De eerste Franstalige commentaren over het ontslag van de regering zijn vernietigend. Die komen zelfs uit meer conservatieve hoek. Er volgt een duidelijke oproep tot actie, maar blijkbaar niet tot verkiezingen.
De commentaar van François Mathieu van de Franstalige belgicistische krant La Libre was vernietigend. Hij sprak van een “casse royale”, daarmee verwijzend naar de “chasse royale”. Zelf moet ik daarbij altijd denken aan een brasserie in Berchem, maar dit slaat natuurlijk op de koninklijke jacht. Dit is een jachtpartij van de koning of de adel.
De naam wordt ook gebruikt voor plaatsen die verwijzen naar een terrein waar de koning kwam jagen. De chasse royale was historisch veel meer dan ontspanning. Ze was een manier om macht te tonen en uit te oefenen. De vorst demonstreerde er zijn geschiktheid als leider, bond de adel aan zich en maakte zijn gezag over grondgebied en jachtrechten zichtbaar.
Zelden reclame voor de democratie
De woordspeling is zowel zeer goed gekozen als symbolisch zeer verfijnd. De koning kan zijn geschiktheid demonstreren of zijn macht tonen. De twee sluiten elkaar niet uit, maar het is zelden reclame voor de democratie.
Met casse of afbraak legt Mathieu de vinger op de wonde. Hij hekelt dat de regering-De Wever al geruime tijd communiceert over verantwoordelijkheidsgevoel, staatszin en de dringende noodzaak om ons land te hervormen en onze overheidsfinanciën te saneren.
En dan weet elke lezer dat er een MAAR zal volgen: “Maar sinds enkele weken zijn de coalitiepartijen in verkiezingscampagne. Toen dit weekend het nieuws uitlekte dat Les Engagés de belasting op vermogenswinst van 10 naar 15 procent willen verhogen, was de subliminale boodschap om de schuld voor het mislukken van de begrotingsonderhandelingen bij de centristen te leggen.”
Mathieu reageert daarop door te zeggen dat “niemand zich voor de gek laat houden”. “Al maandenlang houden de vijf coalitiepartijen vast aan hun standpunten en taboes. Toegevingen? Zo weinig… Het resultaat van deze zoektocht naar een begrotingskoers voor de komende drie jaar is te bescheiden, bijna zielig.
Zielig
Allerzieligst is een woordspeling die in het Nederlands dan opkomt op 2 november. “Je kunt het probleem nog zo vaak van alle kanten bekijken, maar dit is het bijvoeglijk naamwoord (zielig) dat het beste bij de situatie past. Want de nieuwe terugkeer van premier Bart De Wever naar het Paleis om zijn ontslag in te dienen, klinkt als een bekentenis van een klinkende collectieve mislukking.”
Mathieu citeerde enkele uitspraken van de afgelopen weken. Hij merkte die cynisch op “na maanden van zogenaamd intensief werk”. Het onvermogen van het vijftal om hun meningsverschillen te overstijgen en uit een verkiezingscampagnecommuniqué te stappen is volgens Mathieu pijnlijk.
Zijn citaten zijn goed gekozen:
- Conner Rousseau (Vooruit): „De voorlopige twaalfden zijn niet het einde van de wereld.”
- Maxime Prévôt (Les Engagés): „Het grootste probleem is misschien noch BDW, noch de btw, maar GLB.”
- Georges-Louis Bouchez (MR): „Mij beledigen, aanvallen of met de vinger naar mij wijzen, verandert niets.”
- Sammy Mahdi (CD&V): „Je moet eerst inspanningen leveren voordat je iets krijgt.”
- Bart De Wever: „Ons verantwoordelijkheidsgevoel moet vandaag de overhand hebben op de bestaande politieke meningsverschillen.”
- “Een compleet fiasco. Een mislukking.” Dat is de conclusie van de Franstalige commentator.
Mathieu: “Om de premier, de machteloze scheidsrechter in dit schaakspel, nogmaals te parafraseren: „De realiteit is dat iedereen de gevolgen zal voelen van wat we gaan doen, ongeacht de manier waarop we dat doen.””
Mathieu zinspeelde vervolgens op de voorliefde van De Wever voor Latijnse spreuken: “Tempus est agendi! Het is tijd om in actie te komen, nietwaar?”
Bron: PAL.be