by admin | feb 1, 2025 | Verkiezingen 2024
Wanneer aandacht gevraagd wordt voor de ernst van de ecologische crisis, luidt zijn antwoord steeds dat we niet mogen doemdenken, maar ondertussen stuurt Bart De Wever wel het ene doembericht na het andere de wereld in over de begroting en de betaalbaarheid van de pensioenen.
Iedereen die zich zorgen maakt om de ecologische crisis, kent het riedeltje dat vanuit de N-VA de wereld is ingestuurd en ondertussen een dominante plaats heeft ingenomen in het maatschappelijk debat: we mogen niet doemdenken.
Wie met cijfers en wetenschappelijke studies komt aanzwaaien, krijgt als repliek dat het allemaal wel kan zijn, maar dat het ook belangrijk is dat ‘de mensen mee zijn’. De N-VA pleit voor ‘klimaatrealisme’, en realisme betekent vooral dat alles ‘haalbaar en betaalbaar’ moet blijven.
Contrast
Hoe groot is het contrast met de discussie over de begroting, die nu een centrale plaats inneemt in het debat over de regeringsvorming. Plots klinkt het dat er nu eenmaal onpopulaire maatregelen nodig zijn omwille van de zogenaamde ‘pensioenbom’ die op ons afkomt.
Waar men, wanneer het gaat over klimaatambitie, bij de Europese Unie wil lobbyen om de doelstellingen naar beneden bij te stellen, doet men bij de begroting niet alleen alsof die doelstellingen in steen gebeiteld zijn, maar ook alsof er maar één manier is om die te halen: de hunne.
Een symbolische vermogensbelasting kan eventueel om de pil te doen slikken, maar de grote inspanning wil men laten leveren door het werkende deel van de bevolking. Besparingen in de gezondheidszorg en de sociale zekerheid, de afbraak van publieke diensten en de blokkering van de lonen worden op die manier voorgesteld als onvermijdelijk.
Of ‘de mensen mee zijn’ en of het allemaal ‘haalbaar en betaalbaar’ is, doet er dan niet meer toe. De economische realiteit is wat ze is, en het enige dat de politiek kan doen, is uitvoeren wat economisch noodzakelijk heet te zijn.
Zelf gecreëerde realiteit
Nochtans is die economische realiteit helemaal niet zo politiek neutraal als ze wordt voorgesteld. De begrotingsnormen waarvan men doet alsof ze als een soort van absolute geboden uit de hemel zijn komen te vallen, zijn in het Europees Parlement gewoon door diezelfde partijen gestemd die er zich nu achter verschuilen. Die stemming ging overigens gepaard met protest van heel wat gerenommeerde economen die waarschuwden voor de nadelige effecten van de regels op de economische groei.
“De grootste bedreiging voor de Europese democratie is dat een minderheidscoalitie van noordelijke staten een ongepaste fiscale discipline door de strot duwt van een meerderheid van de Europese kiezers”, zo waarschuwde Nobelprijswinnaar en professor economie Joseph Stiglitz toen.
Zelfs als je de begrotingsnormen buiten het politieke debat houdt, zijn de tekorten die nu moeten worden opgevuld, ook door diezelfde partijen zelf gecreëerd, die nu doen alsof we op de rand van de afgrond staan. De afgelopen decennia is de steun aan bedrijven via onder andere loonsubsidies en kortingen op werkgeversbijdragen opgelopen tot zo’n 17 miljard euro. Het zijn net die miljarden die de overheid vandaag tekortkomt.
Oorlogskoorts
Het was de regering-Michel, gedomineerd door schaduwpremier Bart De Wever, die met een niet-gedekte taxshift de inkomsten voor de sociale zekerheid deed zakken. Als we de gelekte supernota mogen geloven, wil men daar nog een schepje bovenop doen met alweer miljarden aan belastingverlagingen voor bedrijven. Bovendien voorziet men grote bijkomende investeringen in het leger, die uiteraard worden voorgesteld als noodzakelijk.
Wanneer het gaat om opvang van vluchtelingen of het bereiken van de klimaatdoelstellingen, klinkt het dat België niet alle problemen van de wereld kan opvangen. In het kader van de oorlogskoorts en de toenemende militariseringscampagne van de NAVO daarentegen is het natuurlijk absoluut noodzakelijk dat we ‘solidair’ zijn met onze bondgenoten en ons steentje bijdragen aan de opbouw van een arsenaal aan wapens dat de wereld kan vernietigen.
Welke realiteit?
Taal is niet neutraal. De taal die men spreekt, zo leerde Jan Blommaert de sociale beweging in Vlaanderen, verraadt het standpunt waaruit gesproken wordt.
Wanneer men spreekt over het verlagen van ‘loonlasten’, dan spreekt men niet vanuit het standpunt van de werkende mensen, die meestal wel graag loon ontvangen. Dan spreekt men vanuit het standpunt van de bedrijven die deze lonen moeten uitbetalen. Het is ook dit standpunt van waaruit gesproken wordt dat verklaart wat men als ‘realistisch’ gaat beschouwen en wat als ‘doemdenken’ wordt beschouwd.
Wanneer men het heeft over ‘de pensioenbom’ die op ons afkomt, dan spreekt men niet vanuit het standpunt van de gepensioneerden voor wie een pensioen een welverdiende rust is. En dus vertrekt men ook niet vanuit de ‘realiteit’ van de mensen met zware beroepen voor wie tot 67 jaar werken, om dan ook nog eens minder pensioen te krijgen, gewoon niet realistisch is.
Wanneer men zegt dat we niet mogen ‘doemdenken’, dan vertrekt men niet vanuit het standpunt van de slachtoffers van overstromingen en bosbranden die door de klimaatverandering alsmaar toenemen. Wanneer men zegt dat klimaatbeleid vooral ‘realistisch’ moet zijn, dan heeft men het niet over de ecologische realiteit. Waar men het over heeft, is dat een aanpak van de ecologische crisis niet compatibel is met een bepaalde economische realiteit.
Wiens economie?
Voor wie iets van het maatschappelijk debat wil begrijpen, is dat inzicht essentieel: de realiteit van waaruit de dominante stemmen in het debat spreken, is die van de economische realiteit zoals die ervaren wordt door de machtige economische spelers, door het kapitaal.
Als het vandaag als de enige realistische optie wordt gezien om te besparen op de sociale zekerheid, publieke diensten af te breken, de lonen te blokkeren, massaal te investeren in het leger en wat klimaat betreft de pauzeknop in te duwen, dan is dat omdat deze maatregelen als noodzakelijk worden beschouwd voor het beschermen van ‘de economie’.
De vraag die zich echter opdringt, is dat als wat goed is voor ‘de economie’ de planeet waar die economie op gebouwd is verwoest en de arbeiders die deze economie doen draaien verarmt, over wiens economie heeft men het dan eigenlijk?
En wordt het misschien niet stilaan tijd om na te gaan denken over hoe die economie in dienst kan worden gesteld van de samenleving, in plaats van dat de samenleving volledig in dienst komt te staan van die economie?
Bron: dewereldmorgen.be
by admin | jan 12, 2025 | Verkiezingen 2024
Tweede mobilisatie tegen afbraakregering Arizona
Nu maandag 13 januari om 10 uur is er in Brussel op het Albertinaplein (Brussel-Centraal) een betoging om de plannen van de Arizona-partijen een halt toe te roepen. Dit is de tweede ronde van de mobilisatie, na de succesvolle actie op 13 december. Op 13 februari gaat het verzet verder met een grote betoging.
Leden van verschillende vakbonden tijdens de actie tegen de toekomstige Arizona-regering op 13 december 2024 in Brussel.
De vakbonden hebben, met de steun van het middenveld, een actieplan opgesteld om een duidelijke boodschap te sturen naar de partijen die onderhandelen over een regering: wij laten ons niet doen. Net als op 13 december, zullen we met de PVDA aanwezig zijn. We roepen onze leden en sympathisanten op om actief deel te nemen aan deze sociale mobilisatie.
Het motto van Arizona: “Er is geen alternatief”
De Arizona-onderhandelaars proberen de publieke opinie voor te bereiden op een bittere pil. Hun boodschap hebben we al vaker gehoord: “Iedereen moet een inspanning leveren”, “We leven boven onze stand”, “We moeten de broekriem aanhalen”…
Bart De Wever zegt het onomwonden: “We kunnen gewoon geen cadeaus meer uitdelen. Integendeel, we gaan er moeten afpakken. Verworvenheden zullen worden teruggeschroefd, evidenties op de helling gezet. Er zal langer moeten worden gewerkt, er zal een flexibeler arbeidsrecht moeten komen, pensioenrechten zullen moeilijker opgebouwd worden dan vroeger.”
Sammy Mahdi (CD&V) en Frank Vandenbroucke (Vooruit) gaan daarin mee: “Iedereen zal inspanningen moeten leveren.”
Hetzelfde geldt voor Maxime Prévot (Les Engagés): “De wereld van gisteren zal morgen niet meer bestaan. (…) We moeten de bladzijde over verworven rechten en privileges omslaan.”
Het motto van de sociale beweging: “Er zijn alternatieven, jullie maatregelen zijn geen natuurwetten”
“De plannen van De Wever zijn politiek-ideologische keuzes. Wij hebben andere prioriteiten, in lijn met de behoeften van de werkende klasse en het collectief”, zegt Ann Vermorgen, voorzitter van het ACV.
Onze pensioenen zijn absoluut betaalbaar. We moeten respect hebben voor het werk van de mensen in zowel de private sector als de openbare diensten. De werknemers betalen elke maand bijdragen aan de sociale zekerheid om hun pensioenen te betalen. Het moet gedaan zijn met die zomaar af tepakken! Als we deze diefstal stoppen, zijn alle pensioenen van het land betaalbaar.
Pak de echte privileges aan
De echte privileges – die de Arizona-partijen weigeren aan te pakken – zijn die van de superrijken en van de politici. In vijf dagen tijd verdient de CEO van een Bel20-bedrijf wat een werknemer op een heel jaar verdient.Toch zijn het de werknemers die een loonblokkering opgelegd krijgen.
Miljardairs betalen nog steeds geen belasting op hun vermogen, terwijl sommige politici een pensioen opstrijken van meer dan 8.000 euro. Maar Arizona zwijgt over deze privileges.
De wet van de straat of van de Wetstraat?
“Wat links heeft verloren bij de verkiezingen, zal het proberen terug te winnen op straat”, zei MR-partijvoorzitter Georges-Louis Bouchez.
De Arizona-partijen willen het recht op betogen inperken en de vakbonden verzwakken.
Maar zoals Thierry Bodson, voorzitter van het ABVV, opmerkt: “We leven in een land waar 3,5 miljoen werknemers uit vrije wil hebben besloten om lid te worden van een vakbond. Vakbonden vertegenwoordigen de wereld van de arbeid in al haar diversiteit. (…) Wij zijn een tegenmacht.” Fundamentele rechten zoals stemrecht, betaalde vakantie en sociale zekerheid werden allemaal op straat afgedwongen. Deze sociale dynamiek is de pijler van onze democratie, en Arizona probeert die te breken. Maar het is die dynamiek die de plannen van Arizona zal tegenhouden.
Bron: PVDA
by admin | jan 11, 2025 | Verkiezingen 2024
Analyse – Marc Vandepitte
De mainstream media omschrijven Donald Trump vaak als ‘populist’, maar daarmee onderschatten ze de ernst en het gevaar van wat zich in de VS aan het afspelen is.
In de mainstream media wordt Donald Trump vaak afgeschilderd als een populist en autoritair figuur. Om zijn politieke opvattingen te omschrijven gebruiken ze woorden als radicaal rechts, nieuw rechts, illiberaal, alt-right en hier en daar ook extreemrechts.
Maar, wordt met die terminologie de ernst en het gevaar van het fenomeen Trump wel voldoende weergeven? Diezelfde media hebben in het verleden heel wat van zijn extremistische opvattingen genormaliseerd en bij een breder publiek acceptabel gemaakt.
Is het niet correcter om het woord fascisme te gebruiken om Trump te omschrijven? Om die vraag te beantwoorden overlopen we negen kenmerken[1] van het historisch fascisme van Hitler en Mussolini en bekijken we of en in welke mate er vandaag parallellen zijn met het project van Trump. De lezer kan dan zelf oordelen.
1. Ultranationalisme en witte suprematie
De nazi’s beschouwden de ‘Arische’ mens als het toppunt van menselijke beschaving en zagen andere groepen, zoals Joden, Roma, Slaven en mensen van Afrikaanse afkomst, als inferieur of zelfs niet-menselijk. Deze raciale hiërarchie lag aan de basis van het beleid van de Holocaust, waarbij miljoenen werden vervolgd en vermoord.
Onder invloed van nazi-Duitsland nam Mussolini de witte supremacistische ideeën over. De Italiaanse rassenwetten discrimineerden Joden en andere niet-witte groepen, verboden gemengde huwelijken en promootten de superioriteit van de ‘Italiaanse’ blanke bevolking. In de Italiaanse kolonies voerden de fascisten een racistische politiek om Europese superioriteit te benadrukken en de lokale bevolking te onderdrukken.
De toespraken van Trump worden gekenmerkt door de ontmenselijking van gekleurde immigranten. Hij ziet moslims en Latijns-Amerikaanse immigranten als een bedreiging voor de natie. Hij omarmt anti-zwarte stereotypen en suggereert dat gekleurde vrouwen die kritiek op hem hebben geen echte Amerikanen zijn.
Op die manier wakkert hij de gewelddadige onderdrukking van minderheden aan. Daarnaast heeft hij in het verleden herhaaldelijk witte supremacisten en andere neofascisten het hof gemaakt.
Trump is van plan om de grootste massadeportatie van migranten zonder papieren in de geschiedenis van de VS te ontketenen. Langs de zuidelijke grens wil hij enorme detentiekampen bouwen en de grensmuur voltooien. Ook wil hij de toegang verbieden tot de VS voor mensen uit bepaalde landen met een moslimmeerderheid.
2. Militarisme
Twee jaar voor Mussolini de macht greep telde zijn beweging van Zwarthemden 200.000 leden. Bij zijn machtsovername in 1933 kon Hitler rekenen op 400.000 Bruinhemden.
De paramilitaire groepen in de VS tellen op dit moment zo’n 50.000 leden, voornamelijk witte supremacisten en rechtsextremisten en neofascisten. Sommigen onder hen beschikken over zware wapens. Ze gebruiken vaak geweld tegen demonstranten, wat doet denken aan de fascistische knokploegen in de jaren dertig.
Trump heeft aangekondigd dat hij in de toekomst militairen wil inzetten tegen demonstranten en migranten. Ook denkt hij eraan om federale troepen te mobiliseren in door Democraten gecontroleerde steden.
Zijn brutaal en provocerend taalgebruik stimuleert een cultus van geweld. In 2016 zei hij: “Ik zou midden op Fifth Avenue kunnen staan en iemand neerschieten, en ik zou geen kiezers verliezen”.
3. Oorlog en imperialisme
Mussolini omschreef pacifisme als zwak, oorlog als edel en moedig. Imperialistische expansie was nodig om het keizerlijke verleden van het Romeinse Rijk terug te winnen. Hitler verbond zijn imperialisme aan raciale ideologie en wereldwijde dominantie. Beide leiders transformeerden hun staten tot agressieve expansiemachten en oorlogsmachines, met de bekende gevolgen.
Op het wereldtoneel is de VS zijn overheersende positie aan het verliezen. Trump wil dat tegengaan en de grootsheid en oppermacht van de VS herstellen. De hoofdslogan van zijn campagne is niet toevallig ‘Make America Great Again’ (MAGA).
Om die suprematie van de VS te behouden stuurt Trump aan op beduidend meer militaire uitgaven. Aan de NAVO-bondgenoten suggereert hij om hun defensie-uitgaven fors te verhogen tot 4 procent van hun bnp. Tijdens zijn eerste ambtstermijn trok Trump de VS al terug uit verschillende wapenbeheersingsverdragen. Een Trump-regering zal het New Startverdrag, dat langeafstandsraketten beperkt en in 2026 afloopt, waarschijnlijk niet vernieuwen.[2]
Net als bij zijn vorige ambtstermijn zit zijn nieuwe kabinet vol met oorlogszuchtige figuren. Zijn minister van Defensie heeft tattoos die verwijzen naar de kruisvaarten en hij wil dat Trump Iran bombardeert. Zijn veiligheidsadviseur Mike Waltz zegt dat het Amerikaanse leger zich moet voorbereiden op oorlog met zowel China als Iran. Zijn nieuwe minister van Buitenlandse Zaken, Marco Rubio, wilde een militaire invasie in Venezuela en wil de invloed van China in Latijns-Amerika indammen.
Om de confrontatie met China ten volle aan te gaan, is het nodig dat de VS minder actief is in Europa en het Midden-Oosten, zodat het meer middelen kan vrijmaken in Azië. Dat is de reden waarom de oorlog in Oekraïne zo snel mogelijk moet stoppen en waarom Europa zelf meer voor zijn veiligheid moet zorgen. Met Trump aan de macht komt een oorlog tegen Iran en/of China dichterbij.
4. Personencultus en massahysterie
Onder Hitler en Mussolini speelden personencultus en massahysterie een belangrijke rol in het versterken van hun machtspositie en het mobiliseren van de bevolking. Op basis van het Führerprincipe werd Hitler neergezet als de onfeilbare leider van Duitsland, het middelpunt van de natie en het volk. Mussolini cultiveerde een imago van onfeilbare kracht en mannelijke vitaliteit.
Door zich als sterke leiders te presenteren en massale collectieve bijeenkomsten te orkestreren, hadden ze een grote impact op de bevolking en wisten zij hun hun dictaturen te versterken.
Trump heeft zichzelf gepositioneerd als een “redder” van de VS, een unieke figuur die de natie beschermt tegen dreigingen van “radicale linkse” politici, “globalisten”, en buitenlandse invloeden. Hij noemt zichzelf de “uitverkorene”.
Van zijn aanhangers eist hij onvoorwaardelijke loyaliteit en die krijgt hij ook. Bijna twee derde van zijn aanhangers uit fanatieke steun voor hem. Driekwart van zijn achterban hechtte geloof aan zijn bewering dat de verkiezingen in 2020 gestolen waren.
De massabijeenkomsten van Trump trekken enorme aantallen mensen aan en zijn sterk gericht op hem als individu. Ze benadrukken ook de persoonlijke connectie tussen hem en zijn volgers. Beelden en memorabilia, zoals MAGA-petjes en vlaggen met zijn naam, versterken dit beeld van persoonlijke toewijding.
5. Fake news en samenzweringstheorieën
Zowel Adolf Hitler als Benito Mussolini maakten gebruik van propaganda, gemanipuleerde informatie en samenzweringstheorieën om hun ideologieën te verspreiden, tegenstanders in diskrediet te brengen en massale steun te mobiliseren. Ze konden dat doen via de controle van media.
Goebbels, minister van Propaganda onder Hitler zei: “Als je een grote leugen vertelt en die vaak genoeg herhaalt, zullen mensen hem uiteindelijk geloven”. De persoonlijkheidscultus van beide fascisten ging gepaard met ongebreideld anti-intellectualisme en het omarmen van samenzweringstheorieën.
Sinds Trump president werd in 2016 spreekt men van het post-truth-tijdperk. Tijdens zijn eerste ambtstermijn lanceerde hij dagelijks gemiddeld meer dan zeven leugens of misleidende beweringen.
Trump verspreidt ook regelmatig samenzweringstheorieën. Zo bijvoorbeeld de extreemrechtse complottheorie QAnon die stelt dat elites een wereldwijde pedofilienetwerk zouden runnen. Een groot deel van zijn aanhang gelooft daarin. Trump noemde QAnon-aanhangers onder meer “mensen die van ons land houden”.
Voor zijn leugens kan Trump onder andere rekenen op het kanaal X van zijn goede vriend Elon Musk. Trump heeft er 95 miljoen volgers. De laatste twaalf jaar tweette hij ongeveer 57.000 keer. Musk, die een van zijn belangrijkste propagandisten is geworden, heeft zelf 157 miljoen volgers en tweette sinds eind 2013 38.000 maal.
Daarnaast kan Trump voor zijn propaganda ook nog rekenen op Fox News, een van de meest prominente en invloedrijke televisiekanalen in de VS.
6. Uitschakelen van tegenstanders en oppositie
Zowel Hitler als Mussolini maakten het onmogelijk voor oppositiepartijen, vakbonden of individuele critici om effectief te opereren. Hitler gebruikte de Sturmabteilung (SA) en later de Schutzstaffel (SS) om politieke tegenstanders, zoals communisten en sociaaldemocraten, te intimideren, in elkaar te slaan of te vermoorden.
Mussolini’s fascistische knokploegen gebruikten geweld en intimidatie tegen socialisten, communisten en andere tegenstanders. Ze vielen vakbondsbijeenkomsten aan, vernietigden krantenredacties en pleegden moordaanslagen.
In beide regimes werden democratische structuren afgebroken door middel van wetten of decreten. De pers werd strikt gecontroleerd, en kritiek op het beleid werd verboden.
Donald Trump heeft gezegd dat hij zijn politieke vijanden zal vervolgen als hij verkozen zal zijn. Naast politieke tegenstanders zijn er ook plannen om journalisten aan te klagen. Tegen relschoppers of demonstranten wil hij militairen inzetten.
Om ongestoord te kunnen regeren wil hij de hoogste rangen van de regering zuiveren. Er zijn plannen om ongeveer 50.000 ambtenaren te ontslaan en aan alle federale ambtenaren een loyaliteitstest op te leggen. Sommigen in het Pentagon vrezen dat Trump autoritaire figuren zal aanstellen in de topfuncties van de inlichtingendiensten en het leger.
Zoals bij zijn eerste ambtstermijn zal hij zoveel mogelijk volgzame rechters benoemen. Op onafhankelijke instellingen wil hij greep krijgen en denkt hij eraan om zo nodig subsidies af te schaffen.
7. Anticommunisme
Zowel Hitler als Mussolini waren uitgesproken anticommunistisch. Hun vijandigheid tegenover het communisme speelde een centrale rol in hun ideologie en politieke strategieën.
Onder Hitler waren de communisten een van de eerste groepen die naar concentratiekampen werden gestuurd. De nazi’s zagen hen als staatsvijanden die volledig moesten worden uitgeroeid. Mussolini’s Zwarthemden voerden aanvallen uit op communistische en socialistische organisaties.
Hitlers buitenlandse agressie was in de eerste plaats gericht tegen de Sovjet-Unie. Nazi-Duitsland beschouwde de invasie van de Sovjet-Unie (Operatie Barbarossa) als een ideologische kruistocht tegen het bolsjewisme. Daar vielen ook de meeste slachtoffers: 27 miljoen Sovjetburgers en 3 tot 4 miljoen Duitse soldaten.
Donald Trump spreekt zich regelmatig uit tegen het communisme en gebruikte de term om kritiek te uiten op politieke tegenstanders en ideologieën waartegen hij zich verzet. De strijd tegen de “tirannie in het buitenland” is zinloos zolang de marxisten in eigen land niet verslagen zijn.
Hij heeft het vooral gemunt op landen als Cuba, Venezuela en China. In zijn vorige ambtstermijn werden die landen hard aangepakt. We mogen ons, gezien de samenstelling van zijn havikenkabinet, aan een hogere versnelling verwachten op dat vlak.
8. Steun van grootkapitaal
De Führer en Il Duce kregen aanzienlijke steun vanuit het bedrijfsleven. Deze steun speelde een belangrijke rol in hun machtsopkomst en in de consolidatie van hun regimes.
Na een mislukte putsch in 1923 had de fascistische partij van Hitler nog nauwelijks aanhang. Gaandeweg kon Hitler echter rekenen op aanzienlijke financiële steun van de economische elite, waardoor hij zijn partijapparaat op poten kon zetten. Die elite deed dat om een alternatief te bieden voor het socialisme en het communisme, die een bedreiging vormden voor haar economische belangen.
Toonaangevende figuren uit het zakenleven kwamen Hitler ook raad en bijstand verlenen om zijn partij te oriënteren ‘in de juiste richting’ en zijn partij ‘geschikt te maken om regeringsverantwoordelijkheid te nemen’. Eenzelfde verhaal in Italië onder Mussolini.
Donald Trump kan rekenen op financiële steun van een heel aantal prominente miljardairs. Zo krijgt hij de steun van Stephen Schwarzman. Dat is de CEO van Blackstone, een van de grootste investeringsbedrijven ter wereld. Een andere belangrijke steungever is John Paulson, een bekende hefboomfonds-beheerder.
Het meest in het oog springend is Elon Musk, de op een na rijkste man ter wereld. Voor zijn bewezen diensten (financiële steun en propaganda via X) is Musk beloond met een zetel in het kabinet van Trump.
9. Sociaal Darwinisme
Het Italiaanse fascisme omarmde het idee dat geweld de sterkste en de beste naar voor bracht, zowel bij individuen als bij naties. Fascisme vertegenwoordigde een vulgarisering van de Nietzscheaanse filosofie, die stelde dat ‘natuurlijke leiders’ bestonden en dat zij het best toegerust waren om te regeren.
Ook bij Hitler was er sprake van elementen van sociaal Darwinisme, of het recht van de sterkste. Hij gebruikte sociaal Darwinistische principes om de superioriteit van het “Arische ras” te rechtvaardigen. Volgens de nazi-ideologie was de strijd tussen rassen een natuurlijke en noodzakelijke strijd voor dominantie, waarin de “sterkste” rassen de zwakkeren moesten overheersen of uitroeien.
Als sterk land had Duitsland recht op expansie Lebensraum (levensruimte) ten koste van “minderwaardige” volkeren in Oost-Europa.
Trump benadrukt vaak het idee dat de wereld een keiharde competitie is, zowel in zaken als in politiek. Hij prijst leiders zoals Vladimir Poetin of Kim Jong-un die macht en dominantie uitstralen. Hij pocht ermee dat hij de olie van Syrië steelt door er troepen te installeren.
Zijn persoonlijke ethos draait om winnen en domineren. Hij heeft zichzelf al zes keer “slim” genoemd.
Op niet-witte mensen kijkt hij neer. Hij doet geen moeite om zijn afkeer voor moslims, latino’s en zwarte landgenoten te verbergen. Immigranten beeldt hij af als drugsdealers, criminelen, verkrachters en als mensen die “uit shithole-landen komen en terug naar hun hutten moeten”.
Fascist?
Aan de lezer om te oordelen of en in welke mate Trump als een fascist kan beschouwd worden.
Daarbij neem je best twee zaken in acht. Zowel in Duitsland als in Italië was fascisme een eindfase van een jarenlang proces van toenemende fascisering of wat men ‘sluipend fascisme’ noemt. Wat vandaag niet is kan er morgen wel zijn.
Daarnaast worden, in het licht van de kwalijke gevolgen uit het verleden, fascistische overtuigingen vaak verborgen gehouden of gecamoufleerd.
Mark Milley, de hoogste generaal onder Trump, noemde zijn voormalig president een “fascist in hart en nieren” en “gevaarlijke” bedreiging.
Wat er ook van zijn, de komst van Trump laat zien dat een charismatische, sluwe extreemrechtse figuur de macht kan grijpen in de laatste overgebleven supermacht ter wereld. Hij is er in geslaagd, de steun van de bevolking te consolideren. Hij zal enorme bevoegdheden van de federale overheid voor kwaadaardige doeleinden kunnen gebruiken. We zijn in elk geval gewaarschuwd.
Notes:
[1] We baseren ons daarvoor op Dimaggio A., Rising Fascism in America. It Can Happen Here, New York 2022, p. 13-19.
[2] In 2023, op het moment dat het Westen zware wapens leverde aan Oekraïne, schortte Poetin het Start-verdrag tijdelijk op. Volgens hem waren er plannen in Washington om de nucleaire proeven te hervatten.
Bron: DeWereldMorgen.be
by admin | jan 11, 2025 | Verkiezingen 2024
Eind januari moet België een nieuwe regering hebben. Maar aan de onderhandelingstafel botst het intussen over de fiscale dossiers.
Zoals verwacht heeft koning Filip dinsdag de opdracht van formateur Bart De Wever (N-VA) verlengd tot het einde van de maand. Tegen dan moet de federale regeringsvorming klaar zijn. Anders dreigt De Wever zich (voorgoed?) terug te trekken als dirigent van de onderhandelingen.
Formateur De Wever maakt al langer jacht op een raamakkoord over de begroting en de sociaal-economische kernthema’s. Voorlopig doet hij dat zonder succes. De onderhandelaars van N-VA, Vooruit, cd&v, MR en Les Engagés hebben ook de afgelopen dagen geen consensus gevonden over de benodigde maatregelen rond de arbeidsmarkt, de pensioenen en de belastingen.
Meerdere bronnen melden dat de onderhandelaars zich dinsdag over de fiscale dossiers hebben gebogen. Net voor De Wevers bezoek aan de koning om 16 uur is het daarbij – opnieuw – tot “een felle woordenwisseling” gekomen tussen Georges-Louis Bouchez (MR) en zijn collega Sammy Mahdi (cd&v).
De liberaal ziet de beloofde fiscale hervorming als een belastingverlaging. Een met ook aandacht voor de concurrentiekracht van ondernemers. De christendemocraat focust dan weer op een belastingverschuiving. Voor cd&v is zo’n taxshift al jaren een must.
Tegelijk blijft Vooruit de nood aan een bijdrage van de grote vermogens aan de begrotingsoefening beklemtonen. Voorlopig merken de socialisten echter weinig goede wil bij Bouchez. Die vindt dus dat de belastingdruk in België net dringend omlaag moet. Een bron: “Vandaag heeft hij zelfs het nut van de strijd tegen fiscale fraude in twijfel getrokken. Zo kom je nergens.”
Volgens meerdere bronnen heeft formateur De Wever nu beloofd om zijn fiscale plannen verder te verfijnen. Hij zal hierbij “zoveel mogelijk” rekening houden met de verzuchtingen van de partijen rond de onderhandelingstafel. In de omgeving van De Wever wordt de goede moed erin gehouden: “Na zes maanden onderhandelen zijn dit soort strubbelingen te verwachten.”
Pensioenen
Bij gebrek aan een beslissende doorbraak rond de begroting en de sociaal-economische kernthema’s tijdens de medialuwe jaarwisseling stijgt opnieuw de druk van buitenaf op de onderhandelaars. De gesprekken slepen intussen meer dan tweehonderd dagen aan. Veel gevoelige besparingen liggen al maanden op de straatstenen.
De vakbonden organiseren komende maandag een grote ‘pensioenbetoging’ in Brussel. Volgens het christelijke ACV vormen de hervormingsplannen van de onderhandelaars “een frontale aanval” op de pensioenen van de werknemers. Voor het ambtenarenkorps dreigt “een ongekende stap terug” onder Arizona. Ook vanuit het socialistische ABVV is vorige zomer al gewaarschuwd voor “een asociale afbraakregering”.
De onderhandelaars zelf hebben de voorbije week met geen woord meer gerept over de pensioenen. Normaal gezien komt het thema woensdag opnieuw aan bod. In opeenvolgende nota’s van formateur De Wever wordt onder meer een verstrengde toegang tot het minimumpensioen voorgesteld. Ambtenaren dreigen hun gunstige pensioenregime te verliezen.
Omgekeerd luiden ook Voka en Unizo de alarmbel. De werkgeverskoepels benadrukken in persberichten de nood aan een snel regeerakkoord dat de ondernemers duidelijk voorop zet. Voor Unizo is bijvoorbeeld de automatische loonindex “niet langer houdbaar”.
Bron: DeMorgen.be
by admin | jan 4, 2025 | Verkiezingen 2024
Formateur Bart De Wever legt in zijn onderhandelingsvoorstellen de pensioenlasten vrijwel uitsluitend bij werknemers en ambtenaren, terwijl zelfstandigen grotendeels buiten schot blijven. Raf De Weerdt, federaal secretaris ABVV en Olivier Pintelon, medewerker van de ABVV-studiedienst: “Wat nu voorligt, zet enkel bevolkingsgroepen tegen elkaar op. Het is een platte besparingsoperatie op kap van werknemers en ambtenaren.”
Doorgaans pikt de pers aanbevelingen van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO)1 gretig op. Bij zijn economische doorlichting van juni 2022 liep het anders.
De OESO stelde de substantiële optrekking van de zelfstandigenpensioenen aan de kaak (afschaffing ‘correctiecoëfficiënten’)2, vooral omdat dat gebeurde zonder optrekking van de (vaak minimale) bijdrage. Ze waarschuwde voor een forse toename van het freelancewerk.
Geen haan die ernaar kraaide. De anekdote is symptomatisch. Ook nu hanteert federaal formateur De Wever twee maten en twee gewichten. Hij verhaalt de voorgestelde drie miljard euro (!) besparingen quasi uitsluitend op werknemers- en ambtenarenpensioenen.
Hakbijl in de ambtenarenpensioenen
Zo treft de nieuwe voorwaarde van 35 jaar zogenaamde ‘effectieve tewerkstelling’ quasi uitsluitend werknemerspensioenen. Traditioneel gelijkgestelde periodes als ziekte, tijdelijke werkloosheid en onvrijwillig deeltijds werk tellen daarbij niet als effectieve tewerkstelling.
Wie tijdens de loopbaan pech heeft, riskeert twee zaken: een financiële sanctie of pensioenmalus bij vervroegd pensioen en het verlies van het gewaarborgd minimumpensioen. Naar schatting 60 procent van de rechthebbenden op het minimumpensioen kunnen dat recht verliezen, in meerderheid vrouwen. De nieuwe voorwaarden zijn op maat van zondagskinderen, voltijders met modelcarrières in uitdagende banen.
De ambtenaren zijn het tweede kind van de rekening. Wat voorligt, is zonder meer draconisch. De pensioenformule van de ambtenaren gaat zo op de schop: geen berekening meer op de laatste tien loopbaanjaren, maar op basis van de hele loopbaan. Aangezien de wedde op het einde van de loopbaan hoger ligt dan aan de start, is de impact enorm. Een vastbenoemde leerkracht kan gemakkelijk 20 procent van diens pensioen verliezen.
De formateur stelt ook voor om de regelingen voor zware beroepen in de publieke sector grotendeels af te bouwen. Zij zullen twee jaar langer moeten werken. De formateur laat de ambtenaren die nu al op pensioen zijn niet buiten schot.
In de toekomst slechts gedeeltelijke indexering, geen perequatie (koppeling van de ambtenarenpensioen aan de weddeschalen) meer, en hogere belastingen. De lopende pensioenen zullen daardoor letterlijk dalen.
Zelfstandigen ontspringen de dans
Begrijp ons niet verkeerd. Het ABVV wil een progressieve harmonisatie van de pensioenstelsels. We zien het ambtenarenpensioen als streefdoel, waarbij verschillen met de andere pensioenstelsels uitlegbaar moeten zijn.
Wie evenwel alles in rekening brengt, komt tot verrassende conclusies. Het modale ambtenarenpensioen van 2.080 netto per maand is allerminst buitensporig. Vastbenoemde ambtenaren betalen dan ook meer belastingen op hun pensioen, waardoor bruto en netto ver uiteen ligt, en ze bouwen – logischerwijs – geen aanvullend pensioen op.
De Belgische Pensioenatlas uit 2010 kwam tot de conclusie dat het totale nettopensioen van de betere verdieners in de privésector, tweede pijler incluis, het ambtenarenpensioen benaderde. Een debat over de harmonisatie van de pensioenstelsels brengt best alles in rekening: aanvullend pensioen, fiscaliteit én pensioenbijdrage.
Ook nu ontspringen de zelfstandigenpensioenen volledig de dans. Wij horen u evenwel meteen denken: zijn die pensioenen niet simpelweg een aalmoes? Twintig jaar geleden misschien, maar vandaag is de kloof tussen werknemers- en zelfstandigenpensioenen quasi volledig gedicht.
Het pensioenrapport van de sociale partners uit maart 2023 wees uit dat het verschil in 2021 nog amper 120 euro netto bedroeg. Tussen 2012 en 2021 steeg het doorsnee pensioen voor zelfstandigen met 61,1 procent (!), bovenop de indexeringen, tegenover 7,7 procent bij werknemers.
Het minimumpensioen is identiek voor zelfstandigen en werknemers. Door de afschaffing van de correctiecoëfficiënten zullen de zelfstandigenpensioenen de komende jaren verder doorstijgen en bovendien bouwen zelfstandigen één of meerdere aanvullende pensioenen op.
Doorgaans staat daar een minimumbijdrage tegenover, terwijl de overheid de aanvullende pensioenen voor zelfstandigen royaal subsidieert. Volgens het Planbureau gaat het jaarlijks over een slordige 1,5 miljard euro.
Men zet groepen tegen elkaar op
Laat ons even de twee maten en twee gewichten illustreren. Zo heeft het concept ‘effectieve tewerkstelling’ een andere betekenis in de drie pensioenstelsels. Voor de zelfstandigen is de impact verwaarloosbaar. De pensioenmalus zal vooral door werknemers worden opgehoest.
Door een aantal logische redenen hebben zelfstandigen minder gelijkstellingen in de loopbaan, gemiddeld gaat het over amper 4 procent. Zodra de minimumbijdrage werd betaald, telt een volledig kwartaal als effectieve tewerkstelling.
Niemand stelt zich achteraf de vraag hoeveel dagen die zelfstandigen effectief hebben gewerkt in dat kwartaal. Het verklaart waarom moederschapsrust bij de zelfstandigen vaak geboekt staat als effectieve tewerkstelling en bij de werknemers als gelijkgestelde periode.
Ten tweede, de forse besparingen op de ‘gezinsdimensie’ in de pensioenen. Formateur De Wever beoogt een afbouw van gezins- en echtscheidingspensioen en weduwes zouden pas op latere leeftijd toegang krijgen tot het overlevingspensioen.
Het pensioen van meewerkende echtgenoten, nochtans ook een afgeleid recht ‘pur sang’, blijft evenwel volledig buiten schot. Die genieten een preferentiële toegang tot het minimumpensioen en zijn vrijgesteld van de voorwaarde effectieve tewerkstelling.
Wie huwt of wettelijk samenwoont met een zelfstandige kan met amper 90 dagen tewerkstelling per jaar sociale rechten opbouwen. Bijzonder coulant in het licht van de strenge voorwaarden die men werknemers wil opleggen.
‘Ceci n’est pas une réforme pension’. Een doordachte pensioenhervorming denkt na over hervormingen om op langere termijn de sociale en financiële houdbaarheid van ons pensioenstelsel te versterken.
Wat nu voorligt, zet enkel bevolkingsgroepen tegen elkaar op. Het is een platte besparingsoperatie op kap van werknemers en ambtenaren.
Dit artikel werd overgenomen van SamPol, het maandblad en de website van Samenleving en Politiek.
by admin | jan 4, 2025 | Verkiezingen 2024
Geachte heer Bouchez, beste Georges-Louis,
Ik ben u dankbaar omdat u, de onbetwistbare leider aan de andere kant van het land, samen met uw goede vriend Bart De Wever, de onbetwistbare leider aan onze kant het land, er onverzettelijk voor blijft zorgen dat er geen nieuwe regering komt. In café De Nieuwe Nachtegael loopt een weddenschap. Ik win 50 euro indien u samen op 13 januari (verloren maandag!) voor de poort van het koninklijk paleis zal verklaren dat ons land officieel en bij koninklijk besluit onbestuurbaar is geworden. Heel België zal dan vreugdevol appelbollen en worstenbroden eten omdat het onheil afgewend werd.
Elke Belg beseft immers dat het land onleefbaar wordt van zodra er een regering is. Onze welvaart en ons welzijn zijn alleen gegarandeerd wanneer de dingen zonder overheidstussenkomst verder kabbelen. U zei het al toen u pas politieker werd maar er waren toen, vooral aan onze kant van het land, helaas te weinig mensen die u geloofden.
De bewijzen werden nochtans geleverd. Jarenlang zaten we met een regering opgescheept en België werd een land in verval. De bruggen van de Boudewijnsnelweg dreigen in te storten. Om de reizigers beter te bedienen, moesten duizenden bushaltes worden afgeschaft. Onze schoolkinderen kennen niet langer de tafels van vermenigvuldiging of, aan onze kant van het land, de dt-regels en, aan uw kant van het land, de passé composé.
De roltrappen van de Antwerpse metro staan al van voor de corona-uitbraak stil en wetende dat Antwerpen altijd voorop loopt kunnen we verwachten dat zeer binnenkort ook die in het Atomium en in het station van Luik het zullen begeven. De wachtlijsten om bij een huisdokter of specialist te geraken zijn zo lang geworden dat een mens zich, liefst per ambulance, bij een spoedafdeling moet aanmelden om nog bediend te worden. Burgers worden het ganse jaar door, en niet langer alleen op oudjaarsnacht, opgeschrikt door vuurwerkbommen en loeiende sirenes. Onze gevangenissen zijn dermate overbevolkt dat ze wereldattracties dreigen te worden. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.
We zitten nu een dik half jaar zonder regering en er zijn langs alle kanten duidelijke signalen dat het land opleeft. Vanuit Zaventem vertrekken tijdens de kerstvakantie meer dan een miljoen reizigers naar zonnige oorden, een nieuw record dat bovendien aantoont dat de grote meerderheid van de Belgen over de klimaatopwarming hetzelfde denkt als u: ‘Het zal mijn tijd wel duren.’ België is het enige land ter wereld waar BMW het best verkochte automerk is, het is duidelijk dat het uitblijven van een nieuw belastingsysteem ervoor zorgt dat onze economie draait als een tierelier. De boeren betogen niet langer, zoek maar eens een ander beschaafd land waar dat het geval is!
In uw eigen Bergen, waar soms wel meer dan tien treinen per uur passeren, werd een station van 480 miljoen geopend. Het schijnt dat het zelfs voorzien is van een loket waar klanten met een levende mens kunnen spreken, een gedurfde innovatie die gegarandeerd voor een gigantische volkstoeloop zal zorgen. In Mechelen en in Gent worden momenteel uit jaloezie eveneens honderden miljoenen over de balk gesmeten om er nieuwe stations op te trekken; een bewijs dat het met onze staatsschuld toch zo erg niet is.
Ook onze sportvedetten trekken zich op aan een land zonder overheidsbemoeienis; zo zullen onze Belgische voetbalploegen voor het eerst sinds mensenheugenis ook na Nieuwjaar op het hoogste Europese niveau meespelen. En dan is er, als klap op de vuurpijl, sprake van dat de paus onze koning Boudewijn zalig zal verklaren, zulke eer wordt zelfs niet verleend aan wereldleiders als bijvoorbeeld Elon Musk of Silvio Berlusconi. België floreert als nooit tevoren. Er valt dus geen reden te verzinnen om ons met een regering op te zadelen.
Nu ik u toch aanschrijf, wil ik van de gelegenheid gebruik maken om u om raad te vragen. Het betreft een vertrouwenskwestie, maar ik ga ervan uit dat u in dossiers als het mijne een van de meest betrouwbare landgenoten bent. Het toeval wil namelijk dat ik een bepaalde hoeveelheid zogenaamd zwart geld bezit. In mijn geval gaat het over middelen waar mijn schuldbemiddelaar geen weet van heeft.
De fiscus kan ik niet bedriegen met zwart geld want vanwege straatarm ben ik vrijgesteld van belastingen. Het is goed dat in ons land zowel de straatarmen als de superrijken van dezelfde voordelen kunnen genieten. U zal zich uiteraard direct afvragen: ‘Freddy, waar valt er zwart geld te vinden?’ Wel, uit dankbaarheid zal ik u inzage geven in mijn winstmodel: ik bezoek kerstmarkten en verzamel daar wisselbekers (vroeger bestond zoiets alleen in het voetbal) die door onachtzame of dronken feestvierders achteloos worden weggeworpen. Zo’n torentje bekers levert al gauw 20 euro op. Ik kan het u echt aanraden om ook op deze manier een centje bij te verdienen! Het tikt zeer snel aan.
Enfin, om dat zwart geld kwijt te geraken en ten einde mijn kapitaal te verhogen heb ik me al enkele weken lottoproducten aangeschaft. Helaas, ben ik daardoor zo goed als mijn hele investering kwijtgespeeld. Kunt u mij eens uitleggen hoe uw ondergeschikte, de heer Didier Reynders, het klaarspeelt om met elk lotje dat hij koopt prijs te hebben? Of heeft het ermee te maken dat hij jarenlang in het bestuur van de Nationale Loterij heeft gezeten en hij op die manier weet met welke combinaties hij kan scoren? Is het mogelijk om met betrekking tot dit vraagstuk een tipje van de sluier te lichten?
Tot slot wil ik er nogmaals op aandringen om te blijven dwarsliggen (zonder dwarsliggers rijden er geen treinen!), om te allen prijze te voorkomen dat we een regering krijgen. Ook aan onze kant van het land is dat de wens van de bevolking, bovendien zou in Antwerpen wel eens een Gentse volksopstand kunnen losbarsten indien er een Hollandse dame burgemeester wordt.
Uitkijkend naar uw antwoord wens ik u een schoon jaareinde en een nieuw jaar zonder regering,
Frederik De Meester,
Aan onze kant van het land ook gekend als Dikke Freddy.
Bron: sociaal.net
