by admin | mrt 10, 2023 | Economie
Onlangs verscheen in het Verenigd Koninkrijk een studie over de effecten van de vierdaagse werkweek (met arbeidsduurvermindering en loonbehoud). Besluit? Minder burn-outs, ziekte, ontslag … terwijl de productiviteit stijgt. Werknemers en bedrijven zijn overtuigd. Waar wachten we nog op?
Het grootste experiment met de 4 dagenweek in het Verenigd Koninkrijk wordt momenteel uitgevoerd met 3.000 werknemers in 60 bedrijven door de 4 Day Week Global Association, in samenwerking met de universiteiten van Cambridge en Boston College.
De eerste resultaten zijn binnen en glashelder: 71% minder burn-outfactoren, 65% minder ziekteverzuimdagen en 57% minder risico op ontslag.
“Het evenwicht tussen werk en privéleven verbeterde tijdens de proefperiode. Werknemers vonden het ook gemakkelijker om hun werk te combineren met familiale en sociale verplichtingen – voor 54% onder hen was de combinatie van werk met huishoudelijke taken makkelijker. Bovendien waren ze ook meer tevreden over hun huishoudbudget en hun tijdbeheer”, aldus de auteurs van de studie.
Werknemers en bedrijven zijn overtuigd
De meeste sectoren zijn vertegenwoordigd: onderwijs, industrie, gezondheidszorg enz.
90% van de werknemers verklaarde dat ze graag de vierdaagse werkweek willen voortzetten, omdat zij de gezondheidsvoordelen ervan inzien. Maar niet enkel de werknemers zijn overtuigd. 92% van de bedrijven wil er verder mee gaan. Die hebben er dan ook alle belang bij: de productiviteit is gelijk gebleven, en hun omzet steeg zelfs met 1,4%.
“Dit experiment staat haaks op het conservatieve beleid van Vivaldi, dat een vierdaagse werkweek voorstelt zonder arbeidsduurvermindering en met een zee aan mogelijkheden om overuren te doen,” merkt Benjamin Pestieau, hoofd vakbondsrelaties bij de PVDA, op. Resultaat? “Een Belgische arbeidsmarkt in slechte gezondheid vanwege burn-outs , beroepsziekten enz.”
België telt 500.000 langdurig zieken. Werknemers houden het niet vol tot de wettelijke pensioenleeftijd. De 4 dagenweek met arbeidsduurvermindering is een oplossing. Vandaag is het wetenschappelijk bewijs geleverd. Het is dus een politieke keuze.
Bron: pvda.be
by admin | mrt 10, 2023 | Onderwijs
‘Een bezorgde en geëngageerde leraar heeft redenen te over om zich zorgen te maken. Bijgevolg gedijen cynisme en cultuurpessimisme uitstekend in een leraarskamer’, schrijft Dries Cromheecke. Hij beschrijft de zorgen die bij veel van zijn collega’s leven wanneer het gaat over de ‘modernisering’ van ons onderwijs.
De sfeer in mijn leraarskamer wordt meer en meer bepaald door frustraties over de staat van het onderwijs in Vlaanderen. We zien met eigen ogen hoe slecht het gesteld is met het gemiddelde kennis- en vaardigheidsniveau van onze jeugd en hun vaak belabberde taalniveau lokt nagenoeg dagelijks verbazing uit. Al jaar na jaar bevestigen diverse studies ons aanvoelen.
Was dit maar het enige probleem. Wij zijn tenslotte allemaal in het onderwijs gestapt om de toekomstige generaties wat bij te brengen en kozen sowieso een job met voldoende uitdaging.
Spijtig genoeg wordt het onderwijs ook langs heel wat andere fronten aangevallen. Ik lees in de kranten over de dalende kwaliteit van lerarenopleidingen en foute didactische visies die algemeen verspreid zijn. Sociale media en artificiële intelligentie knagen aan de concentratie, inhoudelijke bagage en kritische ingesteldheid van leerlingen, terwijl ze die paradoxaal gezien net nodig hebben om er op een verantwoorde wijze mee om te gaan.
Een bezorgde en geëngageerde leraar heeft dus redenen te over om zich zorgen te maken. Bijgevolg gedijen cynisme en cultuurpessimisme uitstekend in een leraarskamer.
Over één gigantisch onderwijsprobleem lees en hoor ik echter bitter weinig in de Vlaamse media. Nochtans heeft het mijn bloed al meermaals tot aan het kookpunt gebracht: de ‘modernisering van het secundair onderwijs’. Wat de overheid en de koepels momenteel op de middelbare scholen afvuren, is een draak van een hervorming. Ze lanceren nieuwe structuren, nieuwe richtingen, nieuwe lessentabellen en nieuwe leerplannen. Helaas worden er mijns inziens amper problemen opgelost, maar integendeel net talloze nieuwe problemen bij gecreëerd.
Sommige studierichtingen verdwijnen, terwijl andere een gewijzigde invulling krijgen. Daarnaast worden er nieuwe richtingen gelanceerd. Zoals voorheen krijgt elke richting een label opgeplakt. Het onderscheid tussen aso, kso, tso en bso blijft bestaan, maar daarnaast is er nu ook een indeling in DO-, DG-, DA- en A-richtingen. A-richtingen behoren niet tot het aso, maar tot het bso. De aso-richtingen zijn zogenaamde DO-richtingen: ze zijn ‘domeinoverschrijdend’. Dit in tegenstelling tot sommige tso-richtingen die ‘domeingebonden’ zijn (DG) – als u niet weet wat er met ‘domeingebonden’ en ‘domeinoverschrijdend’ bedoeld wordt, moet u zeker niet op de website van het Departement Onderwijs gaan zoeken; dat wordt daar immers niet afdoende uitgelegd. Niet alle tso-richtingen zijn trouwens DG-richtingen; sommige hebben een ‘dubbele finaliteit’.
Bent u nog mee? Waarschijnlijk niet: deze zogenaamde ‘matrix’ hangt met haken en ogen ineen. Nochtans is een transparante en eenvoudige structuur een must in de communicatie naar leerlingen en ouders toe, die per slot van rekening een doordachte studiekeuze moeten maken.
Ik heb daarnaast mijn sterke twijfels over de inhoud en het nut van sommige nieuwe richtingen. Zo kun je in de tweede graad bijvoorbeeld kiezen tussen de richtingen Economische Wetenschappen en (het nieuwe) Bedrijfswetenschappen. Beide richten zich tot leerlingen die na het middelbaar willen verder studeren en beide hebben hetzelfde hoofdvak: economie. Dit vak heeft trouwens exact hetzelfde leerplan. Er is alleen een verschil in het aantal uren: waar de leerlingen van Economische Wetenschappen dit leerplan in vier lesuren per week kunnen verwerken, krijgen de leerlingen Bedrijfswetenschappen hier zes uur voor. De extra uren die men in deze richting aan dit vak geeft, worden gehaald bij o.m. Frans, wiskunde en geschiedenis. Kortom: de leerlingen uit de richting Bedrijfswetenschappen leren niets méér dan hun leeftijdsgenoten in Economische Wetenschappen — enkel minder. De keuze voor deze richting is dan ook per definitie een negatieve keuze: weg van probleemvakken zoals Frans of wiskunde — toch belangrijke inhoud in een economische richting. Heb je niet liever een degelijke en brede vorming als je hoger onderwijs ambieert?
Volgend jaar komt de ‘modernisering’ naar het vijfde middelbaar, maar zowel het GO als de katholieke koepel hebben nog geen enkel leerplan voorhanden. Welke nieuwe leerstof moeten wij binnen enkele maanden aanbieden? Welke nieuwe vaardigheden worden van de leerlingen verwacht? Al helemaal ridicuul wordt het wanneer scholen beslissingen moeten maken over nieuwe vakken die ze moeten inrichten, want niemand die een flauw idee heeft van welke leerinhouden daarin aan bod zullen komen. Pas na de paasvakantie belooft het Katholiek Onderwijs Vlaanderen meer duidelijkheid te verschaffen. Ook de overheid kan leraren niet verder helpen: hun eindtermen werden vorig jaar vernietigd door het Grondwettelijk Hof.
Deze onrust over volgend schooljaar leeft bij sommige collega’s nog sterker omdat ze zien dat er drastisch gesneden wordt in het aantal uren voor hun vak. Het Katholiek Onderwijs voorziet maar één uur biologie per week meer in de richting Wetenschappen-Wiskunde (een halvering ten opzichte van de huidige situatie), en slechts twee uur Engels in het vijfde jaar Economie-Moderne Talen of Latijn-Moderne Talen (evenveel dus als leerlingen uit wiskundige richtingen). Het GO biedt een groot deel van de aso-leerlingen dan weer een uur minder Nederlands aan. Is dit geen verschraling van het algemeen secundair onderwijs?
Het is stuitend om te zien hoe zorgeloos en amateuristisch de overheid én de koepels tewerk gaan bij de vernieuwingen van het secundair onderwijs. Nochtans is een grondige en doordachte hervorming meer dan wenselijk. De pijnpunten zijn al decennialang duidelijk: veel leerlingen zitten niet op hun juiste plaats, sociale ongelijkheid wordt in ons onderwijssysteem eerder bestendigd dan weggewerkt en maar liefst een op acht verlaat de schoolbanken zonder diploma. Een goede onderwijsstructuur vermag niettemin veel: ze zorgt ervoor dat elke leerling de vorming krijgt die precies aansluit bij zijn/haar interesses, talenten en toekomstdromen. Daarnaast kan ze ook het lerarentekort (deels) oplossen door richtingen en vakken efficiënter in te richten.
Om deze duurzame en warme scholen van de toekomst uit te tekenen, hebben we echter architecten met visie nodig. Bescherm ons van bric-à-bracverbouwingen en koterijen van mensen zonder kennis van zaken en oog voor het geheel.
Dries Cromheecke is leraar Nederlands en geschiedenis in de derde graad. Hij schrijft deze bijdrage in eigen naam.
Bron: Knack
by admin | mrt 10, 2023 | Economie
Vertegenwoordigers van vier milieuorganisaties drukken hun solidariteit uit met de landbouwers die vandaag naar Brussel trekken. Ze delen veel van hun bezorgdheden en roepen op tot een radicale make-over van ons voedselsysteem waar landbouwers – in evenwicht met de natuur – goed hun boterham verdienen.
De Vlaamse landbouwsector staat voor de grote uitdaging om de uitstoot van stikstof en broeikasgassen te verminderen. Dat is bittere noodzaak om gevaarlijke klimaatverstoring en het verval van onze natuur te stoppen. Maar die last mag niet zomaar op de schouders van onze boeren en boerinnen rusten. Want een grote verantwoordelijkheid ligt bij grote bedrijven in de agro- en voedingsindustrie.
Mondiaal hebben een handvol grote bedrijven ons voedselsysteem in handen. Zij maken megawinsten, terwijl de consument en landbouwers vaak met moeite de eindjes aan elkaar knopen. Ook bij ons verdienen supermarkten en veevoederbedrijven al jarenlang grof geld aan het huidige landbouw- en voedselsysteem. Hetzelfde geldt voor de MRBB, de financiële groep van de Boerenbond, en grootbanken als KBC die met het verstrekken van agrarische leningen een grote aanjager van intensieve landbouw zijn geweest. Allen hebben deze grote spelers dus ook een belangrijk aandeel in de crisis waarin onze landbouw zich vandaag bevindt: een onhoudbare situatie voor klimaat en natuur en vele boeren en boerinnen met de handen in het haar.
Het is dan ook evident om hen financieel te laten bijdragen voor een ommezwaai naar een duurzame en sociaal rechtvaardige landbouw- én voedingssector. Zij hebben daar ook de financiële draagkracht voor en zo belandt de factuur niet op het bord van landbouwers of de belastingbetaler. Ook in Nederland worden deze grote spelers mee in het stikstofdebat getrokken. Landbouwminister Adema bevestigde dat hij via het landbouwakkoord ook hen wil dwingen om een grotere rol te gaan spelen in het oplossen van de stikstofcrisis en een financiële bijdrage te leveren aan het verduurzamen van de landbouw- en voedingssector.
In Vlaanderen is het stikstofprobleem minstens even nijpend. De vraag is niet óf hier moet worden ingegrepen, maar vooral hoe. Brongerichte beleidsmaatregelen zijn uiteraard nodig, zoals bijvoorbeeld een kleinere veestapel en minder import van overzees veevoeder. Ons voedselsysteem moet radicaal evolueren naar meer voedselsoevereiniteit, naar een sociaal rechtvaardig voedselsysteem waar gemeenschappen en landbouwers controle en macht hebben over hoe het wordt vormgegeven. Het moet uit de handen van die enkele grote spelers, want zij houden de landbouwers, de consument en het leefmilieu in een houdgreep. Beleidsmakers op internationaal, nationaal en lokaal niveau hebben allemaal een verantwoordelijkheid om uiteindelijk een einde te maken aan de controle en het monopolie van die grote bedrijven in ons voedselsysteem. Dat zal ook een agro-ecologisch landbouwsysteem met respect voor boer(in), consument en milieu dichterbij brengen.
Maar ook een speciale belasting voor die agro- en voedingsindustrie kan een oplossing zijn. Zo’n belasting mag uiteraard niet op de kap van landbouwers terecht komen. Maar ze zou er wel voor kunnen zorgen dat grote bedrijven meebetalen aan de overgang naar een klimaat- en natuurvriendelijke landbouw. De inkomsten uit zo’n belasting kunnen dan een landbouw-steunfonds financieren. Dat fonds kan dienen om landbouwers die gedwongen moeten stoppen of die willen omschakelen naar duurzame landbouw financieel te ondersteunen. Door het fonds ook gaan in te zetten om bv. de markt voor korte-keten producten te versterken kan het landbouwers net sterker te maken ten opzichte van bijvoorbeeld de retailsector.
De praktijk leert dat grote bedrijven niet uit zichzelf verduurzamen. Ons hele landbouw- en voedingssysteem zal pas echt in beweging komen als ook die grote spelers serieus gaan bijdragen aan natuur- en klimaatdoelen. De belasting zou pas wegvallen als bedrijven zich inschakelen in een duurzaam en sociaal rechtvaardig voedselsysteem. Een systeem waarin boeren en boerinnen eerlijk worden betaald voor duurzaam produceren, en waarin duurzame producten de norm worden in supermarkten en horeca. Het zal zorgen voor een eerlijke verloning voor landbouwers en helpen de druk op ons leefmilieu en onze gezondheid te verlagen, door minder stikstof- en fijn stofemissies. Het zou een revolutie in onze landbouw- en voedingssector betekenen. En laat dat nu net zijn wat nodig is.
Joeri Thijs (woordvoerder bij Greenpeace België), Karel Pype (beleidsmedewerker bij Reset Vlaanderen), Karolien Burvenich (coördinator bij Wervel), Bart Vanwildemeersch (beleidscoördinator West-Vlaamse Milieufederatie).
Bron: Knack
by admin | mrt 10, 2023 | Sectoren
In de zoektocht naar oplossingen voor de problemen in de kinderopvang waar we in Vlaanderen mee te maken krijgen, formuleert pedagoog Philippe Noens een aantal bedenkingen bij de mogelijkheid om kinderopvang te integreren in de (kleuter)school, zoals dat al gebeurt in Denemarken en Duitsland.
Nadat Mippie en Moppie 5 en 6, de laatste vestigingen van de kinderdagverblijven van Mippie en Moppie waarover nog geen beslissing was gevallen, elk hun vergunning verliezen lijkt de crisis in de sector van de kinderopvang terug van nooit weg geweest. Een sector die kraakt onder een te hoge begeleider-kind ratio, een hoge werkdruk die zich vertaalt in een te vloeiend personeelsverloop tot -tekort. Een sector ook die gebukt gaat onder een negatieve framing, gevoed door nieuwsberichten van wangedrag door enkele kindbegeleiders en sluitingen omwille van veiligheids- of andere risico’s.
De afgelopen tijd is er in onderzoeks- en andere commissies uitgebreid stil gestaan bij de oorzaken van de crisis, en is er gezocht naar mogelijke oplossingen. Eén van de gedachtegangen waar wat minder aandacht naar uitging is het ‘split system’. In Vlaanderen zijn de kinderopvang en de kleuterschool structureel van elkaar gescheiden. Daar is Vlaanderen niet uniek in – ook bijvoorbeeld onze buurlanden Frankrijk en Nederland passen dit splitmodel toe.
Opvallend is wel dat in landen waar kinderopvang en kleuterschool op aparte plaatsen worden georganiseerd, we slechtere werkomstandigheden voor kleuterbegeleiders terugvinden – met lagere verloning, een gebrek aan carrièrekansen, en vooral: minder ruimte om de kinderen sociaal en cognitief te prikkelen.
Landen die de kinderopvang integreren in de (kleuter)school, denk aan Denemarken of Duitsland, doen het opmerkelijk beter. De ‘makkelijke’ oplossing voor de aanhoudende crisis in de kinderopvangsector zou dan ook zijn: zorg ervoor dat kindbegeleiders, van onthaalouder tot kinderdagcoördinator, letterlijk en figuurlijk hun plaats krijgen op de schoolsite. Baby’s op school dus.
Een win-win voor iedereen?
Er zijn best wel wat voordelen bij te bedenken: kindbegeleiders en kleuterleerkrachten kunnen makkelijker bij elkaar ‘op bezoek’ gaan, relevante info over kinderen wordt sneller doorgespeeld, dreumesjes wennen alvast aan de ‘grote’ school, de ‘kleintjes’ pikken zaken op van ‘groten’ door nog meer in te zetten op differentiëring, ouders hoeven zich ’s ochtends en ’s avonds niet te haasten naar verschillende plaatsen om hun kinderen op te halen, kindbegeleiders krijgen meer dan nu contact met andere professionals/volwassenen tijdens het werk, enzovoort.
Een win-win voor iedereen. Toch? Niet helemaal. Om te verduidelijken dat een en ander niet zo makkelijk ligt, moeten we een kijkje nemen in de basisschool. Om precies te zijn: de intrede van de basisschool. Wat we hier ruwweg plaatsen in de jaren ’80. Immers, het basisonderwijs zoals we dat nu kennen, met kleuter en lager onderwijs georganiseerd binnen één en dezelfde school(site), heeft niet altijd bestaan.
Het papschoolgenie
Vroeger waren er meer scholen die énkel kleuter- en lager onderwijs aanboden. Eerst ging je naar de ‘papschool’. Of niet – je was immers maar leerplichtig vanaf zes jaar. En eenmaal je dan schoolrijp was, ging je naar het eerste studiejaar. Als kind werden we uitgedaagd op familiefeestjes om onze schoolrijpheid te ‘testen’ door met onze rechterarm over ons hoofd aan ons linkeroor te komen.
Heel wat autonome kleuterscholen en -leerkrachten waren evenwel niet zo gewonnen voor die integratie. Ze vreesden voor een verregaande ‘verschoolsing’ van het kleuteronderwijs. De vrij spelende kleuter zou vervellen tot de vooral lerende kleuter. De angst was dat er plots méér ging getoetst, vergeleken, gemeten, getraind en geoefend ging worden. Dat kinderen niet langer kinds konden zijn, en al op vroege leeftijd werden meegezogen in hun onderwijscarrière.
Koala’s op school
Dat sentiment is grotendeels waarheid geworden. Het leerplanconcept van het katholiek basisonderwijs spreekt hier alleszins boekdelen: ‘Zin in Leren!’ ‘Zin in Leven!’ Het is weliswaar een mooi idee om leven en leren met elkaar te verbinden maar het detail zit hem in de opsomming. Blijkbaar moet er eerst geleerd worden, toch dé opdracht van een school, om (goed) te kunnen leven.
En de ontwikkelingsdoelen in het kleuteronderwijs, de minimumdoelen die de overheid heeft vastgelegd, liegen er eveneens niet om. Onze jonge kinderen tellen, sorteren, wegen, en schrijven (onder meer hun eigen voornaam) op de kleuterschool dat het een lieve lust is.
Een laatste voorbeeld: de Koalatest, een taalscreening in het derde studiejaar, vertrekt vanuit goede bedoelingen. Kindjes die wel wat meer taalstimulatie kunnen gebruiken, worden zo makkelijker gedetecteerd. De taaltest komt de school en het leerkrachtenteam ten goede. Maar de test zélf onderstreept eigenlijk een voortschrijdende toetsingscultuur in het onderwijs. Er wordt steeds meer, steeds sneller en steeds jonger getest.
Schooltje spelen
De kleuterschool is al lang geen ‘aparte (kinder)wereld’ meer (als hij dat al ooit geweest is). Hij bereidt wel degelijk voor op het lager onderwijs. En dat is ook onmiddellijk het risico van een basisschool verder te verbreden, en kindbegeleiders en onthaalouders mee op te nemen in het geheel. Dan kan er verder ‘verschoolsing’ optreden. En wordt de kinderopvang een voorportaal voor het kleuteronderwijs.
Iets waar bepaalde politieke partijen nu al mee bezig zijn door voor te stellen om (enkele dagen) kinderopvang te verplichten voor mensen in een kwetsbare situatie. Het achterliggende idee is om kansarme kinderen snel(ler) onder te dompelen in een Nederlands taal- en cultuurbad dat hun mee klaarstoomt om ‘mee’ te zijn met wat er later op school en in de samenleving gebeurt.
De vraag die we ons hierbij moeten durven stellen is tweeledig: willen we een samenleving zijn waar we georganiseerde kinderopvang naar voor schuiven als een beter alternatief dan het gezinsleven, en zijn we hier het uiteindelijke effect van een kwaliteitsvolle kinderopvang ook niet wat aan het overschatten?
Moeten we daarom het idee van baby’s op school laten varen? Nee. Dan smijten we het kind met het badwater weg. Maar we moeten wel goed nadenken wat we eigenlijk verwachten van kinderopvang. Want kinderen ‘opvangen’ – wat een woord ook – is zoveel meer dan hen verzorgen, hen dingetjes (aan)leren en hun (sociale, cognitieve en andere) ontwikkeling stimuleren. Het is hen in de eerste plaats zin, ‘goesting’, laten krijgen in het (samen) leven. Met elkaar, met volwassenen maar vooral: met zichzelf.
Bron: Knack
by admin | mrt 10, 2023 | Sectoren
Hilde Vogels heeft een zoon met een beperking. Ze moet bergen aan procedures en administratie doorlopen om voor hem de juiste zorg te krijgen. Dat lukt, maar is niet vanzelfsprekend. “Ik ben bij de winnaars,” schrijft ze cynisch.
Bezorgd
Het is vrijdag als de inschaling van de zorgzwaarte voor mijn zoon plaatsvindt. Die inschaling zal bepalen hoeveel ondersteuning hij nodig heeft. Ik heb van tevoren met grote bezorgdheid de vragenlijst overlopen. Die richt zich op duidelijk zichtbare fysieke en mentale beperkingen.
Als ik de lijst zo lees, mag ik mezelf nog gelukkig prijzen. Mijn zoon kan zelfstandig honderd meter lopen, hij kan zichzelf aankleden, hij is niet incontinent en is laaggemiddeld intelligent.
Gerust
En ik mag gerust zijn. Want mijn zoon verblijft sinds zijn achttiende, na een wachttijd van ruim twee jaar, vijf dagen per week in een multifunctioneel centrum. Jammer genoeg stak corona eerst nog een stokje voor de langverwachte opvang. Maar hij heeft recht op zorgcontinuïteit, dat is een voordeel.
Ik mag dus van geluk spreken.
Wikken en wegen
Na een heel jaar vragen beantwoorden en plannen opmaken met de DOPPA (Dienst Ondersteuningsplan Provincie Antwerpen) zijn we nu beland bij die vragenlijst over de zorgzwaarte.
En hierna moeten we bij het VAPH (Vlaams agentschap voor personen met een handicap) zijn voor de verdere aanvraag van zijn PVB (Persoonsvolgend Budget). Afhankelijk van de budgetcategorie waarin hij volgens hen hoort en hoe dringend zijn vraag volgens hen is, moet hij één jaar, vijf tot acht jaar, of tot in de eeuwigheid wachten op bijkomende noodzakelijke zorg.
Zoeken
Sinds de geboorte van mijn zoon, werd ik om de oren geslagen met de afkortingen van instanties en mogelijke beperkingen. Ik heb ze me ondertussen eigen gemaakt.
De lange en tergende procedures, die begrijp ik dan weer niet. Maar ik ben intelligent genoeg, vang elke crisis zelf op, en zoek een weg binnen het kluwen van de administratie. Na een kwellende zoektocht vind ik die. Dus ik mag opnieuw blij zijn.
Winnaars
Ik ben bij de winnaars, de zelfstandige moeder die met grote betrokkenheid haar zoon bijstaat. Dat ik er alleen voor sta, maakt in dezen geen verschil. Dat ik nog een dochter heb, die twee jaar ouder is en ook recht heeft op mijn nabijheid, ook niet.
Qua tewerkstelling heb ik een lot uit de loterij getrokken: ik ben ambtenaar. Ik kan me wat afwezigheid permitteren, zij het met het nodige loonverlies. Ik knoop de touwtjes aan elkaar en tel angstvallig mijn ziektedagen als ik weer eens uitlig wegens totale uitputting.
Uit pure noodzaak werk ik ondertussen deeltijds. Alleen zo kan ik alle procedures en afspraken doorlopen.
Zelfbehoud
Ik wijs hier met geen vinger naar de hulpverleners. Zij verzuipen mee in administratie en ingewikkelde procedures. Sommigen moeten zelfs afhaken uit puur zelfbehoud.
Dat maakt mij bezorgd. Zal er nog genoeg volk zijn om mijn zoon te ondersteunen? Zo niet, zal de zorg zich dan tot een minimum beperken? Zullen ze ook tegen mijn zoon zeggen: “Jij mag van geluk spreken”?
Bron: Sociaal.net