook, dergelijke overwinningen komen niet vaak voor. Had u dit verwacht?
“Ik werk al 7 jaar met platformwerkers en met koeriers in het bijzonder, omdat zij het talrijkst en het meest zichtbaar zijn. Zij waren ook de eersten die zich in een collectief organiseerden en aansluiting zochten bij de vakbonden.”
“Had ik dit verwacht? Kijk, in België lopen we ver achter op andere Europese landen, waar er al heel wat uitspraken zijn gedaan tegen platformen. Let wel, die uitspraken komen niet van de regeringen. Kijk bijvoorbeeld naar Frankrijk, waar de regering Macron helemaal pro-platform is, maar de rechtbanken Deliveroo regelmatig veroordelen, vrij zwaar zelfs en strafrechtelijk.”
“In België heeft de arbeidsauditor in 2018-2019 een onderzoek laten uitvoeren, in 2020 zijn ze een rechtszaak gestart, in 2021 was er een eerste vonnis dat ons half gelijk gaf maar uiteindelijk ongelijk en nu is er het arrest in hoger beroep. Had ik dit verwacht? Er zijn zoveel wendingen geweest, zowel positief als negatief, dat ik een afwachtende houding innam. Ik ben er blij mee, ook al is het zeker niet het einde van de zaak.”
“Er is al een wet die de platformen niet respecteren, dus ik weet heel goed dat ze er alles aan zullen doen om deze uitspraak te omzeilen. Dit is een strijd op hoog niveau geworden. De inzet is veel hoger dan je zou denken. De financiële belangen erachter zijn enorm. Neem bijvoorbeeld Uber in Californië. De staat Californië heeft in 2019-2020 een wet aangenomen om Uber te dwingen zijn dienstverleners te betalen. Uber financierde een campagne om een referendum te organiseren, wat mogelijk is in Californië, om een wet te promoten die hen vrijstelt van deze Californische overheidswet, Proposition 22. Hiervoor gaven ze 220 miljoen euro uit en wonnen. Niets is onmogelijk en hun middelen zijn onbeperkt. Ik weet dat dit niet het einde van het verhaal is. Er is meer nodig dan één arrest om de platformen te laten buigen.”
Wat is uw reactie op de uitspraak en wat betekent het arrest voor de bezorgers van Deliveroo?
“In de rechtszaak heeft het auditoraat 115 koeriers gehoord. Dan zijn er nog 28 koeriers die vrijwillig tussenbeide zijn gekomen met hun vakbondsorganisatie. Het arrest zegt twee heel belangrijke zaken. Ten eerste dat het regime van de deeleconomie niet van toepassing is.”
“De overgrote meerderheid van de platformen voor maaltijdbezorging, zoals Uber-eat en Deliveroo, maken gebruik van dienstverleners die noch in loondienst noch als zelfstandige werken. De bezorgers opereren onder de regeling van de deeleconomie. Dat is heel specifiek voor België en 90% van de bezorgers werkt onder dit systeem. Wie voor een platform werkt en minder dan 7.170 euro per jaar verdient, kan volledig informeel werken zonder werknemer of zelfstandige te zijn, en dus zonder sociale zekerheid.”
“Dit soort werk is een enorm probleem omdat de werkenden geen sociale rechten hebben. Het arrest stelt nu dat dit systeem niet kan gebruikt worden voor de koeriers van Deliveroo en bevestigt daarmee een uitspraak uit 2021. Dit geldt voor alle bezorgers van Deliveroo. En het heeft mogelijk betrekking op Uber Eats, aangezien de redenen die de rechter gebruikt volledig overdraagbaar zijn op Uber Eats. De uitspraak gaat verder en zegt dat de dienstverleners werknemers moeten zijn omdat het platform duidelijk gezag uitoefent over hen. Dit is anders dan wat er in het vonnis van 2021 werd gezegd. Dit is waar het beroep de uitspraak hervormt.”
“Op wie is het arrest van toepassing? Dat is een beetje lastig. Het gaat al om de 115 plus 28 bezorgers die betrokken zijn bij de rechtszaak. Voor hun prestaties in het verleden zullen alleen de 28 die vrijwillig tussenbeide kwamen in de rechtszaak een regularisatie kunnen vragen van het barema en andere voordelen die van toepassing zijn op het paritair comité 140.03 voor het vervoer van goederen.”
“Deze uitspraak is erg belangrijk voor de toekomst van alle bezorgers van Deliveroo. Het platform zal ongetwijfeld het tegenovergestelde beweren. Dat de uitspraak niet standaard geldt voor alle andere bezorgers. Het gerecht is een actiemiddel, zeker niet het enige en al evenmin het ultieme. Het is in feite traag, zeker in België, en de platformen zullen altijd een stap voor zijn.”
“Deze uitspraak geeft een heel duidelijk signaal, maar het is nu aan de politici om het op te pakken, aan de overheid om klaar en duidelijk te zeggen dat maaltijdbezorgingen voortaan door werknemers worden uitgevoerd, punt uit. We gaan niet nog 20 jaar procederen. De overheid moet dat tegen Uber Eats zeggen, want het is precies dezelfde situatie. Anders zouden we Uber Eats een voordeel geven, wat zou neerkomen op oneerlijke concurrentie die iedereen naar beneden trekt.”
De bezorgers zijn over het algemeen erg jong, erg onzeker en veel van hen hebben geen papieren. Hoe zijn ze betrokken geraakt bij de strijd?
“Dat was heel moeilijk. In 2020 hebben we breed gecommuniceerd en gezegd dat wij de zaak zouden oppakken, dat de bezorgers niets moesten doen behalve hun gegevens delen en vooral dat ze niets te verliezen en alles te winnen hadden, zonder dat we iets konden beloven. De meesten van hen zijn geen bezorgers meer, want gelukkig voor hen is het geen job die je 5 jaar doet. Ze wachten gewoon om iets anders te vinden.”
“We zijn sterk aanwezig op het terrein. Met het Maison des Livreurs, dat we hebben opgericht met verschillende organisaties waaronder het Collectif des Coursier.es, hebben we drie kantooruren per week. We gaan de straat op, bijvoorbeeld naast Burger King, waar we sinds een paar maanden elke donderdagavond een stand opzetten. We zien veel wanhopige situaties, veel mensen van buitenlandse afkomst die de taal niet goed spreken. Ze zijn totaal hulpeloos en echt vogels voor de kat. Binnenkort doen we voor het eerst hetzelfde in Antwerpen en we willen ook graag in Gent beginnen.”
Kan dit leiden tot de oprichting van een vakbondsafvaardiging?
“We vechten echt voor dezelfde rechten als andere werknemers. Geen enkele bezorger zal zeggen ‘Ik wil een werknemer zijn’. Maar als je ze vraagt of ze €15 per uur willen verdienen in plaats van €5 per bezorging, zullen ze ‘ja, natuurlijk’ zeggen. Dat is waar het werknemersstatuut om draait: loon, voordelen, betaalde vakantiedagen, bescherming bij arbeidsongevallen, collectieve onderhandelingen.”
“We zijn nog niet zo ver dat we een vakbondsafvaardiging kunnen organiseren. Er is een derde platform in België: Take Away. Zij hebben altijd met bezorgers gewerkt op basis van arbeidscontracten. Lange tijd waren deze contracten onzeker en was er veel tijdelijk werk, ook al ging het om arbeidscontracten. Tegenwoordig zijn deze contracten steeds meer voor de lange termijn. In dit bedrijf zijn we bezig met het opzetten van een delegatie en een vakbondsteam.”
Welke argumenten werden gebruikt om vast te stellen dat de bezorgers van Deliveroo werknemers zijn?
“In België zijn de belangrijkste criteria, die we algemene criteria noemen, die maken dat je ofwel zelfstandige ofwel werknemer bent, ten eerste het contract dat je tekent, met andere woorden de omschrijving van de arbeidsrelatie. Vervolgens, en nog belangrijker, is er de organisatie van de werkuren en tenslotte de organisatie van het werk en het toezicht.”
“Uber en Deliveroo laten bezorgers contracten tekenen die ze niet eens lezen, waarin staat dat ze zelfstandige zijn. Maar we moeten afwachten of de realiteit het contract volgt.”
“Wat betreft de andere drie criteria vond de rechtbank dat het vrij duidelijk was. Hiërarchische controle is duidelijk: Deliveroo past GPS-toezicht toe. Er is ook het feit dat je constant om documenten wordt gevraagd. Als je een freelancer vraagt om je dak te repareren, ga je niet controleren of die zijn bestelwagen verzekerd heeft. Dit toont aan dat de relatie tussen Deliveroo en zijn bezorgers niet dezelfde is als tussen een particulier en een onafhankelijke dienstverlener.”
“Een andere belangrijke factor: is de bezorger voor de klant een freelancer of een Deliveroo-agent? Uiteraard is hij een Deliveroo-agent. Je zal altijd zeggen: ‘Ah, daar is de bezorger van Deliveroo of Uber-Eats met mijn soep of pizza!’ Niemand denkt: ‘Nou, daar is Serge met wie ik een contract tekende om me mijn maaltijd te bezorgen’. Uiteraard niet, het is immers Deliveroo dat de koerier kiest. Jij bestelt via het platform en dat bepaalt wie levert.”
“Over de organisatie van de werktijden zeggen de platformen altijd dat de bezorger werkt wanneer die dat wil. De bezorger logt in wanneer die zin heeft. Dat klopt. Maar het is zoals bij elke werkende: wie een voltijds contract tekent kiest daarvoor. Wie interim-jobs doet, kiest de dagen hiervoor. Eens je werkt (dat is niet eens het moment waarop je inlogt, maar het ogenblik waarop het platform een bestelling doorstuurt, wat een half uur of een uur kan duren), wie bepaalt dan wanneer je werkt? Dat is het platform. Zodra je een bestelling hebt die je moet bezorgen, kan je niets anders meer doen. Als de bestelling te laat wordt bezorgd, volgt een sanctie. Het Arbeidshof oordeelde dat de bezorger hierin geen enkele vrijheid heeft.”
Wat betekent het arrest concreet voor de koeriers?
“De betalingen met terugwerkende krachten gaan enkel de 28 aan. Het is belangrijk, maar het is niet wat ons het meest interesseert. Wat voor ons van belang is, is de toekomst van de 3.000 Deliveroo- en 3.000 Uber-koeriers. De herberekening voor de 28 zal het onderwerp zijn van grote discussies, bijvoorbeeld over werktijden. Op steeds meer plaatsen moeten de platforms betalen op basis van werktijd. Ze kunnen niet langer per rit betalen. Zelfs in Londen worden Uber-koeriers per uur betaald. In New York worden zowel Uber-chauffeurs als bezorgers per uur betaald. En toch staan deze steden niet bekend als communistisch. België loop eigenlijk ver achter. Dit werpt de vraag op wat arbeidstijd is.”
“Op deze plaatsen zeggen de platformen: ‘OK, we moeten per uur betalen, maar dan pas vanaf het moment dat de bezorger de bestelling ophaalt tot die bij de klant is’. Er wordt dus niet betaald voor wachttijd. Wij zeggen dat deze tijd ook betaald moet worden. De bezorger is daar, wacht en is beschikbaar. Er zal dus nog discussie zijn over de definitie van arbeidstijd.”
“Wat direct zal veranderen is dat platforms niet langer gebruik kunnen maken van de regeling van de deeleconomie. Ik heb contact opgenomen met het Ministerie van Financiën, dat verantwoordelijk is voor het al dan niet accepteren van het gebruik van deze regeling. In eerste instantie zei het ministerie dat maaltijdbezorging niet onder de wet op de deeleconomie viel. De platformen hebben heel lang gelobbyd en toen ging het ministerie van Financiën akkoord.”
“Nu deze uitspraak er is, kan de minister van Financiën het niet langer accepteren. De platformen zetten tot 90% van hun werkenden in dit systeem in. We weten heel goed dat deze werknemers geen zelfstandigen worden. Je wordt geen zelfstandige in België om een paar honderd euro te verdienen. Het is een statuut waarvoor je sociale bijdragen moet betalen en dat een serieuze administratieve last met zich meebrengt. Je bent zelfstandige als je 2.500 euro verdient, minimaal 3.000 euro. Wat gebeurt er met al deze bezorgers? Dat is nu al een open vraag.”
“Het is een zeer kwetsbare groep is. Het is duidelijk dat we niet kunnen toestaan dat de platformen deze onzekere werknemers gebruiken en ze nog onzekerder maken. We moeten ons richten op wat erachter zit: outsourcing.”
“In deze strijd gaat het eigenlijk om de Uberisering, mensen aan het werk zetten zonder hen te erkennen als werknemer. Het is het oude stelsel van schijnzelfstandigheid dat we al 20 jaar zien opkomen in verschillende sectoren. Hier wordt het statuut van schijnzelfstandige op industriële schaal toegepast door multinationals.”
“Als we deze vormen van werk toelaten, moeten we onszelf niet voor de gek houden. Dan kan al het werk onder het platformsysteem vallen. Als we alle sociale en arbeidswetgeving volledig kunnen omzeilen en mensen aan het werk kunnen zetten zonder het minste sociale voordeel, dan zullen alle werkgevers deze manier van werken veralgemenen.”
“Als je wil maak ik van Audi Brussels een platform. Wat doet Uber uiteindelijk? Als een klant iets nodig heeft, neemt het contact op met een werknemer en vraagt: ‘wil je dat voor die klant doen?’ Als morgen een klant een Audi bestelt, stuur ik een bericht naar vijf arbeiders en zeg: ‘morgen afspraak aan de productielijn om de Audi van meneer hoe-heet-ie-ook-alweer in mekaar te zetten’ en ik noem het een platform waarbij ik hen betaal in het stelsel van de deeleconomie.”
“De belangrijkste strijd is tegen de wens van de bazen om zich volledig te onttrekken aan het arbeidsrecht en al zijn verplichtingen. Als Uber en Deliveroo dit mogen doen, kan het morgen overal. Het kan 5, 10 of 20 jaar duren, maar het zal gebeuren. Het kost hen de helft van de prijs. Als er geen arbeidsovereenkomst meer is, dan ook geen loonschalen, collectieve arbeidsovereenkomsten, sociaal overleg en al dat soort zaken.”
“Dit betekent ook het einde van het recht op collectieve onderhandelingen. United Freelancers probeert dit op twee manieren tegen te gaan. De eerste is om te proberen de meest uitgebuite vormen van werk terug te brengen binnen het kader van de arbeidsovereenkomst. Maar tegelijkertijd ook vakbondswerk ontwikkelen voor afwijkende vormen van werk. Met andere woorden, vakbondswerk buiten de gebaande paden.”
Bron: socialisme.be
by admin | mrt 3, 2024 | Sectoren
Naar aanleiding van de boerenprotesten stelde de website van VRT onlangs: “Niet alleen politiek, ook burger kan nadenken over landbouw: zijn wij bereid meer te betalen voor ons eten?” Het is een stelling die vaak terugkomt: de boeren een betere prijs betalen voor hun producten zou enkel kunnen indien de consument fors meer betaalt in de winkel. Dat zou bovenop de prijsstijgingen van de afgelopen periode komen.
Het is een poging om verdeeldheid te zaaien tussen werknemers en boeren. Bovendien gaat die stelling ervan uit dat enkel de eindprijs voor de consument de prijs bepaalt die de boer krijgt. Dat gaat voorbij aan alle tussenstations (van voedingsbedrijven over agri-business tot supermarkten) en aan de rol van de internationale marktwerking. Marktprijzen zijn gebaseerd op de sociaal noodzakelijke arbeidstijd voor de producten, maar dan op wereldniveau. Dit vertegenwoordigt niet de productiekosten van een kleine producent. Daarom zijn ze verplicht om soms onder de kostprijs te verkopen.
De voedingssector doet het ondertussen uitstekend. Unilever bijvoorbeeld maakte in 2023 ruim 7 miljard euro winst. De supermarktsector doet het eveneens uitstekend met miljoenenwinsten, in 2022 bijvoorbeeld was Ahold-Delhaize goed voor 2,5 miljard euro winst. In de winstcijfers steekt 2022 er bovenuit. Graaiflatie was vorig jaar het woord van het jaar, maar een jaar eerder de praktijk van het jaar. Het loslaten van de coronamaatregelen werd aangegrepen om de prijzen fors op te trekken, de start van de oorlog in Oekraïne bijna twee jaar geleden versnelde dat proces.
Econoom Olivier Malay van de ULB, en verbonden aan het ACV, onderzocht de winsten van Belgische voedingsbedrijven als aardappelverwerker Clarebout en pastaproducent Soubry. Hij stelde vast: “In België hebben zeven grote bedrijven hun winst sterk zien toenemen. De prijsverhogingen van voedingsmiddelen komen dus niet uit de lucht vallen.” Malay becijferde dat de Belgische voedingsbedrijven in 2022 maar liefst 33,2% meer winst boekten, waarbij de stijging geconcentreerd is bij de 200 grootste bedrijven. De zeven grootste bedrijven zagen hun winst verzesvoudigen! Dit is een wereldwijd fenomeen. Volgens de VN-Conferentie inzake Handel en Ontwikkeling verdubbelde de winst van de vier grootste voedingsbedrijven (ADM, Bunge, Cargill en Dreyfus) op twee jaar tot 13 miljard dollar.
Dit is de belangrijkste verklaring waarom voeding zoveel duurder werd, vorig jaar bedroeg de voedingsinflatie in België 12,3%. Bedrijven gingen ervan uit dat prijsverhogingen niet zouden leiden tot een verlies aan marktaandeel en al helemaal niet aan winst. Voor de aandeelhouders zijn de winsten en de dividenden wat telt, niet de koopkracht van de werkende klasse of het inkomen van de boeren. Het personeel in de voedingssector en de supermarkten weet maar al te goed wat de winsthonger van hun bazen betekent voor de werkenden. Bij Delhaize zagen we nog hoe het personeel in de uitverkoop gezet werd om de winsten te vergroten.
Het boerenprotest gaat om het recht op een degelijk inkomen. Het toont dat protest de publieke agenda kan bepalen en een bredere steun kan opbouwen waartegen de overheden niet repressief durven optreden, ook niet als er blokkades aan de Antwerpse haven of de distributiecentra van de supermarkten zijn. Er is een breed begrip voor het protest aangezien iedereen weet dat de politiek en de big business vaak pas luisteren als je hen raakt waar het pijn doet: in de portemonnee.
De arbeidsomstandigheden en inkomens van zowel de werknemers als de boeren worden bedreigd door de winstbelangen van de grote bedrijven. We mogen ons niet tegen elkaar laten uitspelen. De tegenstelling tussen de prijzen die we in de supermarkt betalen en de prijzen die de boeren krijgen, is niet correct. Net zoals de tegenstelling natuur versus landbouw verkeerd is: boeren kennen de natuur goed genoeg om dat te beseffen. De druk van de oprukkende agri-business is de motor achter de toenemende vervuiling en uitputting van de grond.
In een eerder artikel suggereerden we volgend programma om stappen vooruit te zetten:
- Een oproep tot stakingen in de agro-industrie en supermarkten – Eenheid tussen arbeiders en boeren tegenover het kapitalisme!
- Nationalisatie van de agro-industrie en de distributiesector onder arbeiderscontrole om democratische productie en distributie van voedselproducten mogelijk te maken. Eenmaal bevrijd van de kapitalistische logica, zal planning het mogelijk maken om, door middel van quota en gereguleerde prijzen, zowel lonende prijzen voor producenten als betaalbare prijzen voor consumenten te garanderen.
- Ontwikkeling van coöperaties voor de gezamenlijke aankoop van landbouwmachines met technische ondersteuning.
- Kwijtschelding van boerenschulden, nationalisatie van banken onder arbeiderscontrole om boeren economische steun te bieden voor de agro-ecologische transitie en de uitdagingen die de klimaatverandering met zich meebrengt.
Bron: socialisme.be
by admin | mrt 3, 2024 | Sectoren
Begin februari verschenen in de Belgische pers de eerste geruchten over de verhuizing naar Mexico van de productie van de Audi Q8, die momenteel wordt geassembleerd in de fabriek van Audi-Brussels in Vorst. De volledige productieketen van de Audi Group zou worden gereorganiseerd. In oktober vorig jaar waren er al acties na de aankondiging dat de productie van de elektrische Q4 (die in november 2023 van start zou gaan) niet in Vorst zou gebeuren. De recessie in Duitsland en de crisis in de industrie betekenen dat de toekomst van de 3500 werknemers bij Audi Brussels hoogst onzeker is.
door Julien (Brussel) uit maandblad De Linkse Socialist
Tijdens een buitengewone vergadering van de Ondernemingsraad op 7 februari kon het management de geruchten niet bevestigen of ontkennen. Volkswagen heeft, in tegenstelling tot andere fabrikanten, traag geïnvesteerd in elektrische auto’s. De slechte cijfers zetten de groep ertoe aan om zijn Duitse productiefabrieken voor elektrische auto’s te sluiten en zijn modellen te herzien. Zonder nieuwe projecten, lagere volumes en een herziene productielijn ziet de toekomst er somber uit voor het personeel.
Crisis in de industrie
Tegen 2020 was de auto-industrie al in een recessie beland. De covidperiode en de daaropvolgende inperkingen versnelden de crisis. De CEO van PSA verklaarde eind 2020: “Tussen 2020 en 2030 bevinden we ons in een Darwiniaanse periode voor de auto-industrie,” verwijzend naar de omwentelingen in de sector veroorzaakt door het coronavirus en de investeringen opgelegd door de klimaatregelgeving.
De werkgevers proberen de zondebok door te schuiven naar de milieumaatregelen. Zowel in de chemie als de autosector en de landbouw wordt met de vinger naar milieunormen gewezen. De verschuiving in de autoproductie richting elektrische wagens is echter geen eis van de klimaatbeweging. Het is integendeel een reactie van de autosector op de angst dat de vraag naar openbaar vervoer ontwikkelt en de markt voor personenwagens fors krimpt.
LSP is voorstander van het onteigenen en nationaliseren van vervuilende sectoren en van bedrijven die geen maatschappelijk nut hebben. Dit dient te gebeuren onder controle en democratische eigendom van de gemeenschap, met het oog op een transitie met behoud van jobs en verbetering van arbeidsvoorwaarden. De sociale noden zijn enorm. De kennis en ervaring van de automobielarbeiders en de industriële infrastructuur kunnen gebruikt worden om aan die sociale behoeften te voldoen, te beginnen met openbaar vervoer.
Het gaat slecht met de Duitse economie en dat is voelbaar in de autosector. De oorlog in Oekraïne verstoorde de sector verder door de toeleveringsketen te verstoren. In het geval van een militair conflict in Taiwan zou de impact nog catastrofaler zijn, gezien de centrale rol van de eilandstaat op de halfgeleidermarkt. Werkenden betalen de prijs voor de verschillende aspecten van de crisis van het kapitalisme. Aandeelhouders, aan de andere kant, doen het vrij goed. Na recordwinsten voor autofabrikanten in 2022 zijn de dividenden in 2023 gestegen. Volgens vermogensbeheerder Janus Henderson “waren Ford en Volkswagen goed voor bijna een derde van de buitengewone dividenden” tussen januari en maart 2023, en “waren de door de autosector uitgekeerde dividenden tien keer hoger” dan in 2022.
De Europese autosector heeft niet de nodige investeringen gedaan om een einde te maken aan verbrandingsmotoren. Met massale subsidies van Europa en verschillende Europese regeringen wordt de transitie naar elektrische voertuigen erdoor gejaagd, wat leidt tot jobverlies en geen echt antwoord vormt op de klimaatcrisis. Alleen economische planning door de nationalisatie van belangrijke sectoren van de economie, waaronder de auto- en metaalsector, zou het mogelijk maken om de productie te heroriënteren naar sociale behoeften, met het milieu en de arbeidsomstandigheden als prioriteit.
Het organiseren van verzet
Op 8 februari kondigde Alexander De Croo de oprichting aan van een Task Force over de toekomst van de fabriek. Hieraan zou het Belgische management deelnemen. Ze zullen ‘verschillende scenario’s’ bestuderen en De Croo heeft met Audi CEO Gernor Dollner afgesproken om hem te ontmoeten in Vorst om “hem uit de eerste hand de troeven van de Belgische site te tonen.” De Croo maakt zich geen zorgen om de werknemers, wel is hij bang voor vakbondsacties. Die probeert hij te vermijden door te laten zien dat hij bereid is om naar het front te gaan. Als de herstructurering wordt bevestigd, zal de regering er alles aan doen om een collectieve reactie te vermijden door omscholingscellen of ontslagvergoedingen voor te stellen. Bij gebrek aan collectieve oplossingen en discussies aan de basis zullen steeds meer collega’s hun toevlucht nemen tot individuele oplossingen. De arbeidersbeweging kan beter een eigen Task Force opzetten met het personeel van de fabriek, omwonenden en de vakbonden.
We wachten best niet tot het management beslist over de toekomst van de fabriek en we mogen het monopolie op actie niet aan De Croo overlaten. Het mobiliseren van alle werkenden is de eerste stap: het personeel van Audi, interimmers en personeel bij onderaannemers. We kunnen de discussie uitbreiden naar de omwonenden en solidaire werkenden uit andere bedrijven en sectoren. Zo kan een piket voor de fabriek worden georganiseerd met een oproep tot solidariteitsbezoeken. Een oproep tot solidariteitsacties en zelfs stakingen in de volledige metaalsector zou snel weerklank vinden. Door de vele herstructureringen in die sector zijn heel wat werkenden overgeschakeld naar de chemische en farmaceutische sector. Ook daar kan de solidariteit opgebouwd worden. Samen staan we sterk in de strijd voor degelijke jobs.
We verzetten ons tegen elk jobverlies, zowel bij Audi als bij de onderaannemers, zowel in België als in Duitsland of waar dan ook. We mogen niet aanvaarden dat werkenden tegen het klimaat worden opgezet, er is werk genoeg aan het openbaar vervoer om een transitie van de fabriek te organiseren. Daarnaast is er ook een debat over het werktempo nodig. De auto-industrie is het centrum van het onderzoek van de werkgevers naar de intensivering van de werklast door de wetenschappelijke organisatie van het werk: Fordisme en Toyotisme. Nationalisatie onder openbaar beheer zou het mogelijk maken om te discussiëren over het verlagen van de werkdruk.
Onze strijd staat sterker met een grote betrokkenheid van de arbeiders en hun sympathisanten in een escalerend actieplan dat van onderuit wordt opgemaakt.
Bron: socialisme.be
by admin | mrt 3, 2024 | Verkiezingen 2024
Toen hij nog Algemeen Secretaris van de Waalse interregionale van het ABVV was, pleitte Thierry Bodson voor de vorming van linkse coalities na de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 en na de verkiezingen van 2019 voor het Waals Gewest. Sinds 2020 staat hij aan het hoofd van het federale ABVV. Nu pleit Bodson voor een ‘links front’ om te regeren op federaal niveau en in Wallonië. In een uitgebreid interview met Le Soir op 3 februari pleitte hij voor zo’n coalitie van PS, Ecolo en PTB.
Op papier lijken de programma’s van deze partijen erg gelijkaardig, wat de illusie wekt dat het gemakkelijk moet zijn om een coalitie te vormen. Dit verklaart de wijdverspreide kritiek op de weigering van de PVDA om ‘verantwoordelijkheid te nemen’. Langs de andere kant heeft de PVDA geen vertrouwen in de PS en het klopt dat de PS vooral bekend staat om zijn gewoonte om een linkse campagne te voeren om vervolgens dit programma in de ijskast te zetten na de verkiezingen.
Dit debat moet in het openbaar gevoerd worden door heel de linkerzijde. Er moet een einde komen aan de geheime onderhandelingen na de verkiezingen en er moet – vanaf nu – een breed publiek debat komen met linkse activisten en kiezers, vakbondsleden en delegees, feministen, klimaatactivisten, antiracisten, verenigingen die actief zijn op het terrein, enz.
In een reactie op het nieuws stelde de journalist Bertrand Henne (RTBF) dat “Thierry Bodson zelf niet gelooft in zijn oproep”. Toen Le Soir hem vroeg welke reacties hij verwachtte op zijn oproep, stelde Bodson: “Ik zou echt willen dat de telefoontjes die ik krijg iets anders zijn dan de gebruikelijke antwoorden: Je weet dat ze nooit aan de macht zullen komen, of Je weet dat we geen beleid kunnen verwachten dat een breuk vormt.” Hoe komen we uit deze impasse?
Het ABVV zou de oproep tot een ‘links front’ kunnen combineren met de organisatie van openbare bijeenkomsten waar vertegenwoordigers van de partijen en de basis van de sociale beweging aan het woord komen. Ze zouden van de gelegenheid gebruik kunnen maken om te verduidelijken wat er nodig is om een antwoord te bieden op het gebrek aan middelen en om een sociaal beleid te voeren dat die naam waardig is, d.w.z. een beleid dat niemand aan zijn lot overlaat. Deze grote programmatische discussiebijeenkomsten zouden voorafgegaan kunnen worden door lokale demonstraties die meteen de toon zetten: het aanmoedigen van strijd via de dynamiek van de verkiezingscampagne en deze niet op ‘pauze’ zetten.
Op deze manier zouden we ook belangrijke stappen kunnen zetten om zoveel mogelijk mensen te betrekken bij de krachtsverhouding die na de onderhandelingen opgebouwd moet worden: om zich te verzetten tegen het gevoerde beleid in geval van onenigheid, en om een echt links regeringsbeleid te steunen tegenover het kapitalistische antwoord in het geval er wel een coalitie komt. Elk van deze opties betekent een titanenstrijd waaruit we alleen echt als overwinnaars tevoorschijn kunnen komen door het kapitalisme omver te werpen.
Nron: socialisme.be
