by admin | apr 2, 2024 | Verkiezingen 2024
Een rampscenario dreigt voor de werknemers van Van Hool en onderaannemers, én voor ons land als deze industrie van de toekomst gedeeltelijk of geheel verdwijnt. Nochtans moet het zo ver niet komen. We zijn ervan overtuigd dat er een toekomst is voor Van Hool in België.
“Ten eerste moet de Vlaamse overheid mee participeren om de financiële problemen op korte termijn op te lossen. Ten tweede moet de overheid via die participatie controle uitoefenen om investeringen in Koningshooikt te garanderen. Ten derde moet de Vlaamse regering onmiddellijk 174 e-bussen voor De Lijn bij Van Hool laten bouwen in Koningshooikt. Dat kan binnen het huidige raamcontract van 2021”, zegt onze Vlaams fractieleider Jos D’Haese.
“Alleen al bij De Lijn moeten de volgende jaren meer dan 2000 vervuilende dieselbussen worden vervangen. Het is waanzin om know-how en vakkennis verloren te laten gaan en bussen in het buitenland te bestellen.”
Op basis van cijfers en getuigenissen stelden we een alternatief plan op. De oplossing uit de crisis is investeren, niet ontslaan. Een nieuwe, efficiënte fabriek kost 50 miljoen euro en brengt miljarden aan economische meerwaarde op.
De Lijn moet nog ruim 1 miljard investeren in emissievrije bussen. Houden we die investering en toptechnologie in België of laten we alles over aan het buitenland? Een ontslagronde kost 60 miljoen euro en zorgt voor een economisch kerkhof.
“De Vlaamse regering moet voor ons plan kiezen, en zo haar foute beslissingen rechtzetten.” vervolgt Jos D’Haese. “Minister Ben Weyts kondigde in 2018 met veel toeters en bellen aan dat tegen 2025 alle bussen in de stadskernen emissievrij zouden zijn. Hij zou hiervoor 1.200 groene bussen bestellen, maar vandaag rijden er nog altijd maar honderd rond. Met de duizenden dieselbussen die de komende jaren moeten worden vervangen, is het absurd de fabriek te laten sluiten en know-how en vakkennis verloren te laten gaan. We staan voor een omslagmoment in de hele wereld. Iedereen heeft groene spitstechnologie zoals die van Van Hool nodig.”
Omdat de Vlaamse regering naliet bussen te bestellen bij Van Hool en ze liever laat bouwen in Hongarije, is ze mee verantwoordelijk. De tweede verantwoordelijke is het management dat de fabriek in Koningshooikt verwaarloosde en investeerde in een problematisch avontuur in Skopje. De oorzaak ligt niet bij een gebrek aan technologische kennis, noch bij de loonkost. Corona functioneerde als brandversneller. Het probleem is nu duidelijk, maar ook de oplossing.
Ontdek ons toekomstplan voor Van Hool.
PDF
Bron: PVDA.be
by admin | apr 2, 2024 | Verkiezingen 2024
Singles en alleenstaanden vormen een steeds groter wordende groep in onze samenleving. Ongeveer 45% van de Belgische huishoudens bestaat uit alleenwonenden (35%) en eenoudergezinnen (10%). Het aantal singles in ons land blijft ook toenemen. En toch is het beleid niet aangepast aan deze realiteit. Eenpersoonshuishoudens betalen evenveel voor hun energie, boodschappen, telecom en huur als een getrouwd koppel met kinderen. Vooruit wil die stilstand doorbreken en het leven opnieuw betaalbaar maken voor singles en alleenstaanden.
Koopkracht voor singles versterken met de single- toets
Alleenstaanden lopen een groter risico dan gezinnen om in armoede terecht te komen. Want onze samenleving is nog steeds sterk gebaseerd op traditionele gezinnen. Denk maar aan water- en energiefacturen of je internetabonnement. Grote delen van de factuur staan los van je verbruik. Dit benadeelt singles. Ook boodschappen zijn (per persoon) duurder als je ze voor één persoon doet dan als je ze voor een heel gezin doet.
Het beleid moet “samenlevingsvorm neutraal” gemaakt worden. Dit wil zeggen dat je niet benadeeld mag worden vanwege de samenstelling van je huishouden. Dat doen we door middel van de single-toets. We evalueren het beleid en waar singles een disproportioneel negatieve impact ondervinden, wijzigen we het in hun voordeel of maken we de negatieve impact ongedaan.
Werken moet lonen: ook voor singles
Wie op eigen benen wil staan, heeft nood aan een sterk en stabiel inkomen. Daarom pakken we het oneigenlijk gebruik van interimcontracten aan. Als een referentieperiode van 3 maanden een substantieel aantal dagen uitzendarbeid wordt gepresteerd bij dezelfde werkgever, wordt de overeenkomst geacht van onbepaalde duur te zijn.
Daarnaast hebben singles ook geen partner die hun inkomen kan aanvullen. Als je als single een minimumloon verdient, is er dus nog een extra uitdaging. Of alleenstaande ouders, die vaak maar deeltijds kunnen werken om al het werk thuis gedaan te krijgen. Daarom verhogen we het minimumloon nog verder.
Automatische toekenning van sociale voordelen
Omdat singles vaak een lager gezinsinkomen hebben, komen ze sneller in aanmerking voor allerlei sociale voordelen en rechten. Denk maar aan de verhoogde tegemoetkoming die gezondheidszorg veel betaalbaarder maakt, maar even goed recht geeft op goedkopere tickets voor het openbaar vervoer.
Alleen merken we vandaag dat veel van die rechten niet automatisch worden toegekend. Ze moeten worden aangevraagd en daar komt vaak een hele administratieve rompslomp bij kijken. Dat zorgt ervoor dat veel mensen die rechten nooit opnemen. Dat moet anders. De toekenning van die voordelen moet automatisch verlopen, zodat wie er recht op heeft het ook effectief krijgt en wie er geen recht op heeft, er ook geen tijd aan moet verspillen.
Lagere facturen
Wie alleen woont, verbruikt vaak minder energie en water dan koppels. Toch betalen singles en koppels evenveel voor hun facturen. Dat komt omdat bepaalde delen van de energie- en waterfactuur forfaitair worden aangerekend en dus los staan van het verbruik. Voor ons is dat een oneerlijke praktijk. Bovendien wordt voor het forfait op de waterfactuur een korting van 20 euro voorzien per gedomicilieerde persoon.
Singles betalen dus meer voor hun facturen dan koppels. Vooruit wil dit anders zien. Door water- en energiefacturen afhankelijk te maken van verbruik. De waterfactuur van alleenstaanden mag niet duurder zijn, alleen omdat ze alleenstaand zijn. Hetzelfde geldt voor energie. Daarom stellen we voor om een basispakket water en energie in te voeren. Zo garanderen we dat facturen betaalbaar blijven, maar blijven we laag verbruik
Eerlijke belastingen
Ook de belastingen hervormen we en maken we eerlijker voor singles en alleenstaanden. We maken belastingen neutraler naar gezinsvormen toe en zorgen ervoor dat alleenstaanden niet langer disproportioneel meer bijdragen dan anderen.
Door van de provinciebelasting een eerlijke belasting te maken en door de erfbelasting te hervormen. Ook het schenken van een erfenis is vandaag voor singles zonder kinderen vaak een grote zorg. Met een hervorming komen we aan deze zorg tegemoet. We voeren een belastingvrije som van 250.000 euro in. Door de eerste schijf van 250.000 belastingvrij te maken, van wie men die ook erft, kunnen singles met een gerust hart hun erfenis nalaten aan wie zij willen.
Betaalbaar wonen
Een betaalbare woning vinden is al moeilijk, maar het is nog uitdagender voor wie alleen is. Naast het tekort aan sociale woningen, is de private huurmarkt zo goed als onbetaalbaar aan het worden voor wie alleenstaand is. Daar wil Vooruit verandering in brengen. Zo willen we registratierechten tot 250.000 euro afschaffen bij de aankoop van je enige, eigen huis of appartement. Ook de notariskosten verlagen we.
Om huren betaalbaarder te maken, verlagen we de huurwaarborg van drie naar twee maanden. Met de invoering van een ‘huurpijsrem’, of anders gezegd, een geplafonneerde huurprijs beschermen we ook alleenstaanden: verhuurders worden bij nieuwe contracten verplicht om de marktprijs te volgen. Als de verhuurder zijn energieverslindende woning niet renoveert, zadelt hij de huurder op met torenhoge energiefacturen. Daarom zullen wij niet toestaan dat de huur verhoogd wordt van huurwoningen zonder EPC-attest of huurwoningen die een label E of F hebben.
Vandaag staan 180.000 mensen – onder wie veel singles – op een wachtlijst in Vlaanderen die recht hebben op een sociale woning. Ons voorstel: 115.000 sociale woningen extra tegen 2050. Dat is ook nog eens goed voor de Vlaamse economie. Daarnaast voorzien we een Vlaamse huurpremie voor iedereen die al 2 jaar op een wachtlijst staat en dus noodgedwongen naar de privé-huurmarkt moet. In plaats van pas na 4 jaar zoals vandaag.
Wanneer singles ervoor kiezen samen te wonen om zo de kosten te drukken, verliezen ze een aantal sociale rechten. Cohousers worden door de overheid immers gezien als een ‘gezin’. Bij het toekennen van sociale voordelen wordt dan ook gekeken naar het gezinsinkomen, namelijk het inkomens van alle cohousers samen. Hierdoor verliest een cohouser met een laag inkomen ook enkele afgeleide rechten die niet worden gecompenseerd door de schaalvoordelen van het samenwonen (korting openbaar vervoer, korting op vrijetijdsactiviteiten, …). We zorgen ervoor dat de drempels worden weggehaald om die afgeleide sociale rechten te ontvangen.
Bescherming alleenstaande ouders en co-ouders
Steeds meer ouders staan er alleen voor bij de opvoeding van hun kinderen. En ook de groep gescheiden ouders in co-ouderschap groeit. Die nieuwe samenlevingsvormen zorgen voor nieuwe uitdagingen waar het bestaande beleid niet altijd aan aangepast is. Zo zijn verlofregelingen vaak niet flexibel genoeg voor hen. Ook de kinderopvang en de naschoolse opvang bieden vaak te weinig flexibiliteit. Daarnaast zorgen onderlinge discussies over onderhoudsgeld vaak voor financiële problemen, waar uiteindelijk vooral het kind de dupe van is.
Om kinderen alle kansen te geven moet een sterke overheid de juiste omstandigheden scheppen voor ouders, ongeacht de samenlevingsvorm. Een maximumfactuur in het secundair onderwijs zou voor veel alleenstaande ouders al een deel van de last verlagen. Ook de kinderopvang moet terug betaalbaar worden. We bieden ouders 130 dagen gratis kinderopvang aan en gratis gezonde maaltijden op school.
Bescherming alleenstaande ouderen
Alleenstaande ouderen lopen een groter risico op armoede. Dat is des te meer het geval voor vrouwen. Bovendien lopen ouderen die alleen komen te staan een groter risico op eenzaamheid. En dat brengt dan weer allerlei andere problemen met zich mee. Het is niet alleen slecht voor je mentaal welzijn, het heeft ook veel belangrijke lichamelijke gevolgen en het verhoogt zelfs de kans op vroegtijdig overlijden. Een sterke overheid draagt zorg voor haar inwoners.
Daarom moeten we blijven inzetten op goede pensioenen. Werken moet lonen. En als je heel je leven hard hebt gewerkt, dan verdien je een goed pensioen om zonder zorgen te kunnen genieten. Met Vooruit beloofden we 1.500 euro minimumpensioen. Wel dit jaar zal het 1.640 euro zijn. En daarom voerden we ook de pensioenbonus opnieuw in. Want wij vinden dat wie langer werkt, meer pensioen verdient. Simpel. Wij willen nu weer een stap vooruit zetten voor eerlijke en goede pensioenen door niet meer naar de pensioenleeftijd te kijken, maar wel het aantal jaren loopbaan. En wij zeggen: na een loopbaan van 42 jaar heeft iedereen recht op een volwaardig pensioen. Dat is veel eerlijker.
Heel wat van onze ouderen zijn eenzaam. Ook daar willen we iets aan doen. We richten een Kenniscentrum voor Preventie van Eenzaamheid op. Waar onderzoek en best practices samenkomen om steden en gemeenten die aan de slag willen met eenzaamheid veel beter te ondersteunen.
Bron: Vooruit.be
by admin | apr 2, 2024 | Verkiezingen 2024
In de peilingen halen Vlaams Belang en PTB-PVDA samen 46 zetels. Als deze voorspelling op 9 juni uitkomt, dan wordt het vormen van een federale regering nog moeilijker dan in 2019.
De voorbije twintig jaar hebben veel Europese landen hun politieke systemen zien fragmenteren. Daardoor is het vormen van regeringen, en het voeren van coherent beleid, steeds complexer geworden. Ook België is erg gefragmenteerd. In 2019 scoorde ons land bijna het maximum op de fragmentatie-index van politicologen: 0,91 op een schaal van 0 (minst gefragmenteerd) tot 1 (meest gefragmenteerd).
Naast fragmentatie, zien we ook de historische krimp van de christendemocratische, socialistische en liberale partijen, en daarmee ook de opkomst van extreemrechtse en -linkse partijen: Vlaams Belang in Vlaanderen en PTB-PVDA in Franstalig België. Bij de federale en regionale verkiezingen van 9 juni, maar ook bij de lokale verkiezingen van 13 oktober, zou de ‘chantagemacht’ van die partijen wel eens haar hoogtepunt kunnen bereiken.
Het concept van ‘chantagemacht’, of ‘chantagepotentieel’ (‘blackmail potential’), wordt al lange tijd door de Italiaanse politieke wetenschapper Giovanni Sartori gehanteerd. Het concept heeft betrekking op enerzijds het parlementaire gewicht van zo’n partijen, wat een impact heeft op de formatie van meerderheden, en anderzijds op hun vermogen om het maatschappelijk debat in een bepaalde richting te sturen.
Het is duidelijk dat zowel Vlaams Belang als PTB-PVDA momenteel hoog scoren op deze twee facetten van ‘chantagemacht’. Dit is overigens niet nieuw. Vlaams Blok beïnvloedde begin de jaren 2000 al fel het debat in Vlaanderen en in 2004 zelfs de formatie van de Vlaamse regering. Vandaag is de nieuwigheid in België echter dat er twee van zulke politieke krachten zijn, die beiden (in principe) niet zullen deelnemen aan de macht.
In de huidige peilingen halen Vlaams Belang en PTB-PVDA samen 46 zetels, daar waar ze er vandaag samen 30 hebben. Als dit bij de verkiezingen bewaarheid zou worden, wordt het behalen van een meerderheid van minimaal 104 zetels nog moeilijker dan in 2019.
Een Grondwetwijziging, waarvoor een tweederdemeerderheid noodzakelijk is, wordt met deze constellatie zo goed als onmogelijk. Daarvoor zouden de stemmen van álle andere partijen moeten worden gecombineerd, met voor eenieder de macht van het veto. Een 7de staatshervorming, waar sommigen voor pleiten, wordt bijna onmogelijk.
Is er een uitweg uit deze verlammende situatie? Een deel van het antwoord ligt bij het electoraal gedrag. Het is in de eerste plaats aan de kiezer om te bepalen hoe makkelijk of moeilijk het vormen van een meerderheid, en eventueel zelfs een tweederdemeerderheid, zal zijn.
Maar ook de partijen zelf spelen hun rol. Giovanni Sartori bedacht destijds het concept van ‘chantagemacht’ over de Italiaanse Communistische Partij (PCI). De PCI was toen een grote partij die wel wilde regeren maar geen partners vond bij de andere Italiaanse partijen (en ook de VS wilden dit niet). In de eerste plaats moet vooral N-VA zelf zich dus de vraag stellen of ze het cordon sanitaire wil breken en welke prijs het daarvoor wil betalen. Voor PS ligt het eenvoudiger: ondanks een dubbelzinnig discours wil PTB-PVDA voorlopig niet regeren, behalve op gemeentelijk niveau.
Bron: sampol.be
by admin | apr 2, 2024 | Economie
In maart 2020, toen de COVID-pandemie België trof, kon iedereen (journalisten, politici, redacteurs, enz.) niet genoeg woorden vinden om de toewijding, bekwaamheid en opofferingsgezindheid te prijzen van het zorgpersoneel dat in de frontlinie stond. Artsen, verpleegkundigen en in het algemeen al het zorgpersoneel werden als helden beschouwd, een beetje zoals de New Yorkse brandweerlieden na de aanslagen op de WTC-torens op 11 september 2001.
door Francine Dekoninck, gepensioneerd verpleegkundige
Vier jaar later is deze golf van medeleven gesmolten als sneeuw voor de zon: verpleegkundigen zijn teruggevallen in de sombere dagelijkse realiteit van het steeds meer moeten doen met steeds minder personeel.
De verpleegkundigen in de ziekenhuizen voelen zich in de steek gelaten. Een beetje zoals de infanteristen van 14-18, die uit de loopgraven moesten springen en rennen voordat ze werden neergemaaid door de machinegeweren van de vijand. Velen verlaten het beroep binnen de vijf jaar. Absenteïsme, burn-out, ontslag, heroriëntering, het personeel is schaars. Ziekenhuizen in België hebben een tekort van meer dan 2000 verpleegkundigen. Dit tekort heeft een averechts effect op stagiairs. Velen moeten meer doen om het personeelstekort op te vangen. Bovendien is de studieduur na het secundair onderwijs verhoogd van drie naar vier jaar!
Het moeilijkste zal niet het behalen van het diploma of het tekenen van het eerste contract zijn. Nee, het moeilijkste is om je witte jas niet op te geven na een paar jaar dienst. Het is niet gemakkelijk om de vlam brandend te houden tegenover de dagelijkse realiteit op de werkvloer. Het is moeilijk om dagelijks geconfronteerd te worden met lichamelijke of geestelijke ziekten en een voortdurend gebrek aan middelen. De zorg voor vrouwen, mannen en kinderen met te weinig middelen (ook al leven we in een rijk land!) geeft je aan het eind van de dag het bittere gevoel dat je maar de helft van je werk hebt gedaan.
Naast overuren, nachtwerk, de steeds toenemende administratieve lasten en het loon (dat niet erg hoog is!), worden jonge mensen vaak geconfronteerd met ontgoocheling.
Degenen die besloten hebben om de pensioenleeftijd te verhogen tot 67 jaar – zelfs voor zware beroepen – zijn duidelijk niet bezorgd om onze gezondheid!
Bron: socialisme.be
by admin | apr 2, 2024 | Verkiezingen 2024
De Antwerpse sociaaldemocratie grijpt terug naar een traditie van de afgelopen jaren, namelijk die van een interne crisis die in de media wordt uitgevochten. Een lijsttrekker die in een interview verklaart dat ze met één been buiten de partij blijft staan en De Wever dan nog eens omschrijft als “één van de grootste politici van zijn generatie” straalt niet bepaald vertrouwen uit. Na het vertrek van Tom Meeuws kondigde Jinnih Beels nu ook aan dat ze het lijsttrekkerschap voor de gemeenteraadsverkiezingen ter beschikking stelt.
Het conflict tussen Meeuws en Beels was niet zozeer het resultaat van grote ideologische verschillen. Ze kwamen beiden uit hetzelfde milieu van managers en topfiguren. Beels kwam van bij de politie en Meeuws was directeur bij De Lijn en voordien als directeur bij de stad Antwerpen verantwoordelijk voor het invoeren van de GAS-boetes. Ze stapten beiden zonder problemen in een coalitie met de N-VA van De Wever. Ze proberen het nu voor te stellen alsof ze sociale maatregelen bekwamen, terwijl dit bestuur vooral verdere stappen zette in het commercialiseren van onder meer de zorg, opnieuw ongeveer 500 jobs schrapte in de stadsdiensten en toezag op een verdere daling van het aantal sociale woningen.
Dat zeer pover resultaat na zes jaar machtsdeelname door de sociaaldemocratie maakt dat de interne discussies en conflicten vooral over personen en imago’s gaan. Het klopt dat Beels heel welwillend is ten aanzien van de N-VA, maar ook de rest van Vooruit slaagde er niet in om een sociale agenda op te leggen en ging uiteindelijk ver mee in het neoliberale beleid. Een beleid waarbij De Wever in grote mate verder bouwde op de erfenis van de sociaaldemocratische burgemeesters die hem voorafgingen. De verdediging van Beels? “Als wij niet in dit stadsbestuur waren gestapt, was het nog veel erger geweest.” Ook dat is niet bepaald een uiting van groot vertrouwen.
In de media wordt de interne crisis mee toegeschreven aan het vertrek van Conner Rousseau als voorzitter. Zijn autoritaire opstelling deed naar verluidt iedereen in het gelid lopen. Dat was natuurlijk ingegeven door de goede peilingen die in grote mate een populariteitsstem voor Rousseau waren. Hij zette het product ‘conner’ in de markt en trok daarmee aandacht, wat winst in de peilingen opleverde en loyaliteit van al wie zich daar al van zag profiteren. Een dergelijke methode is echter een zeepbel die eerder vroeg dan laat kan barsten. Een politiek imago in de markt zetten, is namelijk iets anders dan verandering bekomen, zeker verandering in het belang van de meerderheid van de bevolking. De houdbaarheidsdatum van dergelijke public relations is beperkt. Daar trekt Vooruit geen lessen uit. Beels blijft benadrukken: “Van ideologie kun je niet eten.” Van asociaal beleid kan je zeker niet eten, of is ook dat een te ideologische conclusie?
In Humo zei Beels deze week dat haar “liefde voor Antwerpen het grootst is.” Op donderdag deed ze afstand van haar lijsttrekkerschap voor de gemeenteraadsverkiezingen en sloeg ze de bladzijde van de lokale politiek om. Ondertussen blijft ze lijsttrekker voor de parlementsverkiezingen. In de peilingen gaat het achteruit en Beels lijkt aangeschoten wild te zijn in Antwerpen. Bij Vooruit wordt ongetwijfeld gehoopt dat eensgezinde en positieve communicatie de crisis kan bezweren, maar het probleem zit dieper. Het aanvaarden en zelf voeren van een rechts beleid, waarbij er amper nog iets afgevijld wordt van de steeds scherpe asociale randjes, ligt aan de basis van de historische neergang van wat ooit de onbetwiste grootste partij van ’t stad was.
Tegenover dit beleid is er nood aan een links alternatief dat vertrekt van de noden van de werkende bevolking en hun gezinnen. Een alternatief dat betaalbaar wonen, de uitbouw van openbare diensten, massale investeringen in zorg en onderwijs … centraal stelt en niet de belangen van bevriende projectontwikkelaars. Dit betekent een stem voor PVDA gekoppeld aan een oproep om het verzet tegen het huidige beleid zo sterk en zo actief mogelijk te organiseren met het oog op een socialistische maatschappijverandering die voor eens en altijd een einde maakt aan het kapitalisme.
Bron: socialisme.be
