by admin | okt 5, 2026 | Economie
De oppositiepartijen Ecolo-Groen, PS en PVDA-PTB willen vermogen belasten. Maar hoeveel brengt dat écht op, rekening houdend met hoe belastingplichtigen op een vermogensbelasting reageren?
Ecolo-Groen, de PS, en de PVDA-PTB dienden recent elk een wetsvoorstel in om een Belgische vermogensbelasting in te voeren. Op 22 september vond in het federaal parlement een hoorzitting plaats over deze drie wetsvoorstellen. Hier ga ik in op het opbrengstpotentieel en de belastingincidentie van de drie wetsvoorstellen, rekening houdende met schattingen voor de gedragsreacties van belastingplichtigen.
Vermogen steeds omvangrijker
Het vermogen in België is groot en wordt steeds omvangrijker. In 2024 bedroeg het totaal netto privévermogen in België 3.350 miljard euro. Dit bedrag komt overeen met 6,5 keer het netto nationaal inkomen, een van de hoogste vermogensinkomensratio’s ter wereld. In 1980 was het totaal netto privévermogen slechts goed voor 850 miljard euro (in euro’s van 2024), of iets meer dan 3,5 keer het netto nationaal inkomen. Het belang van vermogen ten opzichte van inkomen steeg dus met 80% op 40 jaar tijd.
De top 1% bezit ongeveer 22% van het vermogen in België. In België is er geen vermogensregister. De vermogensongelijkheid moet daarom worden geschat.
Er zijn drie verschillende benaderingen om de vermogensongelijkheid te schatten.
Ten eerste kan informatie over het vermogensinkomen van individuen of huishoudens gekoppeld worden aan schattingen van de opbrengstvoet van vermogen om het nettovermogen af te leiden. Aangezien vermogensinkomen tegenwoordig aan de bron wordt belast, kan deze methode niet worden toegepast op het hedendaagse België.
Ten tweede kan gebruik worden gemaakt van een vermogensenquête om respondenten rechtstreeks over hun vermogen te bevragen. Dergelijke vermogensenquêtes hebben belangrijke beperkingen, aangezien respondenten de neiging hebben hun eigen vermogen te onderschatten en rijke huishoudens vaak niet in de steekproef worden opgenomen.
Een derde benadering maakt gebruik van gegevens uit de erfbelasting. In België is door de verplichte erfaangifte van alle overledenen het nettovermogen bij overlijden bekend. Door aan de overledenen in een bepaald jaar gewichten toe te kennen, kan een representatieve steekproef van de bevolking bekomen worden en kan zo de vermogensongelijkheid worden geschat.
Recent onderzoek op basis van erfdata toont aan dat de vermogensongelijkheid in België in de 21ste eeuw gestabiliseerd is, na een sterke daling in de 20ste eeuw. In 2022 bedroeg het geschatte vermogensaandeel van de top 1% ongeveer 22%. 7% van de Belgische volwassenen bezit meer dan 1 miljoen euro nettovermogen en 1,5% bezit meer dan 2,5 miljoen.
Gedragsrespons is in belangrijke mate beleidsafhankelijk
De gedragsrespons op een vermogensbelasting is in belangrijke mate beleidsafhankelijk. De impact van een vermogensbelasting hangt af van de manier waarop belastingplichtigen reageren. Hier ga ik kort in op de (beperkte) wetenschappelijke literatuur rond gedragseffecten van vermogensbelastingen.
Er zijn verschillende manieren waarop belastingplichtigen kunnen reageren.
Ten eerste kunnen belastingplichtigen ‘reëel’ reageren door hun spaargedrag of arbeidsaanbod aan te passen. Theoretisch gezien is het effect onduidelijk: belastingplichtigen zouden minder kunnen gaan sparen of werken omdat de opbrengst van sparen of werken lager wordt (substitutie-effect), maar ze zouden ook meer kunnen gaan sparen of werken om het verlies aan vermogen/inkomen te compenseren (inkomenseffect). De resultaten van empirisch onderzoek wijzen op een beperkte spaar- en werkrespons die soms positief is.
Ten tweede zouden belastingplichtigen hun vermogen ook kunnen onderrapporteren. Empirisch onderzoek wijst op relatief belangrijke onderrapportering van vermogen wanneer belastingplichtigen zelf hun vermogen moeten aangeven.
Ten derde kunnen belastingplichtigen hun vermogen ook naar het buitenland verplaatsen (off-shoring). Er is slechts weinig onderzoek naar gedaan, maar de beschikbare studies suggereren dat off-shoring vooral voorkomt aan de bovenkant van de vermogensverdeling en recent daalde naar aanleiding van de doorgedreven automatische gegevensuitwisseling tussen landen.
Ten vierde zouden belastingplichtigen hun vermogen ook kunnen herstructureren (portfolio-shifting) om zo minder belastbaar vermogen aan te houden. Er is duidelijke empirische evidentie dat belastingplichtigen hun vermogenssamenstelling verschuiven naar minder belastbare of moeilijker te waarderen activa als reactie op een vermogensbelasting.
Ten vijfde kunnen belastingplichtigen ook reageren door te migreren. Het beschikbare onderzoek wijst op een klein negatief internationaal migratie-effect. Wel blijkt dat een vermogensbelasting ingevoerd op regionaal niveau of een tarief dat verschilt per regio een niet te verwaarlozen interne migratie kan teweegbrengen.
Deze gedragseffecten zijn sterk beleidsafhankelijk. Onderrapportering van binnenlands vermogen kan worden aangepakt door derde partijen rechtstreeks aan de belastingautoriteiten te doen rapporteren, zoals in Denemarken. Verplaatsen van vermogen naar het buitenland is oplosbaar door het invoeren van een belasting op het wereldwijd vermogen. Sinds de recente automatische uitwisseling van belastinggegevens tussen 120 landen is zoiets ook in de praktijk afdwingbaar. Portfolio-shifting kan worden tegengegaan door te kiezen voor een hoge initiële vermogensdrempel, eerder dan voor vrijstellingen, zoals een voor de gezinswoning. Rijke huishoudens die effectief naar het buitenland migreren, kunnen een ‘exit tax’ (zoals al bestaat in de VS) of een ’tail tax’ (zoals al bestaat in Nederland voor de erf- en schenkbelasting) opgelegd krijgen, waarbij ze eenmalig of nog enige tijd aan een vermogensbelasting onderworpen zijn.
Een redelijke inschatting van de totale gedragseffecten op basis van de literatuur is dat een slim ontworpen vermogensbelasting met een tarief van 1% de belastbare basis met 7-17% zou verminderen. Dit is ook het gedragseffect dat in de berekeningen van het Federaal Planbureau in het kader van de verkiezingen 2024 werd aangenomen.
Opbrengstpotentieel van een Belgische vermogensbelasting
Zowel de Ecolo-Groen, de PS als de PVDA-PTB vermogensbelastingconfiguraties hebben een progressieve tariefstructuur. De voorstellen verschillen op vier belangrijke vlakken.
Ten eerste zijn de marginale tarieven van de PVDA-PTB aanzienlijk hoger dan die van Ecolo-Groen en de PS (tot 3% tegenover respectievelijk 1,2% en 2%).
Ten tweede belasten Ecolo-Groen en de PS op individueel niveau, terwijl de PVDA-PTB op gezinsniveau belast. Dit betekent dat bij de PVDA-PTB het vermogen van partners wordt samengeteld, waardoor een gezin sneller in een hogere schijf terechtkomt.
Ten derde wordt in het voorstel van de PS het brutovermogen belast (zonder aftrek van schulden), terwijl in de andere twee voorstellen het nettovermogen wordt belast (na aftrek van schulden).
Ten vierde wordt in het voorstel van Ecolo-Groen het vermogen belast vanaf 2,5 miljoen euro (op individueel niveau en netto), in het voorstel van de PVDA-PTB vanaf 5 miljoen euro (op gezinsniveau en netto) en in het voorstel van de PS vanaf 5 miljoen euro (op individueel niveau en bruto).
Op basis van de herwogen erfdata en rekening houdend met de hierboven vermelde gedragseffecten, kan een schatting gemaakt worden van de belastingincidentie en het opbrengstpotentieel van deze drie wetsvoorstellen.
Er is een belangrijke databeperking bij de narekening van het voorstel van de PVDA-PTB. De vermogensverdeling gebaseerd op de herwogen erfenissendata is op individueel niveau en niet op gezinsniveau. Om de narekening toch uit te voeren, worden de drempelwaarden van het voorstel van de PVDA-PTB gedeeld door twee (2% tarief start bij 2,5 miljoen euro individueel vermogen in plaats van 5 miljoen euro gezinsvermogen, en 3% tarief bij 5 miljoen euro individueel vermogen in plaats van 10 miljoen euro gezinsvermogen). Na de aanpassing van de drempelwaarden wordt de narekening van het voorstel van de PVDA-PTB dan op individueel niveau uitgevoerd, net zoals voor de andere twee voorstellen.
Wat blijkt? Het voorstel van Ecolo-Groen en het voorstel van de PVDA-PTB raken naar schatting allebei 134.102 belastingplichtigen (1,5% van het totaal aantal volwassen individuen), aangezien in de narekening beide vanaf 2,5 miljoen euro netto individueel vermogen belasten. Het voorstel van de PS treft 46.643 belastingplichtigen (0,5% van het totaal). Het voorstel van Ecolo-Groen zou jaarlijks tussen 2,7 (sterke gedragsreactie) en 3,5 miljard (geen gedragsreactie) opbrengen. Voor het voorstel van de PS is dit 2,2 tot 3,1 miljard, voor het voorstel van de PVDA-PTB 4,1 tot 11,7 miljard.
De totale belastingdruk
En wat met de totale belastingdruk op vermogen in België? Om de impact van de voorgestelde vermogensbelastingen te evalueren, is het belangrijk om de belastingdruk op vermogen in België in rekening te brengen en te analyseren wat de impact van de wetsvoorstellen is. Hiervoor baseer ik me op de meest recente belastinginformatie gepubliceerd door de Europese Commissie en schattingen van het privaat nettovermogen van de World Inequality Database.
De totale belastingdruk op vermogen bedraagt in België ongeveer 2,03%, en zou met de nieuwe meerwaardebelasting op ongeveer 2,05% komen te liggen. De voorgestelde vermogensbelastingen zouden de belastingdruk op vermogen in België met 0,08-0,11 %-punt (het voorstel van Ecolo-Groen), 0,07-0,10 %-punt (het voorstel van de PS) of 0,13-0,36 %-punt (het voorstel van de PVDA-PTB) verhogen.
Deze cijfers moeten voorzichtig worden geïnterpreteerd. Het gebruikte belastingconcept is zeer breed (vennootschapsbelasting, personenbelasting en socialezekerheidsbijdragen zelfstandigen, roerende voorheffing, registratierechten, onroerende voorheffing, erf- en schenkbelasting, effectentaks, bankenheffing, …). Daarnaast is dit een indicator van de totale belastingdruk op vermogen, en niet de belastingdruk op het vermogen van individuen die onderhevig zouden zijn aan de voorgestelde vermogensbelastingen.
Conclusie
De hier besproken narekening toont aan dat een Belgische vermogensbelasting een substantieel opbrengstpotentieel heeft, ook rekening houdend met gedragseffecten. De drie nagerekende voorstellen leveren naar schatting tussen 2,2 en 11,7 miljard euro op. De gedragseffecten die de opbrengst verminderen zijn in belangrijke mate beleidsafhankelijk en kunnen door slimme ontwerpkeuzes worden beperkt. De totale belastingdruk op vermogen in België bedraagt ongeveer 2% en zou toenemen met 0,1-0,4%-punt, afhankelijk van het voorstel en de veronderstelde gedragseffecten.
Een belangrijke kanttekening is dat de narekening zich beperkt tot het opbrengstpotentieel en de belastingincidentie. De bredere wenselijkheid van een vermogensbelasting hangt ook af van praktische en normatieve overwegingen die hier niet aan bod komen.
Deze tekst is een ingekorte versie van een Gents Economisch Inzicht (GEI) dat op 22 september werd gepubliceerd. Het GEI bevat ook technische informatie over de onderliggende berekeningen.
Bron: sampol.be
by admin | okt 5, 2026 | Economie
Onze Arizona-toppolitici buigen zich momenteel over de noodlijdende federale begroting. Er is evenwel een lichtpuntje. Eén besparing krijgen ze op een presenteerblaadje aangereikt: de beperking in tijd van de loonsubsidie voor de eerste aanwerving.
Het Monitoringcomité, dat de federale regering bijstaat bij de opvolging van de begroting, wond er in zijn laatste rapport geen doekjes om. Zonder bijsturing stevent de Belgische begroting af op een tekort van 4,9% dit jaar en 5,8% einde legislatuur. Zelfs voor de Keynesianen onder ons zijn dat bijzonder rode cijfers. Volgens het rapport nekt de combinatie van dalende belastinginkomsten en stijgende rentelasten onze begroting. Ondertussen valt ook de economische groei terug, terwijl de inflatie aantrekt. De regering mikt op een begrotingsinspanning van tien miljard euro. De Europese deadline ligt op 15 oktober. De komende weken worden cruciaal, politieke hoogspanning lijkt verzekerd.
Het beloven erg moeilijke onderhandelingen te worden. Daarom dat we in dit stuk de Arizona-topministers alvast één besparing op een presenteerblaadje aanbieden: de beperking in tijd van de loonsubsidie voor de eerste aanwerving, meteen goed voor een half miljard.
Voor wie de voorbije jaren de opiniekaternen angstvallig meed, hoog tijd om de subsidie voor de eerste aanwerving in herinnering te brengen. Die zag het daglicht in 1982 in een context van hoge (jeugd)werkloosheid. Technisch gezien is het een korting op de werkgeversbijdrage aan de sociale zekerheid, in het jargon een ‘doelgroepkorting’. Sindsdien genieten startende ondernemingen een bijna volledige vrijstelling van patronale bijdrage. Doorheen de jaren veranderden de technische modaliteiten met de regelmaat van de klok en breidde de regering de RSZ-korting uit naar meerdere aanwervingen.
Het is evenwel een noodlottige beslissing van de regering-Michel (2014-2018) die nog altijd het meeste stof doet opwaaien. In het kader van haar taxshift gold voortaan een loonsubsidie die onbeperkt was in de tijd. De gevolgen vallen nauwelijks te overzien. Elk bedrijf opgestart sinds 2016 geniet een in de tijd onbeperkte subsidielijn voor één werknemer. De uitgaven voor de subsidielijn eerste aanwervingen (‘plusplannen’ in het jargon) explodeerden van ruim 200 miljoen euro in 2016 naar een slordige 600 miljoen. Zonder beperking in de tijd zal dat kostenplaatje blijven toenemen.
Het was zowat het eerste dossier dat ik op mijn bord kreeg toen ik de studiedienst van het federaal ABVV vervoegde. Het regeerakkoord van de vorige federale regering voorzag een evaluatie en bijsturing van die subsidie ad aeternum. De sociale partners, werkgevers en vakbonden, kregen daarin in 2021 de lead. Het evaluatierapport van het Rekenhof begin 2021 sprak alvast duidelijke taal: nauwelijks impact op tewerkstelling en aantal startende ondernemingen, de maatregel is simpelweg niet kosteneffectief. Na enkele maanden stevig onderhandelen, bereikten de sociale partners een akkoord over een hervorming. De RSZ-korting voor de eerste aanwerving zou beperkt worden tot maximaal 26 kwartalen (of 6,5 jaar). In de lente van 2021 bleek de maatschappelijke consensus groot. Werkgeversfederaties VBO en UNIZO gaven toen expliciet groen licht. Ook onder onderzoekers was de consensus groot. Zelfs een blinde zag wat er moest gebeuren: de permanente subsidie omvormen tot tijdelijke steun.
Dat was zonder de Franstalige liberalen van MR gerekend. Zij maakten van het dossier een politiek symbool, geen enkele bedrijfssubsidie van de regering-Michel mocht worden herzien. Het sociaal akkoord bleef daarom dode letter. De regering-De Croo voerde enkele bijsturingen door, maar een beperking in de tijd kwam er niet. Het Planbureau becijferde in 2024 nochtans dat zo’n beperking jaarlijks maar liefst 495 miljoen euro opbrengt.
Dat brengt ons bij een ruimere vraag. Hoe komt het eigenlijk dat er zo weinig ophef is over die bedrijfssubsidies? In vergelijking met de buurlanden blijkt België bijzonder gul, van allerhande vrijstellingen op het doorstorten van de bedrijfsvoorheffing tot kortingen op de RSZ-werkgeversbijdrage. De Centrale Raad voor het Bedrijfsleven raamt de omvang van de loonsubsidies – nog enigszins conservatief – op maar liefst 11,5 miljard euro per jaar.
Het gebrek aan politieke ophef stelt in schril contrast met de politieke hysterie over pakweg de stijgende pensioenuitgaven. Het is voer voor politicologisch onderzoek, maar ik zie op zijn minst drie verklaringen.
Ten eerste, de introductie van het globaal beheer in de sociale zekerheid sinds 1995. Sindsdien worden de inkomsten en uitgaven in de sociale zekerheid gepoold over al haar takken. Sindsdien vormt de sociale zekerheid van werknemers één globale financiële enveloppe, rechtstreeks verbonden met de globale, federale begroting. Midden jaren 1990 was dat een logisch besluit, maar het globaal beheer knipte wel de mentale link tussen RSZ-bijdragen en sociale rechten door. In het hoofd van Jan Modaal spijzen niet langer werkgevers- en persoonlijke bijdragen de pensioenkas, maar de globale collectiviteit. Het creëerde voor werkgevers de ideale context om een verdoken hold-up te plegen op de kassen van de sociale zekerheid. Als je ook rekening houdt met de verlaging van het basistarief naar 25% (taxshift regering-Michel), dan stegen de werkgeverskortingen de voorbije decennia van een amper één naar een slordige elf miljard euro. Precies door het globaal beheer roept dat (te) weinig politieke verontwaardiging op.
Ten tweede speelt ook een psychologisch mechanisme. In een begroting zijn stijgende uitgaven zijn bijzonder zichtbaar. Het springt vlug in het oog. Voor loonsubsidies is dat niet het geval. Meestal vormen de (para)fiscale mininkomsten of ‘belastingsuitgaven’ geen afzonderlijk lijntje in de begroting. Politici zien enkel dat de sociale bijdragen en fiscale ontvangsten achterblijven op de algemene groei, maar in nominale termen blijven die ontvangsten wel stijgen. Vandaar een simpel voorstel: neem in de begroting expliciete ‘lijntjes’ op voor de verschillende (para)fiscale uitgaven. Technisch heeft dat weinig voeten in de aarde. De FOD financiën publiceert al jaarlijks zo’n inventaris van fiscale uitgaven.
Tot slot speelt een simpel vijfletterwoord: ‘lobby’. Vooral de Franstalige liberalen van MR tonen zich de voorbije jaren bijzonder ontvankelijk voor zowat elk particulier sectorbelang. Van bijdragevrije auteursrechten voor softwarebedrijf Odoo tot vapeproducenten, Georges-Louis Bouchez neemt ze allen ter harte. Elk van die loonsubsidies creëerde de voorbije decennia haar eigen belangenbehartiging. Vooral bij sterke concentratie in één sector blijkt het bijzonder moeilijk om een subsidie terug te schroeven. Laat dat nu net het verschil zijn met de RSZ-korting voor eerste aanwerving, de impact is diffuus verspreid over de hele economie. Eigenlijk is vijf minuten politieke moed het enige wat ontbreekt.
Bron: sampol.be
by admin | okt 5, 2026 | Verkiezingen 2024
Wie het Belgische tekort wil begrijpen, moet niet alleen naar de uitgaven kijken maar ook naar de miljarden aan inkomsten die verloren gingen.
In tegenstelling tot de rest van de Eurozone is de budgettaire situatie van België sinds 2000 trendmatig verslechterd. Terwijl in 2000 de Belgische begroting in evenwicht was, kijken we nu aan tegen een tekort van meer dan 5% van het bbp. Vanwaar komt die verslechtering?
We kunnen het laatste kwarteeuw in twee periodes onderverdelen. Voor en na de financiële crisis. Voor en tijdens die crisis (2000-2012) zien we dat de uitgaven veel sterker stijgen dan de inkomsten. Dit is verantwoordelijk voor de toename in het tekort gedurende die periode. Na de crisis is het omgekeerd. Gedurende 2013-2025 daalt de trend van de uitgaven lichtjes terwijl de inkomsten sterk dalen. Die laatste daling is verantwoordelijk voor de verslechtering van de budgettaire situatie in die periode.
Terwijl in de pre-2013 periode de oorzaak van de budgettaire verslechtering te vinden is in stijgende uitgaven die onvoldoende gedekt zijn door ontvangsten, is de trendmatige verslechtering in de post-2013 periode vooral het gevolg van de trendmatige inkrimping van de belastingbasis. En noteer dat in die laatste periode, afgezien van de jaren van de Covid-crisis, voortdurend gesaneerd werd in de uitgaven zodat die ook effectief daalden (als percent van het bbp). En toch bleven de begrotingstekorten zich opstapelen. De oorzaak? De daling van de overheidsontvangsten met 3% van het bbp. Dat is zomaar even 21 miljard euro.
Inkrimping van de belastingbasis
Vanwaar komt die inkrimping van de belastingbasis?
Er is, ten eerste, de verschuiving van nogal wat Belgen met hogere inkomens uit het statuut van werknemer naar een statuut dat hen toelaat hun wedde te registreren als winst van een vennootschap. Op die manier hebben deze Belgen hun belastingen en sociale bijdragen drastisch kunnen verminderen en hebben ze geprofiteerd van een gunstigere fiscale behandeling binnen hun vennootschap.
Die tendensen hebben bijgedragen tot het merkwaardig fenomeen dat de belastingdruk in België vanaf een bepaald inkomensniveau helemaal niet meer progressief is. Die belastingdruk stijgt aanvankelijk met het inkomen. Maar vanaf de top 20% van de inkomens begint de belastingdruk te dalen. De top 10% geniet van een belastingdruk van 40%, de top 5% van 37% en, ongelooflijk maar waar, de top 1% gaat gebukt onder een belastingdruk van 23%, een belastingdruk die beduidend lichter is dan wat de groep met de laagste inkomens (0-20%) moet torsen. De Belgen met de sterkste schouders dragen de minste last dankzij het feit dat ze zich hebben kunnen onttrekken aan de normale en zware belastingdruk die de meeste Belgen wel treffen.
Er is nog een tweede factor die gezorgd heeft voor een uitholling van de belastingbasis. Die situeert zich in de indirecte belastingen en de sociale bijdragen. Beide vormen van belastingheffing zijn gedurende de laatste decennia door opeenvolgende regeringen aangewend als instrument van economisch en sociaal beleid. Zo werden btw-tarieven verlaagd voor specifieke sectoren (bouw, horeca, energie) om bepaalde beleidsdoelen te realiseren. In de sociale zekerheid werden patronale bijdragen verlaagd om tewerkstelling van doelgroepen te bevorderen of om de competitiviteit van ondernemingen te versterken.
Het resultaat van dit beleid is dat een lappendeken van speciale tarieven werd gecreëerd. Een situatie die mensen ertoe aanzet activiteiten te verplaatsen of aan te passen om van de gunstigere tarieven te genieten. Het effect van deze ontwijkingsoperaties is dat vele beleidsdoelstellingen niet worden gehaald. Wat wel vaststaat is dat ze de belastingbasis uithollen en het moeilijker maakt voor opeenvolgende regeringen om begrotingstekorten weg te werken.
Juiste diagnose graag
Het terugdringen van het Belgische begrotingstekort dringt zich op. Maar die moet gebaseerd zijn op een juiste diagnose van de oorzaken van de begrotingsontsporing sinds de financiële crisis.
De diagnose die door de regering-De Wever wordt gedaan (en die door een groot deel van de traditionele media wordt ondersteund) is dat de te hoge uitgaven de enige oorzaak zijn van het grote begrotingstekort. Dat was in grote mate het geval voor de financiële crisis. Dat is veel minder zo sinds 2013 wanneer de inkrimping van de belastingbasis meer dan de stijgende uitgaven verantwoordelijk was voor de stijgende begrotingstekorten.
De schatting die ik gemaakt heb, is dat de krimpende belastinggrondslag sinds 2013 heeft geleid tot minder inkomsten ten belope van 21 miljard euro. Het zou moeilijk te begrijpen zijn als een dergelijke grote bron van budgettaire ontsporing niet zou worden opgenomen in de begrotingsbesprekingen van de federale regering.
Het lijkt erop dat dit niet zal gebeuren, ondanks het feit dat een linkse partij deel uitmaakt van de coalitie. Het grootste deel van de inspanningen van de regering-De Wever focust op uitgavenverminderingen. Slechts weinig aandacht wordt besteed aan het opkrikken van de belastinggrondslag, vooral omdat in de coalitie bepaalde partijen een veto hebben uitgesproken tegen een verhoging van de belastingen.
Nochtans kan de belastinggrondslag opgekrikt worden zonder de belastingtarieven te verhogen. Honderdduizenden belastingbetalers, met typisch hogere inkomens, zijn gedurende de laatste decennia kunnen ontsnappen aan een belastingheffing waaraan de meeste andere Belgen zich niet kunnen onttrekken. Het volstaat de vele achterpoortjes te sluiten die door de wetgever gedurende de laatste decennia in het belasting- en sociale zekerheidsstelsel werden ingebouwd om de 10 miljard te vinden waar de regering naar op zoek is.
Bron: Sampol.be
by admin | okt 5, 2026 | Varia
Een sociale woning moet mensen woonzekerheid bieden wanneer een betaalbare woning op de private huurmarkt buiten bereik ligt. Toch vallen vandaag mensen uit de boot die wél nood hebben aan een sociale woning, maar volgens de regels te veel spaargeld hebben. Dat is het gevolg van de middelentoets. Sinds 2024 wordt bij kandidaten voor een sociale huurwoning niet alleen gekeken naar hun inkomen, maar ook naar hun beschikbare vermogen. Wie boven een bepaalde grens zit, komt niet in aanmerking voor een sociale woning.
De Huurdersbond heeft zich van bij de invoering tegen deze maatregel verzet. De grensbedragen zijn volgens ons onvoldoende onderbouwd en houden te weinig rekening met de realiteit waarin mensen leven. Spaargeld is immers niet noodzakelijk een teken van financiële rijkdom. Het kan ook een buffer zijn voor medische kosten, een noodzakelijke auto, een waarborg, meubels of simpelweg voor een onzekere toekomst.
Wie net boven de grens zit, wordt niet uit de armoede geholpen, maar krijgt de boodschap dat hij of zij eerst het eigen spaargeld moet aanspreken. Dat is geen theoretische bezorgdheid. Naar aanleiding van ons eerdere protest namen verschillende mensen contact met ons op. Hun verhalen tonen hoe de middelentoets in de praktijk uitpakt.
1. Zuinigheid geeft kandidaat-huurder de nekslag
Nathalie* is 49 jaar en woont nog altijd bij haar ouders. Sinds 2006 is ze arbeidsongeschikt. Haar lijdensweg begon in 1995 met klierkoorts. Door een medische fout bleef ze toch werken, tot haar lichaam het uiteindelijk begaf. Al die jaren droomt Nathalie van een eigen plek. Een bescheiden woning in haar eigen omgeving, dicht bij haar ouders en vrienden. Als alleenstaande vrouw die moet rondkomen van een uitkering, leek een sociale huurwoning de meest haalbare oplossing.
Zes jaar geleden schreef ze zich in voor een sociale woning in Mere, bij Aalst.
Sparen voor de toekomst
Nathalie weet als geen ander dat tegenslagen in een klein hoekje schuilen. Om zich te wapenen, probeerde ze door de jaren heen wat geld opzij te zetten. Ze spaarde voor de inrichting van haar toekomstige woning, voor meubels, haar inboedel en de huurwaarborg. Maar ook voor onvoorziene medische kosten. En er was nog een andere belangrijke reden om een financiële buffer aan te houden: haar auto.
Na veertien jaar trouwe dienst is die stilaan aan vervanging toe. Haar ouders zijn bovendien afhankelijk van haar om boodschappen te doen en andere dagelijkse zaken te regelen.
Toen in het najaar van 2024 eindelijk de brief van de woonmaatschappij kwam, dacht Nathalie dat haar lange wachten eindelijk beloond zou worden. Ze mocht een sociale woning in haar eigen dorp gaan bekijken. Maar haar enthousiasme maakte al snel plaats voor ontgoocheling.
Door haar spaargeld kwam ze niet meer in aanmerking.
Ze zat net boven de vermogensgrens. Het resultaat? Weg sociale woning! Het wrange is dat ze de woning wél had kunnen krijgen als ze haar auto intussen had vervangen en het geld daarvoor had uitgegeven. Maar Nathalie koos ervoor om nog even te wachten. Misschien raakt de auto nog door de keuring en kan die nog een jaartje langer dienst doen. Die zuinigheid keerde zich tegen haar.
Weg woning, weg toekomstplan
Nathalie schreef verschillende instanties aan, tot zelfs de koning. Maar niemand kon haar helpen. De regels zijn bikkelhard: wie te veel vermogen heeft, wordt geweigerd. Er werd haar aangeraden om zich opnieuw in te schrijven voor een sociale huurwoning. Om de wachttijd wat in te korten, zou ze haar zoekgebied moeten uitbreiden naar onder meer Geraardsbergen en Zottegem. Maar dat zou betekenen dat ze ver weg van haar ouders en vrienden zou moeten wonen, wat ze absoluut niet ziet zitten.
Intussen is ze, nu twee jaar later, nog steeds niet alleen gaan wonen.
Haar droom van een eigen woning werd geen stap dichterbij gebracht door haar jarenlange wachtperiode, maar juist afgestraft omdat ze voorzichtig met haar geld was omgesprongen.
2. Pensioensparen? Niet voor de kandidaat-sociale huurder
Maria* is 66 en ging een jaar geleden met pensioen. Van genieten is echter weinig sprake. Ze kampt met een aanslepende ziekte en woont in een donker en muf éénslaapkamerappartement.
Daarvoor betaalt ze maar liefst 800 euro huur per maand.
Vier jaar geleden schreef Maria zich in voor een sociale woning. Toen ze met pensioen ging, werd de nood alleen maar groter. Haar pensioen ligt lager dan haar vroegere loon als poetsvrouw.
Daarom trok ze opnieuw naar de woonmaatschappij om haar gewijzigde situatie te melden en te vragen wat dat voor haar plaats op de wachtlijst betekende.
Het antwoord was niet wat ze verwachtte.
Ze zou niet sneller een sociale woning krijgen… ze komt zelfs helemaal niet meer in aanmerking.
De reden? Maria had jarenlang netjes aan pensioensparen gedaan. Daardoor kreeg ze bij haar pensionering ongeveer 40.000 euro uitbetaald.Daarnaast had ze nog zo’n 10.000 euro op haar spaarrekening staan. Samen ongeveer 50.000 euro.
Volgens de geldende vermogensgrens is dat te veel.
Eerst je buffer opeten
Het gevolg is een bittere pil. Maria heeft geen groot vermogen waarmee ze comfortabel kan leven. Ze heeft geen eigen woning en betaalt 800 euro huur voor een woning die bovendien slecht bij haar situatie past. Haar inkomen is gedaald en haar medische kosten kunnen de komende jaren nog oplopen. Toch krijgt ze de boodschap dat ze eerst haar spaargeld moet aanspreken.
Had Maria nooit aan pensioensparen gedaan, dan was er volgens de huidige regels geen probleem geweest. Nu moet ze eerst haar opgebouwde spaargeld gebruiken tot ze onder de vermogensgrens zakt. Pas daarna kan ze zich inschrijven om de lange, onzekere wachttijd op een sociale woning te doorstaan.
Wie jarenlang verantwoordelijkheid neemt voor zijn financiële toekomst, dreigt zo uiteindelijk gestraft te worden voor precies die verantwoordelijkheid.
3. Een extra drempel voor mensen met een handicap
Midas* is 25 en heeft een aangeboren beperking. Hij groeide op in een warm gezin, waar zijn ouders hem alle kansen wilden geven om zo zelfstandig mogelijk te leven. Nu is het tijd om uit huis te gaan. Dat vindt Midas zelf, en ook zijn ouders zijn ervan overtuigd dat hij die stap kan zetten.
Ze hadden zich daar bovendien jarenlang op voorbereid.
Jarenlange voorbereidingen
Sinds de geboorte van Midas zetten zijn ouders elke maand 200 euro voor hem opzij. Ze wisten dat er ooit een moment zou komen waarop hun zoon op eigen benen zou willen staan.
Op zijn twintigste verjaardag maakten ze het opgebouwde bedrag aan hem over. Niet om hem rijk te maken, maar om hem financiële autonomie te geven en hem te helpen bij zijn stap naar zelfstandigheid.
Een woning op de private huurmarkt was voor Midas nooit echt een optie. Hij draagt sowieso de kosten voor noodzakelijke begeleiding. Een aangepaste woning op een plek die vlot bereikbaar is met het openbaar vervoer, is voor hem simpelweg te duur. Een eigen woning kopen was evenmin realistisch. De banken wilden niet meegaan in zijn verhaal.
De hoop om zelfstandig te wonen werd daardoor steeds kleiner. Tot Midas van vrienden hoorde dat er ook voorzieningen samenwerken met sociale huisvesting.
Vier jaar geleden, op zijn 21ste, schreef hij zich in.
Eindelijk een woning in zicht
Na jaren wachten kwam er uiteindelijk een brief. Midas mocht een woning gaan bezichtigen. Eindelijk leek zijn droom om zelfstandig te wonen werkelijkheid te kunnen worden. Tot ook naar zijn vermogen werd gevraagd.
De spaarcenten die zijn ouders jarenlang voor hem hadden opgebouwd, bleken een probleem. Midas had volgens de middelentoets te veel geld op zijn rekening staan en werd van de wachtlijst geschrapt. Zijn toekomstbeeld viel opnieuw aan diggelen.
Hadden zijn ouders het geld niet op zijn twintigste verjaardag aan Midas gegeven, maar het zelf op hun rekening hadden gehouden, zou er volgens de huidige regels niets aan de hand zijn geweest. Dan had Midas vandaag wél zelfstandig gewoond.
In het geval van Midas werd geld dat bedoeld was om hem zelfstandigheid te geven, uiteindelijk precies datgene wat hem ervan weerhield om zelfstandig te gaan wonen.
Spaargeld is geen luxe
Deze drie verhalen verschillen sterk van elkaar. Nathalie spaarde voor haar toekomstige woning en noodzakelijke uitgaven. Maria spaarde voor haar pensioen. Midas kreeg financiële steun van zijn ouders om zelfstandig te kunnen worden.
Maar ze hebben één ding gemeen: hun spaargeld is geen teken dat ze geen nood hebben aan een sociale woning. Integendeel.
Het zijn mensen die op de private huurmarkt geen betaalbare of geschikte woning vinden en die daarom afhankelijk zijn van sociale huisvesting. De middelentoets kijkt echter naar een bedrag op een rekening, zonder altijd voldoende rekening te houden met waarom dat geld daar staat en waarvoor het nodig is.
Dat leidt tot situaties waarin mensen voor een moeilijke keuze worden geplaatst: hun spaargeld aanspreken tot ze onder de grens vallen, of hun kans op een sociale woning verliezen.
Wie net boven een arbitraire grens zit, kan daardoor uiteindelijk slechter af zijn dan iemand die helemaal niets heeft kunnen sparen.
Dat is volgens ons niet de manier waarop sociaal woonbeleid zou moeten werken. Een sociale woning moet mensen perspectief bieden, niet aanzetten om hun laatste financiële buffer op te eten.
* Omwille van de privacy zijn de namen in deze getuigenissen gewijzigd. De beschreven situaties zijn echt.
Bron: Huurdersbond.be
by admin | sep 11, 2026 | Varia
Een nieuwe maand, nieuwe maatregelen, wijzigingen van de wetgeving, enz.
Hierbij een kort overzicht.
• Onderwijs
Bijna 3.800 leerlingen in het eerste jaar secundair onderwijs krijgen vanaf 1 september drie extra uren Nederlands per week, bovenop het gewone lessenpakket. Dat komt neer op 5,3 procent van de instromende leerlingen. De extra lessen zijn verplicht voor wie aan het einde van de lagere school de minimumdoelen Nederlands niet haalt. De klassenraad van het basisonderwijs beslist bij de uitreiking van het getuigschrift welke leerlingen in aanmerking komen.
In het basisonderwijs start de gefaseerde invoering van vernieuwde minimumdoelen, die de eindtermen uit 1997 vervangen. De rode draad is een sterkere focus op kennis, en de doelen worden veel specifieker. In het schooljaar 2026-2027 worden de vernieuwde doelen voor Nederlands, wiskunde en wetenschappen en techniek verplicht voor kleuters en voor het eerste tot en met het derde leerjaar. De overige leergebieden en hogere leerjaren volgen stapsgewijs tot 2029-2030.
Dertig basisscholen zijn geselecteerd als inspiratieschool. Zij krijgen elk 70.000 euro om extra personeel vrij te maken en nemen een voorbeeldrol op bij de invoering van de kennisrijke minimumdoelen. Elke inspiratieschool deelt haar expertise met een tiental andere scholen binnen lerende netwerken. De minister trekt voor het project 2 miljoen euro uit.
Schooldagen moeten voortaan zoveel mogelijk samenvallen met effectieve lesdagen. Facultatieve vakantiedagen verdwijnen, pedagogische studiedagen worden aan banden gelegd en lessen schorsen na verkiezingen in schoolgebouwen mag niet meer. De eerste en de laatste schooldag worden volwaardige lesdagen en in het secundair onderwijs daalt het maximale aantal evaluatiedagen. Wanneer lessen toch niet kunnen plaatsvinden, wordt pedagogisch zinvolle opvang de norm. Demir wijst erop dat Vlaamse scholen 11 procent minder les geven dan het OESO-gemiddelde. Aan de schoolvakanties verandert niets.
Twintig pioniersscholen gaan op 1 september van start. Daarin werken scholen voor gewoon en buitengewoon onderwijs samen met leerondersteuners en CLB’s om te testen hoe leerlingen met extra ondersteuningsnoden beter ondersteund kunnen worden. De proefprojecten zijn vrijwillig – de minister benadrukt dat het niet om een herhaling van het M-decreet gaat. Tegen het einde van de legislatuur moeten het er vijftig zijn. Voor het eerste schooljaar is 5,2 miljoen euro voorzien.
• Levensbeschouwelijke vakken
Eén geplande hervorming gaat niet door op 1 september: de flexibilisering van de levensbeschouwelijke vakken. De Raad van State oordeelde dat de organisatorische flexibiliteit die de regering via een decreet wilde invoeren, te ver gaat. Demir noemde het na dat advies onredelijk om de scholen nog een nieuw kader op te leggen.
• Hoofddoekenverbod
In negen Oost-Vlaamse provinciale scholen gaat op 1 september dan weer een hoofddoekenverbod in. Het gaat om een algemeen verbod op het dragen van uiterlijke tekenen van religieuze of politieke overtuiging, zoals hoofddoeken, keppels, kruisjes of partijpins. De maatregel geldt voor zowel leerlingen als personeel.
De kwestie leidde vorig jaar tot verhitte debatten in de Oost-Vlaamse provincieraad. De beslissing om het neutraliteitsprincipe op te nemen in de schoolreglementen kadert in het bestuursakkoord tussen N-VA, CD&V en Vooruit, maar kreeg bij eerdere stemmingen geen meerderheid doordat enkele raadsleden van Vooruit zich onthielden. Er was een wisselmeerderheid nodig van meerderheidspartij N-VA en Vlaams Belang.
Het provinciebestuur had de regel eigenlijk vorig schooljaar al ingevoerd willen zien, maar Vlaams minister van Binnenlands Bestuur Hilde Crevits (CD&V) had het verbod vernietigd door een procedurefout. In het GO!-onderwijs geldt in heel Vlaanderen neutraliteit. Voor de gemeentelijke, stedelijke, provinciale en vrije scholen is het aan elke school apart om een beslissing te nemen.
• Nieuwe autokeuringregels
Vanaf 1 september wordt ook de autokeuring in Vlaanderen hervormd. Voortaan moeten alle personenauto’s die ouder zijn dan vier jaar, maar om de twee jaar naar de keuring. Het verzekeringsbewijs wordt niet meer gecontroleerd en de termijn om grote gebreken te laten herstellen, gaat naar twee maanden.
Personenauto’s moeten een eerste keer gekeurd worden vier jaar na de datum van eerste inschrijving. Lange tijd moesten ze vanaf dan elk jaar opnieuw naar de keuring, maar de voorbije jaren was er al een geleidelijke versoepeling en vanaf 1 september geldt de tweejaarlijkse terugkeer voor alle personenwagens.
Daarnaast wordt het verzekeringsbewijs niet meer gecontroleerd bij de autokeuring. Die controle gebeurt al federaal en via ANPR-camera’s, luidt het. En voor een trekhaak is geen aparte keuring meer nodig. Worden er grote gebreken vastgesteld, dan krijgt de bestuurder twee maanden de tijd om die te herstellen (in plaats van vijftien dagen).
Ook voor andere voertuigcategorieën verandert de periodiciteit. Bestelwagens en lichte vrachtvoertuigen gaan geleidelijk van een jaarlijkse naar een tweejaarlijkse keuring. Die geldt in een eerste fase voor dergelijke voertuigen die maximaal vier jaar oud zijn. En taxi’s en bussen moeten nog maar om het jaar gekeurd worden.
Onder meer sectorfederatie GOCA Vlaanderen en de vakbonden uitten eerder al hevige kritiek op de hervormingen, die volgens het vakbondsfront “de verkeersveiligheid, de objectiviteit van controles en de werkgelegenheid in de sector ernstig ondermijnen”. Mobiliteitsorganisatie Touring verwacht dan weer “keuringstoerisme”, waarbij autobestuurders uit Brussel en Wallonië hun auto in Vlaanderen laten keuren omdat de regels hier soepeler zijn.
• Nieuw Strafwetboek wordt van kracht
Op 1 september treedt ook het vernieuwde Strafwetboek in werking. De hervorming van de Strafwet kreeg meer dan twee jaar geleden al groen licht van het parlement. Normaal gezien moesten de nieuwe regels op 8 april al ingaan, maar omdat tal van andere wetten nog niet waren aangepast, kwam er nog uitstel tot aan de start van het gerechtelijk jaar, maar nu is het dus zo ver.
Het oude Strafwetboek dateerde nog van 1867. Na 150 jaar was het volgens minister van Justitie Annelies Verlinden (CD&V) wat verworden tot een reeks koterijen.
De nieuwe tekst moet beter aansluiten bij de normen en waarden van de huidige maatschappij, en zou leesbaarder moeten zijn.
De aanzet voor het nieuwe Strafwetboek werd gegeven in 2015, onder toenmalig minister van Justitie Koen Geens (CD&V). De draad werd de vorige legislatuur weer opgepikt door de opeenvolgende ministers Vincent Van Quickenborne en Paul Van Tigchelt (Anders), om in februari 2024 het fiat te krijgen van de Kamer.
De tekst voorziet in een uitbreiding van het straffenarsenaal, waarbij de gevangenisstraf wordt beschouwd als het ‘ultimum remedium’ en enkel kan worden opgelegd als de doelstellingen van de straf niet kunnen worden bereikt met een van de andere straffen of maatregelen. Het zou ook een adequatere bestraffing van daders met psychiatrische aandoeningen moeten toelaten.
De indeling van misdrijven in misdaden, wanbedrijven en overtredingen uit het oude Strafwetboek valt weg, en in de plaats gaat het nieuwe Strafwetboek uit van een nieuwe schaal van hoofdstraffen, onderverdeeld van niveau 1 tot 8. Voor feiten binnen het laagste niveau 1 zijn gevangenisstraffen niet langer mogelijk. Feiten die binnen het hoogste niveau 8 vallen, worden bestraft met levenslang. Bovendien moet de rechter de doelstelling van de straf vastleggen. Een nieuwigheid is de invoering van het begrip verkeersdoodslag als nieuw strafrechtelijk begrip.
• Slapende rekeningen
Slapende tegoeden onder de 250 euro vloeien onmiddellijk naar de staatskas
In september verhoogt het minimumbedrag voor slapende tegoeden naar 250 euro. Kleinere bedragen stromen dan onmiddellijk naar de schatkist. Slapende tegoeden zijn rekeningen waar vijf jaar lang geen actieve verrichtingen op zijn gebeurd. De bank moet de titularissen van die rekeningen opsporen, maar als dat niet lukt, belanden de tegoeden bij de Deposito- en Consignatiekas.
Eenmaal die tegoeden overgedragen zijn aan de DCK geldt een verjaringstermijn van vijf jaar. Loopt die termijn af behoort het geld aan de schatkist. Die verjaringstermijn was tot voor kort overigens dertig jaar, maar door de recente programmawet is die verkort tot vijf jaar.
Voor kleine bedragen in de DCK geldt bovendien geen verjaringstermijn. Die slapende tegoeden stromen onmiddellijk naar de schatkist. Aanvankelijk bedroeg die minimumdrempel 20 euro, later werd dat 60 euro en vanaf september wordt dat dus 250 euro. Wie wil checken of hij of zij slapende tegoeden heeft, kan terecht op www.slapenderekeningen.be.
• Ook logopedisten kunnen videoconsultaties aanbieden
Logopedisten kunnen vanaf 1 september patiënten zien via videoverbinding. Dat heeft het Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering (Riziv) bevestigd. De keuze ligt steeds bij de patiënt. Als die een fysieke consultatie wil, dan is dat mogelijk. Ook bijvoorbeeld het eerste contact tussen de logopedist en de patiënt moet steeds fysiek verlopen, net als evaluatiesessies, bilansessies en collectieve sessies. Videobehandelingen zijn ook geen optie voor patiënten jonger dan vier jaar. En er kunnen maximaal tien opeenvolgende sessies op afstand via video plaatsvinden.
Eerder werden videoconsultaties al mogelijk voor artsen, kinesitherapeuten en verloskundigen. “Videoconsultaties op afstand zijn een nuttige aanvulling op de zorg”, zei minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke (Vooruit) eerder. “Wanneer je dat goed organiseert, heeft iedereen er baat bij. Voor zorgverleners leidt het tot minder no-shows, voor patiënten tot een betere opvolging. Zorg wordt zo niet onderbroken door drukke agenda’s of moeilijke verplaatsingen.”
• Pensioenlijn niet meer gratis
Mensen die vragen hebben over hun pensioendossier, kunnen vanaf 1 september niet meer terecht op het gratis nummer 1765. Dat wordt vervangen door een standaardnummer: 02/225.17.65.
De Pensioenlijn was jarenlang gratis, maar kostte de pensioeninstellingen (Federale Pensioendienst, Rijksinstituut voor de Sociale Verzekeringen der Zelfstandigen en Sigedis) elk jaar meer dan een miljoen euro. “Door over te schakelen op een standaardnummer kan een aanzienlijke besparing (gevraagd door de regering) worden gerealiseerd, terwijl de kwaliteit van de dienstverlening gewaarborgd wordt”, aldus de Pensioendienst.
Voor de meeste bellers verandert er weinig. Oproepen naar een vast nummer met het voorvoegsel 02 zijn in de meeste vaste en mobiele abonnementen inbegrepen. Voor de anderen wordt de oproep aangerekend aan het tarief van een lokaal gesprek. De openingsuren blijven dezelfde: van maandag tot vrijdag, van 8.30 uur tot 12 uur.
Wie na 1 september 1765 belt, krijgt een bericht te horen met de verwijzing naar het nieuwe nummer. De Federale Pensioendienst wijst erop dat burgers ook online heel wat informatie kunnen terugvinden, op de websites mypension.be
• Helft minder opvangplaatsen in Brusselse daklozenopvang
In het Brussels Hoofdstedelijk Gewest worden op 1 september 1.000 opvangplaatsen voor daklozen geschrapt. De 2.000 opvangplaatsen die in het kader van de Brussels Deal werden gecreëerd, worden teruggebracht naar 1.000.
Dat besliste minister van Asiel en Migratie Anneleen Van Bossuyt (N-VA) in juli.
De Brussels Deal werd eind 2022 in het leven geroepen omdat er in het reguliere Fedasil-netwerk onvoldoende plaats was voor de opvang van asielzoekers. Met een jaarlijks budget van 42 miljoen euro werden 2.000 nieuwe plaatsen in het Brusselse gewest gefinancierd. Volgens minister Van Bossuyt is de vraag intussen gedaald tot ongeveer 1.000 alleenstaande mannen, van wie bovendien de helft onderdak zou krijgen bij familie, vrienden of kennissen. “Belastinggeld kun je maar één keer uitgeven.
Als er nog ongeveer 1.000 mensen op de doorstroomlijst staan, ga ik geen 2.000 plaatsen blijven betalen”, legt ze uit.
Verschillende middenveldorganisaties spreken die redenering tegen en waarschuwen dat de schrapping een humanitaire crisis kan teweegbrengen. Volgens de Brusselse daklozenorganisatie Samusocial stijgt het aantal aanvragen voor opvang in Brussel juist sterk, voornamelijk bij gezinnen met kinderen. Uit cijfers van Samusocial blijkt dat in de maand juli alleen al – nog voor de schrapping van kracht werd – ruim 244 van de 299 gezinnen die om opvang vroegen, niet meer geholpen konden worden door de verzadiging van het netwerk.
“De schrapping van die duizend plaatsen zal een toch al kritieke situatie alleen maar verergeren, waardoor nog meer gezinnen, kinderen en kwetsbare personen op straat komen te staan”, stellen de organisaties. Ze vrezen dat veel mensen zonder opvang hun toevlucht zullen moeten zoeken tot metrostations en parken, en houden rekening met nieuwe tentenkampen in Brussel.
Bron: GVA
