by admin | jul 4, 2025 | Onderwijs
Sinds haar aantreden zette minister Demir het volwassenenonderwijs hoog op de agenda — helaas niet om het te versterken, maar om het grondig te hervormen. Wat begon met tariefverhogingen, blijkt nu het begin van een bredere afbouw.
Politiek spektakel
De krantenkoppen liegen er niet om: “Demir trekt als een stormram door het onderwijs” (HLN), “Demir denkt na over schoolkalender” (VRT NWS), “Demir vraagt leerkrachten die bijna met pensioen gaan om betrokken te blijven” (Nieuwsblad).
Als er een vak bestond waarbij je punten afhingen van het aantal keer dat je in de pers kwam op een schooljaar, dan behaalde Demir een grote onderscheiding.
Maar helaas, inhoudelijk is het een ander verhaal. Eind juni is het moment van de waarheid: Zuhal Demir, je bent grandioos gebuisd. Herexamen in september — als je nog mag meedoen.
Volwassenenonderwijs in de vuurlinie
Een van haar meest controversiële maatregelen is de drastische verhoging van het inschrijvingsgeld in het volwassenenonderwijs vanaf september. Tarieven stijgen met honderden euro’s per semester.
De redenering? Wat geen beroepsopleiding is, noemt ze “een hobby” — en hobby’s, vindt Demir, moeten door de cursisten zelf betaald worden, niet door de belastingbetaler.
Die redenering is echter manifest fout. Cursussen als Frans, Duits of fotografie leiden vaak net wél tot betere kansen op de arbeidsmarkt. Sommige opleidingen — zoals bloemschikken — hebben cursisten al effectief naar knelpuntberoepen geleid.
En het leerplan voor fotografie is vorig jaar nog hervormd tot “Vakfotografie”, net om een beroepsfinaliteit te garanderen. Maar dat lijkt de minister volledig te zijn ontgaan.
Verborgen agenda
Uit lekken op het kabinet blijkt intussen dat de tariefverhoging slechts de eerste stap is in een breder plan. Binnen het jaar moet er een volledige hervorming van het volwassenenonderwijs op tafel liggen. Doel: opleidingen schrappen, samenvoegen, rationaliseren. Met andere woorden: snoeien en privatiseren.
De Vlaamse regering volgt hiermee het Nederlandse voorbeeld. Daar werd het volwassenenonderwijs grotendeels geprivatiseerd. De gevolgen zijn niet mals: duizenden euro’s inschrijvingsgeld, een sterk gereduceerd aanbod, en leerkrachten in uiterst precaire statuten.
In Vlaanderen volgen jaarlijks zo’n 350.000 mensen een opleiding in het volwassenenonderwijs. Cursisten geven nu al massaal aan dat ze afhaken: ze kunnen of willen het nieuwe inschrijvingsgeld niet betalen.
De ingreep van Demir is een besparingsoperatie op korte termijn. Ze wil 33 miljoen euro besparen dit jaar: de verhoging van 1,5 naar 4 euro per uur zal meer opbrengen dan de beperkte vermindering van inschrijvingsgeld voor sommige knelpuntberoepen. En wellicht vooral omdat er minder inschrijvingen gaan zijn en er dus leerkrachten kunnen afvloeien.
Maar er zit ook een besparingsoperatie op iets langere termijn achter. Zij wil de opleidingen van de publieke onderwijs- en opleidingsverstrekkers (cvo, syntra, vdab, eventueel basiseducatie) rationaliseren, dus op minder plaatsen organiseren.
Behalve besparen op overheidsbudget zit daar voor adepten van de vrije markt ook de intentie in om commerciële spelers meer ruimte te geven. Voor de privésector zijn betaalbare, kwaliteitsvolle opleidingen een doorn in het oog. Daarom moeten ze eerst kapot bespaard of afgeschaft worden. Pas dan komt er ruimte voor commerciële spelers om het terrein in te palmen.
Minister Demir probeert die sociale afbraak te verkopen met populistische praatjes over theesommelier en bloemschikken. Maar in werkelijkheid raken haar maatregelen de werkende klasse, migranten, nieuwkomers en ouderen — zij die via het volwassenenonderwijs net méér kansen krijgen in het leven.
Wat met levenslang leren?
Opmerkelijk is dat diezelfde Vlaamse regering in 2021 nog een “Actieplan Levenslang Leren” lanceerde, met als doel: 60 procent van de Vlamingen moet tegen 2030 deelnemen aan formeel of informeel onderwijs. Maar nu blijkt levenslang leren plots “te duur”.
Het valt moeilijk anders te zien dan als een bocht van jewelste. Waar het beleid gisteren nog emancipatie bepleitte, klinkt vandaag het mantra van “kosten-batenanalyse”. En de prijs daarvoor wordt betaald door mensen die vooruit willen, maar het zich niet langer kunnen veroorloven.
De hele operatie moet 70 miljoen euro opleveren. Dat lijkt veel, maar op een onderwijsbudget van 16,7 miljard is dat amper 0,4 procent. Dat bedrag kan dus bezwaarlijk als een noodzakelijke besparing worden voorgesteld. Het gaat hier niet over boekhouding, maar over ideologie. Over wie onderwijs verdient, en wie niet.
Groeiend verzet
Er kwam onmiddellijk verzet, veel verzet. De petitie voor het behoud van een betaalbaar volwassenenonderwijs voor iedereen die Ben lanceerde haalde 25.752 handtekeningen op. De petitie van het gemeenschappelijk vakbondsfront, die een paar dagen later werd gelanceerd, heeft ondertussen ook de 10.000 handtekeningen overschreden.
Tot nu toe bleef Demir bij haar standpunt, ondanks kritische interpellaties in het parlement — niet alleen van oppositiepartijen zoals PVDA en Groen (Open VLD en Vlaams Belang steunen de verhoging), maar zelfs van parlementsleden uit haar eigen coalitie, zoals Vooruit en CD&V.
De tarieven zijn bovendien nog niet definitief. Ze moeten nog besproken en goedgekeurd worden in het Vlaams Parlement. De maatschappelijke druk is dus essentieel.
C-attest
Zuhal Demir voert een politieke agenda uit die fundamenteel botst met het idee van onderwijs als recht. Onder het mom van efficiëntie en ‘arbeidsmarktgerichtheid’ wordt de kern van het volwassenenonderwijs stap voor stap uitgehold.
Als deze hervorming erdoor komt, verliezen vele duizenden Vlamingen toegang tot betaalbaar, kwaliteitsvol onderwijs. Dat is geen bijwerking, dat is het plan.
Herexamen dus, mevrouw Demir — en deze keer zonder spiekbriefjes van de lobby’s.
Bron: DeWereldMorgen.be
by admin | jul 4, 2025 | Verkiezingen 2024
De federale ministerraad heeft de meerwaardebelasting een eerste keer besproken, maar het ontwerp is nog niet afgeklopt. Dat laat het kabinet van minister van Financiën Jan Jambon (N-VA) weten. Een aantal “technische punten” staan een goedkeuring in eerste lezing nog in de weg, maar die zouden “eerstdaags” uitgeklaard moeten zijn.
De federale vicepremiers bereikten maandagochtend na een nacht onderhandelen een akkoord over de invoering van een meerwardebelasting op financiële activa, een van de gevoeligste punten in het regeerakkoord en een trofee voor de socialisten van Vooruit. Vandaag belandde het ontwerp van Jambon een eerste keer op de tafel van de voltallige regering.
Een definitieve goedkeuring is er echter nog niet. “Een paar technische punten moet nog worden afgeklopt”, klinkt het op het kabinet-Jambon. Van politieke discussie zou echter geen sprake meer zijn. Het ontwerp zou dus “eerstdaags” groen licht moeten krijgen.
Dat is belangrijk, want de beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd is aan het finale fiat voor de meerwaardebelasting gekoppeld. Daarmee willen vooral N-VA en MR uitpakken. De werkloosheidshervorming maakt deel uit van de programmawet, die normaal gezien komende donderdag gestemd wordt in de Kamer.
Bron: HLN
by admin | jul 4, 2025 | Boeken
Welbespraakt en zonder schaamte, zo beschrijft Lieve Flour (81) haar leven in het woonzorgcentrum in Turnhout in haar boek ‘Ik werd kamer 235’. En met dezelfde overtuiging verandert ze stap voor stap hoe ze er wordt behandeld. “In het begin mag je niet doen wat je nog kunt en daarna kan je niet meer wat je nog mag.”
Lieve (81) woont nu 3 jaar in een woonzorgcentrum in Turnhout, een ervaring die haar aan het schrijven zette. In haar boek ‘Ik werd kamer 235’ beschrijft ze hoe ze haar zelfstandigheid en privacy verloor en geeft ze kritiek op de bureaucratie van het centrum.
“In het begin dat ik er was, klopte men niet om binnen te komen”, vertelt ze in De Afspraak. “Als je poetsvrouw, je tuinman of je loodgieter je gaat vertellen hoe jij moet leven en zomaar overal in jouw huis binnenkomt, accepteer je dat toch ook niet? En terecht.” Sinds Lieve dat aankaartte, wordt er wél geklopt.
Regeltjes
Flour heeft lak aan de vele regels die haar vrijheid beperken in het centrum. Dat ze medebewoners niet met kleine zaken mag helpen, bijvoorbeeld. “Een van mijn tafelgenoten heeft artrose waardoor zijn handen verkrampt zijn. Hij kan zijn vlees niet meer snijden, zijn aardappelen niet meer snijden, en ik mag niet helpen.”
Of dat medebewoners soms om 16 uur al naar bed moeten. “Anders kwam de zorg in het gedrang”, beschrijft ze in haar boek. Ze vertelt er stoutmoedig bij hoe ze de man in zijn kamer ging halen. “Is dit tegen de regels? Ja”, zegt ze zelf. “Heb ik hier spijt van? Nee. Want zijn recht om te kiezen waar hij zijn avondmaal wilde gebruiken, werd geschonden”, vindt Lieve.
Toch begrijpt ze ook sommige regeltjes, zoals de vaste plaatsen bij het eten. “Er wordt bijna nergens anders in onze maatschappij zo veel medicijnen gebruikt als in een woonzorgcentrum. Je voorkomt zo heel wat problemen bij het uitdelen van medicijnen”, zegt ze.
Zonder schroom
Taboe-onderwerpen als incontinentie gaat ze niet uit de weg. “Eerlijk gezegd, vind ik dat het niet alleen nuttig, maar zelfs nodig is om eens tot in detail te beschrijven wat het dragen van een incontinentiepad met een volwassen mens doet”, schrijft ze.
Zo wijst ze erop dat het model hetzelfde is voor mannen en vrouwen, vindt ze dat je de pads te lang moet dragen en zijn ze lelijk. Bovendien maken ze intimiteit moeilijker. “De pad doodt vakkundig iedere gedachte aan zelfs nog maar het begin van een zweem van intimiteit. Als hij tot overmaat van ramp door zorgverleners met de sluiting achteraan wordt vastgemaakt, wordt zelfs masturberen een hachelijke onderneming”, schrijft Flour zonder schroom.
Passief
Lieve ziet vooral structurele problemen. “De systematische nadruk op de taken, het planmatige, en het aanbodgestuurde, maakt mensen passief, hulpeloos en zwijgend”, vertelt Lieve. “In het begin mag je niet doen wat je nog kunt en daarna kan je niet meer wat je nog mag. Je wordt passief, je wordt hulpbehoevend, je wordt nog meer incontinent.”
“Onderzoek na onderzoek heeft ondertussen aangetoond dat meer autonomie en meer zelfbeschikking ook in woonzorgcentra werkt. Toch blijft de weerstand tegen meer vraaggestuurde zorg en mensgerichte planning – óók voor de zorgverleners! – groot en vrij algemeen.”
In de eerste plaats vraagt Lieve om een meer persoonlijke behandeling. “Wij blijven mensen”, zegt Flour. “Behandel ons dus ook als mensen, en als volwassen mensen. Wij zijn geen eenheidsworst, wij zijn individuen.”
Opdracht voor personeel én bewoners
Het personeel in het woonzorgcentrum zit tegelijk vast aan dat ‘planmatig’ systeem en aan de opleiding schort ook wel wat, vindt Flour. Maar het personeel heeft ook zelf een verantwoordelijkheid, gelooft de bewoner.
Ze is vol lof over personeelsleden die vragen of ze in de badkamer mogen binnenkomen, of vragen hoe ze precies gewassen wil worden. Tegelijk spaart ze haar kritiek niet voor personeel dat bewoners betuttelt, “als kleuters behandelt” of te weinig rekening zou houden met de privacy van de bewoners.
Van die bewoners verwacht Lieve wel dat zij “beleefd, met respect en met geduld” vragen om aanpassingen. “De zorg is een tanker, geen jetski die je even kan keren”, beseft ze.
Bron: vrt.nws
Ik werd kamer 235
In dit boek vertelt Lieve Flour – zelf bewoner – hoe het er écht aan toe gaat in een woonzorgcentrum.
Lieve observeert scherp, schrijft met flair en humor en spaart niemand. Ze deelt wat goed gaat, benoemt wat beter kan, en geeft ondertussen mooie complimenten aan wie dat verdient. Haar boodschap? Zorg draait om meer dan regels en routines – het gaat om respect, betrokkenheid en menselijke waardigheid.
Dit boek is een aanrader voor iedereen die met ouderenzorg in aanraking komt – van zorgverleners en familieleden tot beleidsmakers en geëngageerde lezers. Het staat vol leerrijke reflecties, concrete ervaringen en suggesties voor verbetering. En dat geschreven door iemand die het elke dag zélf beleeft.
Een krachtige stem uit de praktijk, die raakt, prikkelt en inspireert tot empowerment in woonzorgcentra.
Te koop via Standaard Boekhandel
by admin | jul 3, 2025 | Varia
Droom je van totale ontspanning, maar kom je terug van vakantie alsof je een marathon hebt gelopen met een koffer in elke hand? Je bent niet alleen. Vakantie zou rust moeten brengen, maar vaak voelt het meer als een survivaltocht met zonnecrème en slippers. Hoogleraar Sociale Psychologie Alain Van Hiel (UGent) legt uit hoe dat komt.
Mensen verwachten intens te genieten van vakantie – en achteraf bevestigen ze dat ook. Maar op het moment zelf valt het vaak tegen. We verwachten een paradijs, maar krijgen een halflege minibar met enkel non-alcoholisch bier en een kamer naast twee krijsende peuters.
Maar hé, achteraf herinneren we ons vooral die ene zonsondergang en vergeten we de drie uur durende wachtrij in de luchthaven. Ons geheugen is een romantische leugenaar.
Dat bevestigt ook een studie waarin vakantiegangers aangaven hoe hard ze dachten te gaan genieten, hoeveel plezier ze daadwerkelijk ervoeren, en hoe ze er achteraf op terugblikten. Wat bleek? De scores lagen het hoogst vóór en na de vakantie.
Grote gebeurtenissen
Als je denkt aan stress, denk je waarschijnlijk aan grote dingen. Catastrofes of buitengewone gebeurtenissen zoals een relatiebreuk met die ene van wie je intens hield, of een ongeval waardoor je wekenlang aan bed gekluisterd bent.
Twee Amerikaanse psychiaters, Thomas Holmes en Richard Rahe, stelden ooit een lijst op van drieënveertig belangrijke levensgebeurtenissen . Ze koppelden er telkens een ‘stresswaarde’ aan. De dood van een partner staat bovenaan met een score van honderd. Echtscheiding volgt met drieënzeventig punten.
Uiteraard hebben dit soort gebeurtenissen impact. Maar we overschatten vaak hoe intens die is, én hoe lang die aanhoudt. Dat geldt zowel voor goede als pijnlijke momenten. Uiteindelijk keren we meestal terug naar de ‘basisversie’ van onszelf — ook al voelt die weg ernaartoe soms rauw en pijnlijk aan.
De kracht van kleine ergernissen
De echte sluipmoordenaars van je gemoedsrust? Dat zijn vele kleine dingen. De mug in je slaapkamer. De koffieautomaat die net op maandagochtend besluit om te staken. Of winkelpersoneel dat ons afblaft terwijl we gewoon vriendelijk om hulp vroegen. Kleinigheden, zou je denken. Maar samen wegen ze zwaar. Anders dan bij grote gebeurtenissen, onderschatten we het effect van kleine ergernissen massaal.
Dat is zo in ons dagelijkse leven en dat is zo tijdens onze zuurverdiende vakantie. Het zijn allebei labo’s van het leven. Middenstrookrijders die je op de autoroute du soleil kilometer na kilometer hinderen. Op bestemming aangekomen de buurman die om 7 uur ’s ochtends zijn ligstoel claimt met een handdoek, na een spurt alsof zijn leven ervan afhangt (waarna de stoel heel de dag leeg blijft)
Onderzoek toont aan dat de opstapeling van zulke dagelijkse ergernissen ons fysiek uitput en ons humeur stevig onderuit haalt.
De conclusie? Onderschat nooit de kracht van kleine ergernissen. We hadden het eerder al over Holmes en Rahe, de psychiaters die stresswaarden toekenden aan grote levensgebeurtenissen. Verrassing: ook vakantie staat op de lijst. En jawel — je zomers uitje kost je dertien stresseenheden: in plaats van te ontspannen zorgt een reis dus voor stress.
Vakantieherinneringen
Toch blijven we geloven in de magie van vakantie. Waarom? Omdat ons geheugen selectief is. Dat werkt namelijk niét als een harde schijf die alles ordentelijk en ‘objectief’ in nulletjes een eentjes opslaat.
Volgens de ‘piek-en-einde-regel’ onthouden we vooral het beste moment van de vakantie (de piek) en het fijne gevoel vlak voor het vertrek (het einde). Een prachtige zonsondergang, een uitstapje dat alles goedmaakte, of de ontspannen laatste avond — dat zijn de beelden die blijven hangen.
De kommer en kwel die je tussendoor ervoer, die worden weg gefilterd en verdwijnen meestal in de vergeetput. Klaar om zich ongeremd te laten voelen bij de volgende vakantie, ergens in een eindeloze luchthavenrij of bij het zien van lege ligstoelen bedekt met veelkleurige handdoeken.
De kunst van vakantie
Vakantie is een tijd om… te stressen over vluchten, files, overvolle stranden en allerlei andere teleurstellingen. Wat is dan de oplossing? Minder jagen en minder plannen. De drang om overal op tijd en perfect te zijn loslaten.
Wie zichzelf wat meer ademruimte gunt, ontdekt misschien wel dat ontspanning niet zit in het perfecte moment, maar in het loslaten van de drang om alles perfect te maken. En dat geldt niet alleen voor de zomer.
Bron: Knack.be
by admin | jul 3, 2025 | Verkiezingen 2024
Als de meerwaardebelasting te weinig opbrengt, wil de regering op de een of andere manier meer geld halen bij de ‘sterkste schouders’. MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez is daar niet happig op.
De meerwaardebelasting, waar de regering-De Wever eerder deze week een akkoord over sloot, moet volgend jaar al 250 miljoen euro opbrengen. Tegen 2029, wanneer de heffing op kruissnelheid komt, verwacht de Arizona-coalitie een half miljard euro per jaar.
In ‘de kern’, de vergadering van topministers, spraken de partijen een soort verzekering af. Als de meerwaardebelasting gedeeltelijk of volledig zou worden verworpen door het Grondwettelijk Hof, dan moeten regeringspartijen N-VA, Vooruit, CD&V, Les Engagés en MR opnieuw rond de tafel. De regering houdt dus rekening met ernstige juridische bezwaren tegen de nieuwe belasting.
Als het zover zou komen, moet de regering ‘zo spoedig mogelijk maatregelen treffen om, binnen de geest van het regeerakkoord en met behoud van de beoogde budgettaire opbrengst, een algemene meerwaardebelasting van 10 procent te herbevestigen of aan te passen’, zo valt te lezen in een intern document.
Onder meer op uitdrukkelijk verzoek van Vooruit werd nóg een afspraak gemaakt. Als zou blijken dat de meerwaardebelasting niet genoeg geld in het laatje brengt, zal de regering ‘de benodigde aanpassingen doen’ om het daaropvolgende jaar ‘de voorziene opbrengst te behalen van de sterkste schouders’. Minister van Financiën Jan Jambon (N-VA) bevestigde die afspraak woensdag op een persconferentie.
Experts delen sluiproutes
De regering neemt het zekere voor het onzekere. Experts zijn verdeeld over de waterdichtheid van de meerwaardebelasting van 10 procent op financiële activa. De inkt van het akkoord was nog niet droog, of beleggersexperts begonnen al sluiproutes te delen.
Gert Bakelants van het platform De Belegger raadde iedereen aan om jaarlijks een deel van de aandelen te verkopen die onder de drempel van 10.000 euro meerwaarde zitten.
De FOD Financiën becijferde enkele maanden geleden al dat een meerwaardebelasting zonder al te veel uitzonderingen op termijn tot 1,25 miljard euro zou opbrengen – ruim het dubbele dus van het beoogde bedrag vanaf 2029.
In ieder geval is de opbrengst afhankelijk van hoe goed de beurzen het doen. Net daarom ziet Georges-Louis Bouchez (MR) geen heil in een aanpassing van de meerwaardebelasting als die te weinig zou opbrengen. ‘Enkel bij een majeur probleem sturen we bij’, zegt hij. ‘We gaan de belasting niet elk jaar aanpassen naargelang de prestaties op de beurs.’
Hogere effectentaks?
Tegelijkertijd wil de MR geen nieuwe belastingen, ook niet om de extra defensie-uitgaven te dekken bijvoorbeeld. De meerwaardebelasting was al een bittere pil om te slikken voor de Franstalige liberalen. Bouchez verkoopt de nieuwe taks als een prijs die hij moest betalen voor een ‘hervormingsregering’. Elke nieuwe belasting is uit den boze. ‘Anders zal het zonder de MR zijn’, zegt hij.
Een compromis ligt voor de hand. Met een verhoging of verruiming van een bestaande belasting als de effectentaks kunnen ook de ‘sterkste schouders’ geviseerd worden.
De taks van 0,15 procent per jaar op de gemiddelde waarde van effectenrekeningen van 1 miljoen euro of meer bracht vorig jaar 462 miljoen euro op. In het Arizona-regeerakkoord werd afgesproken dat de effectentaks zal dienen ‘als garantie dat er een structurele extra bijdrage zal zijn van de sterkste schouders’. Maar dat moet dan wel met de goedkeuring van de MR gebeuren.
Bron; Knack.be
