by admin | nov 6, 2024 | Verkiezingen 2024
Analyse – Seppe De Meulder
De overwinning van Trump is een ramp, maar komt niet uit de lucht gevallen. De Verenigde Staten van Amerika waren al langer een imperium in verval met een democratie voor de rijken in crisis.
America is lost. In een verkiezingsrace tussen twee kwaden heeft het grootste kwaad gewonnen. Het so-called land of the free zal geregeerd worden door een autocraat. Het heeft geen enkele zin dit te relativeren. Donald Trump is een racistische, seksistische, pathologische leugenaar en een gevaarlijke, extreemrechtse antidemocraat.
Tegelijkertijd heeft het geen enkele zin om te doen alsof dit een donderslag bij heldere hemel was. Het idee dat de Verenigde Staten de grootste democratie ter wereld zijn, is al langer lachwekkend. Politici van beide grote partijen worden er omgekocht door het grote geld om hun belangen te verdedigen in binnen- en buitenland, zelfs als dat betekent dat zij een genocide ondersteunen.
Het kapitaal achter Trump
Sommigen denken dat het establishment vandaag verloren heeft. Ze dwalen. Trump had deze verkiezingen nooit kunnen winnen zonder steun van grote delen van het kapitaal. Bij de vorige verkiezingen koos de tech-industrie nog de kant van Biden, maar één voor één maakten de tech-giganten de switch naar Trump, met Elon Musk als prominent voorbeeld.
Met lede ogen zien zij hoe hun Chinese concurrenten hen proberen voorbij te steken. Teleurgesteld in Biden, die een minimum aan regulering wilde opleggen, kiezen zij nu de kant van Trump. Ze vrezen de controle te verliezen en willen een president die vastberaden is om voor hen te vechten: fight fight fight!
Trump belooft alles op alles te zetten om de opkomst van China te stoppen, onder meer met invoerheffingen van 60 procent op Chinese producten. Om hem in het zadel te helpen zijn alle middelen goed. Musk maakte X tot een megafoon voor Trumps verkiezingscampagne en beloofde zelfs giften van 47 dollar voor mensen die potentiële kiezers aanbrengen in de strijdstaten.
Falende Harris
De strategie van Harris bestond grotendeels uit het zichzelf net zo rechts als Trump presenteren, maar dan minder gestoord. “Ik rijd ook voor de rijken, maar hey, ik kom op voor het recht op abortus. Ik wil ook massaal migranten deporteren, maar ik scheld ze niet uit voor het vuil van de straat. Ik steun Israël ook, maar ik doe wel alsof ik empathie heb voor de Palestijnen.”
De strategie om niets anders te bieden dan het feit dat men niet Donald Trump is, heeft – opnieuw – gefaald. Niet compleet gestoord zijn bleek geen mobiliserend verhaal waarmee je mensen naar de stembus krijgt. Zeker niet als je tegelijkertijd een beleid voert dat niet tegemoetkomt aan hun noden, maar wel geld beschikbaar stelt om een genocide te financieren.
Een imperium in verval
Terwijl ik naar de verkiezingsresultaten kijk, dwalen mijn gedachten af naar de roman Alkibiades van Ilja Pfeijffer. Dit boek is naast een fictieve autobiografie van het historische personage Alkibiades ook een verhaal over hoe de ondergang van het Atheense imperium samenging met de teloorgang van de democratie.
Net als de Verenigde Staten was Athene van bij het begin een democratie voor de rijken, waarbij een grote groep mensen bij voorbaat het recht om te stemmen werd ontzegd. Net als de Verenigde Staten ging het Atheense imperium ten onder aan haar noodzaak om permanent oorlog te voeren. Net als in de Verenigde Staten werd de democratie niet door buitenstaanders ten val gebracht, maar van binnenuit ondermijnd door opportunisten die haar nalieten te verdedigen.
“De democratie was geleidelijk aan zo’n deplorabel spektakel geworden dat de afschaffing ervan aanvankelijk een goed idee kon lijken”, zo klinkt het in het boek. “Een gezonde democratie is niet eenvoudig omver te werpen, maar het grote gevaar van sluipend verval in de kwaliteit van de democratische besluitvormingsprocessen, die de democratie op een ziek systeem doet lijken, is dat omstandigheden of gebeurtenissen die de democratie bedreigen, worden verwelkomd als een verfrissend alternatief voor alom zichtbaar bederf.”
Democratie in crisis
Tegenover de zielloze democratie die kwetsbaar is voor de dreiging van autoritaire tendensen, stelt Perikles in de roman van Pfeijffer het voorbeeld van hoe een democratisch politicus aan politiek moet doen. “Het volk”, zo stelt Perikles in dat boek, “dat zijn soms net mensen. Ze hebben dromen nodig. Ik geef hen een gemeenschappelijk ideaal dat zin geeft aan hun leven.”
Wellicht is er sprake van enige romantisering van de figuur Perikles, maar toch zouden democraten er goed aan doen de les die hij ons in Pfeijffers boek meegeeft serieus te nemen.
“Men is”, waarschuwde Jan Blommaert al in 2001, “de democratie aan het reduceren tot een reeks praktijken, vormen, handelingen en discoursen, op zichzelf staand zonder connecties met de rest van het maatschappelijke bestel.”
“Het is”, zo gaat Blommaert verder, “dé fout die hier zowel als elders genadeloos en virtuoos wordt uitgebuit door extreemrechts, dat zich daardoor kan vermarkten als de nieuwe democratie. Een democratie die zich niet meer kan verwoorden en motiveren als een ‘groot verhaal’, een ideologie, is een democratie in stervensbegeleiding.”
Socialisme
Willen we de opmars van extreemrechts stoppen, dan moeten we de ideologische dimensie van democratie herstellen. Er is opnieuw nood aan een groot verhaal over systemen, macht en tegenmacht. We moeten weer spreken over emancipatie en de strijd om een nieuw mens- en wereldbeeld.
De democratie zal niet gered worden door de Kamala Harrisen van deze wereld. Wat we nodig hebben, is de energie zoals die in de eerste campagne van Bernie Sanders zat. De energie van onderop heeft Harris niet kunnen aanboren. Syndicalisten, klimaatactivisten en de beweging voor Palestina werden grotendeels genegeerd, wat de lage opkomst van Democratische kiezers deels kan verklaren.
Progressieve politiek heeft verder een horizon nodig om naartoe te werken. Na de val van de Sovjet-Unie is het taboe geworden om te spreken over een samenleving voorbij het kapitalisme. Maar willen we de huidige polycrisis aanpakken, dan hebben we nood aan oplossingen die tegemoetkomen aan de omvang van de problemen waarmee we te maken hebben.
Nu het alternatief van barbarij steeds nadrukkelijker op de voorgrond treedt, heeft de progressieve politiek meer dan ooit behoefte aan een herontdekking van het socialisme.
Bron: dewereldmorgen.be
by admin | nov 6, 2024 | Sectoren
Op 7 november is er een betoging van de socio-culturele, zorg- en welzijnssector. Het wordt de eerste betoging tegen het gebrek aan middelen toegekend door de nieuwe (en toekomstige) regeringen op alle niveaus en in alle regio’s. We spraken met werknemers uit deze sectoren over het belang van het protest en de eisen op de werkvloer. Vandaag laten we een werknemer uit de gezinszorg aan het woord.
In welke sector werk je? Ben je daar actief bij de vakbond?
“Ik ben Laurent en werk bij Gezinszorg Villers (PC 318.02, sector gezinszorg). Wij zijn actief in de regio Antwerpen met een 500-tal medewerkers. Als delegee voor BBTK-ABVV heb ik een mandaat binnen de syndicale delegatie.”
Waarom is betogen op 7 november nodig? Wat zijn de belangrijkste bekommernissen onder je collega’s?
“Net zoals andere organisaties in de sector (en daarbuiten) worden wij geconfronteerd met een hoge werkdruk en vele zieken. Dit wordt in de hand gewerkt door de stijgende levensduurte (duurdere boodschappen, energiefactuur, hogere medische kosten). Er is een grote zorgvraag maar door de hoge kosten moeten cliënten besparen op deze zorg of stellen deze uit. Het aantal cliënten neemt niet af (het aantal aanvragen stijgt zelfs) maar het gemiddeld aantal uren per cliënt daalt. De zorgnood blijft wel dezelfde. Hetzelfde presteren op minder uren maakt de job complexer en zorgt voor personeelsverloop.”
“Door de beslissing van het kabinet van Frank Vandenbroucke (Vooruit) om vanaf 1/1/2023 meer ingrepen in daghospitalisatie te laten plaatsvinden, verschuift de zorgzwaarte gedeeltelijk naar de thuiszorg. Zogezegd om de maatschappelijke kost van de ziekenhuizen te verlagen en het probleem van personeels- en beddentekort aan te pakken, maar in feite wordt er een stukje hete aardappel doorgeschoven.”
Wat verwacht je van de betoging?
“Het is hallucinant dat in de regeringsnota’s de zieken opnieuw in het vizier komen: de dames en heren politici gaan hiermee compleet voorbij aan de realiteit. Het is een doelbewuste strategie van verdeel en heers: zieken en niet-zieken worden tegen elkaar opgezet. Het is belangrijk in te gaan tegen deze perverse, patronale logica en de oorzaken te ontmaskeren. Dit zijn collectieve problemen die collectieve oplossingen vereisen. In 2023 bracht de BBTK met de campagne F*CK DE WERKDRUK de eis naar voren van collectieve arbeidsduurvermindering voor alle werknemers.”
“Ik vind dat deze eis terug prominent in het debat moet komen en op tafel moet liggen bij onderhandelingen. De vakbonden zijn in staat om deze eis verder te populariseren. En het mag ook ietsje meer zijn: voor voltijdse jobs een 32-urenweek zonder loonverlies, zonder extra werkdruk en met bijkomende aanwervingen. Dit zou de job ook veel aantrekkelijker maken. Op 7 november moeten we een vuist maken, maar er zal ook een vervolg met een echt mobilisatie- en actieplan nodig zijn.”
Bron: socialisme.be
by admin | nov 6, 2024 | Sectoren
Op 7 november is er een betoging van de socio-culturele, zorg- en welzijnssector. Het wordt de eerste betoging tegen het gebrek aan middelen toegekend door de nieuwe (en toekomstige) regeringen op alle niveaus en in alle regio’s. We spraken met werknemers uit deze sectoren over het belang van het protest en de eisen op de werkvloer. Vandaag laten we een personeelslid van een ziekenhuis aan het woord.
In welke sector werk je? Ben je actief bij een vakbond?
“Mijn naam is Karim, ik ben brancardier in een openbaar ziekenhuis in Brussel en ik ben al ongeveer twintig jaar vakbondsafgevaardigde.”
Waarom is betogen op 7 november nodig? Wat zijn de belangrijkste bekommernissen onder je collega’s?
“Het is cruciaal dat we op 7 november met veel mensen op straat komen omdat de situatie in de gezondheidssector niet langer draaglijk is. De beloften van het covid-tijdperk zijn snel vergeten. De crisis in de sector op het hoogtepunt van de pandemie is nu nog acuter: verloop van personeel, wijdverspreide ontevredenheid over slechte arbeidsomstandigheden, steeds autoritairder management, verslechtering van de kwaliteit van zorg … We kunnen alleen rekenen op onze mobilisatie en het opbouwen van een krachtsverhouding tegenover de overheid en de werkgevers. We moeten vechten voor een loonsverhoging en een einde maken aan management dat alleen denkt in termen van excel-grafieken en repressie. Maak plaats voor mensen!”
Wat verwacht je van de betoging?
“Veel volk, strijdbaarheid, sterke eisen, maar vooral perspectieven voor de strijd. Het is vrij duidelijk dat de volgende federale regering opnieuw de gezondheidszorg, sociale voorzieningen en openbare diensten zal aanvallen. Eén mobilisatie, hoe massaal ook, zal niet genoeg zijn om de verantwoordelijken voor de huidige dramatische situatie te doen buigen. Er is dringend discussie nodig over een actieplan op basis van offensieve eisen!”
Bron: socialisme.be
by admin | nov 6, 2024 | Sectoren
Op 7 november is er een betoging van de socio-culturele, zorg- en welzijnssector. Het wordt de eerste betoging tegen het gebrek aan middelen toegekend door de nieuwe (en toekomstige) regeringen op alle niveaus en in alle regio’s. We spraken met werknemers uit deze sectoren over het belang van het protest en de eisen op de werkvloer. Vandaag laten we een opvoeder aan het woord.
In welke sector werk je? Ben je actief bij een vakbond?
Ik werk als begeleider in de gehandicaptenzorg, binnen de non-profit sector. Hoewel ik momenteel nog niet actief ben binnen de vakbond, hoop ik binnen vier jaar mee op de lijst te staan en mijn steentje bij te dragen. Intussen heb ik wel goede contacten met de vakbondsafgevaardigden en probeer ik, dankzij mijn vroegere syndicale ervaring, achter de schermen de delegatie te ondersteunen.”
Waarom is betogen op 7 november nodig? Wat zijn de belangrijkste bekommernissen onder je collega’s?
“Als je kijkt naar wat er op tafel ligt bij de regeringsonderhandelingen, lijken echte investeringen in de zorgsector verder weg dan ooit. De sector is enorm versnipperd en het is cruciaal om te volgen wat er op elk beleidsniveau gebeurt. Nu Vooruit de Vlaamse minister van Welzijn levert met Gennez, moeten we op 7 november massaal in Brussel staan, niet alleen om de regering onder druk te zetten, maar ook om te zorgen dat de vakbondsleiding deze strijd serieus voert. Hoewel er 1 miljard extra budget wordt beloofd, is dat een druppel op een hete plaat.”
“In de dagelijkse praktijk werken we bijna altijd onderbezet, komen we niet verder dan basiszorg, en nemen de overuren toe omdat collega’s uitvallen door de werkdruk. Het is onmogelijk om compensatie op te nemen omdat we al met te weinig mensen zijn. De directie probeert oplossingen te vinden, maar de kern van het probleem is structureel. De wachtlijsten voor zorgbudgetten zijn eindeloos, en de zorgzwaarte neemt toe zonder dat er extra personeel komt.”
“Het Persoonsvolgend Budget (PVB) lijkt op het eerste gezicht een stap vooruit, maar is eigenlijk een neoliberaal besparingsbeleid. Zorg wordt geprivatiseerd en mensen met een handicap worden gedwongen hun eigen zorg te regelen, terwijl dit een collectieve verantwoordelijkheid zou moeten zijn. Mensen met een handicap en het zorgpersoneel worden niet gehoord. Hier moet dringend verandering in komen, maar deze eisen mis ik oprecht.”
“We zitten allemaal op ons tandvlees. Werken in de zorg is de mooiste job, maar als er geen echte hervormingen en investeringen komen – in de vorm van loonsverhoging, arbeidsduurverkorting zonder loonverlies, en meer personeel – zal de sector leeglopen. Tijdens de coronapandemie stonden mensen te applaudisseren, maar nu worden we simpelweg uitgeperst. De mensen waar wij voor zorgen, verdienen de beste zorg, en dat kan alleen als er ook voor ons wordt gezorgd.”
Wat verwacht je van de betoging?
“Op veel plekken en van mensen in de sector hoor ik dat er actiebereidheid is, maar van de vakbondsleiding komt weinig beweging. Het lijkt alsof ze vertrouwen hebben in de sociaaldemocratie nu Vooruit aan de macht is. Toch verwacht ik dat er veel mensen op de been zullen zijn.”
“Bij ons op het werk zitten we op een historisch moment, we zullen moeten kiezen wie kan gaan betogen en wie blijft voor de basisbezetting. Dit protest kan het startschot zijn voor een ‘hete herfst’. Laten we niet het momentum niet verliezen en zoals in 2014 samen bouwen aan een krachtsverhouding die de zorg en andere sectoren weer op de kaart zet. Er is dringend nood aan een intersectoraal opbouwend actieplan. Waar wacht de vakbondsleiding op?”
Bron: socialisme.be
by admin | nov 6, 2024 | Sectoren
Op 7 november is er een betoging van de socio-culturele, zorg- en welzijnssector. Het wordt de eerste betoging tegen het gebrek aan middelen toegekend door de nieuwe (en toekomstige) regeringen op alle niveaus en in alle regio’s. We spraken met werknemers uit deze sectoren over het belang van het protest en de eisen op de werkvloer. Vandaag laten we een sociaal werker aan het woord.
In welke sector werk je? Ben je daar actief bij de vakbond?
“Ik ben al bijna 10 jaar maatschappelijk werker bij het OCMW.”
Waarom is betogen op 7 november nodig? Wat zijn de belangrijkste bekommernissen onder je collega’s?
“Het OCMW is het laatste vangnet: de mensen die er een beroep op doen hebben geen andere middelen van bestaan. Er valt veel te zeggen over hoe de OCMW’s werken, maar het is duidelijk dat ze een essentieel instrument zijn in de strijd tegen armoede en dat ze gefinancierd moeten worden in overeenstemming met de behoeften.”
“De herfinanciering van de OCMW’s is de eerste zorg van onze collega’s, want iedereen begrijpt dat onze werkomstandigheden en de stabiliteit van onze contracten afhangen van een degelijke financiering, net als de kwaliteit van de bijstand die we kunnen verlenen aan de ontvangers van sociale bijstand.”
“Met de vakbondsdelegatie van het OCMW waar ik werk, hebben we al voor de verkiezingen gewaarschuwd voor het gevaar van de Arizona-coalitie: deze regering bereidt grote besparingen voor op budgetten waar we extra middelen nodig hebben. Daar komt de beperking van de werkloosheidsuitkering in de tijd nog bovenop. Op welke deur zullen mensen die hun uitkering verliezen aankloppen om een vervangingsinkomen te krijgen? Die maatregel zal de dienstverlening van de OCMW’s verder onder druk zetten.”
Wat verwacht je van de betoging?
“De betoging op 7 november is een eerste stap om druk uit te oefenen op de toekomstige regering. Het gebeurt zelden dat personeel uit de publieke en private sectoren, uit het noorden en het zuiden, schouder aan schouder staan. In onze sector is dit echter essentieel omdat de werkomstandigheden van de één een grote impact hebben op die van de ander.”
“De vakbondsleiders beloven ons dat deze demonstratie niet eenmalig zal zijn, en dat is ook nodig: zodra 7 november voorbij is, moeten we de volgende acties voorbereiden op algemene vergaderingen met sociaal werkers uit de publieke sector en de vrijwilligerssector. We kunnen ons geen afwachtende houding of verdeeldheid veroorloven.”
Bron: socialisme.be
