by admin | mrt 8, 2025 | Economie
Statistiekbureau Statbel tekende in 2024 dan ook het hoogste aantal faillissementen op sinds 2013: 11.067. Daarbij gingen 32.566 banen verloren, eveneens het hoogste aantal sinds 2013.Tijden van onzekerheidHoewel de onvrijwillige uitstroom is toegenomen, blijft de totale uitstroom wel stabiel op 17,76 procent van de contracten van onbepaalde duur, aldus Securex. Het gaat daarbij nog om 10,78 procentpunten vrijwillig vertrek en 1,34 procentpunten pensioneringen en overlijdens.Het vrijwillige vertrek kende in 2022 nog een piek van 12,27 procent van de contracten, maar is intussen dus weer gedaald. “Dat is te verklaren door het feit dat mensen in tijden van onzekerheid minder geneigd zijn om van werkgever te veranderen”, licht Securex toe.De studie is volgens Securex gebaseerd op een representatieve steekproef van meer dan 42.000 werknemers bij bijna 8.000 werkgevers uit de klantenportefeuille van de hr-dienstverlener. Die portefeuille omvat meer dan 290.000 werknemers.
Bron: Trends
by admin | mrt 8, 2025 | Economie
In 2024 is 5,64 procent van de contracten van onbepaalde duur onvrijwillig beëindigd – dus op eenzijdig initiatief van de werkgever. Het gaat om het hoogste aandeel in de afgelopen vijf jaar. Dat blijkt donderdag uit een studie van hr-dienstverlener Securex.De onvrijwillige uitstroom ligt het hoogst in Wallonië, met 6,9 procent. In Brussel blijft hij stabiel met 6,17 procent, en in Vlaanderen gaat hij volgens Securex voor het eerst boven de 5 procent (5,11 procent). (lees verder onder de video)Het sociaal secretariaat wijt de stijging van de uitstroom aan een forse stijging van het aantal ontslagen als gevolg van faillissementen. Terwijl in 2023 2,85 procent van de ontslagen medewerkers in die situatie zaten, liep dat aandeel vorig jaar op tot 8,6 procent.
by admin | mrt 8, 2025 | Varia
Vlaanderen voerde een speciaal vergunningstraject in om grote infrastructuurprojecten sneller te realiseren. Maar wat blijkt nu? Deze snelprocedure blijkt nog langer te duren dan de normale procedure. Acht jaar na de invoering van het decreet Complexe Projecten is de balans onthutsend: van de 14 opgestarte projecten is er nog geen enkel afgerond.
Deze vaststelling is te danken aan de vraag van Vlaams Parlementslid Jurgen Callaerts (N-VA) aan minister van Omgeving Jo Brouns (cd&v). Dergelijke parlementaire vragen zijn dikwijls technisch en volgens sommigen ook een poging om Brouns onderuit te halen. Sinds de clash in de vorige Vlaamse regering tussen Brouns (toen landbouwminister) en de toenmalige minister van Omgeving Zuhal Demir (N-VA) heerst er blijkbaar nog altijd een zekere animositeit tussen Brouns en de N-VA.
Trage versnelde procedure
De recente vraag van Callaerts ging over het decreet Complexe Projecten en de toepassing ervan. Dit systeem zou een versnelde gunningsprocedure voorzien voor essentiële projecten voor de ontsluiting van de economie. Met een geïntegreerde aanpak wilde de Vlaamse overheid de procedures versnellen, maar alles verzandde in meer overleg, bijkomende procedures en complexe inspraaktrajecten.
Het gaat onder meer om de Noord-Zuidverbinding in Limburg, de uitbreiding van de Antwerpse haven en de nieuwe sluis in Zeebrugge. Het systeem dat snelheid moest brengen, blijkt in de praktijk trager dan de reguliere weg. Eén voor één blijven ze muurvast zitten in een administratief doolhof.
Permis Unique
De kritiek zwelt daarom aan en vanuit liberale hoek weerklinkt dat goede bedoelingen niet volstaan “om door het regelbos nog de bomen te zien”. De kritiek is dat ondernemers en infrastructuurprojecten worden gegijzeld door “een systeem dat zichzelf in de weg staat”. Daarom vraagt Carlo Van Grootel van netwerkorganisatie de Liberale Wereld een drastische administratieve vereenvoudiging: “minder overbodige procedures, snellere beslissingen en vooral een echte garantie op doorlooptijd.”
De liberale drukkingsgroep lanceert daarom een concreet voorstel. “Als de overheid haar eigen deadlines niet haalt, moet de vergunning automatisch worden toegekend via stilzwijgende toestemming.” Een praktijk die trouwens in het Waalse Gewest al bestaat, bij de permis unique die bedrijven moeten aanvragen en waarin de bouwvergunning, exploitatievergunning en milieuvergunning gebundeld zijn. Als de bundel niet rond is binnen een vooraf bepaald aantal maanden dan krijgt de aanvrager zonder pardon zijn vergunning.
De liberale voorstellers noemen dit een ‘anti-Kafka maatregel’. Die zou de overheid dwingen om sneller te handelen. Bovendien biedt het rechtszekerheid aan ondernemers en infrastructuurprojecten. “De oplossing ligt niet in nog meer overleg of nieuwe commissies”, klinkt het kordaat op hun LinkedIn-pagina.
Eindbesluit tegen eind dit jaar
Terug naar de vraag van het N-VA-parlementslid Jurgen Callaerts. Brouns moest toegeven dat tien jaar na de invoering van de snelprocedure niet één dossier afgewerkt werd. Het gaat daarbij om 14 zogenaamde complexe projecten die sinds 2016 zijn opgestart. De minister beloofde dat voor vier ervan dit jaar een eindbesluit zal volgen. Het gaat over de Noord-Zuidverbinding in zijn Limburgse achtertuin, extra capaciteit voor de behandeling van containers in de Antwerpse haven (ECA), de nieuwe sluis voor de haven van Zeebrugge en de herinrichting van de stationsomgeving in het Antwerpse Kessel.
Dat overzicht is natuurlijk bijzonder pijnlijk voor de N-VA, want de afgelopen vijf jaar was Zuhal Demir minister van Omgeving. Haar voorgangers waren Koen Van den Heuvel (cd&v) en Joke Schauvliege (cd&v). De christendemocraten delen dus in het ouderschap van dit fiasco. Brouns drukte zich heel beleefd uit door te zeggen dat “het decreet de verwachtingen op het terrein niet heeft ingelost”. Om vervolgens over iets anders te beginnen: “De reguliere procedures doen het qua timing beter. Daaruit moeten we lessen durven trekken.”
Dat neemt niet weg dat in 2015 alle problemen rond infrastructuurwerken gingen verdwijnen dankzij het decreet Complexe Projecten. Naast nieuwe regels moesten vergunningen sneller door de administratieve molen en zou een model voor overleg met alle mogelijke betrokkenen de vertragingen door allerhande juridische en inspraakprocedures moeten verminderen. Het doel was om belangrijke maatschappelijke infrastructuur- en ontwikkelingsprojecten sneller rond krijgen en uiteraard een breed draagvlak te creëren bij de bevolking.
Nieuwe werkgroep
Waarschijnlijk omdat het van origine een cd&v-decreet is, beweerde Brouns achter de uitgangspunten van het decreet te blijven staan. Brouns hoopt dat mensen minder snel in beroep gaan tegen projecten dankzij dit decreet, dat gepaard gaat met veel vooroverleg, meer participatie van de betrokken besturen en inspraak van de samenleving. Callaerts leek daar toch anders over te denken “De huidige Vlaamse regering heeft van rechtszekerheid en robuuste vergunningen een prioriteit gemaakt. Het lijkt me opportuun ook het concept van het decreet Complexe Projecten kritisch te bekijken”, aldus de N-VA’er.
Komt die doorlichting er? Volgens Brouns zal de Vlaamse regering alle vergunningsprocedures tegen het licht houden. “Wat mij betreft moeten we garanderen dat elke procedure eenvoudiger wordt. We moeten extra decretale koterijen vermijden.” En hoe wenst de Vlaamse regering dit te doen? Met een werkgroep die in september aanbevelingen zal doen. Dat is allicht niet wat de critici van de Liberale Wereld graag horen, want volgens hen ligt de oplossing niet in nog meer overleg of nieuwe commissies.
Bron: pal.be
by admin | mrt 7, 2025 | Antipestteam
VRT-programma ‘Factcheckers’ stelt dat zes op de tien bedrijven ingaan op discriminerende klantenvragen. “Deze reportage toont het failliet van tien jaar zelfregulering”, vertelt actieplatform Praktijktesten Nu, dat de strijd aangaat tegen discriminatie op de arbeids- en woonmarkt.
In de tweede aflevering van het VRT-programma Factcheckers, dat uitgezonden was op 25 februari, voerden de presentatoren mystery-calls naar dienstenchequebedrijven, met het verzoek om geen poetshulp met migratieachtergrond te sturen. Zes op de tien bedrijven luisterden naar het verzoek. Vragen van de presentatoren van Factcheckers, zoals ‘liever iemand van bij ons’ of ‘liefst één zonder kleur’, werden meestal geaccepteerd.
Soms werd er zelfs een uitweg voorgesteld, zoals: “Eigenlijk mogen wij niet discrimineren, maar als u nu opschrijft ‘geen anderstaligen’, weten wij ook wel dat u ‘geen anderskleurigen’ bedoelt” of “racisme mag niet, maar ik zal met potlood schrijven dat het een Belgische Nederlandstalige moet zijn”. Dit deden ze om niet in de problemen te komen, want discriminatie is strafbaar.
“Mag het iemand van een andere origine zijn?”, werd ook gesteld door een werker aan de telefoon. Dit toont al aan hoe genormaliseerd het is om iemand buiten te sluiten aan de hand van huidskleur in de sector.
Volgens de wet valt dit al onder discriminatie, want je sluit iemand uit op vlak van taal, kleur, geloof of geslacht. Meegaan met vragen zoals: “Liever iemand van bij ons, die geen migratieachtergrond heeft” is dus al verboden. Toch gebeurt het heel vaak in de aflevering.
Na tien jaar bijna dezelfde resultaten
Dit is niet de eerste keer dat discriminatie in de dienstchequesector wordt aangetoond. Tien jaar geleden werd exact hetzelfde onderzoek uitgevoerd door het voormalige Minderhedenforum dat opkwam voor de rechten van etnisch-culturele minderheden in België. Twee derde van de bedrijven ging toen in op het verzoek om een poetshulp te zoeken zonder migratieachtergrond.
“Het VRT-programma Factcheckers toont nu aan dat anno 2025 nog steeds evenveel geteste bedrijven ingaan op discriminerende vragen”, vertelt platform Praktijktesten Nu.
Zelfregulering tegen discriminatie werkt niet
Hoewel er tien jaar geleden actieplannen en trainingen kwamen om bedrijven te leren hoe je correct moet reageren op discriminerende vragen, toont het VRT-programma dat er dus niet veel veranderd is vergeleken met tien jaar geleden.
Hoe is het mogelijk om zo makkelijk te discrimineren in de dienstenchequesector? Dat komt onder andere omdat de Vlaamse regering niet de bevoegdheid heeft om mystery-calls uit te voeren, wat één van efficiëntste manieren is om discriminatie op te sporen en aan te pakken in de sector.
De vorige Vlaamse regering zag de resultaten van het voormalige Minderhedenforum en besloot om zelfregulering te bieden aan de dienstenchequesector in plaats van verandering te brengen in hun eigen bevoegdheid. Dat betekent dat de Vlaamse regering de verantwoordelijkheid voor de uitvoering van de mystery-calls, trainingen en actieplannen doorschoof naar de werkgevers in de sector. Pas als bedrijven, ondanks begeleiding en kansen om zich te verbeteren, blijven discrimineren, komt de Vlaamse inspectie in beeld.
Gevolgen van discriminatie
Uit verschillende onderzoeken wordt er gesteld dat discriminatie diepgaande gevolgen kan hebben op de fysieke en mentale gezondheid. Het leidt tot verminderd zelfvertrouwen, een laag zelfbeeld, minder vertrouwen in anderen, angst, hulpeloosheid en depressie. Dit komt doordat het ervaren van discriminatie kan leiden tot stress en spanningen en dat zorgt er dan weer voor dat de gezondheid achteruit gaat.
Daarom moet de nieuwe Vlaamse regering de zelfregulering loslaten en de Vlaamse sociale inspectie een actieve rol geven in de strijd tegen discriminatie, volgens Praktijktesten Nu. Dit is belangrijk, omdat het voor de Vlaamse inspectie onmogelijk is om discriminatie goed te controleren zonder de bevoegdheid om zelf met mystery-calls en praktijktesten aan de slag te gaan.
“Op deze manier hoeven we ook niet langer machteloos toe te kijken hoe subsidies in de sector nog steeds worden misbruikt om te discrimineren”, vertelt Praktijktesten Nu. Volgens hen is dit een belangrijk doel, want het is niet langer rechtvaardig dat de Vlaamse overheid discriminerende bedrijven en burgers blijft subsidiëren.
Het blijven subsidiëren van discriminerende bedrijven, is zowel ethisch als financieel onverantwoordelijk van de Vlaamse regering, aldus Praktijktesten Nu. Het verzwakt ook het doel van het hele systeem, dat er banen gecreëerd worden voor de kwetsbaarste groepen op de arbeidsmarkt.
Bron: DeWereldMorgen.be
by admin | mrt 7, 2025 | Sectoren
“Als blijkt dat er niets veranderd is aan wat nu de ronde doet, kan ons federaal comité een algemene staking afkondigen”. Voor de 35.000 betogers op 13 januari was die uitspraak van ABVV-topman Bodson helemaal niet “voorbarig” of “lichtzinnig”. Het concretiseren van de pensioenplannen van De Wever en Bouchez voor onder meer het onderwijs en het spoor leidde tot een golf van aangroeiend protest. De rechtse arrogantie na de verkiezingen kreeg op straat een eerste antwoord.
Artikel door Geert Cool uit maandblad De Linkse Socialist
De retoriek van de Arizona-partijen en hun bazen luidt dat er nu eenmaal bespaard moet worden, dat de “grootste sanering sinds de jaren 1980” onvermijdelijk is. Ze liegen! De beursgenoteerde bedrijven in België zullen dit jaar naar schatting 6,4 miljard euro aan dividenden uitdelen. De fiscale cadeaus aan de grote bedrijven zijn de afgelopen 25 jaar vertienvoudigd tot 16 miljard euro per jaar. De echte bazen moeten geen miljoen keer op de lotto gokken om hun rijkdom op kosten van onze arbeid te vergroten.
Voor hen is besparen op onze levensstandaard de topprioriteit, wij hebben andere verzuchtingen en urgente noden. Goede lonen en werkomstandigheden, pensioen op 60 jaar, betaalbare huisvesting, toegankelijke openbare diensten, het stoppen van alle vormen van onderdrukking, een wereld zonder oorlog en koloniale plunderingen en bezettingen, een einde aan genocide, een antwoord op de existentiële bedreiging van de klimaatverandering … Kortom een toekomstperspectief voor onszelf en de komende generaties.
Na de betoging van 13 januari volgt een ongetwijfeld nog sterkere actiedag op 13 februari. Hoe kunnen we ons protest verder opbouwen? Het informeren en organiseren van collega’s, vrienden en buren is essentieel. Dat kan met infokrantjes, zoals de toegankelijke Pensioenkranten in gemeenschappelijk vakbondsfront in 2014 en 2018, en digitale varianten ervan. Met infosessies op elke werkplaats is het mogelijk om collega’s te bereiken en de geplande maatregelen te concretiseren. Militantenbijeenkomsten per sector en per regio kunnen de temperatuur meten, eisen verfijnen en volgende stappen in het actieplan voorbereiden. Van daaruit kunnen we gaan naar massale betogingen en stakingsdagen, bijvoorbeeld per sector of regio in opbouw naar nationale algemene stakingsdagen. Personeelsvergaderingen en een blijvende betrokkenheid zijn nodig. Daarmee kunnen we onze beweging organiseren en antwoorden op de leugenachtige propaganda van het establishment die een versnelling hoger schakelt.
Arizona is deel van het ‘nieuwe normaal’ van een falend kapitalisme waarin de burgerij steeds meer teruggrijpt naar autoritaire en verdelende methoden om haar bewind van winstmaximalisatie op te leggen in een samenleving waarvan een groeiende laag vervreemdt. Het Trumpisme beperkt zich niet tot de VS, ook hier is er een tendens naar het hardhandig opleggen van een brutaal reactionair beleid. Het terrein daarvoor wordt voorbereid met aanvallen op mensen met een migratie-achtergrond, vluchtelingen, werklozen, zieken … en een beperking op de mogelijkheden van protest daartegen. Voor defensie en oorlogen worden extra middelen uitgetrokken. Een regering met zowel De Wever als Bouchez bevat de meest uitsproken fans van het koloniale zionistische regime in Israël en de genocide tegen de Palestijnen. Bouchez zet de deuren letterlijk en figuurlijk open voor extreemrechts. Verzet tegen Arizona betekent ingaan tegen alles waar het voor staat en het opbouwen van een eenheid van al wie geraakt wordt, in de eerste plaats diegenen die het hardst getroffen worden.
Als de arbeidersbeweging Arizona kan stoppen nog voor die goed en wel gevormd is, zal elke volgende regering rekening moeten houden met onze eisen en tegenmacht. Beeld je in dat er nieuwe verkiezingen komen in een context van breed gedragen strijd voor betere pensioenen en lonen, tegen genocide, tegen klimaatverwoesting, tegen racisme en verdeeldheid … Wat als de vakbondsleden en activisten zich actief mengen in de verkiezingscampagne en de PVDA zich openstelt voor die dynamiek? Het resultaat zou er wel eens heel anders kunnen uitzien. Dit zou het terrein voorbereiden om het idee van een regering van de werkende klasse in al haar diversiteit te populariseren.
In een pleidooi voor extra investeringen in defensie stelde een topmilitair: “Zeggen dat er geen geld is, is onzin. België is een rijk land.” Hij heeft een punt. Met de meerderheid van de bevolking hebben we vandaag echter geen zeggenschap over de rijkdom die het resultaat is van onze arbeid en van de natuur. Marxisten strijden voor een socialistische samenleving waarin het niet de ‘nietsnuttende klasse’ van kapitalisten is, maar de meerderheid van de bevolking die democratisch beslist over wat en hoe er wordt geproduceerd. Dat kan door de sleutelsectoren van de economie in collectief bezit te nemen.
Bron: socialisme.be
