by admin | nov 10, 2024 | Onderwijs
De Vlaamse regering wil een nultolerantie hanteren voor geweld en bedreigingen tegen leerkrachten. Dat heeft Vlaams minister van Onderwijs Zuhal Demir (N-VA) gezegd in de commissie Onderwijs van het Vlaams Parlement. Concreet zal de overheid zich altijd burgerlijke partij stellen. Het geweld tegen leerkrachten neemt toe en dat is alarmerend, vindt Demir.
“Verbale agressie is wekelijkse kost geworden”, zo getuigt leerkracht Jo.
Een recente video op sociale media liegt er niet om. Een Hasseltse leerling slaat een leerkracht vol in het gezicht. Helaas is het geen alleenstaand geval. Jongeren gebruiken in het algemeen steeds meer geweld, ook op school.
“We zien bij jeugddelinquentie dat de feiten die in het algemeen gepleegd worden, los van wat er op school gebeurt, ernstiger zijn dan vroeger. Dat is alarmerend. Er zijn heel wat signalen, ook maatschappelijk, dat daar iets gaande is”, zegt Demir. Ze laat het geweld in Vlaanderen daarom in kaart brengen.
“Wekelijkse kost”
Agressie op school is meer dan fysiek geweld, het kan ook verbaal zijn. En ook dat kan aankomen. Daar kan Jo Morato over meespreken. Hij is al 20 jaar klastitularis en leerkracht mechanica en duaal lassen in de 2e graad van het secundair onderwijs. “Ik heb dat fenomeen toch zien toenemen in de laatste 20 jaar. Leerkracht zijn is tegenwoordig meer dan alleen een vak geven.”
“Zelf heb ik nog geen fysieke agressie meegemaakt, maar verbale agressie is wekelijkse kost. Het gaat soms zelfs zo ver dat we de directie moeten bellen om een leerling weg te halen. Dat doet wel iets met een mens, maar je wil dat niet laten merken. Je wil dat de rest van de klasgroep verder kan.”
Jo vindt het belangrijk om verder te kijken dan een verbale uithaal. “De leerlingen nemen vaak frustraties mee naar school. Het is een uiting van woede en ik sta daar toevallig tussen. Ik probeer het wel zo veel mogelijk te relativeren en het niet persoonlijk te nemen.”
“Moedeloos”
“De ene dag ga je al beter om met die agressie dan de andere”, zo getuigt ook Karel (schuilnaam). Hij geeft al 25 jaar les in het buitengewoon onderwijs aan jongeren met een gedrags- en emotionele stoornis. Dagelijks krijgt hij te maken met verbale agressie.
“Fysiek geweld is veel verminderd. Nu gaat het over bedreigingen en je uitschelden. Je stelt je weerbaar op als leerkracht, maar soms komt dat hard binnen. Je blijft een mens van vlees en bloed met gevoelens.”
“Er zijn dagen dat ik thuis kom en al huilend in de zetel zit, bij manier van spreken. Je voelt je moedeloos omdat je weer gefaald hebt. Je probeert die jongeren iets bij te brengen en de dank daarvoor is een scheldpartij. Dat weegt ook op je gezinsleven.”
“Ik voel me gelukkig wel nog veilig op school, maar ik sta hier ook al erg lang voor de klas. Misschien is het voor jongere leerkrachten wel een brug te ver.”
Luisterend oor
Zowel Jo als Karel kunnen gelukkig rekenen op steun van hun collega’s. “Af en toe eens ventileren bij hen is belangrijk”, zegt Karel. “Als je ziet aan de collega’s dat ze het moeilijk hebben, dan ga je er naartoe. Een babbel doet enorm veel. Daardoor heb je het gevoel dat je er niet alleen voorstaat. Dat het probleem niet alleen bij jou ligt.”
Leerkrachten kunnen zich ook wapenen tegen agressie door extra opleidingen te volgen. Jo is al 20 jaar leerkracht en heeft intussen veel ervaring, maar vindt dat er in zijn opleiding niet genoeg aandacht was voor agressie. “De opleiding ging ervan uit dat zoiets in het reguliere onderwijs niet gebeurt.”
Er moet meer ingezet worden op opleidingen, vindt ook Iris Steenhout, criminologe aan de VUB. “Leerkrachten zien in hun studies wel een deeltje rond agressie. Maar we hebben nu ook heel wat zij-instromers in het onderwijs die dat gemist hebben. Zij weten niet altijd hoe ze zulke situaties moeten aanpakken. Vooral opleidingen rond de-escalatie en weerbaarheid kunnen nuttig zijn.”
Aftasten van grenzen
Steenhout voerde recent onderzoek naar agressie tegen leerkrachten in het secundair onderwijs. “Het gaat vooral om leerkrachten bespuwen, imitatiegedrag, verbale agressie en seksuele intimidatie. Ook fysieke agressie komt voor, maar hoe zwaarder de agressie, hoe zeldzamer.”
“Heel veel van de pesterijen hebben te maken met het aftasten van grenzen en het gezag van de leerkracht in vraag stellen”, zegt Steenhout. “Het middelbaar onderwijs bevat nu eenmaal een groep jongeren die proberen een plaats te vinden in de samenleving. Dat maakt deel uit van hun groei.”
“En daarbij krijgen ze ook nog eens te maken met hormonale schommelingen die hun gedrag beïnvloeden. Al wil dat natuurlijk niet zeggen dat je daardoor agressie moet gebruiken.”
Meldpunt
Het onderwijs moet beter gewapend worden tegen geweld.
“Herhaald agressie ondergaan leidt tot ontevredenheid, angstgevoelens, vermoeidheid en zelfs agressie of burn-out. In een tijd met een lerarentekort is dat toch iets om aandacht aan te besteden”, aldus Steenhout.
Daarin speelt ook het beleid van de school een belangrijke rol. “Het is vooral belangrijk om een luisterpunt te voorzien als school. Zo weet een leerkracht dat die ergens terechtkan.”
Jo kan op zijn school bijvoorbeeld aankloppen bij de leerlingenzorg en de pedagogisch directeur. En er is ook een meldpunt.
Scholen weten soms niet goed hoe ze agressie moeten aanpakken
Iris Steenhout, criminologe VUB
“Helaas zien we wel dat meldingen bij de school soms zonder gevolg blijven”, zegt Steenhout. “Scholen weten soms niet goed hoe ze agressie moeten aanpakken. Dan moeten ze extra ondersteuning durven te vragen.” “Maar het gebeurt ook dat scholen agressie niet bespreekbaar durven maken, omdat ze vrezen om de school in een slecht daglicht te zetten. Daar speelt dus onwil en dat is echt onaanvaardbaar.”
“Het leidt tot een slecht schoolklimaat waarbij je nog meer escalaties en uitval van leerkrachten gaat krijgen. Bovendien heb je als werkgever een plicht om te zorgen voor de veiligheid van je werknemers en je scholieren.”
Bron: RTV NWS
by admin | nov 10, 2024 | Sectoren
Vlaanderen telde eind oktober 211.168 werklozen, of 2 procent meer dan een jaar eerder. Dat blijkt uit cijfers van arbeidsbemiddelaar VDAB.
Ruim de helft (51 procent) daarvan ontvangt een werkloosheidsuitkering. Hun aantal steeg 3 procent in vergelijking met oktober vorig jaar. En 41 procent van de werklozen waren voor hun inschrijving bij de VDAB niet beroepsactief. Het gaat om mensen met een leefloon, ziekte-uitkering of zonder uitkering. Hun aantal is op het zelfde niveau gebleven in vergelijking met een jaar geleden. Daarmee komt de werkloosheidsgraad – het aantal werkzoekenden zonder werk tegenover de Vlaamse beroepsbevolking – in oktober uit op 6,7 procent. Een jaar geleden was dat 6,6 procent.
Bron: Belga
by admin | nov 8, 2024 | Sectoren
De welzijns- en onderwijssectoren in Vlaanderen hebben te kampen met een “aanhoudende structurele onderfinanciering” door de onvolledige of niet-indexering van hun werkingsmiddelen. Dat stellen de vier zorgkoepels en evenveel onderwijsverstrekkers in een mededeling, die ze gezamenlijk hebben verspreid. Ze vragen aan de Vlaamse regering om de besparingsmaatregel bij te sturen.
Het programmadecreet, dat vrijdag besproken wordt op de ministerraad van de Vlaamse regering, voorziet zowel bij onderwijs als welzijn geen volledige indexering van de werkingsmiddelen. Het gaat om de kosten die worden gemaakt voor onder andere energie, voeding, meubilair, en kantoor- en schoolmateriaal.
De vertegenwoordigers van de twee sectoren zijn daar niet over te spreken. Ze hekelen dat ze de voorbije jaren al meermaals op hun werkingsmiddelen moesten besparen. “Als de Vlaamse regering de werkingsmiddelen weer niet volledig gaat indexeren, komt de kwaliteitsvolle maatschappelijke dienstverlening ernstig in het gedrang”, zo staat in hun gezamenlijke mededeling.
Voor de welzijnssector gaat het om een maatregel die in 2010 door de Vlaamse regering werd ingevoerd, maar die nog altijd doorloopt. “Had een organisatie 100 euro aan werkingsmiddelen in 2010, dan zouden die door indexering vandaag 137 euro moeten bedragen. Maar door de niet-indexering van de werkingsmiddelen – en andere extra besparingen – is dat vandaag nog slechts 90 à 95 euro”, klinkt het.
De vertegenwoordigers van de onderwijssector zeggen dat ze sinds 2008 al regelmatig te maken hadden met een onvolledige of niet doorgevoerde indexering. “Had een school 100 euro aan werkingsmiddelen per leerling in 2008, dan zouden die door indexering in 2024 147 euro moeten bedragen.” Toch gaat het volgens hun berekingen vandaag slechts om 126 euro per leerling.
De mededeling is ondertekend door de zorgkoepels Vlaams Welzijnsverbond, Zorgnet-Icuro, SOM – de federatie van sociale ondernemingen en Zorggezind – netwerk thuiszorg. Aan de kant van de onderwijsvertrekkers gaat het om Katholiek Onderwijs Vlaanderen, GO! – Het Gemeenschapsonderwijs, Onderwijsvereniging van Steden en Gemeenten, Overleg Kleine Onderwijsverstrekkers. Ook verschillende onderwijsvakbonden ondertekenden de tekst.
Bron: HLN
by admin | nov 6, 2024 | Verkiezingen 2024
Analyse – Marc Vandepitte
Trump heeft het voor de tweede keer gehaald. Wat mogen we van hem verwachten of vrezen op binnenlands en buitenlands vlak?
We kunnen natuurlijk niet in de toekomst kijken, maar wat vaststaat is dat zijn beleid in elk geval (nog) straffer zal zijn dan in zijn eerste ambtstermijn. In 2016 was Donald Trump een absolute outsider zonder ervaring in het besturen, zonder uitgewerkt plan en zonder netwerk van steun in Washington of binnen de Republikeinse Partij. Zijn agressievere ambities werden ingetoomd door functionarissen en wetgevers van de centrumrechtse mainstream van zijn partij.
Ondertussen heeft hij het partijapparaat helemaal naar zijn beeld herschapen. Deze keer heeft hij een stevig uitgewerkt plan en zal hij kunnen rekenen op een kern van ervaren en zeer trouwe aanhangers.
Hieronder een overzicht van ontwikkelingen waarvoor te vrezen valt.
Binnenland
1. Machtsgreep
Trump wil ongestoord kunnen regeren en alle eventuele weerstand vanuit het staatsapparaat aan banden leggen. Daartoe wil hij de hoogste rangen van de regering zuiveren. Er zijn plannen om ongeveer 50.000 ambtenaren te ontslaan en aan alle federale ambtenaren een loyaliteitstest op te leggen.
Het Pentagon[1] vreest dat Trump autoritaire figuren zal aanstellen in de topfuncties van de inlichtingendiensten en het leger, en misschien zelfs zal proberen om lagere officieren, die aan zijn kant staan, tegen de top van het leger op te zetten.
In het verleden heeft Trump zich al uitgesproken voor het inzetten van militairen tegen relschoppers of demonstranten. Op het einde van zijn eerste ambtstermijn heeft Trump naar verluidt de hoogste militaire leider van de VS gevraagd om Black Lives Matter-demonstranten neer te schieten.
Zoals bij zijn eerste ambtstermijn zal hij zoveel mogelijk volgzame rechters benoemen. Op onafhankelijke instellingen wil hij greep krijgen en hij denkt eraan om zo nodig subsidies af te schaffen, een idee waar de N-VA ook bij ons mee flirt.
2. Cultus van geweld
Met de 91 strafrechtelijke aanklachten tegen zijn persoon is Trump de emanatie van straffeloosheid. Zijn brutaal en provocerend taalgebruik stimuleert een cultus van geweld. In 2016 zei hij: “Ik zou midden op Fifth Avenue kunnen staan en iemand neerschieten, en ik zou geen kiezers verliezen.”
Zijn extreemrechtse gedachtengoed vindt gehoor bij een geradicaliseerde achterban. Eén op de vijf burgers in de VS gelooft vandaag dat geweld nodig kan zijn om de natie weer op de rails te krijgen. Tijdens zijn eerste ambtstermijn traden bewapende milities meer en meer op de voorgrond.
Naar schatting zijn er op dit momenten honderden paramilitaire groepen in de VS actief. Sommige beschikken over zware wapens. Ze tellen samen zo’n 50.000 leden. In het laatste jaar van zijn eerste ambtstermijn waren er bijna 500 incidenten van intimidatie of geweld door gewapende burgers, voornamelijk witte supremacisten en andere rechtsextremisten. De helft van dat geweld was gericht tegen demonstranten. Het doet denken aan de fascistische knokploegen in de jaren dertig.
Nu Trump opnieuw verkozen is, zullen deze milities zich gesterkt voelen en zullen ze nog meer van zich laten horen. Er dreigt grootschalig geweld. Aan wapens ontbreekt het in elk geval niet: zo circuleren er ongeveer 44 miljoen semiautomatische militaire geweren van het type waarmee Trump afgelopen campagneperiode werd beschoten.
Het is geweten dat de politie in de VS een lange geschiedenis heeft in het helpen van neonazi’s en rechtsextremisten. Daarnaast heeft Trump aangekondigd dat hij in de toekomst militairen wil inzetten tegen demonstranten en migranten. Ook denkt hij eraan om federale troepen te mobiliseren in door Democraten gecontroleerde steden.
3. Vervolging tegenstanders
Voormalig president Donald Trump zei dat hij bereid is zijn politieke vijanden te vervolgen als hij nu verkozen wordt. Hij denkt daarbij onder andere aan Hillary Clinton, Joe Biden en diens familie.
Als president zal hij effectief de macht hebben om dergelijke juridische vergeldingen uit te voeren. Hij kan het ministerie van Justitie aansturen om een onderzoek te beginnen tegen zijn rivalen en hen te vervolgen. Functionarissen die weigeren, kunnen worden ontslagen.
Naast politieke tegenstanders zijn er ook plannen om journalisten aan te klagen.
Normaal biedt het rechtssysteem in de VS enkele waarborgen tegen politieke vervolgingen, maar dit vereist dat aanklagers, de FBI en anderen hun onafhankelijkheid behouden, en dat juryleden en rechters niet meewerken aan dergelijke politieke vervolgingen. Het is maar de vraag of dit nog voldoende het geval zal zijn, gezien Trumps greep op de rechterlijke macht en de verregaande polarisatie van de samenleving.
Alleen al het uiten van deze dreigementen brengt ernstige schade toe aan de rechtsstaat en maakt het normaal functioneren van de politiek bijna onmogelijk. Het ondermijnt ook het vertrouwen in de integriteit van het strafrechtelijk systeem. Als Trump daadwerkelijk de wetshandhaving zal gebruiken tegen politieke tegenstanders puur uit wraak, dan degradeert hij zijn land tot een bananenstaat.
4. Reactionair beleid
Het voorbije beleid van Joe Biden kan je bezwaarlijk progressief noemen, maar nu Trump herkozen is zal zijn beleid een pak reactionairder zijn dan van zijn voorganger, onder meer op het vlak van migratie, vrouwenrechten, sociale zekerheid en klimaat.
Nu hij de verkiezingen heeft gewonnen, is Donald Trump van plan om de grootste massadeportatie van migranten zonder papieren in de geschiedenis van de VS te ontketenen. Langs de zuidelijke grens wil hij enorme detentiekampen bouwen en de grensmuur voltooien. Ook wil hij de toegang verbieden tot de VS voor mensen uit bepaalde landen met een moslimmeerderheid.
Een tweede regering-Trump brengt de toegang tot abortus en reproductieve rechten in het hele land verder in gevaar. Herhaaldelijk heeft Trump gezegd dat hij staten zou toestaan om het recht op abortus te beperken zoveel als ze willen, inclusief het opsporen van zwangerschappen.
Trump wil af van de zorgverzekering die onder Obama is tot stand gekomen (de zogenaamde Obamacare).
De kans is groot dat Trump de steun afschaft die Biden geeft aan groene industrieën ten gunste van fossiele energie. Hij heeft beloofd om vanaf zijn eerste dag in functie de olie- en gasboringen in zijn land uit te breiden. Een nieuwe Trump is een ramp voor het klimaat en voor de planeet.
Buitenland
1. It’s China, stupid!
Met Biden deelt Trump de mening dat China de belangrijkste rivaal is waarvan de opkomst zoveel mogelijk moet gesaboteerd worden. Maar Trump wil het nog harder spelen dan zijn politieke rivaal.[2] Om de confrontatie met China te volle aan te gaan is het nodig dat de VS minder actief is in Europa en het Midden-Oosten, zodat het meer middelen kan vrijmaken in Azië.
Dat is de reden waarom de oorlog in Oekraïne zo snel mogelijk moet stoppen en waarom Europa zelf meer voor zijn veiligheid moet zorgen. Trumps pas aangestelde running mate J.D. Vance is het daar helemaal mee eens.
Een tweede termijn van Trump zal leiden tot een verzwakking van de NAVO of zelfs een terugtrekking van de VS uit de alliantie. Het zou ook wel eens het einde kunnen betekenen van het Westen als organiserend idee op het wereldtoneel. Op zich zijn dat geen slechte zaken.
Maar, met Trump aan het roer komt een clash tussen de twee titanen wel een stuk dichterbij, en dat is allesbehalve een gunstige evolutie.
2. Gaza
Wellicht laat Netanyahu de oorlog voortduren tot Trump opnieuw in het Witte Huis zit. Dan valt de lichte druk weg die hij nu ondervindt van zijn belangrijkste geldschieter en wapenleverancier.
Biden heeft Israël ‘een beetje’ ingetoomd, om electorale redenen en vanuit diplomatieke overwegingen. Van beide factoren heeft Trump niet de minste last. Een belangrijk deel van zijn electoraat bestaat uit rechtse evangelische christenen, die de zionistische staat onvoorwaardelijk steunen. En van een mogelijk diplomatiek isolement trekt hij zich niets aan.
Trump omschrijft zichzelf als “de beste president in de geschiedenis van Israël”. Tijdens zijn eerste ambtsperiode erkende hij Jeruzalem als onverdeelde hoofdstad van Israël en de Golan hoogvlakte als Israëlisch territorium. Hij beëindigde ook de financiering aan VN-agentschappen die Palestijnse vluchtelingen ondersteunen.
Onder Trump II zullen de extreemrechtse krachten in Israël zich gesterkt voelen en zal Israël zich noch minder aantrekken van de internationale gemeenschap.
3. Oorlogszucht
Trump is voorstander van een gespierde defensie. Tijdens de NAVO-top in Brussel in juli 2018 drong hij er bij bondgenoten op aan om hun defensie-uitgaven niet alleen aan de 2 procent doelstelling te voldoen, maar deze uiteindelijk te verhogen naar 4 procent van hun bnp. Op dit moment besteedt de VS 2,9 procent van zijn bnp aan bewapening.
Wapenbeheersing dreigt verder te worden uitgehold. Tijdens zijn eerste ambtstermijn trok Trump de VS als terug uit verschillende wapenbeheersingsverdragen. Een Trump-regering zal het New Startverdrag, dat langeafstandsraketten beperkt en in 2026 afloopt, waarschijnlijk niet vernieuwen.[3]
Zoals het lijstje van Ben Norton hieronder laat zien was het eerste kabinet van Trump behoorlijk oorlogszuchtig. Hij bemande zijn regering met een hele reeks oorlogshaviken. Zo was John Bolton, de architect van de oorlog tegen Irak, zijn Nationaal Veiligheidsadviseur.
Een nieuwe Trump-regering voorspelt weinig goeds voor landen als Cuba, Nicaragua of Iran, en nog minder voor de wereldvrede
4. Economisch beleid
Trump is van plan om zijn handelsoorlogen te hernieuwen. Hij denkt daarbij aan een algemeen tarief van 10 procent op alle geïmporteerde goederen, dus ook voor goederen uit Europa.
Voor alle Chinese goederen voorziet hij een tarief van 60 procent. Dat is ongezien en een bijzonder drastische maatregel. Het zal een heuse handelsoorlog ontketenen tussen de twee grootste economische machten en de spanning tussen beide landen ten top drijven. Deze handelsoorlog zal ook andere landen meesleuren en kan een destabiliserend effect hebben op de wereldhandel.
Voor de rijkste huishoudens heeft hij nieuwe belastingverlagingen tot 400.000 dollar in petto. Die zullen gefinancierd worden door de tariefverhogingen op import en door andere maatregelen. Als gevolg daarvan zal een doorsnee gezin jaarlijks ongeveer 1.500 dollar meer betalen voor basisbehoeften zoals benzine en geïmporteerde goederen.
Symptoom van diepe crisis
Het is eigenlijk onvoorstelbaar dat een incompetente en frauduleuze vlerk als Trump presidentskandidaat van zo’n machtig en ontwikkeld land kan zijn. Nog ernstiger is het feit dat zo’n figuur nu opnieuw verkozen is.
Eind vorig jaar kopte The Economist: “Donald Trump vormt het grootste gevaar voor de wereld in 2024”. Dat klopt, straks zitten we misschien met een Hitleriaans personage[4] dat aan de knoppen zit van een gigantisch kernwapenarsenaal.
Een figuur als Trump toont hoe diep het land is afgegleden. Maar Trump is zelf niet het probleem, in J.D. Vance hij heeft minstens een even gevaarlijke opvolger. Trump is een symptoom van een diepe maatschappelijke crisis.
Angstwekkend veel mensen in de VS zijn blijkbaar zo radeloos dat ze op zoek gaan naar een sterke leider, ook al kraamt die de grootste onzin uit en gaat die zelfs in tegen hun eigen persoonlijke belangen.
Die radeloosheid moet je niet ver gaan zoeken. Het rijkste land ter wereld is terzelfdertijd één groot sociaal kerkhof. 58 procent van de burgers leeft van salaris tot salaris. Vaak moet men twee tot drie jobs aannemen om niet in de armoede terecht te komen.
Zo’n 130 miljoen Noord-Amerikanen (40 procent) hebben niet voldoende geld op de bank om een noodgeval van 400 dollar te kunnen opvangen. 80 miljoen burgers, of 25 procent van de bevolking, stelt een behandeling voor een ernstige medische aandoening uit vanwege de kosten.
Nergens in de Westerse wereld is de kloof tussen rijk en arm zo groot als hier. De 0,1 procent gefortuneerden heeft evenveel rijkdom als de 90 procent onderaan. De drie rijksten bezitten zelfs evenveel als de helft van de bevolking.
Sociale ongelijkheid gaat steeds gepaard met geweld. Om de 15 minuten sterft een persoon door vuurwapens. Jaarlijks zijn er meer dan 1 miljoen misdrijven, waaronder moord, verkrachting, diefstal en zware mishandeling.
De onaanvaardbare sociale malaise in zo’n rijk land vertaalt zich onvermijdelijk in wantrouwen t.a.v. de politiek. Nog slechts een kleine minderheid heeft geloof in de politieke leiders. De laatste tien jaar schommelt het vertrouwen in de federale regering tussen amper 15 en 20 procent. Ook het vertrouwen in andere instellingen gaat achteruit.
Trump speelt handig in op dat wantrouwen door zich steeds als outsider te profileren. Zelf afkomstig uit de toplaag van de bevolking stelt hij zich op als een strijder tegen het establishment en gaat hij tekeer tegen de politieke kaste, de media, de wetenschappers en de intellectuelen. Zijn stoer en vulgair taalgebruik sluit daar perfect bij aan.
Dit fenomeen doet zich helaas niet enkel voor in de VS. In grote delen van de wereld is extreemrechts in opmars. Het kapitalisme verkeert in een diepe crisis. Het is zeer de vraag of dit systeem te hervormen is en of we niet toe zijn aan een reset. Hopelijk trekken we tijdig voldoende lessen uit de geschiedenis.
Dit is een update van een artikel dat eerder verscheen op deze site.
Bronnen
– If Trump wins
– Europe should brace itself for Trump
– What if Trump Wins Again
– Project 2025: A wish list for a Trump presidency, explained
– How MAGA Republicans plan to make Donald Trump’s second term count
– How Far Trump Would Go
– Project 2025: A wish list for a Trump presidency, explained
– Donald Trump is NOT a ‘threat to the deep state’. Here is his warmongering record
Bron: dewereldmorgen.be
by admin | nov 6, 2024 | Verkiezingen 2024
Analyse – Seppe De Meulder
De overwinning van Trump is een ramp, maar komt niet uit de lucht gevallen. De Verenigde Staten van Amerika waren al langer een imperium in verval met een democratie voor de rijken in crisis.
America is lost. In een verkiezingsrace tussen twee kwaden heeft het grootste kwaad gewonnen. Het so-called land of the free zal geregeerd worden door een autocraat. Het heeft geen enkele zin dit te relativeren. Donald Trump is een racistische, seksistische, pathologische leugenaar en een gevaarlijke, extreemrechtse antidemocraat.
Tegelijkertijd heeft het geen enkele zin om te doen alsof dit een donderslag bij heldere hemel was. Het idee dat de Verenigde Staten de grootste democratie ter wereld zijn, is al langer lachwekkend. Politici van beide grote partijen worden er omgekocht door het grote geld om hun belangen te verdedigen in binnen- en buitenland, zelfs als dat betekent dat zij een genocide ondersteunen.
Het kapitaal achter Trump
Sommigen denken dat het establishment vandaag verloren heeft. Ze dwalen. Trump had deze verkiezingen nooit kunnen winnen zonder steun van grote delen van het kapitaal. Bij de vorige verkiezingen koos de tech-industrie nog de kant van Biden, maar één voor één maakten de tech-giganten de switch naar Trump, met Elon Musk als prominent voorbeeld.
Met lede ogen zien zij hoe hun Chinese concurrenten hen proberen voorbij te steken. Teleurgesteld in Biden, die een minimum aan regulering wilde opleggen, kiezen zij nu de kant van Trump. Ze vrezen de controle te verliezen en willen een president die vastberaden is om voor hen te vechten: fight fight fight!
Trump belooft alles op alles te zetten om de opkomst van China te stoppen, onder meer met invoerheffingen van 60 procent op Chinese producten. Om hem in het zadel te helpen zijn alle middelen goed. Musk maakte X tot een megafoon voor Trumps verkiezingscampagne en beloofde zelfs giften van 47 dollar voor mensen die potentiële kiezers aanbrengen in de strijdstaten.
Falende Harris
De strategie van Harris bestond grotendeels uit het zichzelf net zo rechts als Trump presenteren, maar dan minder gestoord. “Ik rijd ook voor de rijken, maar hey, ik kom op voor het recht op abortus. Ik wil ook massaal migranten deporteren, maar ik scheld ze niet uit voor het vuil van de straat. Ik steun Israël ook, maar ik doe wel alsof ik empathie heb voor de Palestijnen.”
De strategie om niets anders te bieden dan het feit dat men niet Donald Trump is, heeft – opnieuw – gefaald. Niet compleet gestoord zijn bleek geen mobiliserend verhaal waarmee je mensen naar de stembus krijgt. Zeker niet als je tegelijkertijd een beleid voert dat niet tegemoetkomt aan hun noden, maar wel geld beschikbaar stelt om een genocide te financieren.
Een imperium in verval
Terwijl ik naar de verkiezingsresultaten kijk, dwalen mijn gedachten af naar de roman Alkibiades van Ilja Pfeijffer. Dit boek is naast een fictieve autobiografie van het historische personage Alkibiades ook een verhaal over hoe de ondergang van het Atheense imperium samenging met de teloorgang van de democratie.
Net als de Verenigde Staten was Athene van bij het begin een democratie voor de rijken, waarbij een grote groep mensen bij voorbaat het recht om te stemmen werd ontzegd. Net als de Verenigde Staten ging het Atheense imperium ten onder aan haar noodzaak om permanent oorlog te voeren. Net als in de Verenigde Staten werd de democratie niet door buitenstaanders ten val gebracht, maar van binnenuit ondermijnd door opportunisten die haar nalieten te verdedigen.
“De democratie was geleidelijk aan zo’n deplorabel spektakel geworden dat de afschaffing ervan aanvankelijk een goed idee kon lijken”, zo klinkt het in het boek. “Een gezonde democratie is niet eenvoudig omver te werpen, maar het grote gevaar van sluipend verval in de kwaliteit van de democratische besluitvormingsprocessen, die de democratie op een ziek systeem doet lijken, is dat omstandigheden of gebeurtenissen die de democratie bedreigen, worden verwelkomd als een verfrissend alternatief voor alom zichtbaar bederf.”
Democratie in crisis
Tegenover de zielloze democratie die kwetsbaar is voor de dreiging van autoritaire tendensen, stelt Perikles in de roman van Pfeijffer het voorbeeld van hoe een democratisch politicus aan politiek moet doen. “Het volk”, zo stelt Perikles in dat boek, “dat zijn soms net mensen. Ze hebben dromen nodig. Ik geef hen een gemeenschappelijk ideaal dat zin geeft aan hun leven.”
Wellicht is er sprake van enige romantisering van de figuur Perikles, maar toch zouden democraten er goed aan doen de les die hij ons in Pfeijffers boek meegeeft serieus te nemen.
“Men is”, waarschuwde Jan Blommaert al in 2001, “de democratie aan het reduceren tot een reeks praktijken, vormen, handelingen en discoursen, op zichzelf staand zonder connecties met de rest van het maatschappelijke bestel.”
“Het is”, zo gaat Blommaert verder, “dé fout die hier zowel als elders genadeloos en virtuoos wordt uitgebuit door extreemrechts, dat zich daardoor kan vermarkten als de nieuwe democratie. Een democratie die zich niet meer kan verwoorden en motiveren als een ‘groot verhaal’, een ideologie, is een democratie in stervensbegeleiding.”
Socialisme
Willen we de opmars van extreemrechts stoppen, dan moeten we de ideologische dimensie van democratie herstellen. Er is opnieuw nood aan een groot verhaal over systemen, macht en tegenmacht. We moeten weer spreken over emancipatie en de strijd om een nieuw mens- en wereldbeeld.
De democratie zal niet gered worden door de Kamala Harrisen van deze wereld. Wat we nodig hebben, is de energie zoals die in de eerste campagne van Bernie Sanders zat. De energie van onderop heeft Harris niet kunnen aanboren. Syndicalisten, klimaatactivisten en de beweging voor Palestina werden grotendeels genegeerd, wat de lage opkomst van Democratische kiezers deels kan verklaren.
Progressieve politiek heeft verder een horizon nodig om naartoe te werken. Na de val van de Sovjet-Unie is het taboe geworden om te spreken over een samenleving voorbij het kapitalisme. Maar willen we de huidige polycrisis aanpakken, dan hebben we nood aan oplossingen die tegemoetkomen aan de omvang van de problemen waarmee we te maken hebben.
Nu het alternatief van barbarij steeds nadrukkelijker op de voorgrond treedt, heeft de progressieve politiek meer dan ooit behoefte aan een herontdekking van het socialisme.
Bron: dewereldmorgen.be
