Als lid van de groep vermogende Belgen vindt miljonair Bruno Fierens dat hij niet voldoende belasting afdraagt. Hij is het eerste Belgische lid van Millionaires for Humanity, een groep rijken die pleit voor een vermogensbelasting.
Toen Bruno Fierens besliste om voortaan autoloos door het leven te gaan, besefte hij dat er iets niet klopte. Zijn nummerplaat inleveren, leverde hem een premie op en daarbij kon hij aanspraak maken op het maximumbedrag. De omvang van de premie was gebaseerd op het inkomen, het vermogen bleef buiten beeld. Als miljonair besefte Fierens op dat moment dat de regeling onrechtvaardig in elkaar zit.
Het besef dat mensen met grote vermogens meer kunnen bijdragen, was bij hem al langer aan het groeien. Een gesprek met De Standaard-columnist en auteur Paul Goossens, over diens boek De ongelijkheidsmachine, was een belangrijke trigger om een stap verder te zetten.
Sinds enkele maanden is Fierens het eerste Belgische lid van Millionaires for Humanity, de internationale organisatie van miljonairs die pleit voor een hogere fiscale bijdrage uit vermogen. Daarmee schaart hij zich in de rangen van mensen als Abigail Disney, die in de Verenigde Staten een dissidente stem binnen de one percent vertolkt, of Marlene Engelhorn, de Oostenrijkse BASF-erfgename die zelf een maatschappelijk debat heeft opgezet over de vraag hoe ze afstand kan doen van haar fortuin.
Scheeftrekking
Fierens is als zelfstandige werkzaam in de pr-branche en dankt zijn vermogen aan zijn afkomst: hij maakt deel uit van een vermogende ondernemersfamilie. Zijn lidmaatschap van Millionaires for Humanity heeft hij intellectueel stevig onderbouwd. Hij kent alle argumenten tegen een hogere bijdrage van vermogenden, maar is van mening dat geen ervan steek houdt. “Als ik lees dat een vorm van vermogensbelasting oneerlijk zou zijn, klopt dat niet met wat ik om me heen zie.” Opbrengsten uit vermogens worden in België niet of veel lager belast dan opbrengsten uit arbeid. Fierens noemt dat een “scheeftrekking”.
Dat succesvolle ondernemers hun vermogen zelf hebben opgebouwd, is volgens hem geen reden om het gunstiger te belasten. Hij verwijst naar zijn ontmoeting met Djaffar Shalchi, een van de oprichters van Millonaires for Humanity. “Zijn verhaal wijkt erg af van het mijne. Hij is een selfmade miljonair. Djaffar kwam op achtjarige leeftijd als vluchteling van Iran naar Denemarken. Zijn moeder was poetshulp in een hotel. Hij ging naar een Deense school, daarna naar de universiteit en maakte fortuin in vastgoed. Zijn succes is ook het gevolg van de mogelijkheden die de Deense samenleving hem bood. Dus als ondernemers zeggen dat ze het helemaal zelf hebben gedaan, is dat niet helemaal waar.”
Meerwaarden op meerwaarden stapelen
Fierens stelt vast dat wie zeer vermogend is, meerwaarden op meerwaarden kan stapelen. Wie zijn vermogen goed spreidt, loopt daarbij weinig risico. “Vanaf een bepaald niveau van rijkdom word je het casino: je kunt niet meer verliezen.” Over hoe een bijdrage van de vermogens eruit zou moeten zien, spreekt Fierens zich niet uit. Het gaat hem om het principe. Wel vindt hij dat een heffing progressief zou moeten zijn, zodat de allergrootste vermogens naar verhouding meer bijdragen dan de wat minder grote.
“Het gevoel van fairness vind ik belangrijk. In de samenleving moet aangevoeld worden dat het klopt. Dat is belangrijk om met elkaar te kunnen samenleven.” Een eerlijker belastingsysteem is zelfs in het belang van miljonairs zoals hijzelf, legt Fierens uit. “Ondernemers zeggen vaak dat ze hun geld efficiënter kunnen besteden dan de overheid. Maar concreet betekent het dat ze het investeren en er een rendement op verwachten. Dat geld gaat dus niet naar crèches, scholen of politieagenten. Als de rijken voortdurend steeds meer geld accumuleren, is dat ook slecht nieuws voor mij. Want ik stuur mijn kinderen ook graag naar een goede school. Daarom vind ik dat er een correctie van het huidige systeem nodig is.”
Wat hem ook stoort, is dat ondernemers het debat naar zich toe hebben getrokken en zichzelf beschouwen als spreekbuis voor de rijken. “De groep vermogenden is heel divers en bestaat helemaal niet uitsluitend uit ondernemers. Maar zij lijden aan wat ik het ondernemerssyndroom noem: ze vinden dat iedereen de ondernemer in zichzelf zou moeten loslaten. Dat is een slecht idee. Voor het ondernemerschap zijn bepaalde vaardigheden nodig, maar om verpleegkundige of leraar te worden moet je andere kwaliteiten hebben. We hebben beiden nodig.”
Toen hij Millionaires for Humanity benaderde, werd hem gevraagd of hij een actief dan wel passief lidmaatschap nastreefde. Daar hoefde Fierens niet lang over na te denken. “Stemmen, zoals de mijne, worden niet vaak gehoord. Ik wil het debat aanzwengelen.” Een pleidooi voor een vorm van vermogensbelasting in Le Soir maakte al de nodige reacties los, ook van familieleden. “Heel wat positieve,” benadrukt hij, “maar ook kritiek is welkom. Daar moet je tegen kunnen als je het debat op gang wilt trekken.” Info via: Millionaires for Humanity
Bron: De Standaard