by admin | jul 4, 2025 | Verkiezingen 2024
De federale regering heeft nog geen beslissing genomen over de defensie-investeringen, waaronder de F-35’s. Reden: alle grote politieke dossiers zijn aan elkaar gekoppeld, waardoor ze nu ook allemaal samen in een flessenhals zijn beland.
De ministerraad zou vandaag, vrijdag, normaal gezien een beslissing nemen over de aankoop van elf F-35 gevechtsvliegtuigen. Daardoor zou ook de zogenaamde ‘Strategische Visie’ van defensieminister Theo Francken (N-VA) een definitieve goedkeuring kunnen krijgen – dat gaat over 34 miljard euro aan defensie-investeringen voor de komende negen jaar. Maar door alle politieke koppelingen is dat nu uitgesteld.
Vooruit wil het defensieplan pas goedkeuren als de meerwaardebelasting ook helemaal rond. Daarover is er wel een politiek akkoord, maar dat is technisch nog niet rond. Er zouden nog “technische uitklaringen” nodig zijn, zo is binnen de regering te horen. Zolang die er niet zijn, is het socialistische symbooldossier niet definitief en stelt Vooruit haar veto tegen de F-35’s.
Einde politieke jaar
Maar ook de andere partijen hebben nog hun dada’s voor het politieke jaar op 21 juli definitief afgelopen is. Zo wil Les Engagés extra geld voor de OCMW’s om de beperking van de werkloosheid in de tijd op te vangen. Daardoor zouden naar schatting 60.000 langdurig werklozen op leefloon terugvallen, wat extra werk betekent voor de OCMW’s. Voorlopig mikt de regering op ruim 200 miljoen euro extra, maar Les Engagés wil 400 miljoen euro uittrekken. De partij sleept met haar voeten in andere dossiers zolang dat niet is afgeklopt.
Door het uitstel van vandaag ziet het ernaar uit dat alle federale cruciale dossiers de komende twee weken samen op de onderhandelingstafel komen. Voor 21 juli wil premier De Wever ook nog de fiscale hervorming op poten te zetten, net als enkele hervormingen in de arbeidsmarkt en de pensioenen. Ook de fusie van de Brusselse politiezones staat nog op de agenda – waarover vandaag trouwens binnen de Kern al is gesproken – net als een hervorming van de federale overheidsdiensten.
Dat zit nu allemaal samen in een flessenhals, met de bedoeling om voor het zomerreces te beslissen. Het kernkabinet komt daarover volgende week opnieuw samen. Op 17 juli, vlak voor de start van het reces, is er nog een ultiem overleg, vermoedelijk – opnieuw – tot de vroege uurtjes.
Bron: Nieuwsblad
by admin | jul 4, 2025 | Verkiezingen 2024
Conner Rousseau: “Een eerlijke bijdrage van de superrijken – zonder achterpoortjes – daar hebben we met Vooruit keihard voor gestreden. Om ervoor te zorgen dat de inspanningen eerlijk verdeeld zijn. Dat iedereen zijn deel doet.”
Deze uitspraak van Conner Rousseau is totaal misleidend, omdat de allerrijksten door de meerwaardebelasting van de Arizonaregering niet worden geraakt en omdat de grootste achterpoort wagenwijd blijft open staan.
Die superrijken investeren namelijk meestal via hun holdingstructuren. Zodra die meer dan 10 procent of 2,5 miljoen euro bezitten van andere vennootschappen, is de meerwaarde die ze daarop boeken bij een verkoop vrijgesteld van belastingen. De meerwaardebelasting van de Arizonaregering wijzigt deze structuur niet. Nochtans kost deze achterpoort – of is het eerder een voordeur – veel geld aan de samenleving.
Elk jaar publiceert de FOD-Financiën de “Inventaris van de vrijstellingen”. In deze inventaris lijst ze de budgettaire kost op van alle belastingvrijstellingen, -aftrekken en -verminderingen. Die cijfers geven weer hoeveel meer inkomsten de federale overheid gehad zou hebben, moesten de gunstmaatregelen niet gelden.
Wat blijkt nu? De vrijstelling van meerwaardebelasting voor vennootschappen met grote participaties heeft de schatkist 3,405 miljard euro gekost in 2022. En sinds 2018 gaat het gemiddeld over meer dan 4 miljard per jaar. Dus nee, meneer Rousseau, de meerwaardebelasting die je hebt goedgekeurd, zorgt er niet voor dat de allerrijksten een eerlijke bijdrage leveren.
Symbooldossier
Omdat de meerwaardebelasting die de regering heeft goedgekeurd enkel van toepassing is op de personenbelasting en niet op de vennootschapsbelasting, en bovendien vele uitzonderingen kent, zal deze belasting niet veel opbrengen. Op kruissnelheid voorziet de regering slechts 500 miljoen euro.
Dat is een peulschil als je het vergelijkt met de besparingen die men oplegt aan de werkende klasse: aanval op de pensioenen, sjoemelen met de index, blokkering van de lonen, meer flexibiliteit, nachtpremies afpakken en de sociale zekerheid afbreken.
Als men het zou menen met fiscale rechtvaardigheid, dan moet men de achterpoorten in de vennootschapsbelasting sluiten en een vermogensbelasting invoeren die zich richt op het totale vermogen van de allerrijksten. De vrijstelling op meerwaardebelasting voor vennootschappen laat niet enkel grote bedrijven en holdings toe om belastingvrije winsten te boeken, ook de allerrijksten kunnen er dankbaar gebruik van maken.
Zij beheren immers de meeste van hun aandelen precies via vennootschappen. Zo gebruiken de superrijken verschillende vennootschapsconstructies om participaties in andere bedrijven te verwerven en hun vermogen nog meer te laten renderen.
Een vermogensbelasting op het totale vermogen en het sluiten van de achterpoorten in de vennootschapsbelasting zou vele malen meer opbrengen dan de schamele 500 miljoen euro die de Arizona-regering nu wil ophalen.
Daar bovenop valt nog af te wachten of de meerwaardebelasting die de Arizona-partijen in elkaar hebben geknutseld, juridisch wel zal standhouden. Volgens fiscaal expert Michel Maus staat het in de sterren geschreven dat de magistraten van het Grondwettelijk Hof overuren zullen draaien: “De regering creëert een onontwarbaar kluwen van regeltjes waarin een kat haar jongen niet meer terugvindt. Hoe meer uitzonderingen je creëert, hoe meer gedoe over discriminatie”.
Bron: DeWereldMorgen.be
by admin | jul 4, 2025 | Onderwijs
Sinds haar aantreden zette minister Demir het volwassenenonderwijs hoog op de agenda — helaas niet om het te versterken, maar om het grondig te hervormen. Wat begon met tariefverhogingen, blijkt nu het begin van een bredere afbouw.
Politiek spektakel
De krantenkoppen liegen er niet om: “Demir trekt als een stormram door het onderwijs” (HLN), “Demir denkt na over schoolkalender” (VRT NWS), “Demir vraagt leerkrachten die bijna met pensioen gaan om betrokken te blijven” (Nieuwsblad).
Als er een vak bestond waarbij je punten afhingen van het aantal keer dat je in de pers kwam op een schooljaar, dan behaalde Demir een grote onderscheiding.
Maar helaas, inhoudelijk is het een ander verhaal. Eind juni is het moment van de waarheid: Zuhal Demir, je bent grandioos gebuisd. Herexamen in september — als je nog mag meedoen.
Volwassenenonderwijs in de vuurlinie
Een van haar meest controversiële maatregelen is de drastische verhoging van het inschrijvingsgeld in het volwassenenonderwijs vanaf september. Tarieven stijgen met honderden euro’s per semester.
De redenering? Wat geen beroepsopleiding is, noemt ze “een hobby” — en hobby’s, vindt Demir, moeten door de cursisten zelf betaald worden, niet door de belastingbetaler.
Die redenering is echter manifest fout. Cursussen als Frans, Duits of fotografie leiden vaak net wél tot betere kansen op de arbeidsmarkt. Sommige opleidingen — zoals bloemschikken — hebben cursisten al effectief naar knelpuntberoepen geleid.
En het leerplan voor fotografie is vorig jaar nog hervormd tot “Vakfotografie”, net om een beroepsfinaliteit te garanderen. Maar dat lijkt de minister volledig te zijn ontgaan.
Verborgen agenda
Uit lekken op het kabinet blijkt intussen dat de tariefverhoging slechts de eerste stap is in een breder plan. Binnen het jaar moet er een volledige hervorming van het volwassenenonderwijs op tafel liggen. Doel: opleidingen schrappen, samenvoegen, rationaliseren. Met andere woorden: snoeien en privatiseren.
De Vlaamse regering volgt hiermee het Nederlandse voorbeeld. Daar werd het volwassenenonderwijs grotendeels geprivatiseerd. De gevolgen zijn niet mals: duizenden euro’s inschrijvingsgeld, een sterk gereduceerd aanbod, en leerkrachten in uiterst precaire statuten.
In Vlaanderen volgen jaarlijks zo’n 350.000 mensen een opleiding in het volwassenenonderwijs. Cursisten geven nu al massaal aan dat ze afhaken: ze kunnen of willen het nieuwe inschrijvingsgeld niet betalen.
De ingreep van Demir is een besparingsoperatie op korte termijn. Ze wil 33 miljoen euro besparen dit jaar: de verhoging van 1,5 naar 4 euro per uur zal meer opbrengen dan de beperkte vermindering van inschrijvingsgeld voor sommige knelpuntberoepen. En wellicht vooral omdat er minder inschrijvingen gaan zijn en er dus leerkrachten kunnen afvloeien.
Maar er zit ook een besparingsoperatie op iets langere termijn achter. Zij wil de opleidingen van de publieke onderwijs- en opleidingsverstrekkers (cvo, syntra, vdab, eventueel basiseducatie) rationaliseren, dus op minder plaatsen organiseren.
Behalve besparen op overheidsbudget zit daar voor adepten van de vrije markt ook de intentie in om commerciële spelers meer ruimte te geven. Voor de privésector zijn betaalbare, kwaliteitsvolle opleidingen een doorn in het oog. Daarom moeten ze eerst kapot bespaard of afgeschaft worden. Pas dan komt er ruimte voor commerciële spelers om het terrein in te palmen.
Minister Demir probeert die sociale afbraak te verkopen met populistische praatjes over theesommelier en bloemschikken. Maar in werkelijkheid raken haar maatregelen de werkende klasse, migranten, nieuwkomers en ouderen — zij die via het volwassenenonderwijs net méér kansen krijgen in het leven.
Wat met levenslang leren?
Opmerkelijk is dat diezelfde Vlaamse regering in 2021 nog een “Actieplan Levenslang Leren” lanceerde, met als doel: 60 procent van de Vlamingen moet tegen 2030 deelnemen aan formeel of informeel onderwijs. Maar nu blijkt levenslang leren plots “te duur”.
Het valt moeilijk anders te zien dan als een bocht van jewelste. Waar het beleid gisteren nog emancipatie bepleitte, klinkt vandaag het mantra van “kosten-batenanalyse”. En de prijs daarvoor wordt betaald door mensen die vooruit willen, maar het zich niet langer kunnen veroorloven.
De hele operatie moet 70 miljoen euro opleveren. Dat lijkt veel, maar op een onderwijsbudget van 16,7 miljard is dat amper 0,4 procent. Dat bedrag kan dus bezwaarlijk als een noodzakelijke besparing worden voorgesteld. Het gaat hier niet over boekhouding, maar over ideologie. Over wie onderwijs verdient, en wie niet.
Groeiend verzet
Er kwam onmiddellijk verzet, veel verzet. De petitie voor het behoud van een betaalbaar volwassenenonderwijs voor iedereen die Ben lanceerde haalde 25.752 handtekeningen op. De petitie van het gemeenschappelijk vakbondsfront, die een paar dagen later werd gelanceerd, heeft ondertussen ook de 10.000 handtekeningen overschreden.
Tot nu toe bleef Demir bij haar standpunt, ondanks kritische interpellaties in het parlement — niet alleen van oppositiepartijen zoals PVDA en Groen (Open VLD en Vlaams Belang steunen de verhoging), maar zelfs van parlementsleden uit haar eigen coalitie, zoals Vooruit en CD&V.
De tarieven zijn bovendien nog niet definitief. Ze moeten nog besproken en goedgekeurd worden in het Vlaams Parlement. De maatschappelijke druk is dus essentieel.
C-attest
Zuhal Demir voert een politieke agenda uit die fundamenteel botst met het idee van onderwijs als recht. Onder het mom van efficiëntie en ‘arbeidsmarktgerichtheid’ wordt de kern van het volwassenenonderwijs stap voor stap uitgehold.
Als deze hervorming erdoor komt, verliezen vele duizenden Vlamingen toegang tot betaalbaar, kwaliteitsvol onderwijs. Dat is geen bijwerking, dat is het plan.
Herexamen dus, mevrouw Demir — en deze keer zonder spiekbriefjes van de lobby’s.
Bron: DeWereldMorgen.be
by admin | jul 4, 2025 | Verkiezingen 2024
De federale ministerraad heeft de meerwaardebelasting een eerste keer besproken, maar het ontwerp is nog niet afgeklopt. Dat laat het kabinet van minister van Financiën Jan Jambon (N-VA) weten. Een aantal “technische punten” staan een goedkeuring in eerste lezing nog in de weg, maar die zouden “eerstdaags” uitgeklaard moeten zijn.
De federale vicepremiers bereikten maandagochtend na een nacht onderhandelen een akkoord over de invoering van een meerwardebelasting op financiële activa, een van de gevoeligste punten in het regeerakkoord en een trofee voor de socialisten van Vooruit. Vandaag belandde het ontwerp van Jambon een eerste keer op de tafel van de voltallige regering.
Een definitieve goedkeuring is er echter nog niet. “Een paar technische punten moet nog worden afgeklopt”, klinkt het op het kabinet-Jambon. Van politieke discussie zou echter geen sprake meer zijn. Het ontwerp zou dus “eerstdaags” groen licht moeten krijgen.
Dat is belangrijk, want de beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd is aan het finale fiat voor de meerwaardebelasting gekoppeld. Daarmee willen vooral N-VA en MR uitpakken. De werkloosheidshervorming maakt deel uit van de programmawet, die normaal gezien komende donderdag gestemd wordt in de Kamer.
Bron: HLN
by admin | jul 4, 2025 | Boeken
Welbespraakt en zonder schaamte, zo beschrijft Lieve Flour (81) haar leven in het woonzorgcentrum in Turnhout in haar boek ‘Ik werd kamer 235’. En met dezelfde overtuiging verandert ze stap voor stap hoe ze er wordt behandeld. “In het begin mag je niet doen wat je nog kunt en daarna kan je niet meer wat je nog mag.”
Lieve (81) woont nu 3 jaar in een woonzorgcentrum in Turnhout, een ervaring die haar aan het schrijven zette. In haar boek ‘Ik werd kamer 235’ beschrijft ze hoe ze haar zelfstandigheid en privacy verloor en geeft ze kritiek op de bureaucratie van het centrum.
“In het begin dat ik er was, klopte men niet om binnen te komen”, vertelt ze in De Afspraak. “Als je poetsvrouw, je tuinman of je loodgieter je gaat vertellen hoe jij moet leven en zomaar overal in jouw huis binnenkomt, accepteer je dat toch ook niet? En terecht.” Sinds Lieve dat aankaartte, wordt er wél geklopt.
Regeltjes
Flour heeft lak aan de vele regels die haar vrijheid beperken in het centrum. Dat ze medebewoners niet met kleine zaken mag helpen, bijvoorbeeld. “Een van mijn tafelgenoten heeft artrose waardoor zijn handen verkrampt zijn. Hij kan zijn vlees niet meer snijden, zijn aardappelen niet meer snijden, en ik mag niet helpen.”
Of dat medebewoners soms om 16 uur al naar bed moeten. “Anders kwam de zorg in het gedrang”, beschrijft ze in haar boek. Ze vertelt er stoutmoedig bij hoe ze de man in zijn kamer ging halen. “Is dit tegen de regels? Ja”, zegt ze zelf. “Heb ik hier spijt van? Nee. Want zijn recht om te kiezen waar hij zijn avondmaal wilde gebruiken, werd geschonden”, vindt Lieve.
Toch begrijpt ze ook sommige regeltjes, zoals de vaste plaatsen bij het eten. “Er wordt bijna nergens anders in onze maatschappij zo veel medicijnen gebruikt als in een woonzorgcentrum. Je voorkomt zo heel wat problemen bij het uitdelen van medicijnen”, zegt ze.
Zonder schroom
Taboe-onderwerpen als incontinentie gaat ze niet uit de weg. “Eerlijk gezegd, vind ik dat het niet alleen nuttig, maar zelfs nodig is om eens tot in detail te beschrijven wat het dragen van een incontinentiepad met een volwassen mens doet”, schrijft ze.
Zo wijst ze erop dat het model hetzelfde is voor mannen en vrouwen, vindt ze dat je de pads te lang moet dragen en zijn ze lelijk. Bovendien maken ze intimiteit moeilijker. “De pad doodt vakkundig iedere gedachte aan zelfs nog maar het begin van een zweem van intimiteit. Als hij tot overmaat van ramp door zorgverleners met de sluiting achteraan wordt vastgemaakt, wordt zelfs masturberen een hachelijke onderneming”, schrijft Flour zonder schroom.
Passief
Lieve ziet vooral structurele problemen. “De systematische nadruk op de taken, het planmatige, en het aanbodgestuurde, maakt mensen passief, hulpeloos en zwijgend”, vertelt Lieve. “In het begin mag je niet doen wat je nog kunt en daarna kan je niet meer wat je nog mag. Je wordt passief, je wordt hulpbehoevend, je wordt nog meer incontinent.”
“Onderzoek na onderzoek heeft ondertussen aangetoond dat meer autonomie en meer zelfbeschikking ook in woonzorgcentra werkt. Toch blijft de weerstand tegen meer vraaggestuurde zorg en mensgerichte planning – óók voor de zorgverleners! – groot en vrij algemeen.”
In de eerste plaats vraagt Lieve om een meer persoonlijke behandeling. “Wij blijven mensen”, zegt Flour. “Behandel ons dus ook als mensen, en als volwassen mensen. Wij zijn geen eenheidsworst, wij zijn individuen.”
Opdracht voor personeel én bewoners
Het personeel in het woonzorgcentrum zit tegelijk vast aan dat ‘planmatig’ systeem en aan de opleiding schort ook wel wat, vindt Flour. Maar het personeel heeft ook zelf een verantwoordelijkheid, gelooft de bewoner.
Ze is vol lof over personeelsleden die vragen of ze in de badkamer mogen binnenkomen, of vragen hoe ze precies gewassen wil worden. Tegelijk spaart ze haar kritiek niet voor personeel dat bewoners betuttelt, “als kleuters behandelt” of te weinig rekening zou houden met de privacy van de bewoners.
Van die bewoners verwacht Lieve wel dat zij “beleefd, met respect en met geduld” vragen om aanpassingen. “De zorg is een tanker, geen jetski die je even kan keren”, beseft ze.
Bron: vrt.nws
Ik werd kamer 235
In dit boek vertelt Lieve Flour – zelf bewoner – hoe het er écht aan toe gaat in een woonzorgcentrum.
Lieve observeert scherp, schrijft met flair en humor en spaart niemand. Ze deelt wat goed gaat, benoemt wat beter kan, en geeft ondertussen mooie complimenten aan wie dat verdient. Haar boodschap? Zorg draait om meer dan regels en routines – het gaat om respect, betrokkenheid en menselijke waardigheid.
Dit boek is een aanrader voor iedereen die met ouderenzorg in aanraking komt – van zorgverleners en familieleden tot beleidsmakers en geëngageerde lezers. Het staat vol leerrijke reflecties, concrete ervaringen en suggesties voor verbetering. En dat geschreven door iemand die het elke dag zélf beleeft.
Een krachtige stem uit de praktijk, die raakt, prikkelt en inspireert tot empowerment in woonzorgcentra.
Te koop via Standaard Boekhandel
