Anders (vroeger Open-VLD) blijft zakken in de peilingen
Hoe Open-VLD de energiesector verkocht.
De regering van Guy Verhofstadt was politiek betrokken in de periode waarin Electrabel volledig in Franse handen kwam.
Hoe kwam Electrabel in Franse handen?
Electrabel was oorspronkelijk een Belgisch energiebedrijf, maar zat al decennialang in een ingewikkelde aandeelhoudersstructuur rond de Société Générale de Belgique (Generale Maatschappij). In de jaren 80 en 90 kreeg de Franse groep Suez steeds meer controle over die Belgische holdings.
Belangrijke stappen:
• 1998: Suez neemt de Generale Maatschappij volledig over. Daardoor krijgt Suez indirect controle over Electrabel.
• 2005-2007: Suez koopt ook de resterende aandelen van Electrabel op en wordt volledig eigenaar. Electrabel verdwijnt van de beurs.
• 2008: Suez fuseert met Gaz de France tot GDF Suez, het latere Engie. Daardoor wordt Electrabel uiteindelijk onderdeel van Engie.
Welke rol speelde Verhofstadt?
Guy Verhofstadt was premier van 1999 tot 2008. Dat betekent dat hij aan het roer stond tijdens de cruciale periode waarin Suez de laatste aandelen van Electrabel verwierf.
Maar:
• Electrabel was toen geen staatsbedrijf dat de regering rechtstreeks kon verkopen.
• Het bedrijf was al grotendeels gecontroleerd door Suez vóór Verhofstadt premier werd.
• De echte machtsverschuiving naar Franse controle begon al onder eerdere regeringen, vooral in de jaren 80 en 90.
• de Belgische overheid juridisch beperkte mogelijkheden had om een private overname tegen te houden.
Samengevat
Een vaak gehoorde uitspraak is:
“Verhofstadt heeft Electrabel aan de Fransen verkocht.
Electrabel kwam geleidelijk in Franse handen via de overname van de Generale Maatschappij en de opbouw van Suez als meerderheidsaandeelhouder. Onder de regering-Verhofstadt werd dat proces voltooid doordat Suez de resterende aandelen van Electrabel verwierf en het bedrijf van de beurs haalde.
Een andere frats van Verhofstadt is de verkoop van het Belgisch goud.
De Belgische goudverkopen gebeurden vooral in de jaren 90 en begin jaren 2000. Een groot deel van de verkopen gebeurde tijdens de regering Guy Verhofstadt.
Historische gegevens:
• toen had België ongeveer 1.000 ton goud;
• werden in 1989, 1992, 1995 en 1996 grote hoeveelheden verkocht;
• daalde de voorraad uiteindelijk tot ongeveer 300 ton en later tot ongeveer 227 ton
In de jaren 90 noteerde goud vaak rond 250 à 400 dollar per ounce. Ondertussen bereikte goud de prijs van 5500 dollars per ounce. Goud is vooral belangrijk in tijden van geopolitieke spanningen, oorlog, en oplopende inflatie.
Hoeveel zou dat goud vandaag waard zijn?
Een ruwe schatting:
• België verkocht sinds eind jaren 80 ongeveer 700 à 800 ton goud.
• Tegen de huidige goudprijs vertegenwoordigt 1 ton goud ruwweg 90 à 120 miljoen euro.
• Dat betekent dat die verkochte hoeveelheid vandaag ongeveer 120 miljard euro waard zou geweest zijn.
Waarom blijft dit politiek gevoelig?
Omdat veel mensen kijken naar het verschil tussen:
• de relatief lage verkoopprijzen toen;
• en de enorme goudwaarde vandaag.
Daardoor ontstaat de indruk dat België een strategische reserve heeft weggegeven net vóór goud opnieuw een belangrijk financieel en geopolitiek actief werd.
Ondertussen hebben de Open-VLD-kiezers wel begrepen dat het “Anders” moet en ze keren massaal de rug naar die blauwe partij die alleen maar aan eigenbelang en winst denkt. Anders blijft dalen in de peilingen.