by admin | nov 6, 2024 | Sectoren
Op 7 november is er een betoging van de socio-culturele, zorg- en welzijnssector. Het wordt de eerste betoging tegen het gebrek aan middelen toegekend door de nieuwe (en toekomstige) regeringen op alle niveaus en in alle regio’s. We spraken met werknemers uit deze sectoren over het belang van het protest en de eisen op de werkvloer. Vandaag laten we een weerbare verpleegkundige aan het woord.
Tijdens de coronacrisis werden er mooie sociale akkoorden afgesloten, maar één mooi akkoord kan decennialange onderfinanciering en onderinvesteringen niet recht trekken! Denken we maar aan het ‘corona-akkoord’ van de zomer van 2020 ten bedrage van 1 miljard euro voor de federale sectoren van de gezondheidszorg (een historisch recordbedrag voor de sector) Maar de coronacrisis ligt ondertussen al enkele jaren achter ons …
Het blijft ons verbazen hoe beleidsmakers zich gedragen als het orkest op de Titanic als het over de zorgcrisis gaat. Die crisis neemt meer en meer problematische proporties aan. Méér dan 10 jaar geleden waarschuwden we al voor wat we vandaag meemaken – en dan wisten we nog niet van de coronacrisis én gevolgen. De toxische combinatie van hoge werkdruk, gevraagde hyperflexibiliteit/asociale uurroosters en het heuse brokkenparcours in de hervormingen in de zorgberoepen en de opleidingen hiertoe leiden tot een perfecte storm, namelijk de nakende implosie van een eertijds kwalitatieve gezondheidszorg.
Het atomiseren van het verpleegkundig zorgdomein met nieuwe zorgberoepen (en bijhorende strikte hiërarchie en verantwoordelijkheden) en het verleggen van (delegeerbare) taken is NIET de oplossing! In ons land hebben/hadden we de traditie van een relatief vlakke hiërarchie in de zorg. In het buitenland werkt men doorgaans met meer hiërarchie … maar daar is er OOK sprake van een zorgcrisis. Het nieuwe concept van ‘het gestructureerd zorgteam’ lijkt ons een zuivere theoretische mirakeloplossing, gedropt vanuit een academische ivoren toren …
De cijfers van het stijgend ziekteverzuim zijn ook niet om vrolijk van te worden. In de algemene ziekenhuizen bedroeg dit in 2022 11,4%: 4% langer dan 1 jaar, 3,3% tussen 30 dagen en 1 jaar en 4,1% minder dan 30 dagen. (Belfius-analyse van de algemene ziekenhuizen) “Ongeveer 1 op de 25 werknemers in de zorgsector was in 2023 langer dan een jaar afwezig van het werk wegens ziekte. Dat blijkt uit een steekproef van Securex bij 5.880 werknemers uit 1.079 instellingen (onder meer ziekenhuizen, ouderenzorg, revalidatiecentra en thuisverpleging). Dat is 13 procent meer dan in 2021. Securex spreekt van een zorgwekkende stijging.” (VRT NWS 24/04/’24)
Het personeelstekort is géén oorzaak, maar een gevolg van de voorgenoemde elementen die de vicieuze cirkel doen verder draaien. Enkele ontnuchterende feiten: iets minder dan 20% van de verpleegkundigen verlaten het beroep binnen de twee jaar, in totaal oefent 40% van de verpleegkundigen de functie niet uit. Vóór de coronacrisis bedroeg een gemiddelde loopbaan in de zorg … 7 jaar! Er is dus géén tekort aan personeel … maar ze gaan massaal lopen uit de sector!
Men moet dus iets doen aan de redenen waarom collega’s gaan lopen. De systematische uitstroom uit de zorgsector zal door “het bricoleren in de marge” niet stoppen, integendeel!
Het wordt hoog tijd voor fundamentele, structurele oplossingen: een logische herziening van de zorgladder, kwalitatieve opleidingen … én een collectieve arbeidsduurvermindering in de vorm van een 32 urenweek voor al het personeel in de zorgsector zonder loonverlies en met compenserende aanwervingen.
Voor een uitgesproken ‘vrouwensector’ (80%) die grotendeels op deeltijdse arbeid draait, betekent dit voor de deeltijdsen een loonsverhoging en voor de voltijdsen vermindering van de druk en een betere combinatie werk-privé.
De eis tot collectieve arbeidsduurvermindering klinkt op het eerste zicht contra-intuïtief, maar op basis van de beschikbare data lijkt dit de enige maatregel die heel wat positieve effecten tegelijkertijd kan hebben.
De beoogde effecten van deze maatregel zijn: meer instroom in de zorgberoepen, veel minder uitstroom, meer concurrentie met de zuivere for-profit sectoren waar de zorgsector qua loon en extralegale voordelen niet kan aan tippen, meer loon voor de deeltijdsen, eventuele verhoging van de contracturen van de huidige deeltijdsen naar voltijds, een betere werk-privé balans, meer jobtevredenheid …
Deeltijds werk in vast instellingsverband wordt stilletjes aan de regel tegenwoordig in de zorg. Doorgaans worden de overige uren aangevuld/bijgeklust met interim, dagcontracten, projectverpleegkunde, een bijjob, waar men de uren ZELF kiest. Dat is een individuele oplossing voor een collectief probleem. Wij kiezen voor een collectieve oplossing voor een collectief probleem!
De industrialisering/ontmenselijking van de zorg via o.a. doorgedreven digitalisering en toename van een controlerende hiërarchie als antwoord op het groeiende personeelstekort werkt contraproductief. Dit bandwerk zoals in een fabriek werkt vervreemding van de arbeid in de hand; de sector verliest zo zijn ziel.
Bron: socialisme.be
by admin | nov 5, 2024 | Sectoren
“Start nu als huishoudhulp en verdien 2.100 euro netto voor 35 uur werk per week.” Met deze slogan lokt dienstenchequebedrijf Het Poetsbureau honderden sollicitanten. “Het loon expliciet vermelden in een vacature maakt duidelijk dat werken nog steeds loont”, zegt arbeidseconoom Stijn Baert.
Het moet een van de laatste nog bestaande taboes zijn op de werkvloer: je eigen loon en dat van je collega’s. Maar daar wil dienstenchequebedrijf Het Poetsbureau verandering in brengen. In een nieuwe wervingscampagne vermeldt het bedrijf expliciet het loon dat een beginnende poetsman of -vrouw mag verwachten.
Op die manier wil Het Poetsbureau het idee tegengaan dat een huishoudhulp moet leven tegen de armoedegrens. En dat blijkt een groot succes te zijn. Het bedrijf kreeg intussen al 20 procent meer reacties dan gewoonlijk op hun vacatures.
Werken loont
Professor arbeidseconomie Stijn Baert (UGent) vindt het een goed idee om het loon expliciet te vermelden in vacatures. Dat zegt hij in De Wereld Vandaag op Radio 1. “In de jaren 80 moesten mensen strijden om een job. Nu strijden de bedrijven om mensen. Dan springt deze campagne wel in het oog.”
Het maakt het voor werknemers gemakkelijker om verschillende sectoren te vergelijken. En het toont aan dat werken vaak wél loont, zegt Baert. “Die 2.100 euro netto die je bij Het Poetsbureau kunt krijgen, dat is toch een heel stuk meer dan bijvoorbeeld een leefloon van 860 euro.”
Bovendien kan dit ook een positieve impact hebben op de loonkloof tussen mannen en vrouwen. “Mannen zijn vaak betere onderhandelaars. Ze hebben vaak sterkere netwerken en tonen gemiddeld genomen meer lef om over hun loon te gaan onderhandelen. Door het loon op voorhand duidelijk te vermelden, blijft er minder marge over om te onderhandelen.”
Toch ziet professor Baert niet alleen voordelen. Op termijn kan dit een opbod creëren tussen bedrijven. “Voor werknemers is dat natuurlijk interessant, want die kunnen meer verdienen. Voor werkgevers schuilt er wel een gevaar in. In landen waar het loon niet vooraf wordt geafficheerd zullen de lonen misschien niet zo sterk toenemen. De kans bestaat dan dat buitenlandse bedrijven hier voet aan wal krijgen waardoor Belgische bedrijven faillliet gaan. Op het einde van de rit is de werknemer dan opnieuw de dupe.”
Taboe
Het loon vermelden als lokmiddel is al ingeburgerd in verschillende landen, zoals het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten. Toch wordt er in ons land maar zelden gepraat over hoeveel we verdienen. “Uit onderzoek blijkt dat maar 1 op de 3 Vlamingen het loon van zijn beste vriend kent. Slechts 1 op de 2 weet hoeveel zijn directe collega verdient. Er is dus nog veel schroom om over ons loon te praten.”
Verplicht vermelden?
Tegen 2026 moeten alle Europese lidstaten hun loonbeleid hervormen zodat er meer transparantie is over de lonen. De landen moeten er onder andere voor zorgen dat een sollicitant al een idee heeft van het loon dat bij de job hoort.
Maar dat wil volgens Baert niet noodzakelijk zeggen dat het in ons land verplicht zal worden om het loon te vermelden in een vacature. “De landen moeten de Europese richtlijn nog operationaliseren. Hoe de Belgische wetgeving er precies zal uitzien, is nog niet duidelijk.”
Bron: VRT.NWS
by admin | nov 5, 2024 | Economie
Ontslagnemend minister van Energie Tinne Van der Straeten (Groen) gaat er “op dit moment” nog steeds vanuit dat het veelbesproken energie-eiland dat wordt aangelegd voor de Belgische kust meer zal opbrengen dan dat het zal kosten. Dat zegt ze in de Kamercommissie Energie. De minister heeft wel een nieuwe kosten-batenanalyse besteld bij de Belgische energiewaakhond (CREG).
Eind oktober geraakte bekend dat het kostenplaatje van het veelbesproken ‘Prinses Elisabeth-eiland’ ondertussen is opgelopen van 2 tot 7 miljard euro. Het gaat om een energie-eiland dat wordt aangelegd voor de Belgische kust en dat nieuwe windmolenparken op zee moet verbinden met het land.
Op termijn zou het eiland ook moeten aangesloten worden op een internationaal netwerk dat verschillende windmolenparken op de Noordzee verbindt.
Strikt vertrouwelijk
Dat het project veel meer zou kosten dan geraamd, wist Energieminister Tinne Van der Straeten (Groen) eigenlijk al in juni van dit jaar. De Belgische energiewaakhond CREG had haar dat gemeld in een brief. Tijdens een gedachtewisseling met de minister in de Kamercommissie Energie vragen de volksvertegenwoordigers zich af waarom de minister het parlement daar niet over ingelicht heeft.
“De CREG had onderlijnd om de nieuwe cijfers strikt vertrouwelijk te houden”, zegt Van der Straeten daarover. De energiewaakhond zou die vraag gesteld hebben, omdat de nieuwe cijfers impact zouden kunnen hebben op de energiemarkt en de kosten van het project mogelijk nog meer de hoogte zouden ingestuurd worden. “Ik kan als minister niet de verantwoordelijkheid nemen om die vertrouwelijkheid op te heffen.”
Nu de cijfers wel bekend zijn, wordt algemeen de vraag gesteld hoe het nu verder moet met het project. De bijkomende kosten dreigen doorgeschoven te worden naar de consument. Kunnen die kosten nog gedrukt worden? Moeten de plannen aangepast worden? Of moet de stekker er misschien zelfs volledig uit?
“Op dit moment is het voorbarig om de stekker eruit te trekken”, zegt Van der Straeten. Op basis van de cijfers waarover ze nu beschikt, gaat ze ervan uit dat het project nog steeds meer zal opleveren dan dat het zal kosten. “Maar we wachten nog op bijkomende informatie”, geeft ze aan. De minister heeft onder meer een nieuwe kosten-batenanalyse besteld bij de CREG.
Uitstel?
De minister geeft dan ook aan dat ze openstaat voor alternatieve pistes als blijkt dat er aanpassingen moeten gebeuren aan het project. Ze heeft onder meer al aan de CREG, en aan netbeheerder Elia, gevraagd welke impact een eventueel uitstel van het project zou hebben op de bevoorradingszekerheid in ons land. Want die moet wel te allen tijde gegarandeerd blijven, benadrukt de minister.
Volgens Van der Straeten is er ook een belangrijke rol weggelegd voor Europa. Naast de inflatie en de prijs van de grondstoffen is één van de redenen voor de oplopende kost immers de flessenhals die bij de leveranciers is ontstaan door de grote nood aan grootschalige energie-investeringen in heel Europa.
Het debat is nog niet afgelopen. Verschillende fracties vroegen ook een hoorzitting met CREG en netbeheerder Elia.
Bron: VRT.NWS
by admin | nov 5, 2024 | Varia
Er is al 3 jaar op rij geen extra verharding bijgekomen in Vlaanderen. Dat blijkt uit nieuwe cijfers van het Vlaams Departement Omgeving. In 2022 was ruim 15 procent van Vlaanderen verhard, net als in 2021 en 2020. Is de kentering ingezet na een jarenlange stijging? En wat is de situatie in jouw gemeente?
In 2022 was 208.430 hectare van Vlaanderen verhard. Dat is 15,3 procent van de totale oppervlakte. Ook in 2020 en 2021 bedroeg de verhardingsgraad exact 15,3 procent. Er lijkt daarmee een einde te zijn gekomen aan het alsmaar meer verharden van Vlaanderen.
Toch is het volgens het Departement Omgeving nog te vroeg om echte conclusies te trekken. Mogelijk is er een effect van de coronapandemie, toen veel bouwwerven noodgedwongen stillagen. De cijfers van 2023 en 2024 zullen meer duidelijkheid moeten brengen, klinkt het.
Ook professor waterbouwkunde Patrick Willems (KU Leuven) is voorzichtig positief. “Het zou kunnen dat er nog een vertraagd effect van de coronacrisis is, maar ik merk dat de aandacht bij gemeentebesturen toch enorm is gestegen. Iedereen beseft nu dat er iets moet gebeuren aan de verharding.”
“Het is nu te hopen dat de trend zich verderzet en dat we de komende jaren zelfs naar een daling gaan. Maar ik ben zeer tevreden met de cijfers vandaag.”
Verhardingsgraad moet omlaag
Vlaanderen is een van de meest verharde gebieden van Europa. Daardoor kan er minder neerslag in de bodem dringen en loopt Vlaanderen een groter risico op overstromingen. Maar ook op grondwatertekorten, droogte en meer hitte in de steden en dorpskernen.
Verharding?
Verharden is het afdekken van de bodem met kunstmatige materialen. Het grootste deel van de verharding komt van huizen en tuinen (37,6 procent van de verharde oppervlakte), transportinfrastructuur (24,6 procent) en industrie (13,6 procent). Ook waterdoorlatende materialen, zoals kiezels, grasdallen en kunstgras worden bij de verhardingsgraad gerekend.
Het doel van de Vlaamse overheid is om de verhardingsgraad in de gebieden ‘voor menselijk gebruik’ tegen 2050 terug te dringen naar het niveau van 2015. Het gaat dan over woongebieden, industrie- en bedrijventerreinen, transportinfrastructuur en recreatiegebied.
In 2022 was 42,8 procent van die gebieden verhard, tegenover 39,7 procent in 2015. Er moet tegen 2050 dus nog 3,1 procentpunt oppervlakte worden onthard, ofwel zo’n 11.000 hectare of 110 vierkante kilometer.
Voor akkers, bos- en natuurgebied zijn de doelstellingen ambitieuzer. Daar moet de verharding met 20 procent naar beneden tegenover 2015. Toen was 4,8 procent van de open ruimte verhard, tegenover 4,95 procent in 2022.
Waar kan er worden onthard?
Volgens het Departement Omgeving is er nog veel potentieel voor ontharding. Zo kan nog 40.000 hectare aan industrie- en bedrijventerreinen worden onthard zonder dat de werking van de site verstoord moet worden. Er is ook bijna 20.000 kilometer aan Vlaamse wegen “zonder essentiële functie”, zoals verharde bermen en zones tussen wegdelen.
Parkings nemen 0,8 procent van de oppervlakte in Vlaanderen in. En ook burgers kunnen helpen door hun tuin te vergroenen. 27 procent van de tuinoppervlakte is verhard, volgens het Departement Omgeving.
Hoe zit het in jouw gemeente?
138 van de 300 Vlaamse gemeenten hadden in 2022 een verhardingsgraad boven het Vlaamse gemiddelde van 15,3 procent. De verhardingsgraad ligt het hoogst in de gemeenten in de Brusselse en Antwerpse rand en in Antwerpen en Gent.
Ook gemeenten zoals Kuurne, Oostende en Waregem vertonen een verhardingsgraad van meer dan 34 procent. Maar ook meer randstedelijke en landelijke gemeenten, zoals ten noorden van Hasselt, zijn relatief sterk verhard.
Voor cijfers en grafieken, klik op deze link.
Bron: vrt.nws
by admin | nov 5, 2024 | Sectoren
De bekende Nederlandse e-bikefabrikant Stella heeft uitstel van betaling aangevraagd. Dat meldt de Nederlandse krant Financieel Dagblad (FD) en het nieuws wordt bevestigd door de woordvoerder van het bedrijf. Stella telt bijna 50 locaties in Nederland en België.
Stella, een van de bekendste e-bikemerken van Nederland, zit in slechte papieren. De verliezen van het bedrijf zijn zo hoog opgelopen dat het niet langer aan zijn financiële verplichtingen kan voldoen. Eigenaar DM Equity Partners (DMEP) vindt het daarom “niet verantwoord” om er nog meer geld in te pompen.
“Ondanks ondersteuning van zijn aandeelhouder DMEP verwacht Stella niet dat het fietsenbedrijf in de huidige vorm weer structureel winstgevend wordt”, klinkt het in een statement van de e-bikefabrikant.
“Vraag e-bikes neemt af”
De grote verliezen zijn het gevolg van een gedaalde vraag naar elektrische fietsen, en een toenemende concurrentie. “De markt voor elektrische fietsen is al een aantal jaren zeer uitdagend”, aldus het statement. “De vraag neemt af en te grote voorraden en keiharde concurrentie werken fors tegen.”
Volgens het FD kwam het bedrijf ook in de problemen met de fiscus vanwege fouten in btw-aangiftes.
1.000 klanten wachten op fiets
De fabrikant van elektrische fietsen telt 48 filialen in Nederland en België, goed voor zo’n 440 werknemers. In Vlaanderen heeft het bedrijf 9 winkels, onder meer in Kuurne, Kampenhout, Antwerpen, Hasselt en Brugge.
Volgens het FD zijn er nog zo’n 1.000 mensen die wachten op een Stella-fiets. Stella en eigenaar DMEP zeggen er alles aan te doen om deze klanten “tegemoet te komen”. Het is niet duidelijk of er ook Belgische klanten tussen de gedupeerden zitten.
“Stella en aandeelhouder DMEP zullen zich maximaal inspannen om klanten die een aanbetaling hebben gedaan en nog geen fiets hebben ontvangen, tegemoet te komen. Hierbij is Stella nadrukkelijk afhankelijk van overleg met een door de rechtbank te benoemen bewindvoerder. Wij betreuren dat het niet is gelukt Stella een nieuwe, gezonde toekomst te bezorgen.”
Bron: vrt.nws