by admin | dec 3, 2023 | Onderwijs
De onderwijsbonden beschuldigen Vlaams minister van Onderwijs Ben Weyts (N-VA) van woordbreuk. Weyts heeft volgens hen een eerdere belofte gebroken over een pensioenregeling voor leraren die de voorbije jaren minder uren zijn gaan werken via een speciaal verlofstelsel. Volgens de onderwijsbonden was destijds beloofd dat die uren zouden meetellen voor de berekening van hun pensioen, maar Weyts zegt nu dat dat “onrechtvaardig” zou zijn tegenover de leraren die meer uren werken.
Om te begrijpen waar de frustraties van de vakbonden vandaan komen, moeten we terug naar 2017. Toenmalig Vlaams minister van Onderwijs Hilde Crevits (CD&V) maakte toen komaf met de wildgroei van verlofstelsels in het onderwijs. Drie verlofstelsels werden onder meer samengevoegd in één verlof voor verminderde prestaties (VVP).
Leraren kunnen dat verlof opnemen om een tijdlang niet of deeltijds te werken, ze hoeven dat verlof ook niet te motiveren. Volgens de bonden werd toen een regeling in het vooruitzicht gesteld waarbij leraren die via dat verlofstelsel minder uren gingen werken, die uren toch zouden mogen laten meetellen voor hun pensioen.
“In 2017 werd beloofd dat die verlofregeling geen nadeel zou opleveren voor de pensioenen”, zegt Marianne Coopman van de christelijke onderwijsbond COV. “Minister Crevits heeft daarover toen ook een brief geschreven aan de federale minister van Pensioenen (destijds Daniel Baquelaine van MR).”
Het dossier is in de vorige regeerperiode niet meer rond geraakt, maar de nieuwe federale minister van Pensioenen, Karine Lalieux (PS) nam de koe bij de horens en had nu, 6 jaar later, een ontwerptekst klaar. “Maar Ben Weyts (de nieuwe Vlaamse minister van Onderwijs (NVA), red.) heeft in een brief nu gevraagd om de uren niet te laten meetellen voor het pensioen”, zegt Coopman. Vlaanderen heeft de staart ingetrokken, bevestigt het kabinet van minister Lalieux.
“Woordbreuk”
Minister van Onderwijs Ben Weyts (N-VA) bevestigt dat het volgens hem niet “rechtvaardig” zou zijn dat niet-gepresteerde uren worden meegeteld voor het pensioen. “Zeker in tijden waarin we met een lerarentekort kampen, moeten we mensen belonen die meer werken, niet mensen die minder werken.”
De onderwijsbonden zijn niet te spreken over de koerswijziging van de Vlaamse regering en hebben het over “woordbreuk”. De regeling zou van toepassing zijn op duizenden leraren die nu ofwel minder pensioen zullen krijgen dan beloofd, of langer zullen moeten werken om een volledig pensioen te kunnen krijgen.
Volgens Weyts is er absoluut geen sprake van woordbreuk. “Ik ben hier – van bij mijn aantreden als minister van Onderwijs – altijd open en eerlijk over geweest”, klinkt het. Zijn kabinet laat ook weten dat de minister “altijd heeft gewaarschuwd voor de impact van de regeling op het pensioen”.
Coopman hoopt dat Weyts zijn mening nog wil herzien. “De minister zegt dat er een lerarentekort is, maar de leraren die er wel zijn werken ontzettend hard: ze werken gemiddeld tot 50 uren per lesweek. Als je een goede balans wil tussen werk en vrije tijd dan is er ook ruimte nodig voor een degelijk verlofstelsel. Want als je het beroep aantrekkelijk wil maken, moet de werkdruk omlaag.”
Bron: VRT.nws
by admin | dec 1, 2023 | Verkiezingen 2024
We voelen het allemaal als we aan de kassa van de supermarkt staan, of als we onze facturen betalen: onze koopkracht is niet meer wat ze geweest is. Toch beweert de regering dat ze onze koopkracht goed beschermd heeft. Het tegendeel is waar. Straffer nog: de regering deed ons de voorbije drie jaar 3.000 euro loon verliezen.
De voorbije jaren steeg de levensduurte sneller dan de lonen konden volgen. Het reële loon van de mensen ging erop achteruit. Dat blijkt ook duidelijk uit de berekeningen die onze studiedienst maakte, gebaseerd op de officiële statistieken. Onder de regering-De Croo verloor een loontrekkende gemiddeld 3.000 euro aan koopkracht.
De prijzen van levensmiddelen en van energie stijgen, maar de regering verbiedt bij wet dat werknemers kunnen onderhandelen over loonsverhoging. Dat moet veranderen.
Raoul Hedebouw
Voorzitter PVDA en volksvertegenwoordiger in de Kamer
Onze studiedienst berekende de evolutie van de reële lonen in ons land, dus rekening houdend met de stijgende levensduurte, wat men inflatie noemt. Als de lonen sneller stijgen dan de inflatie, dan stijgt het reële loon. Als de lonen minder snel stijgen dan de inflatie, dan daalt het reële loon.
En weet je wat? Sinds het aantreden van de Vivaldi-regering heeft een voltijdse werknemer met een mediaanloon in totaal 3.068 euro aan reëel loon verloren.
Daarmee is het fabeltje van onze ministers die onze koopkracht zouden hebben “beschermd” goed doorprikt.
Ter vergelijking: onder de vorige regering (de regering-Michel) verloor een werknemer met een mediaanloon in totaal 3.315 euro aan reëel loon over een periode die ruim dubbel zo lang was.
Met andere woorden: de regering-De Croo, met sociaaldemocraten en groenen, doet het niet beter dan de rechtse regering met N-VA en MR.
Onder de regering-Michel kreeg de werkende klasse een indexsprong te slikken en onder de regering-De Croo een loonblokkering.
Het is tijd om de lonen eindelijk eens echt te beschermen. We moeten de automatische indexering beschermen en tegelijkertijd loonsverhogingen mogelijk maken
Het goeie nieuws: dat is perfect mogelijk. De winstmarges van de bedrijven zijn de voorbije twintig jaar flink gestegen. Dat bleek onlangs uit een studie van de Nationale Bank. Door de blokkering van onze lonen blijft het deel van de rijkdom dat naar de werkende bevolking gaat, steeds verder dalen, tot op een historisch dieptepunt. Dat moet anders.
Bron: PVDA.be
by admin | dec 1, 2023 | Antipestteam, Sectoren
Zondag werd in Brussel betoogd tegen geweld op vrouwen en LGBTQIA+ personen. Campagne ROSA was er uiteraard bij met een dynamische groep en met politiek materiaal. Hieronder het pamflet dat we verdeelden gevolgd door foto’s vanop de betoging.
- Het hele systeem is schuldig
- Socialistisch feminisme meer dan ooit
- Solidariteit met de Palestijnse bevrijding
Twintig miljoen tweets later heeft #MeToo de wereld veranderd. Bekende figuren zoals Bart De Pauw, Danny Masterson en Donald Trump werden veroordeeld. Seksisme valt niet meer te ontkennen. Andere vormen van discriminatie en de toxische cultuur werden aangeklaagd. De overheid en bedrijven werden verplicht tot maatregelen. Er kwamen meldpunten en gedragscodes. Toch blijven seksisme en machtsmisbruik de levens van velen domineren. In België werden dit jaar al minstens 24 vrouwen slachtoffer van femicide.
Een nieuwe golf getuigenissen trekt rond de wereld: #MeToo in Taiwan, klachten tegen machtige figuren zoals Axl Rose, Russell Brand, Jamie Foxx en de leadzanger van Rammstein. Eind november klaagde het Franse parlementslid Sandrine Josso senator Joël Guerria aan voor spiking en poging tot seksueel misbruik.
Sinds #MeToo wordt misbruik volop aangeklaagd, maar de onderliggende machtsstructuren bleven ongewijzigd. Van de kerk, de universiteit, de sportclub, de werkvloer tot het uitgaansleven: overal werd getuigd. De volgende stap moet een strijd zijn tegen de ongelijkheid en macht die overal aanwezig is. Daar gaat socialistisch feminisme over: misbruik bestrijden door de wortels ervan aan te pakken. Zolang we afhankelijk zijn van bazen, aandeelhouders, huisbazen en politici die onze openbare diensten afbreken, zal er misbruik zijn. Zelfs in onze meest intieme relaties is er macht en afhankelijkheid. Dat moet stoppen.
Stop de antifeministische backlash – wij gaan niet terug in de tijd
In de manosfeer promoten Andrew Tate en Dries Van Langenhove stereotypen zoals de tradwives, organiseren ze misogyne campagnes en viseren ze tienerjongens. Het is een online echokamer met grote impact op de echte wereld.
De opeenstapeling van crises versterkt de ongelijkheid en afhankelijkheid. Het vergroot de electorale kansen van conservatieve extremisten zoals Geert Wilders of Javier Milei, die deze maand verkiezingen wonnen. Politiek die vrouwen- en LGBTQIA+ rechten aanvalt, is niet anti-establishment. Het versterkt de ongelijke genderrollen waar het kapitalisme handig gebruik van maakt. Het wordt gebruikt om de lage lonen van vrouwen te normaliseren of om producten te verkopen met seksistische reclames.
Bovendien gebruiken Bart De Wever, Georges-Louis Bouchez en Tom Van Grieken hun discours over cultuuroorlogen vooral om de aandacht af te leiden van thema’s zoals lonen of huisvesting. Ons feminisme is daarom antifascistisch. Bouwen aan een sociaal alternatief voor extreemrechts is meer dan ooit nodig. Daarvoor hebben we een strijdprogramma nodig dat vertrekt van de noden waar de jongeren en de werkende klasse vandaag mee geconfronteerd worden. Hogere (minimum)lonen, een volledig herstel van de index, degelijke pensioenen voor iedereen, massale investeringen in de publieke diensten met voldoende personeel om ze veilig, toegankelijk en gratis te maken … het zijn slechts enkele van de noodzakelijk af te dwingen eisen.
Socialistisch feministen steunen de bevrijding van de Palestijnse onderdrukten
Ook de Belgische overheid is schuldig aan het bloedbad in Gaza. De vele protestacties die plaatsvonden moeten verder gezet worden. Want terwijl het in Gaza bommen blijft regenen, maken de Belgische oorlogskapitalisten grote winsten. Een deel van de moorden en bombardementen gebeuren met wapens geproduceerd in België. De Palestijnse en Belgische vakbonden riepen op om de wapenlevering aan het Israëlisch leger te stoppen. Nu moet er actie komen om daar ook echt voor te zorgen. De werkende klasse in actie kan oorlog stoppen.
Vorige week circuleerden er beelden van een Israëlische soldaat met een Pridevlag. Ze proberen de bloedige onderdrukking van de Palestijnen te verbergen achter de pride vlag. Cynischer wordt het niet. De pride vlag is een symbool bij uitstek van verzet tegen onderdrukking, extreemrechts en kapitalisme. Dit gefabriceerde progressieve imago dat ze misbruiken om hun oorlogsmisdaden te promoten heet pinkwashing. Het xenofobe en islamofobe idee dat Israël nodig zou zijn om LGBTQIA+ personen te doen accepteren getuigt niet alleen van een paternalistisch en koloniaal gedachtegoed. Het negeert ook de vele LGBTQIA+ personen die strijden tegen de onderdrukking. Bevrijding kan nooit gebeuren op basis van bezetting en onderdrukking.
60% van de slachtoffers in Gaza zijn vrouwen en kinderen. Zolang zij niet bevrijd zijn zullen ook wij geen echte vrijheid en veiligheid bekomen. We kunnen niet toestaan dat het leven gewoon doorgaat terwijl het bloedbad verdergaat. We moeten bouwen aan een internationale massabeweging. We moeten onze strijd voeren tegen dit systeem waarin oorlog winstgevend en normaal is. Tegen een samenleving waarin wereldwijd repressieve regimes worden gesteund omdat ze winst opleveren voor multinationals. Strijden tegen kapitalisme is hoe je een einde maakt aan oorlog en onderdrukking. Ga met ROSA de volgende betoging!
Afspraak op 10 december in Brussel!
Steun Campagne ROSA
Vind je het belangrijk dat ROSA verder actie voert? Steun ons dan door deel te nemen aan onze jaarlijkse wedstrijd. We zijn financieel onafhankelijk in de strijd die we voeren, en halen daarom geld op bij mensen die ons steunen. Wacht dus niet langer en koop een of meerdere tickets (€10). Zo maak je kans om een van onze fantastische prijzen te winnen, waaronder een weekendje voor twee in een Floreal hotel.
Sluit aan
Het bestrijden van misogynie en seksisme is gekoppeld aan de strijd voor sociale huisvesting, voor fatsoenlijke en gelijke lonen, voor klimaatrechtvaardigheid en is een strijd tegen racisme, transfobie en extreemrechts. Socialistisch feminisme betekent breken met het gevestigde feminisme dat de kapitalistische elite wil vervrouwelijken. Kapitalisme is een systeem dat extreme ongelijkheid creëert Het is gebaseerd op uitbuiting, oorlog en onderdrukking. Het is een systeem dat niet in staat is om een einde te maken aan onderdrukking en geweld. Vernoemd naar de revolutionaire socialiste Rosa Luxemburg en burgerrechtenactiviste Rosa Parks, zijn wij een internationale beweging van socialistische feministen. Sluit vandaag nog bij Campagne ROSA aan!
Bron: socialisme.be
by admin | dec 1, 2023 | Antipestteam
Strijd tegen seksuele intimidatie op de werkvloer: interview met twee delegees
Mensen spreken zich uit over intimidatie en geweld. Welke impact heeft dit op het werk? We spraken met twee delegees, Pierre en Julien, die actief zijn in verschillende sectoren en regio’s.
door Emily Burns uit maandblad De Linkse Socialist
Hoe zit het probleem van seksisme er concreet uit op jullie werkplek?
Pierre: “Seksisme kent vele vormen. Er zijn natuurlijk bijzonder ernstige vormen zoals seksueel geweld, vaak in de context van een relatie van ondergeschiktheid, maar niet altijd. Maar er zijn ook ‘grappen’ die gericht zijn op bepaalde categorieën mensen. Onderdrukking gebeurt dagelijks en kan leiden tot een diep gevoel van onbehagen op het werk.”
Wat gebeurt er als een collega wordt lastiggevallen of aangevallen?
Julien: “Over het algemeen zijn de eerste mensen die op de hoogte zijn collega’s. Maar zij zijn vaak op hun hoede en weten niet goed hoe te reageren. Dan is er ook nog de ‘vertrouwenspersoon’ (1) die informeel contact kan leggen met alle betrokken partijen. Of de preventieadviseur die meer formele maatregelen neemt. Maar hun namen en hoe ze te contacteren zijn niet altijd bekend. Dus als het slachtoffer actie wil ondernemen, is de reflex vaak om naar zijn of haar leidinggevenden te gaan. Toch als het probleem niet van een baas komt…”
Steeds meer bedrijven nemen dit probleem toch serieus?
Julien: “Sommige bedrijven, zoals het mijne, hebben een zerotolerancebeleid ingevoerd. Het is goed dat dit probleem heel serieus wordt genomen. Maar in ons geval is de enige reactie meer repressie door de werkgever. Het resultaat: om te voorkomen dat ze worden gezien als een ‘verklikker’ en de oorzaak van ontslag, is de drempel voor slachtoffers om te spreken net hoger geworden. Deze aanpak moedigt mensen niet aan om vrijuit te spreken, integendeel. Sterker nog, iemand ontslaan zonder aandacht te besteden aan bewustmaking verschuift het probleem alleen maar.”
“Qua vorming is er bijna niets, alleen een PowerPoint waar je enkele keren op klikt en op vijf minuten is de kous af. Dit is niet ernstig! Het strookt niet met een echt verlangen om onderdrukking op de werkplek te bestrijden.”
“We mogen bovendien niet vergeten dat grote bedrijven ervoor terug deinzen om op maatschappelijk vlak bij te dragen aan de lasten van de gemeenschap, die het bijvoorbeeld mogelijk zouden maken om meer publieke kinderopvang te organiseren. Ze weigeren onze arbeidsduur te verkorten (zonder loonverlies) en de organisatie van het werk aan te passen, zodat we werk en gezin kunnen combineren. Dit leidt tot spanningen tussen collega’s, vooral bij moeders die op woensdag deeltijds willen kunnen werken en de avondploeg willen vermijden.”
Wat kan de vakbond doen?
Pierre: “Het is belangrijk dat de vakbondsafvaardiging de slachtoffers steunt, aan hun zijde staat, naar hen luistert vanuit een vermoeden van oprechtheid en alle nuttige informatie verzamelt. Het is cruciaal dat de vakbond aan de kant van het slachtoffer staat, of die nu lid is of niet, en zelfs als de beschuldigde dat is! Maar dat betekent niet dat de rechten van de beschuldigde niet verdedigd moeten worden. We mogen dit zeker niet overlaten aan de willekeur van werkgevers!”
Julien: “Vóór elke verdediging van een persoon die beschuldigd wordt van grensoverschrijdend gedrag, is een gesprek essentieel. De werknemer moet eerlijk zijn en zich kunnen verontschuldigen voor het feit dat hij of zij een situatie heeft gecreëerd waarin hij of zij zich niet goed voelt. Grensoverschrijdend gedrag heeft de neiging om verdeeldheid te zaaien en daardoor onze krachtsverhouding met de directie te ondermijnen. Het is niet alleen zeer schadelijk voor het slachtoffer, maar voor ons allemaal.”
Pierre: “De eerste stap in de aanpak van onderdrukking is interne vorming door de vakbonden. Seksisme, racisme en LGBTQIA+fobie zijn alomtegenwoordig in de hele maatschappij en de vakbond is helaas geen uitzondering. We moeten dit probleem dus frontaal aanpakken. Sommige vakbonden in het buitenland – zoals de CGT in Frankrijk en Unite in het Verenigd Koninkrijk – hebben interessant materiaal ontwikkeld over hoe omgaan met en reageren op klachten. Ze brengen ook aandachtspunten naar voren om seksisme in onze organisaties te bestrijden en ontwikkelen vakbondseisen tegen grensoverschrijdend gedrag.”
“Hier hebben we zulke hulpmiddelen nog niet. Ik hoop dat die er snel komen… Maar de dingen veranderen. Ik hoop dat we bij de betoging tegen geweld op vrouwen op 26 november een vakbondsblok kunnen vormen en dat we een oproep hiervoor kunnen verspreiden onder onze collega’s. Dit zou kunnen beginnen met affiches op de prikborden, om de discussie op gang te brengen, een pamflet of een bewustmakingsstand in de week voorafgaand aan de betoging.”
Julien: “We moeten dit onderwerp ook op de agenda van het CPBW (Comité voor Preventie en Bescherming op het Werk) zetten, zodat we een preventiebeleid hebben tegen alle soorten pesterijen en geweld op het werk. We hebben voldoende brede preventiecampagnes nodig die niet gewoon van de directie komen.”
Sinds #MeToo hebben sommige mensen het gevoel dat ze niets meer mogen zeggen. Wat denken jullie daarvan?
Pierre: “We willen zeker niet dat collega’s niet meer samen lachen – integendeel, het is goed voor de werksfeer en het doet de dag sneller voorbijgaan. Aan de andere kant is het mogelijk om een gevoel voor humor te hebben dat niet ten koste gaat van degenen die het over het algemeen moeilijker hebben in het leven. Humor moet de sfeer helpen verlichten, niet sommige collega’s een ongemakkelijk gevoel geven.”
“Als er seksistische, LGBTQIA+-fobe of racistische ‘mopjes’ of opmerkingen worden gemaakt, is het belangrijk om te reageren. Het is belangrijk om je niet te laten meeslepen, maar om rustig en geduldig de tijd te nemen om uit te leggen welke impact het kan hebben. Dit soort grappen versterkt de dominante ideologie, de objectivering van vrouwen en de logica van overheersing en verdeeldheid binnen onze sociale klasse. De bazen doen er al alles aan om ons tegen elkaar op te zetten, laten we het ze niet nog gemakkelijker maken! Als vakbondsleden moeten we strijden tegen ‘onwelzijn’ op het werk.
Nog een laatste opmerking?
Julien: “Doorheen strijd begrijpen we het best dat de hele arbeidersklasse gemeenschappelijke belangen heeft en dat we ons niet mogen laten verdelen. In tijden als deze kan het bewustzijn over deze kwestie indrukwekkende sprongen voorwaarts maken. We zagen het in het verleden met racisme. Deze erfenis is nog steeds aanwezig in de vakbonden: “In de mijnen zijn we allemaal zwart”. We zullen echter niet aan onderdrukking en discriminatie ontsnappen totdat we het kapitalisme omvergeworpen hebben…”
1) Een persoon die gewoonlijk binnen het bedrijf wordt aangesteld en die verantwoordelijk is voor het in alle vertrouwelijkheid luisteren naar collega’s die vinden dat ze het slachtoffer zijn geweest van pesterijen of gewelddadig gedrag.
Bron: socialisme.be
by admin | dec 1, 2023 | Verkiezingen 2024
En hoe kunnen we er democratische controle over krijgen?
Begin 2022, toen Raoul Hedebouw pas verkozen was als nieuwe PVDA-voorzitter, zei hij aan RTL: “We leven in een klassenmaatschappij en dat willen we veranderen. (…) Ik denk dat we een revolutie nodig hebben.” Wellicht verslikten sommige vrienden van Georges-Louis Bouchez en Bart De Wever zich in hun koffie. Nog geen twee jaar later staat de PVDA op 20% in de peilingen in Wallonië (op de tweede plaats, na de PS volgens de IPSOS-peiling van eind september), 15% in Brussel en rond de 10% in Vlaanderen. En dan moet de verkiezingscampagne nog beginnen!
door Nicolas Croes uit maandblad De Linkse Socialist
Wie heeft de macht?
In hetzelfde interview maakte Hedebouw nog een terechte vaststelling: “De echte macht in België bevindt zich niet in het parlement. Ik heb al zeven jaar geen macht in het parlement gezien. De macht ligt bij de ministers, in de kabinetten. En wie heeft de touwtjes in handen? Wie lobbyt er steeds? Dat zijn de multinationals.”
Dat klopt. Hoe is het anders te verklaren dat België in 2020 nog steeds bijna 13 miljard euro aan directe en indirecte subsidies toekende aan fossiele brandstoffen (steenkool, olie, fossiel gas)? (1) Hoe kunnen we anders verklaren dat de veroordeling door het Europees Hof van de belastingvrijstellingen aan multinationals door de Belgische overheid werd aangevochten? De Belgische staat is al zeven jaar in een juridische strijd verwikkeld om 700 miljoen euro aan onbetaalde belastingen van AB InBev, de Britse oliegroep BP, het Duitse chemiebedrijf BASF, Proximus, Pfizer en anderen niet te moeten innen! (2) We kunnen nog wel even doorgaan over de medeplichtige vrijgevigheid van de overheid tegenover belastingontduiking en -ontwijking.
Tegenmacht opbouwen
Hedebouw voegde eraan toe: “Ik geloof in de kracht van de straat en in parlementaire mobilisatie. Het momentum is er, maar het zal tijd kosten.” De vraag is essentieel: hoe kunnen we ten volle gebruik maken van de kracht van een partij als de PVDA – haar duizenden leden, haar vele vakbondsposities, haar talenten en communicatiemiddelen – om het momentum naar echte verandering te versnellen?
De beste campagne is sociale strijd. Telkens er verkiezingen aankomen, doen heel wat vakbondsleiders er alles aan om mobilisaties op een laag pitje te zetten. Dat is een gevaarlijke berekening met als doel om de ‘bevriende partijen’ aan de macht te houden. De meest effectieve manier om onze bekommernissen en eisen centraal in het publieke debat te brengen, is door middel van mobilisatie, massabetogingen, stakingen en protestacties. De gevestigde partijen zouden gedwongen worden om zich rond onze noden uit te spreken, in plaats van mee te stappen in een opbod van racisme waarmee vooral het Vlaams Belang wint. Om te vermijden dat extreemrechts de sociale woede afleidt naar haat en verdeeldheid onder onze klasse, moeten we onze eenheid versterken. Dat gebeurt het meest efficiënt in strijd.
Zo’n dynamiek is ook belangrijk om vertrouwen op te bouwen in collectieve actie en om ons voor te bereiden op de strijd die na de verkiezingen komt. In september verklaarde Hedebouw in Le Soir: “We moeten ook tegen onze achterban eerlijk zijn: het zal heel moeilijk worden om in onderhandelingen voldoende breekpunten te bereiken op regionaal en federaal vlak.” Sofie Merckx, fractieleidster van de PVDA in de Kamer, verwerpt het idee van regionale bestuursdeelname: “Als Europa zegt ‘jullie moeten besparen in jullie land’, doen we dat dan of komen we samen met de mensen in opstand?” In 2024 zijn er echter ook lokale verkiezingen, “en daar hebben we grote ambities.”
Voorlopig heeft de PVDA nog niet uitgelegd hoe het denkt om te gaan met de financiële controle van het Gewest over tien van de negentien Brusselse gemeenten. In Wallonië zijn steden als Charleroi en Luik nog steeds afhankelijk van het Centre régional d’aide aux communes (Crac), een soort Waals IMF dat besparingen en strikte budgettaire orthodoxie oplegt in ruil voor financiële steun. Het budgettaire keurslijf bestaat op alle machtsniveaus en de opstand moet op dezelfde schaal worden georganiseerd om het te doorbreken.
De tijd dringt
De belangrijkste zorg van de PVDA op dit moment is bestuurservaring op lokaal niveau, vooraleer dit op een hoger niveau wordt doorgetrokken. De sociale beweging in de breedste zin van het woord, van vakbonden tot verenigingen, heeft geen gebrek aan ervaringen en talenten. De PVDA kan hen betrekken en de campagne richten op een regering die breekt met het huidige beleid, niet slechts een regering van ‘sociaal beheer’ van het status quo met de PS en Ecolo. Om dit te realiseren, is de kracht en de druk van de volledige arbeidersbeweging in al haar diversiteit nodig.
Wij zijn ervan overtuigd dat er een revolutie nodig is, namelijk het einde van het privaat bezit van de belangrijkste productiemiddelen. We denken ook dat een revolutie niet de lucht valt en dat we de weg ernaartoe moeten voorbereiden. Het kapitalistisch systeem is ondergedompeld in een ‘tijdperk van wanorde’ met oorlogen, klimaatcrises, sociale tragedies en politieke polarisatie, met een wedren tegen de monsters van extreemrechts en religieuze fundamentalisten. Om dit het hoofd te bieden, is er een gevoel van urgentie nodig en een duidelijke en open strategie voor de socialistische omvorming van de samenleving.
- Berekeningen van de Federale Overheidsdiensten Financiën en Leefmilieu, gebaseerd op informatie beschikbaar op 15 maart 2021. Le Soir, ‘La Belgique subsidie toujours massivement les énergies fossiles’, 2 mei 2023.
- ‘La justice européenne confirme l’illégalité du régime fiscal belge réservé aux multinationales’, LesEchos.fr, 23 september 2023.
Bron: socialsme.be
