by admin | nov 5, 2024 | Verkiezingen 2024
Er wordt openlijk gespeculeerd of formateur Bart De Wever (N-VA) niet beter Vooruit zou dumpen voor de Open VLD. Voor een partij dus waarvan de eigen leden toegeven dat ze zich helemaal kapot heeft geregeerd. Een partij die zo weinig zetels overhield dat ze De Wevers meerderheid van bij de start rekenkundig in de problemen zal brengen. Toch is het voor de rechterzijde een onweerstaanbare gedachte: een zo rechts mogelijke regering. Hoka-Hey!
In een niet onopgemerkte vrije tribune in De Tijd merken twee bestuursleden van het Liberaal Vlaams Verbond op dat ‘in deze formatie een principiële liberale partij een rol te spelen heeft.’ ‘Open VLD worstelt nog altijd met een geloofwaardigheidsprobleem’, schrijven ze. ‘Herbronning is essentieel.’ Maar: ‘Dat dit alleen in de oppositie kan, is geen wet van Meden en Perzen. Een doorstart kan evengoed vanop de regeringsbanken.’ En de Supernota van Bart De Wever ‘biedt genoeg eten en drinken voor een liberale partij om op zijn minst het gesprek aan te gaan’. Dat besluit valt alleen te lezen als: Vooruit eruit en de Open VLD mee in bad.
Natuurlijk kan zelfs een blinde zien dat de federale regeringsvorming de voorbije weken in een onverwachte impasse is terechtgekomen. Dat alles is het resultaat van een nieuwe verwerping van de Supernota door Vooruit-voorzitter Conner Rousseau. De argumenten waarmee Rousseau die nota verwerpt, zijn voor sommige liberalen precies de reden waarom ze ondanks alles toch maar zo snel mogelijk mee aan de onderhandelingstafel willen aanschuiven.
De wens is natuurlijk de vader van de gedachte. Vandaar dat het in de pers en zeker op sociale media figuurlijke Tinderberichtjes voor Eva De Bleeker regende: ‘Iedereen houdt van jou!’ De Bleeker, de nieuwe voorzitter van de Open VLD, houdt de boot nog even af: ze wil Arizona niet ‘depanneren’. Maar tegelijk liet ze weten dat er met de Open VLD erbij geen rode rampen te vrezen zijn waarop Conner Rousseau aanstuurt. De Wever en de andere onderhandelaars hebben meteen een idee van de mogelijke inhoudelijke inbreng van de Vlaamse liberalen. Het is een variant op de visie van Georges-Louis Bouchez (MR), en dus op die van de N-VA. Dat is aantrekkelijk: een partij die nu al alles met enthousiasme lijkt te steunen wat Rousseau met opvallende koppigheid blijft bestrijden.
In de lappenmand
Zelfs dergelijke goodwill verandert niets aan de rekenkundige wetmatigheid: als Vooruit vervangen zou worden door de Open VLD daalt de meerderheid van wat nu nog ‘Arizona’ heet tot 76 zetels op 150. Dat is, in mensentaal, een meerderheid met geen enkele zetel op overschot. In politieke termen: dan heeft de meerderheid juist voldoende zetels om het quorum te halen in de Kamer. Artikel 53 van de Grondwet stelt duidelijk: ‘Geen van beide Kamers kan een besluit nemen indien niet de meerderheid van haar leden aanwezig is.’ Dus telkens als één Kamerlid van de meerderheid afwezig is, kan de verzamelde oppositie opstappen en kan de Kamer niet meer vergaderen, debatteren of stemmen. Machtelozer kan een regering niet zijn in een parlementaire democratie. Zou een controlefreak als Bart De Wever dat risico nemen?
Daarnaast is de Open VLD, op haar politieke bereidwilligheid na, allesbehalve een aantrekkelijke partner. Haar een partij ‘in de lappenmand’ noemen is een belediging voor lappenmanden. Het is erger. De voornaamste hoop op de toekomst – de jonge en naar verluidt getalenteerde Vincent Verbeecke, zeg maar ‘de blauwe Conner Rousseau’ – zit op een zijspoor sinds hij de voorzittersverkiezingen verloor. Tegelijk zijn de liberale politici die een paar jaar geleden nog gemakshalve ‘de partijtop’ werden genoemd intussen allemaal gedesavoueerd: Alexander De Croo, Tom Ongena, Vincent Van Quickenborne, Gwendolyn Rutten, Bart Tommelein, Lydia Peeters, allemaal kregen ze klappen.
Dat geldt ook voor Egbert Lachaert, de partijvoorzitter die het Vlaamse publiek onvergetelijke beelden schonk door tijdens een straatinterview de VRT-camera de rug toe te keren en hard weg te lopen. Het illustreert hoe gek de Wetstraat een mens kan maken, wat eigenwaan met een ego kan doen. Zijn politieke pauze deed de ex-voorzitter evenwel deugd. Op 13 oktober deed Lachaert het niet onaardig bij de lokale verkiezingen. Hij wordt de nieuwe burgemeester van Merelbeke-Melle en is opnieuw Vlaams fractieleider. Het zou niet verwonderen mocht hij thuis al eens voor de spiegel geoefend hebben voor zijn eerste toespraak als Vlaams minister.
De Botermarkt in Gent
Want als de Open VLD erbij zou kunnen raken in de federale regering, dan zal ze ook willen binnenbreken in de Vlaamse regering. Ook al is die al in september gevormd volgens de toen geldende Arizona-logica: een nipte coalitie van 65 zetels op 124. Dat zijn er slechts twee ‘op overschot’. Men kan natuurlijk hopen dat Vooruit dat zal pikken en zelfs bereid zal zijn een nieuw en rechtser Vlaams regeerakkoord te onderhandelen, en mogelijk zelfs een minister in te leveren. Maar dat lijkt toch allemaal heel erg op wensdenken.
Vooruit eruit dus? Zonder Vooruit en met de Open VLD heeft de hypothetische regering-Diependaele II zeven zetels te weinig. Dan moet men er ook nog eens Groen bij halen. Diependaele kan zijn eigen kabinet in dat geval beter meteen laten vallen, en in lopende zaken gaan tot de volgende Vlaamse verkiezingen van 2029. Met alle problemen van dien. Een Vlaamse regering kán immers niet vallen, tenzij er een zogenaamde ‘constructieve motie van wantrouwen’ komt, waarbij de indieners meteen een nieuwe, alternatieve meerderheid vormen. Juist dat is met de huidige zetelverdeling zo goed als onmogelijk.
Dus blijft de vraag: waarom vrijt men langs steeds meer kanten (tenminste tijdelijk) Eva De Bleeker op? Denkt men echt dat die formule kans van slagen heeft? Kan men echt niet tellen? Misschien speelt er helemaal iets anders mee. Zou het kunnen dat de verklaring voor deze crisis niet ligt in de Wetstraat, maar op de Gentse Botermarkt? U weet wel: Voor Gent (een kartel van Open VLD en Vooruit) sloot onlangs een nieuw Gents bestuursakkoord met de N-VA. Een knap gespeelde campagne van het opzij gezette Groen zette de socialistische achterban zo onder druk dat dit ontwerpakkoord zelfs geen meerderheid kreeg. Volgens het nieuwe decreet ligt het initiatiefrecht in Gent momenteel bij Groen. Dat loopt binnen een paar dagen af. Dan is het aan de N-VA.
Gedeukt gezag
Die nieuwe Gentse fase volgt dus op een hevige politieke periode waarin Conner Rousseau bijzonder duidelijk heeft gemaakt dat hij en Vooruit geen schoothondje zijn van de N-VA of van welke rechterzijde ook. Zijn verzet krijgt in progressieve kringen ruime appreciatie, niet het minst bij vakbondsmensen en andere figuren uit de linkervleugel die zich in Gent zo hard tegen het door Rousseau gesteunde, zoniet mee afgesproken bestuursakkoord hebben verzet. Rousseau heeft met zijn verzet tegen de laatste Supernota aan politieke credibiliteit gewonnen op links, en heeft mogelijk ook zijn gedeukt gezag als voorzitter enigszins hersteld.
Vervolgens is het perfect mogelijk dat de Vooruit-leiding het afschoten bestuursakkoord (met N-VA) opnieuw ter stemming voorlegt. In dat geval volstaat volgens de partijstatuten geen tweederde-, maar ‘slechts’ een gewone meerderheid. Als de Gentse Vooruit-leiding de voorbije weken haar best heeft gedaan om voldoende leden te overtuigen en/of te mobiliseren, dan zou een nieuwe stemming ook tot een andere meerderheid kunnen leiden.
Zodra Vooruit en de N-VA elkaar (zoals vooraf afgesproken) hebben gevonden in Gent, en naar verwacht wordt straks ook in Antwerpen, dan kan dat ook weer in Brussel. Zeker, wat hierboven staat, is een analyse uit de glazen bol. Bij Vooruit ontkent men trouwens bij hoog en bij laag dat het verzet tegen de Supernota is ingegeven door de Gentse situatie. Maar feit is dat de twee crisissen zich tegelijk voltrekken en mogelijk min of meer gelijktijdig een oplossing zullen krijgen. Het ene kan het andere helpen – wat is daar fout aan? Er werden in dit land al onwaarschijnlijkere politieke akkoorden gemaakt.
Bron: Knack
by admin | nov 4, 2024 | Verkiezingen 2024
Geachte heer De Wever, beste Bart,
Ik ben trots dat mijn partij als grote overwinnaar uit de verkiezingen van het voorbije weekend is gekomen. Het is ongezien dat een partij die voor het eerst aan de verkiezingen deelneemt met de klap meer dan een derde van de stemmen binnenrijft. Overal in Vlaanderen zijn we de grootste of de op één na grootste. Het is duidelijk dat de Partij van de Mensen die Niet Gaan Kiezen voortaan niet meer over het hoofd kan worden gezien.
Het is dan ook onontkoombaar dat wij mee rond de tafel zullen zitten om een nieuwe federale regering op poten te zetten. Ik wil u, bij dezen, onze delegatie voorstellen. Naast ondergetekende, u welbekend, zou zij bestaan uit:
- Marie-Rose (72 jaar) woont in een dorp waar geen bushaltes, geen bankautomaten, geen winkels en geen dokters meer zijn.
- Debby (36 jaar) is alleenstaande moeder met drie kinderen die niet echt gemakkelijk te noemen zijn. Daardoor vindt zij geen gepast werk en komt zij bijgevolg niet in aanmerking voor een sociale woning.
- Florejan (34 jaar) verloor zijn beide benen. Het persoonsvolgend budget waar hij gezien zijn handicap recht op heeft, wordt vanwege een ‘middelentekort’ niet uitbetaald.
- Frits (64 jaar) kan niet uit de voeten met computers en wordt zot van eindeloze wachtmuziekjes bij telefooncentrales. Daardoor zijn er een paar dingen misgelopen bij zijn ziekenkas, zijn aanvraag voor een nieuwe identiteitskaart en zijn tramabonnement.
- Anita (56 jaar) heeft longkanker en vindt het lastig dat ze het raam van haar slaapkamer niet kan openzetten vanwege de altijd voorbij denderende vrachtwagens die onze economie doen draaien, maar die haar pijnlijke hoestbuien bezorgen.
- Louise (18 jaar) zit voorlopig thuis. Vanwege pesterijen heeft ze haar school moeten verlaten en er is in de stad waar ze woont geen enkele andere school waar ze terecht kan.
Ook Jean-Pierre, Dieumerci, Fatima, Willy en Dialo kwamen graag meepraten, maar we dachten dat zo’n groep onderhandelaars best niet te groot is.
We gaan ervan uit dat onze delegatieleden, ten einde de vergaderingen te kunnen bijwonen, kunnen worden opgehaald (eventueel met een belbus van De Lijn, maar we zouden het op prijs stellen indien u of uw secretaresse dat kan regelen want ons lukt het niet om de belbus aan de lijn te krijgen).
Uiteraard zullen wij constructief meewerken om zo spoedig mogelijk een regering te vormen die van ons landje de hemel op aarde zal maken. We gaan ervan uit dat we drie à vier ministerposten kunnen opeisen. U zal begrijpen dat het altijd mogelijk is dat een van ons zijn/haar ministerpost eventueel in de steek zal moeten laten indien zich een opportuniteit voordoet (bvb. het voorzitterschap van de Partij van de Mensen Die niet Gaan Kiezen).
Wij kijken uit naar datumvoorstellen voor de vergaderingen en verblijven inmiddels met de meeste Hoogachting,
Frederik De Meester, ook gekend als Dikke Freddy.
Woordvoerder ad interim van de Partij van de Mensen die Niet Gaan Kiezen.
Bron: sociaal.net
by admin | nov 4, 2024 | Verkiezingen 2024
Niet Bart en Conner, maar de Gentenaars zelf bepalen hoe hun stad bestuurd wordt.
De afgelopen dagen heeft men vanop een afstand in de mediapolitieke bubbel zich nogal meewarig uitgelaten over wat er zich in Gent afspeelde. Toen mensen zich spontaan verzamelden om tegen een akkoord met de N-VA te protesteren, klonk het dat Groen in Gent slechte verliezers zouden zijn.
Kleine akkefietjes werden uitvergroot en wie protesteerde tegen de mogelijkheid van een coalitie met de N-VA werd in de Gazet van Antwerpen zelfs vergeleken met de bestormers van het Capitool in de VS. Alsof een coalitie met de N-VA de enige mogelijke coalitie zou zijn en wie dat niet begreep een antidemocraat zou zijn.
Lokale democratie
Maar de mensen die protesteerden waren niet enkel groenen, laat staan antidemocraten. Wat de petitie tegen het akkoord met de N-VA die in een mum van tijd 10.000 ondertekenaars verzamelde vooral duidelijk maakte, is dat er wel degelijk andere opties zijn.
Gent heeft de afgelopen verkiezingen linkser gestemd dan de verkiezingen ervoor. Dat het een rechtser bestuur zou krijgen, zou dus niet het gevolg zijn van een onvermijdelijke democratische logica. Integendeel. Dat zou het gevolg geweest zijn van twee zaken.
Ten eerste waren er persoonlijke strubbelingen die de samenwerking tussen Voor Gent en Groen bemoeilijkten. Maar dat is in veel gemeenten het geval en niet onoverkomelijk, denk maar aan Middelkerke. Zet uw ego aan de kant en zet het belang van Gent op de eerste plaats, zo klonk het bij vele Gentenaars die dag na dag op straat kwamen.
Ten tweede is er het duidelijke plan van Bart De Wever en Conner Rousseau om op zoveel mogelijk plaatsen samen in het bestuur te treden. Het is echter niet aan de partijvoorzitters om te bepalen hoe een stad bestuurd zal worden. Het is de lokale democratie die dat bepaalt.
Belogen
Als je als socialisten een lijst gaat vormen met de liberalen om de groenen buiten te werken en de N-VA binnen te halen, kan je jezelf dan nog wel socialist noemen? Dat was de vraag die voorlag in Gent en die door een meerderheid van Vooruit-leden met ‘neen’ is beantwoord.
In die lokale democratie is een coalitie met de N-VA niet de meest logische. In de eerste plaats omdat kandidaten van Voor Gent tijdens de campagne meermaals hadden aangegeven dat ze een samenwerking met de N-VA niet zagen zitten.
Het is dus ook logisch dat veel kiezers zich belogen voelen. En democratie betekent dat men in dat geval het recht heeft om van zich te laten horen. Dat gebeurde ook, dag na dag. Zondag kwamen er zelfs duizenden mensen op straat, dat is uitzonderlijk. Zo’n betrokkenheid van burgers bij de lokale politiek is bij uitstek een teken van een gezonde democratie.
Die druk heeft aangetoond dat er ook andere opties zijn en heeft voor debat gezorgd, een debat dat binnen Vooruit is uitgedraaid op een duidelijke ‘neen’. Ook dat is een teken van een gezonde democratie: dat partijleden zich kunnen uitspreken.
Emotioneel?
Veel – het woord zegt het zelf – opiniemakers hebben grote moeite om te begrijpen hoe het kan dat burgers onafhankelijk van hen op een geïnformeerde manier betrokken raken bij politieke besluitvorming. Bart Eeckhout heeft het vandaag in De Morgen over hoe een emotionele afkeer van de N-VA het gewonnen zou hebben van de ratio.
Emotie en ratio gaan in de politiek echter altijd samen. Er zijn goede rationele gronden waarom zo veel Gentenaars geen coalitie met de N-VA willen. Rousseau mag dan wel een mail sturen naar alle leden van Vooruit om hen uit te leggen hoe progressief het akkoord wel niet is. Die leden – zo blijkt – zijn in staat om zelf te lezen.
Je kan nog zo veel keer met woorden als warm en sociaal gooien, als uit de begrotingsplannen blijkt dat je gaat besparen, er niet duidelijk wordt gemaakt hoe dat zal gebeuren en je dat beleid laat vormgeven door N-VA-schepenen, dan weet elke socialist dat dit geen links beleid betekent.
Druk werkt
Wat vooral op het spel staat is de houding ten opzichte van het middenveld. Gent heeft een traditie waarin bestuurd wordt in samenwerking met tal van burgers die zich organiseren in allerhande verenigingen. Dat staat haaks op de nauwe invulling van democratie die bij de N-VA dominant is.
Het is precies dat middenveld dat het voortouw heeft genomen in het protest en ook in de praktijk aangetoond heeft dat het democratisch proces niet hoeft te stoppen na de verkiezingen. Dat het middenveld die rol kan spelen is essentieel, niet enkel voor Gent, maar voor heel België.
Ook op federaal niveau staat Vooruit voor een belangrijke keuze. Kiest men ervoor om het kader dat de N-VA en de MR opleggen te accepteren, het sociaal gelaat van een rechtse regering trachten te zijn? Of kiest men ervoor om samen met dat middenveld aan te tonen dat er ook een ander, progressief beleid mogelijk is,
Op dit moment lijkt men binnen de partijtop van Vooruit voor de eerste optie te kiezen, maar als er iets is dat we kunnen leren uit wat er gisteren in Gent gebeurde is dat onder druk alles vloeibaar wordt. Als mensen, georganiseerd in vakbonden, milieubeweging en middenveldorganisaties, betrokken raken en zich mengen, kan wat altijd onmogelijk leek mogelijk worden.
Wordt ongetwijfeld vervolgd.
Bron: DeWereldMorgen
by admin | nov 4, 2024 | Verkiezingen 2024
Wouter Hessels
“Met alle sympathie en respect voor het huidige voorzittersduo Nadia Naji en Jeremie Vaneeckhout, maar ik vind dat Groen een charismatischer voorzitterschap moet belichamen”, zo schrijft Wouter Hessels. “De sociale dimensies van een groen(er) beleid mogen nog meer aandacht krijgen en misschien moet Groen bij de keuze van ministerposten opteren voor een meer zichtbare positie als minister van binnenlandse of buitenlandse zaken.”
Een paar dagen geleden had ik een fijn gesprek over de vorm, inhoud en de actuele waarde van de roman en de Italiaans-Franse film “Il conformista”. Ter voorbereiding herlas ik de roman (1947) van Alberto Moravia, bekeek ik opnieuw de filmische hercreatie (1970) door Bernardo Bertolucci en las ik ook het essay “Fascisme en populisme. Mussolini nu” van Antonio Scurati. Het verhaal van de conformist en fascist Marcello Clerici, beklijvend vertolkt door Jean-Louis Trintignant, is helaas springlevend.
Machtspolitiek
In 2024 ging en gaat zowat de helft van de wereldbevolking stemmen. Op internationaal, nationaal, regionaal en lokaal vlak bulkt het echter van de conformisten, opportunisten en autoritaire kandidaten en winnaars. Om maar Vladimir Poetin, Donald Trump, Giorgia Meloni en Ninovieter Guy D’haeseleer te noemen. Populisten en/of fascisten die de democratie ondergraven. Politici die angst, naijver en haat aanwakkeren. Ik kan alleen maar hopen dat Kamala Harris en Tim Walz het op 5 november aanstaande halen van ‘deep fakers’ Trump en J.D. Vance.
In zowel de nationale als lokale coalitievorming valt me op hoe hard de macht van de particratie en de superdominante partijvoorzitters doorwegen. Partijvoorzitters die overigens het heersende maatschappijmodel van het doldraaiende productie- en consumptiekapitalisme alleen maar versterken. De marsorders van Bart De Wever en Conner Rousseau zijn heilig. Zelfs ietwat rebelse politici zoals Frank Vandenbroucke, Zuhal Demir of de opportunistische variant Jean-Marie Dedecker dansen uiteindelijk naar de pijpen van de grote leiders die machts- en mediacharisma koppelen aan tactische en strategische intelligentie én pure retoriek.
Ander leiderschap
Vriend en vijand zijn het erover eens dat Petra De Sutter staat voor een ander soort leiderschap. Verbindend gezag en gedeeld zeggenschap. Een autoriteit die uitgaat van hoop, dialoog en toekomstperspectief. Barack Obama indachtig. Dezer dagen worden de ‘Groenen’ al te makkelijk weggezet en geframed als dogmatisch, radicaal en wars van consensus. In de grootsteden Brussel, Antwerpen en Gent wordt Groen uit het bestuur gehouden of geduwd alsof de partij niet tot compromissen in staat is ?
De groene ministers in lopende zaken, Tinne Van der Straeten, Elke Van den Brandt en Petra De Sutter hebben empathisch charisma, koppelen dossierkennis aan maatschappelijke betrokkenheid en zijn echt wel tot luisteren bereid. Het zijn politici met een ruggengraat en een sterke overtuiging. Hierbij denk ik aan de gewezen Europese staatsvrouw, ‘Wir schaffen das’ Angela Merkel of in eigen land ook Hilde Crevits. Al deze vrouwelijke leiders waaien niet mee met de permanent wisselende wind van de macht. Ze hoeven niet te schelden of te tieren. Ze lopen ook niet mee in het populistisch opbod, spelen niet op de man en doen ook niet mee aan het tackelen met de voeten vooruit, zoals Georges-Louis Bouchez dat zo graag en gretig uitvoert.
Een belangrijke vraag in dezen is evenwel of er over de zo urgente klimaatzaak nog veel compromissen kunnen gesloten worden ? Het is ondertussen al vijf over twaalf.
Nieuw groen voorzitterschap
Met alle sympathie en respect voor het huidige voorzittersduo Nadia Naji en Jeremie Vaneeckhout, maar ik vind dat Groen een charismatischer voorzitterschap moet belichamen. De sociale dimensies van een groen(er) beleid mogen nog meer aandacht krijgen en misschien moet Groen bij de keuze van ministerposten opteren voor een meer zichtbare positie als minister van binnenlandse of buitenlandse zaken.
Ik ben en blijf lid van Groen. De ecologische, sociaal-economische en politieke uitdagingen zijn te groot om de wereld, klein en groot, alleen over te laten aan loutere machtspolitiek, opportunisme en conformisme.
Wouter Hessels is docent media en maatschappij RITCS en gewezen gemeenteraadslid voor GROEN.
Bron: DeWereldMorgen
by admin | nov 4, 2024 | Verkiezingen 2024
De onderhandelingen voor een Arizona-regering op federaal niveau blokkeerden in september. De ‘supernota’ van De Wever werd van tafel geveegd. Niet omwille van de vreselijke asociale aanvallen op de werkenden en hun gezinnen, maar omdat er een kleine symbolische bijdrage van de rijksten werd gevraagd. Over de “noodzaak” van asociale maatregelen zijn de onderhandelende partijen het eens. De onderhandelingen werden enkel uitgesteld tot na de gemeenteraadsverkiezingen.
Artikel uit de oktober-editie van De Linkse Socialist
Europees Parlementslid Johan Van Overtveldt zei op de start van het politieke jaar bij werkgeversorganisatie Voka expliciet dat de supernota niet weg is. “Als je wil hervormen en saneren in ons land, dan zijn er een aantal dingen waar je niet omheen kan. Anders heeft een regeerakkoord geen zin.” De Wever zelf verklaarde dat de nota op 14 oktober terug op tafel ligt.
Die vaststelling maken ook de bazen. Ze grijpen de situatie aan om meer te eisen. Pierre Wunsch, de liberale gouverneur van de Nationale Bank, verklaarde dat de supernota niet volstaat. “Er is een duidelijke wil om een aantal hervormingen uit te voeren,” zei hij tevreden. Maar er zijn meer maatregelen nodig: besparingen en nieuwe belastingen. Wie hij daarvoor wil laten opdraaien is ook duidelijk: niet zijn vrienden grote aandeelhouders en superrijken.
De voorstellen in de supernota van De Wever zijn ronduit schokkend. Het ABVV had het over “de grootste sociale achteruitgang in 80 jaar”, het ACV stelde vast dat de supernota “vooral super is voor de superrijken.” Dat klopt. Met aanvallen op zieken, werklozen, pensioenen, lonen, werknemersvertegenwoordiging, openbare diensten, zorgsector, wetenschapsbeleid … wordt de hele werkende klasse hard getroffen. De horrorlijst van voorstellen alleen nog maar opsommen, zou een extra bijlage op deze krant vergen.
De harde besparingen doen denken aan het Thatcheriaanse neoliberalisme van de jaren 1980. Dat wordt gekoppeld aan propaganda die de schuld voor de sociale tekorten bij vluchtelingen, werklozen en zieken legt. Zo wordt de concentratie van rijkdom bij een handvol kapitalisten uit de wind gezet. Met Bouchez en Francken wordt een stevige portie Trumpiaanse verdeeldheid toegevoegd aan het Thatcheriaanse beleid.
Onze strijd nu organiseren!
Hoe sneller we onze strijd tegen de plannen organiseren, hoe sterker we staan. De afgelopen jaren heeft de arbeidersbeweging ervaring opgedaan met strijdbewegingen.
De beweging in 2014 tegen de regering-Michel toonde de kracht van een opbouwend actieplan. Die rechtse regering geleid door N-VA en MR viel ook toen al onder meer onze lonen en pensioenen aan. Een militantenconcentratie van de vakbonden werd gevolgd door een nationale betoging, roterende provinciale stakingen en uiteindelijk een grote nationale algemene staking. Elke actiedag bouwde op naar de volgende en deed de beweging aangroeien, met ook steun van jongeren, kunstenaars, zelfstandigen … De betoging die geen eindpunt maar het startschot van een hete herfst was, kende een recordopkomst van 150.000 deelnemers. De staking van december 2014 was de grootste in decennia. Zeker waar de stakingen voorbereid werden met personeelsvergaderingen, stonden ze erg sterk. De betrokkenheid van onderuit bleek ook uit het recordaantal kandidaten bij de eerstvolgende sociale verkiezingen in 2016. De beweging had een grote impact op de publieke opinie: een grote meerderheid was voorstander van een vermogensbelasting. Doorheen de beweging versterkte de PVDA haar inplanting onder de werkende klasse en werd de basis gelegd voor een grotere vertegenwoordiging in alle parlementen en lokale raden.
Helaas kwam er geen tweede actieplan dat groter en sterker was, maar kreeg de wankelende regering tijd om overeind te kruipen. Niet dat ze daarna zomaar kon doen wat ze wilde. De verdere aanval van het ‘puntenpensioen’ werd door opeenvolgende massale acties gestopt. Die acties werden versterkt door initiatieven als de Pensioenkranten, informatieve kranten die op grote schaal verspreid werden in de bedrijven en onder het brede publiek.
Geconfronteerd met de ergste sociale achteruitgang in 80 jaar volstaat het niet om enkel ‘meer evenwichtigheid’ te eisen. Informatiekranten, regionale militantenbijeenkomsten, personeelsvergaderingen … kunnen opbouwen naar een actieplan met stakingen om de aanvallen af te slaan. Er zijn ordewoorden nodig die evenredig zijn aan de gestelde uitdagingen. Gemeenschappelijke strijd is de beste solidariteit.
Een zwakte, die in 2014 ook al meespeelde in het uitstel en uiteindelijk afstel van een tweede actieplan, is de kwestie van een alternatief. Als we die vraag beperken tot wat vandaag met de gevestigde partijen mogelijk is en als we de begrotingsregels op maat van de winstmachines als vertrekpunt nemen, geraken we nergens. Door een krachtsverhouding op te bouwen, wordt wat de kapitalistische propaganda onmogelijk verklaart wel mogelijk. Dat is hoe de arbeidersbeweging onder meer stemrecht en sociale bescherming afdwong.
Onze eisen en alternatieven staan sterker als ze opgemaakt worden door zoveel mogelijk collega’s en betrokkenen. Op personeelsvergaderingen willen we niet alleen info krijgen en acties organiseren, maar ook nagaan welke maatregelen nodig zijn om ons bedrijf, onze sector, onze dienst op een menselijke manier te laten functioneren. Zo betrekken we onze collega’s bij het opstellen en uitwerken van een alternatief voor de uitsluitend op winst beluste maatschappij.
Delen:
Bron: socialisme.be
by admin | okt 7, 2024 | Verkiezingen 2024
- Vooral in Antwerpen is het bijzonder spannend over wie burgemeester zal worden.
De hamvraag in Antwerpen is: wie wordt burgemeester? Volgens een peiling van Gazet Van Antwerpen is Bart De Wever met een kwart van de stemmen de populairste kandidaat. Maar als De Wever naar Brussel verkast, gaat de burgemeesterssjerp mogelijk naar de Antwerpse N-VA-kopstukken Koen Kennis of Els van Doesburg.
“Op dit moment ben ik kandidaat-burgemeester in Antwerpen”, aldus De Wever. “Het is niet mijn grote droom om premier te worden. De kans dat ik dat word, is fiftyfifty. Het zal een goede regering moeten zijn, anders zal ik die niet leiden. Ik ben niet Alexander De Croo.”
“Ik ben burgemeester van Antwerpen en ik zal mij ook nu helemaal inzetten op de stad. Ik zal Antwerpen nooit loslaten. Mocht ik toch premier worden zou het kunnen dat Els van Doesburg burgemeester wordt.
Bart De Wever over Zuhal Demir: “Ik heb haar misschien te veel gepusht om minister te worden”
“Ik voel mij een beetje verantwoordelijk, want ik heb haar enorm gepusht om minister te worden.” Dat zegt N-VA-voorzitter Bart De Wever in De Zevende Dag over zijn partijgenote Zuhal Demir, die eerder deze week aankondigde dat ze uit de Vlaamse regering stapt als ze burgemeester van Genk kan worden.
De uitspraak van Demir veroorzaakte heel wat ophef, want ze is nog geen week in functie. “Ze gaat dat echt doen”, is de inschatting van De Wever. “Het wrong vanaf 9 juni al. We hebben daar veel gesprekken over gehad. Ik vond het een heel goed idee om onderwijs te doen, maar ik voelde altijd die twijfel rond Genk.”
De Wever spreekt tegen dat het gaat om “postjespakkerij”, maar hij erkent wel dat “de timing ongelukkig is”.
Komende zondag wordt het uitkijken naar de verkiezingsresultaten in de stad Antwerpen. Bij de regionale verkiezingen in juni werd de N-VA daar de grootste partij, op niet al te grote afstand gevolgd door PVDA. Lijsttrekker Jos D’Haese profileert zich als kandidaat-burgemeester tegenover huidig N-VA-burgemeester Bart De Wever. Hoe positioneert Groen zich daarin?
“Iedereen weet dat de kloof met de PVDA groot is, maar dat is de kloof met de N-VA ook”, zegt Jeremie Van Eeckhout, co-voorzitter van Groen, in ‘Het ontbijt’ op Radio 1. “Als we kijken hoe de stad de laatste 12 jaar bestuurd is, de laatste 6 jaar met de socialisten erbij, dan moet er een fundamentele switch komen in het beleid wat betreft diversiteit en inclusie, maar ook naar leefbaarheid.”
Een coalitie met de N-VA aan de rechterzijde of de PVDA aan de linkerzijde? “Voor ons gaat het fundamenteel over onze inhoudelijke lat. Wij kijken met de partijen die op dat moment een mandaat van de kiezer hebben gekregen, waar we kunnen landen. We hebben al duidelijk gezegd dat we op voorhand niks uitsluiten wat betreft de N-VA en de PVDA.”
Antwerps Groen-Lijsttrekker Bogdan Vanden Berghe gaf aan met PVDA te willen praten. “Dat betekent niet dat het evident is om samen te werken”, zegt Van Eeckhout. “We zien dat PVDA in Brussel bijvoorbeeld oppositie voert tegen onze plannen voor een leefbare stad. Er worden zelfs bedreigingen geuit. Als ze op dezelfde manier in Antwerpen in de politiek gaan staan, wordt het moeilijk.”
Wat zijn mogelijke scenario’s na de verkiezingen in Antwerpen?
De PVDA werd bij de verkiezingen in juni de 2e grootste partij in Antwerpen, na de N-VA. En ook Vlaams Belang lijkt volgens recente peilingen weer wat stemmen weg te snoepen van de partij van burgemeester Bart De Wever. Welke opties heeft die nog om een meerderheid te vormen als de uiterst linkse en rechtse partijen het zo goed doen? En wat als hij zelf naar Brussel moet verkassen om premier te worden?
Volgens Gaby Colebunders (PVDA), die het in Genk opneemt tegen Demir “gelooft niemand in Genk” dat zij voor het burgemeesterschap zal kiezen. Volgens Colenbunders is het een manier om nu nog extra kiezers te overtuigen, maar zal ze die belofte niet nakomen na 13 oktober. “Samen met Groen en met Vooruit hadden we met de PVDA in Antwerpen bij de vorige verkiezingen 46 procent. Dat is nog net geen meerderheid, maar wel dichtbij: de laatste peiling bevestigt dat. Dat betekent dat we in die laatste anderhalve week die we nu nog hebben op zoek moeten gaan naar ongeveer 10.000 stemmen om die progressieve meerderheid mogelijk te maken.”
Kiezers zijn bij de lokale en provinciale verkiezingen van 13 oktober 2024 niet meer verplicht om te gaan stemmen. De oproepingsbrief wordt dus een uitnodigingsbrief: je wordt niet meer verplicht, maar uitgenodigd om te gaan stemmen. Kiezers worden uitgenodigd met een papieren uitnodigingsbrief. Sommige gemeenten verzenden daarnaast digitale uitnodigingsbrieven.
Neutr-On moedigt iedereen aan om toch te gaan stemmen en van uw stemrecht gebruik te maken om de beste politieke partij uw stem te geven.
