by admin | jan 9, 2026 | Economie
Werknemers kunnen via hun werkgever sparen voor hun oude dag. Dat wordt ook wel de tweede pensioenpijler genoemd. Ook zelfstandigen kunnen via die pijler geld opzijzetten voor later. Alleen blijkt nu uit een rapport van de financiële waakhond FSMA dat de mannen zicht hebben op een groter pensioenbedrag dan de vrouwen.
Key takeaways
- Mannen met een aanvullend pensioen krijgen op het einde van hun carrière een extra pensioenbedrag van zo’n 92.000 euro. Dat is ongeveer 50.000 euro meer dan wat hun vrouwelijke collega’s ontvangen.
- Het verschil tussen zelfstandigen en werknemers is nog groter en bedraagt meer dan 180.000 euro.
- Bijna 80 procent van de Belgische beroepsbevolking beschikt over een aanvullend pensioen.
Duiding: Wat is de tweede pensioenpijler?
- Dat is een aanvullend pensioen dat bovenop het wettelijke pensioen komt. De werkgevers kunnen maandelijks een deel van het inkomen van een werknemer inhouden om te storten in een groepsverzekering of pensioenfonds. Het betreft een extralegaal voordeel dat de werkgever niet verplicht is om te geven.
- Maar: Sinds 2019 kunnen werknemers zelf via de tweede pensioenpijler sparen voor hun oude dag. De regering heeft toen het vrij aanvullend pensioen voor werknemers (VAPW) in het leven geroepen. Zij kunnen nu zelf een contract afsluiten met een pensioeninstelling voor de opbouw van een aanvullend pensioen.
- Voor zelfstandigen bestaat het Vrij Aanvullend Pensioen voor Zelfstandigen (VAPZ), waarbij de premies fiscaal aftrekbaar zijn als beroepskosten.
- Zelfstandigen met een vennootschap kunnen het VAPZ combineren met een Individuele Pensioentoezegging (IPT), en eenmanszaken kunnen een Pensioenovereenkomst voor Zelfstandigen (POZ) afsluiten voor extra voordelen.
Aanvullend pensioen goed voor pensioenbedrag van ruim 70.000 euro
In het nieuws: 97.680 personen die met pensioen gingen, kregen vorig jaar een aanvullend pensioen uitbetaald. Zij ontvingen gemiddeld 71.631 euro, leert een rapport van de FSMA ons. Er gaan wel grote verschillen schuil achter dat cijfer.
- Zo krijgen mannen (gemiddeld 92.101 euro) een veel hoger pensioenbedrag dan vrouwen (40.313 euro).
- Wouter De Tavernier, pensioenexpert bij de OESO, merkte onlangs nog in een gesprek met VRT NWS op dat de tweede pijler ongelijk verdeeld is tussen mannen en vrouwen. Dat komt deels omdat vrouwen veel minder vaak dan mannen toegang hebben tot de tweede pijler: 48 procent geniet een aanvullend pensioen, tegenover 66 procent van de mannelijke werknemers.
- Uit een rapport van de OESO blijkt overigens dat vrouwen in ons land gemiddeld 29 procent minder pensioen krijgen dan mannen. Daarmee is de pensioenkloof in ons land groter dan het gemiddelde van de OESO (21%).
- Ook tussen de professionele statuten zijn er grote verschillen. Zo beschikt een zelfstandige bedrijfsleider gemiddeld over een kapitaal van 187.734 euro, terwijl een aangeslotene bij een sectorplan voor werknemers het moet stellen met gemiddeld 4.509 euro.
- Het verschil tussen de laagste en hoogste aanvullende pensioenen is nog groter. Het aanvullend pensioen van de aangeslotenen met de tien procent laagste aanvullende pensioenen komt gemiddeld neer op 143 euro, terwijl de aangeslotenen met de tien procent hoogste aanvullende pensioenen gemiddeld een bedrag van 488.756 euro uitbetaald krijgen.
- Nagenoeg alle aanvullende pensioenen (99 procent) werden in 2024 uitbetaald in de vorm van een eenmalig kapitaal.
Bijna 4,6 miljoen Belgen hebben een aanvullend pensioen
Ook dit: Uit het FSMA-rapport blijkt ook dat bij de start van dit jaar 4,56 miljoen Belgen via de tweede pensioenpijler aan het sparen waren voor hun oude dag. Dat komt overeen met 78 procent van de beroepsbevolking. In 2018 was dat 70 procent.
- 86 procent van de mensen met een aanvullend pensioen bouwt pensioenrechten op als werknemer, 7 procent als zelfstandige en 7 procent als werknemer én zelfstandige.
- De opgebouwde pensioenrechten vertegenwoordigen een totaalbedrag van ongeveer 113 miljard euro. Dat is 4 procent meer dan in 2024.
- De opgebouwde pensioenrechten bij de werknemers bedragen 79,5 miljard euro en bij de zelfstandigen 33,5 miljard euro.
bron: businessam.be
by admin | jan 9, 2026 | Economie
De Vlaamse regering behoudt hoogstwaarschijnlijk de jobbonus tot het einde van haar bestuursperiode, nu de federale regering na de recente begrotingsronde haar belastingverlaging op arbeid vertraagt.
“We zullen de jobbonus pas schrappen als de federale lastenverlaging voldoende groot is”, zegt Vlaams minister-president Matthias Diependaele (N-VA) in De zondag. “Dus ja, wellicht blijft de jobbonus behouden tot 2030.” Nochtans was bij de start van de regering-Diependaele afgesproken dat de jobbonus – een premie voor de laagste lonen die kan oplopen tot 700 euro per jaar – zou verdwijnen. Maar los van de twijfels of die maatregel wel effectief mensen aan het werk krijgt en houdt, moest de afschaffing een besparing opleveren van ruim 200 miljoen euro per jaar. Het nut van de jobbonus zou ook achterhaald zijn als de federale regering op haar beurt ook de belastingen op arbeid verlaagt.
Bij de opmaak van de begroting voor 2026 had de Vlaamse regering al besloten om de jobbonus een jaar langer te behouden – kostprijs 228 miljoen euro – maar na de recente federale begrotingsronde maakt Diependaele nu duidelijk dat hij de jobbonus tot het einde van de bestuursperiode wil behouden. Minister van Werk Zuhal Demir (N-VA) zit helemaal op dezelfde lijn. De belofte is immers altijd geweest dat de jobbonus pas verdwijnt als de federale belastingverlaging op arbeid op volle toeren draait. En laat de regering-De Wever die ‘volle toeren’ nu uitgesteld hebben tot 2030.
Het laatste miljard aan belastingverlaging zal pas in 2030 op de loonbriefjes van de werkende Belgen verschijnen. Dat betekent wel dat de Vlaamse regering tot dan elk jaar ruim 200 miljoen euro moet ophoesten die niet voorzien waren. Aan de andere kant levert de uitgestelde federale belastingverlaging de Vlaamse overheid extra inkomsten op, want zowat een kwart van de opbrengst van de personenbelasting wordt via dotaties doorgestort naar de regio’s. Zolang de federale belastingverlaging er niet is, blijft die doorstorting dus op niveau.
Verruimd inkomensbegrip
De beslissing om de jobbonus een jaar langer te behouden wordt jaar na jaar officieel genomen bij de opmaak van de begroting. Voor 2027 zal dat dus ergens volgend jaar in september zijn.
Ondertussen zit de Vlaamse regering volgens het kabinet van viceminister-president Melissa Depraetere (Vooruit) dicht bij een akkoord over het ‘verruimde inkomensbegrip’. Depraetere pakte zondag op VTM uit met het nieuws dat om te beslissen of iemand recht heeft op een studiebeurs of om het tarief van de kinderopvang te bepalen, in de toekomst niet langer enkel naar het loon gekeken zal worden, maar ook naar het dividend dat iemand zichzelf uitkeert uit zijn vennootschap. Of de Vlaamse regering dat dossier vrijdag definitief kan afkloppen, blijft afwachten. “Het komt al een paar weken terug, maar een definitief akkoord is er nog niet”, luidt het elders in de regering.
bron: standaard.be
by admin | jan 9, 2026 | Onderwijs
Aparte lessen godsdienst of niet-confessionele zedenleer zullen dan toch niet volledig geschrapt worden in het officieel onderwijs. In het Vlaams regeerakkoord was er afgesproken om die 2 lesuren vanaf volgend schooljaar te vervangen door een vak waarin alle levensbeschouwingen aan bod komen. Maar dat is niet in lijn met de Grondwet, blijkt nu uit verschillende juridische adviezen.
Het was een opvallende passage in het Vlaamse regeerakkoord: het officieel onderwijs – denk dan aan het provinciaal, stedelijk, gemeentelijk en gemeenschapsonderwijs – heeft het organisatorisch moeilijk om elke leerling les te geven over zijn eigen levensbeschouwing. De oplossing? Een nieuw vak ‘interlevensbeschouwelijke dialoog’ voor alle leerlingen in het officieel basis en secundair onderwijs en geen aparte vakken meer vanaf september ’26.
Juridisch risico
Maar zowel uit intern als extern juridisch advies blijkt nu dat dit voornemen niet in lijn is met de Grondwet en het dus juridisch een risico zou zijn om de aparte lessen levensbeschouwing volledig af te schaffen. Daarover gaf Vlaams minister van Onderwijs Zuhal Demir (N-VA) vandaag meer uitleg in de commissie Onderwijs in het Vlaams Parlement.
Wat staat er in de Grondwet?
Artikel 24, paragraaf 1, zegt: “De scholen ingericht door openbare besturen bieden, tot het einde van de leerplicht, de keuze aan tussen onderricht in een der erkende godsdiensten en de niet-confessionele zedenleer.”
Ouders kunnen in het officieel onderwijs voor hun kinderen dus kiezen tussen Anglicaanse, islamitische, Israëlitische, orthodoxe, rooms-katholieke of protestants-evangelische godsdienst of ze kiezen voor niet-confessionele zedenleer.
In het vrij onderwijs beslist de school zelf welke levensbeschouwing ze aanbiedt, zo geven katholieke scholen bijvoorbeeld rooms-katholieke godsdienst.
Lessen uit het Franstalig onderwijs
Het advies hoeft niet meteen het einde te betekenen van het nieuwe vak ‘interlevensbeschouwelijke dialoog’, een vak dat coalitiepartner Vooruit erg graag ingevoerd ziet.”Want de Grondwet zegt niets over het aantal uren dat aan levensbeschouwelijk onderwijs moet worden besteed”, zegt parlementslid Hannelore Goeman.
In het Franstalig onderwijs zijn bijvoorbeeld de 2 aparte lessen levensbeschouwing al langer hervormd: daar zitten leerlingen nog 1 uur apart per levensbeschouwing, het andere lesuur krijgen ze samen.
Besparing van 100 miljoen euro
Voor Demir is het alleszins belangrijk dat er snel een akkoord komt en duidelijkheid voor de scholen. De afschaffing van de aparte levensbeschouwelijke lessen moest een besparing van 100 miljoen euro opleveren. Die besparing wil de minister nog steeds maximaal proberen te realiseren, bijvoorbeeld door de manier waarop levensbeschouwelijke vakken georganiseerd worden, te vereenvoudigen. De besparing op een ander domein binnen onderwijs zoeken, is ze niet van plan.
Demir hoopt vóór Kerstmis een akkoord te vinden binnen de regering. “Elk voorstel ligt in dit dossier zeer gevoelig. Maar Kerstmis is altijd een goede periode om even tot bezinning te komen.”
bron: vrt.be
by admin | jan 9, 2026 | Varia
Het VRT-programma ‘WinWin’ toonde deze week de rauwe realiteit van de Antwerpse huurmarkt, waar honderden mensen vechten om een dak boven hun hoofd. Wijkplatform 2060 United trekt aan de alarmbel en eist dat de politiek eindelijk stopt met wegkijken van de schrijnende wooncrisis in de wijk.
De beelden in de recente reportage van WinWin op VRT1 lieten weinig aan de verbeelding over. In Antwerpen Noord staan kandidaat-huurders letterlijk met honderden tegelijk in de rij voor een bescheiden woning. Wat voor vele kijkers een schokkende ontdekking was, is voor de bewoners van postcode 2060 de dagelijkse, bittere realiteit.
Een markt volledig op slot
Het wijkplatform 2060 United herkent dit beeld maar al te goed. De krapte op de Vlaamse huurmarkt is nergens zo voelbaar als in deze volkswijk. Gezinnen zitten vast in woningen die ofwel onbetaalbaar, ofwel simpelweg ongeschikt zijn voor bewoning. De markt faalt hier op spectaculaire wijze en laat kwetsbare bewoners in de kou staan.
De woonproblematiek in deze wijk is volgens het platform geen toeval of een tijdelijke dip. Het is het voorspelbare gevolg van jarenlange politieke verwaarlozing. Terwijl de stad groeit en bloeit, lijkt de focus op betaalbaar wonen in de rand van het centrum volledig te zijn vergeten door de beleidsmakers.
Het platform is duidelijk: het is hoog tijd dat de stad haar verantwoordelijkheid opneemt. Er is nood aan een actieve regie over de woonmarkt. Zonder krachtig ingrijpen van de overheid blijven huurders overgeleverd aan de grillen van een falend systeem. De roep om structurele actie klinkt luider dan ooit tevoren.
Harde cijfers achter de crisis
Wanneer we naar de statistieken kijken, wordt de omvang van het probleem pas echt duidelijk. In de hele provincie Antwerpen zijn er gemiddeld 47 kandidaat-huurders voor elke beschikbare woning. In Antwerpen Noord ligt dat aantal nog vele malen hoger. De concurrentie is moordend en drijft de prijzen onvermijdelijk de hoogte in.
De gemiddelde huurprijs in postcode 2060 bedraagt inmiddels 14,41 euro per vierkante meter. Voor een bescheiden appartement van slechts 60 vierkante meter betaal je dus al snel meer dan 860 euro per maand. Dat is exclusief de stijgende kosten voor energie en water. Voor veel gezinnen is dit simpelweg niet langer op te brengen.
In Antwerpen Noord is de afhankelijkheid van de huurmarkt enorm. Bijna twee op de drie inwoners (64 procent) huurt een woning. Dat is aanzienlijk meer dan het stedelijke gemiddelde, waar ongeveer de helft van de gezinnen huurt. De druk op deze specifieke markt is dus gigantisch, terwijl het aanbod van kwalitatieve woningen stagneert.
Ondanks deze enorme nood is het aandeel sociale huurwoningen in de wijk bedroevend laag. Amper 11,6 procent van het woningbestand bestaat uit sociale huur. Dit betekent dat de overgrote meerderheid van de bewoners aangewezen is op de private huurmarkt, waar de prijzen blijven stijgen en de kwaliteit vaak te wensen overlaat.
Verouderde woningen en kinderarmoede
De kwaliteit van het woningbestand in 2060 is een bron van grote zorg. Liefst 59 procent van de huurwoningen in de wijk dateert van voor 1945. Bovendien is aan ruim 40 procent van de huurwoningen sinds 1960 nauwelijks nog iets gewijzigd. Dit wijst op een enorme nood aan renovatie en modernisering.
Veel bewoners leven hierdoor in verouderde, vochtige of slecht geïsoleerde panden. Dit heeft directe gevolgen voor de volksgezondheid. In een wijk waar meer dan 50 procent van de kinderen opgroeit in kansarmoede, is de impact van slechte huisvesting extra hard. Zij groeien op in ongezonde of uiterst onstabiele omstandigheden die hun toekomst belasten.
De instabiliteit op de woonmarkt vertaalt zich ook in een hoge verhuisintensiteit. In Antwerpen Noord bedraagt deze 36 procent, tegenover bijna 20 procent in de rest van de stad. Mensen verhuizen niet uit luxe, maar vaak uit noodzaak omdat hun woning onbewoonbaar is, of de huur plotseling onbetaalbaar wordt.
Deze cijfers schetsen het beeld van een wijk onder hoogspanning. Het is een “stresstest” voor het stedelijke beleid, zoals 2060 United het omschrijft. Als we de wooncrisis hier niet kunnen oplossen, waar dan wel? De huidige aanpak schiet schromelijk tekort om deze diepgewortelde problemen structureel aan te pakken.
Oproep tot actieve regie
Wijkplatform 2060 United pleit voor een radicale omslag in de aanpak. Er is nood aan een gebiedsgericht woonbeleidsplan voor de hele wijk. Dit plan moet focussen op renovatie, het bestrijden van leegstand en het aanpakken van huisjesmelkerij. Er is meer ambitie en vooral veel meer budget nodig om dit te realiseren.
Een van de speerpunten is een actieplan tegen structurele leegstand. Panden die nu staan te verkommeren, moeten via handhaving en sociale herbestemming weer op de markt komen. Het is onaanvaardbaar dat er woningen leegstaan, terwijl honderden mensen op straat staan te drummen voor een klein appartement.
Daarnaast wordt er gekeken naar sociale innovatie. Denk aan projecten zoals doorgangswonen, co-housing en specifieke budgethuurformules voor wie net uit de boot valt voor een sociale woning. Het doel is een eerlijke herverdeling van woonbudgetten op basis van de werkelijke bevolkingsdruk en de objectieve nood in de wijk.
Ook de strijd tegen discriminatie is essentieel. Te vaak krijgen kandidaat-huurders geen eerlijke kans vanwege hun afkomst of inkomen. 2060 United eist maatregelen die ervoor zorgen dat iedereen gelijke kansen krijgt op de huurmarkt. Zonder deze bescherming blijven de meest kwetsbare groepen altijd achteraan in de rij staan.
Investeren in mens en buurt
Het platform verzet zich fel tegen de negatieve stempel van ‘probleemwijk’. Antwerpen Noord is een buurt met een enorm potentieel en een sterke onderlinge solidariteit. De bevolkingsdichtheid is er vijf keer hoger dan elders in de stad, wat de wijk levendig maakt, maar ook extra druk legt op de publieke ruimte.
Hoewel er in sommige buurten zeven keer meer kinderen opgroeien dan elders, blijven de publieke investeringen per inwoner tot in 2060 structureel lager. Dit moet veranderen. De wijk heeft alles in zich om een bruisende, diverse en solidaire buurt te zijn, maar dat vraagt om politieke keuzes die verder gaan dan mooie woorden.
Een groot probleem is het zogenaamde uitdrijvingseffect. ‘Sociale klimmers’ die in de wijk willen blijven wonen, vertrekken vaak bij gebrek aan positieve investeringen en kwalitatieve woningen. Hierdoor verdwijnt een deel van de sociale mix, die juist zo belangrijk is voor de veerkracht van een diverse volkswijk als deze.
Het platform vraagt daarom om concrete daden in de budgetten. Het is niet genoeg om een passage over wonen in een bestuursakkoord te zetten. Er moeten projecten en regels komen die de huurder beschermen en de buurt versterken. De focus moet liggen op het behouden van mensen in hun eigen vertrouwde omgeving.
Echt beleid nodig
De uitzending van WinWin heeft de crisis eindelijk weer op de publieke agenda gezet. Maar voor 2060 United mag het daar niet stoppen. De beelden moeten vertaald worden naar zichtbaar en gedragen beleid op alle bestuursniveaus. Wie de wooncrisis in Antwerpen echt wil aanpakken, moet beginnen waar de druk het hoogst is.
Het wijkplatform reikt expliciet de hand aan het stadsbestuur. Ze willen samen bouwen aan een leefbare, kansrijke en veilige stad voor iedereen. Als onafhankelijk, data-gedreven platform van ervaringsdeskundigen hebben zij de kennis in huis om mee te denken over echte oplossingen die vertrekken vanuit de bewoners zelf.
2060 United vertegenwoordigt inmiddels 65 buurtgroepen en organisaties. Hun boodschap is helder: het is tijd voor actie. Betaalbaar en kwalitatief wonen is een basisrecht, geen gunst. De verwaarlozing van Antwerpen Noord moet stoppen, zodat iedereen zich er echt thuis kan voelen.
De strijd voor een rechtvaardig woonbeleid in Antwerpen Noord is een strijd voor de ziel van de stad. Het gaat over de vraag in wat voor stad we willen leven: een stad die haar bewoners aan hun lot overlaat, of een stad die kiest voor solidariteit en een menswaardig dak voor iedereen.
Bron: dewereldmorgen.be
by admin | jan 9, 2026 | Onderwijs
Lezer Hubert Barbary uit Waregem is het eens met Zuhal Demir, minister van Onderwijs, dat het onderwijs hervormd moet worden. ‘Leerlingen worden te veel gepamperd.’
Ik ben niet de grootste fan van minister van Onderwijs Zuhal Demir (N-VA), maar ze heeft overschot van gelijk dat ze het onderwijs grondig wil hervormen.
In heel Europa is er geen enkel bedrijf en geen enkele openbare dienst waar in de zomer twee maanden vakantie wordt genomen, in de herfst en eind februari nog eens een week, en twee weken met Kerstmis en met Pasen. Als je dat zou doen, ligt het hele continent plat. Maar blijkbaar vinden de leerkrachten dat ze daar recht op hebben. Daarnaast worden de feestdagen royaal overbrugd.
Ik wil gerust aannemen dat er nog veel gemotiveerde leerkrachten zijn die het beste van zichzelf geven, maar we stellen toch vast dat het niveau jaar na jaar daalt.
Ik stel voor om de zomervakantie te beperken tot één maand, de kerst- en de paasvakantie telkens tot één week. Gebruik de extra tijd om lessen te herhalen.
De leerlingen en scholieren zullen later ook niet zoveel vakantie krijgen bij hun werkgever. Dan kun je ze maar beter voorbereiden op het echte leven. Nu worden ze te veel gepamperd en niet klaargestoomd voor de werkvloer.
Ten slotte zouden meer mensen uit het bedrijfsleven af en toe les kunnen geven. Dan raken de leerlingen sneller vertrouwd met wat hun te wachten staat en zo los je ook het nijpende tekort aan onderwijzend personeel voor een deel op.
Hubert Barbary, Waregem.
Bron: humo.be
