by admin | okt 4, 2024 | Verkiezingen 2024
Op het congres van Vooruit moest Conner Rousseau zwaar uithalen naar N-VA om het Vlaams regeerakkoord te kunnen framen als iets waarmee erger vermeden werd. Hij beweerde veel van de “lelijke ideeën” van N-VA te hebben gestopt en tegelijk middelen afgedwongen te hebben voor welzijn en openbaar vervoer. Een nadere blik toont enkele vage sociale beloften, maar vooral veel rechts en verdelend venijn dat wel concreet is.
Sancties voor de ‘have-nots’, “zuurstof voor de markt” om hun winsten veilig te stellen
Het sanctionerende gehalte in dit Vlaamse regeerakkoord is opvallend. Het doet wat denken aan een keizer-koster-mentaliteit waarbij voor van alles en nog wat regels worden opgelegd. Tenminste voor wie niet als volwaardig wordt beschouwd: werklozen, vluchtelingen, sociaal huurders, anderstaligen … Daarbij wordt de toegang tot sociale rechten meer voorwaardelijk, individueler en in het bijzonder gelinkt aan taaleisen. Taalnationalisme als uitsluitingsmechanisme dus!
Het regeerakkoord pleit voor een “aanklampende bemiddeling en controle” van werklozen met snellere controles en sanctioneringen. Er moet sneller gestart worden met opleidingen. De rol van de VDAB daarin wordt beperkt tot de “regie” van het traject. “Enkel waar er geen privé of semipubliek opleidingsaanbod is, kan de VDAB dat zelf voorzien.” De private opleidingssector staat mooie tijden te wachten! Opvolging van werklozen kan ook meer op het lokale niveau gebeuren, waarbij de verplichte gemeenschapsdienst wordt uitgebreid onder de nieuwe naam van “samenlevingsjobs.” Het gaat om verplichte tewerkstelling na een jaar werkloosheid in taken voor lokale besturen, vzw’s en scholen aan 4,5 euro per uur bovenop de werkloosheidsuitkering. Waarom zouden lokale besturen nog personeel aan goede voorwaarden en lonen aanwerven als ze beroep kunnen doen op goedkoop dwangpersoneel? Het idee dat deze werkervaring een opstap is naar een reguliere job wordt op die manier ondermijnd.
Gezien het federale voorstel om de werkloosheidsuitkering in de tijd te beperken, wil de nieuwe Vlaamse regering meer inzetten op arbeidsbemiddeling van leefloongerechtigden. In aansluiting op het federale voorstel van een jacht op langdurig zieken krijgt de VDAB de verplichting om 12.000 terug-naar-werktrajecten per jaar te realiseren, wat tegen 2029 moet toenemen tot 20.000. Het uitgangspunt is niet dat er minder langdurig zieken zullen zijn. Dat zou ook vreemd zijn met een beleid dat geen antwoorden biedt op de redenen waarom mensen ziek uitvallen.
Anderstaligen moeten van deze Vlaamse regering eveneens een tandje bijsteken. Anderstalige nieuwkomers met schoolgaande kinderen moeten aantonen dat ze een inspanning doen om Nederlands te leren. Zonder bewijs van deelname aan een cursus door minstens één ouder verliezen ze de schoolbonus. Dit is het eerste punt rond onderwijs in het akkoord. Pas erna wordt ingegaan op de positie van leerkrachten. Dit gebeurt in erg vage bewoordingen zoals het “opwaarderen van de maatschappelijke status van het beroep.” Allemaal goed en wel, maar om dat te doen is er geld nodig. Een massaal plan van publieke investeringen in opleiding, infrastructuur en voldoende personeel is niet te vinden in het regeerakkoord. Zo wordt rond de infrastructuur enkel gezegd dat het “investeringsritme aangehouden wordt.” Lees: er komen geen extra middelen. De noodzakelijke massale investeringen waar het onderwijspersoneel eerder dit jaar voor betoogde, komen er niet. In plaats van meer middelen voor het hoger onderwijs, wil de Vlaamse regering het aantal studenten beperken met verplichte starttoetsen. De sancties zijn concreet, de beloften vaag. Het is een rode draad in het regeerakkoord. Als de scholen via het CLB het lokale sociaal beleid kunnen contacteren als “ouders moeite hebben om hun verantwoordelijkheid op te nemen,” doet dit vermoeden dat het eerder gericht zal zijn op sancties dan op het aanbieden van hulp. In een op sancties gericht beleid zijn er op alle niveaus kleine politieagenten nodig.
Het opleggen van regeltjes wordt verder aangevuld met het optrekken van het verplichte taalniveau voor sociaal huurders of nog de aanzet tot een breder hoofddoekenverbod bij de Vlaamse overheid onder het mom dat elk contact “als neutraal” moet ervaren worden. Het opleggen van regels gebeurt natuurlijk niet overal. De mogelijkheden van bezwaar tegen vergunningen wil de regering inperken. De actiegroep Climaxi stelt vast: “De combinatie van weinig klimaatinvesteringen en een minder democratische wetgeving is zowel voor lokale dossiers als voor het internationale klimaat nefast.”
De winstbelangen staan centraal in het regeerakkoord en er wordt gepleit voor een KMO-vriendelijk beleid. Tegelijk wil de Vlaamse regering bedrijfssubsidies onder de loep nemen omdat deze een “rem kunnen zijn op ‘creatieve destructie’.” Ook bij het verdedigen van de winstmachines en het doorsluizen van publieke middelen daartoe, wordt de controle dus overgelaten aan de ‘vrije markt’. Het is een indicatie dat publieke investeringen geen sociaal doeleinde hebben, maar gericht worden op de belangen van de grote bedrijven. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor de extra investeringen in openbare werken.
Wat met de sociale beloften?
De extra investeringen in welzijn zijn een trofee van CD&V en Vooruit. Er komen (voorwaardelijk) 10.000 plaatsen bij in de kinderopvang. Dat is minder dan nodig, maar een noodzakelijke stap vooruit. Voor de Vlaamse regering gaat het niet enkel om een sociale dienst, maar ook om een “belangrijk instrument om de combinatie tussen werk en privé ook praktisch werkbaar te maken.” Rond werkbaar werk wordt voor de rest amper iets concreet gezegd in het akkoord. Omdat de maatregel rond kinderopvang vooral daarop gericht is, wordt ook de voorrang voor werkenden bevestigd.
De daling van de registratierechten voor de aankoop van een eerste eigen woning van 3 naar 2%, wordt voorgesteld als een maatregel om wonen meer betaalbaar te maken. De Wever had het echter meteen ook over “een stukje zuurstof voor de markt” omdat er “veel te weinig wordt gebouwd in Vlaanderen.” De connecties met de private projectontwikkelaars beperken zich duidelijk niet tot het lokale niveau. Het regeerakkoord stelt: “Als overheid faciliteren we de gezonde werking van de vastgoedmarkt en sturen we gericht bij waar nodig.” De noodzaak van een drastische uitbreiding van het aanbod van sociale huisvesting werd daarbij niet opgemerkt.
Als sociale maatregelen passen in de winstbelangen, zijn ze concreter in het regeerakkoord. Andere voorstellen blijven wel erg vaag. De belofte van Vooruit om alle schoolkinderen een gezonde maaltijd op school aan te bieden, is bijvoorbeeld sterk afgezwakt: “Als basisscholen en het betrokken lokale sociale beleid in collectieve ondersteuning willen voorzien rond gezonde maaltijden op school, kunnen ze een beroep doen op Vlaamse cofinanciering.”
Het gedeeltelijk herstel van de indexering van het groeipakket (de kinderbijslag) komt op een ogenblik dat de inflatie weer lager is, waardoor er voorlopig niets verandert. De sociale toeslag voor ouders met laag inkomen wordt niet geïndexeerd. En over het inhalen van het voorheen geleden verlies door de onvolledige indexering de afgelopen jaren, een verlies van 1 miljard euro, wordt uiteraard niets gezegd. CD&V mocht een trofee binnenhalen, maar het mocht niets kosten.
Rond het openbaar vervoer wordt in vage termen gesproken over uitbreiding van het aanbod. Inzake de noodzakelijke middelen wordt enkel gesteld dat de “investeringstoezeggingen uit het openbaredienstencontract met De Lijn nagekomen” worden. Meer middelen voor onderhoud en vervanging hebben als doel om “onze infrastructuur op peil te houden.” Tegelijk wordt de deur geopend voor fors duurdere tarieven. Met Annick De Ridder (N-VA) als nieuwe minister van Mobiliteit, is het duidelijk dat dienstverlening geen prioriteit zal zijn. De Ridder is een gekende en rabiate tegenstander van het openbaar vervoer. Twintig jaar geleden, toen ze nog liberaal parlementslid was, klaagde ze steen en been over de zogenaamd vele “lege bussen” die rondreden. Dat belooft dus weinig goeds.
De verlaging van successierechten kan overkomen als sociaal, aangezien steeds meer mensen voor hun oudere dag afhankelijk zijn van middelen die ze erven van hun ouders. Het is frustrerend dat daar een groot deel van verdwijnt via successierechten. De grootste bedragen van erfenissen zijn echter niet bij de werkende klasse te zoeken. De superrijken organiseren hun erfenissen veel efficiënter en hebben tal van achterpoortjes om op de veel grotere bedragen minder te moeten betalen. Dit versterkt en vergroot de ongelijkheid in de samenleving, erfenissen zijn voor superrijken doorgaans de belangrijkste bron van hun rijkdom. Het verlagen van successierechten zou volgens het regeerakkoord in eerste instantie gericht zijn op kleine en middelgrote erfenissen. Concreet is het nog niet en er wordt niets gezegd over hoe achterpoortjes voor de allerrijksten aangepakt worden. Dient een eventuele verlaging van onze erfbelasting als middel om het niet over de enorme ongelijkheidsmachine van het erfrecht tout court te moeten hebben?
De afschaffing van de jobbonus voor lage lonen treft 1 miljoen rechthebbenden op 2,5 miljoen werkenden. Die jobbonus was een paradepaardje van Open VLD en moest daarom verdwijnen. Met deze bonus werd het loon van werkenden aangevuld, zodat de werkgevers dat niet moesten doen. De bijpassing verdwijnt op termijn, enige druk op de werkgevers om zelf degelijke lonen te betalen is er niet.
Over de dienstencheques zou er naast het regeerakkoord een informeel akkoord zijn om de prijs te verhogen en de fiscale aftrek af te schaffen. Dit maakt dienstencheques duurder. Slechts een beperkt deel hiervan zou gaan naar het loon van het personeel in de sector, dat nochtans al lang actie voert voor echte loonsverhogingen.
Sterke oppositie nodig tegen zwakke regering
De onderhandelingen verliepen stroef, op het einde moest De Wever erbij gehaald worden om de laatste plooien glad te strijken. Er waren lekken over bitsige confrontaties, ook tussen N-VA’ers onderling (Demir versus Weyts en Demir versus De Ridder, waarbij De Wever moest tussenkomen). ‘Sterke Jan’ Jambon is al lang gelost, niet enkel omdat Conner Rousseau daarop aandrong. Enkele N-VA-sterkhouders van de vorige Vlaamse regering deden het niet goed inzake voorkeurstemmen op 9 juni. Het verlies van N-VA bij de Vlaamse verkiezingen (opnieuw een daling met 4 zetels nadat er in 2019 ook al 8 zetels verloren gingen), maakt dat Vooruit en CD&V relatief meer gewicht hebben. Om zijn congres mee te krijgen, haalde Conner Rousseau zwaar uit naar N-VA. Tijdens de onderhandelingen aarzelde Sammy Mahdi (CD&V) niet om naar de media te stappen met zijn eisen. Zelfs indien het alsnog gelukt is om voor de gemeenteraadsverkiezingen te landen, is de kans klein dat dit een stabiele en samenhangende regering wordt.
Bovendien is er een context van enorme tekorten en crisis op de terreinen waarvoor de Vlaamse regering bevoegd is. In De Standaard stelt Marc Reynebeau: “Onderfinanciering heeft al tal van Vlaamse kroonjuwelen, van onderwijs via zorg en sociale huisvesting tot openbaar vervoer, tot probleemgevallen gemaakt.” De PVDA merkt terecht op: “We zitten in een wooncrisis, het openbaar vervoer faalt en de tekorten in de zorg en het onderwijs zijn groot. Maar ondanks lange onderhandelingen leggen de N-VA, CD&V en Vooruit amper oplossingen op tafel. Wel komen ze met vage beloftes, zonder uit te doeken te doen waar ze gaan besparen.”
Het ABVV zegt tevreden te zijn met de aangekondigde investeringen in zorg, kinderbijslag, openbaar vervoer en onderwijs, maar stelt zich “ook nog veel vragen” omdat “de budgetten en de concrete uitwerking vaag blijven.” Bij het ACV wordt gelijkaardig gereageerd, met de waarschuwing dat “de commercialisering van de zorg geen duidelijke halt wordt toegeroepen.” BBTK Social Profit verklaart “voorzichtig optimistisch” te zijn over zorg en welzijn. “Er wordt een ongezien grote investering in de Vlaamse social profit aangekondigd,” aldus BBTK, dat echter ook moet erkennen dat er nog geen exacte cijfers beschikbaar zijn. Over de asociale aanvallen in het regeerakkoord blijft het ondertussen veel te stil in de vakbondsreacties.
De PVDA merkt op: “Wij gaan er de komende vijf jaar alles aan doen om de nodige investeringen in huisvesting, zorg, openbaar vervoer en het onderwijs af te dwingen.” Dat is een goede opstelling, die we best concretiseren met plannen inzake strijd. De uitdagingen zijn enorm, de tekorten blijven oplopen en deze regering zal die verder vergroten. Het regeerakkoord maakt duidelijk dat de deelnemende partijen ervan uitgaan dat de Arizona-regering op federaal niveau er komt. Dat betekent extra aanvallen op de werkende klasse en al wie het moeilijk heeft. De oppositie hiertegen mag niet beperkt worden tot sterke uitspraken, we moeten ons organiseren op elke werkplek en in elke buurt om doorheen strijd eisen rond onze noden te formuleren en te populariseren. Zo kunnen we een krachtsverhouding opbouwen waarmee we kunnen winnen. Als we dat niet doen, laten we ruimte aan allerhande valse profeten – van marketingboys tot extreemrechts vergif – die door verdeeldheid te zaaien de werkende klasse verzwakken.
Bron: Socialisme.be
by admin | okt 4, 2024 | Sectoren
“Terwijl duizenden van ons solidair waren met de arbeiders van Audi, ontvouwde een kleine groep kameraden een spandoek langs de route waarin werd opgeroepen tot een algemene staking in solidariteit met de arbeiders in de strijd.
“Tot onze verbazing zagen we vier mannen in burger van de andere kant van de weg op het spandoek afrennen en het weghalen. Toen we dichterbij kwamen, realiseerden we ons dat het politieagenten waren. Toen een kameraad hen vroeg waarom ze het spandoek hadden weggehaald, werd hij weggeduwd.
“Kortom, geconfronteerd met de legitieme woede van delen van onze sociale klasse, wordt er een duidelijke boodschap naar ons gestuurd: betoog rustig en denk niet dat de straat van jullie is!
“Kameraden, het is tijd om ons zelfvertrouwen te herwinnen. Laten we ons klaarmaken voor sterke en strijdbare mobilisaties in de komende maanden! We zullen geen enkele antidemocratische houding tolereren in onze strijd!
“Lang leve de strijd en solidariteit!”
Bron: Socialisme.be
by admin | okt 4, 2024 | Onderwijs
Vinden we het echt normaal dat 16-jarigen in het volwassenenonderwijs terechtkomen?
Dat er plots aandacht is voor het volwassenenonderwijs komt doordat de Vlaamse regering er meer geld aan wil verdienen. Vreemd genoeg wordt in het regeerakkoord met geen woord gerept over de groeiende groep tieners die er vaak willens nillens belandt.
217 miljoen euro. Zoveel zal de nieuwe Vlaamse regering de komende vijf jaar in het volwassenenonderwijs proberen te besparen. Dat wil ze doen door het inschrijvingsgeld inkomensgerelateerd te maken, zoals dat heet. Wie voor een opleiding kiest die hem voor een knelpuntberoep klaarstoomt, zal minder moeten betalen dan andere cursisten. Aangezien het om een besparingsoperatie gaat, kunnen we er behoorlijk zeker van zijn dat het aanbod voor heel wat mensen duurder wordt.
Dat de nadruk in de passage over volwassenenonderwijs – naast het organiseren van cursussen Nederlands – sterk op de aansluiting met de arbeidsmarkt ligt, past natuurlijk helemaal in de geest van het nieuwe Vlaamse regeerakkoord. Het is geen toeval dat kersvers Vlaams minister van Onderwijs Zuhal Demir (N-VA) ook bevoegd is voor werk. Nogal logisch dus dat de regering wil dat de centra voor volwassenenonderwijs (CVO) mensen in de eerste plaats klaarstomen voor een job waar veel vraag naar is. Het regeerakkoord wekt ook de indruk dat ze geacht zullen worden om zich als de wiedeweerga aan die veranderende vraag aan te passen.
Geen woord echter over het feit dat centra voor volwassenenonderwijs steeds meer jongeren opvangen die tussen de mazen van het leerplichtonderwijs zijn gevallen. Op sommige plekken maken zij al een derde tot zelfs de helft van de deelnemers aan de cursus algemene vorming uit. Dat hangt natuurlijk samen met het feit dat liefst een op de zeven Vlaamse leerlingen vandaag zonder diploma van school komt.
Jongeren kunnen vanaf hun zestiende een beroepsopleiding volgen in het volwassenenonderwijs, aan de algemene vorming mogen ze pas beginnen als ze achttien zijn. Veel van die tieners hebben in het secundair onderwijs een hobbelig parcours doorlopen. Ze hebben meer dan eens een jaar moeten overdoen en vaak zijn ze een paar keer noodgedwongen van richting veranderd. Wanneer er dan nog maar eens een C-attest dreigt, besluiten sommigen hun kans te wagen in het volwassenenonderwijs. Vandaar dat de telefoon in die centra in juni meestal roodgloeiend staat: ouders die inzien dat hun kind wellicht niet zal slagen, informeren zich over de mogelijkheden in het volwassenenonderwijs. Er zijn zelfs klassenraden die expliciet het advies geven om het daar eens te proberen.
Anderen schrijven zich bij een CVO in omdat ze via het watervalsysteem in het secundair onderwijs uiteindelijk in een richting zijn beland die hen totaal niet ligt. In het volwassenenonderwijs kunnen ze dan kiezen voor een opleiding die hen wél interesseert. Daarnaast zijn er ook tieners die niet meer naar een gewone school willen gaan omdat ze er, bijvoorbeeld, zwaar worden gepest of omdat ze zich in zo’n drukke, lawaaierige omgeving onmogelijk kunnen concentreren. Er zijn er ook die al tevergeefs hebben geprobeerd hun diploma voor de examencommissie te behalen. Wanneer het hen maar niet lukt om voor alle vakken te slagen, kiezen ze dan toch voor een traject waarbij ze niet alle leerstof zelfstandig hoeven te verwerken.
Veruit de meeste jongeren die zich in het volwassenenonderwijs aanmelden, dragen een zware rugzak met zich mee. Sommigen zijn in kansarmoede opgegroeid, staan overal alleen voor, worstelen met zware leerstoornissen, herstellen van een eetstoornis of hebben een opname in de psychiatrie achter de rug. Vormen zulke moeilijkheden een enorme uitdaging voor secundaire scholen, dan is het volwassenenonderwijs al helemaal niet uitgerust om ermee om te gaan. Daar zijn geen zorgleerkrachten die de tijd kunnen nemen om de leerlingen bij te staan en eventueel in de richting van hulpverlening te sturen, en ook geen CLB dat kan tussenkomen. In veel gevallen kennen trajectbegeleiders in het volwassenenonderwijs zelfs de voorgeschiedenis van de cursisten niet.
Als de nieuwe Vlaamse regering het volwassenenonderwijs dus echt wil versterken om zo veel mogelijk mensen in de richting van de arbeidsmarkt te sturen, zal het niet volstaan om het aanbod meer te richten op anderstalige nieuwkomers en mensen die interesse hebben in het een of andere knelpuntberoep. Dan zal ze ook een van de vaagste beloftes uit haar regeerakkoord moeten zien waar te maken: volop de kaart trekken van het technisch en beroepsonderwijs.
Bron: Knack.be
by admin | okt 4, 2024 | Varia
De renovatieplicht werd in het Vlaamse regeerakkoord een stuk minder streng. ‘Renovatie lijkt wel de processie van Echternach, maar dan met meer stappen achteruit’, zegt Ruben Baetens (KU Leuven). ‘En onvermijdelijk komen er straks toch strengere eisen.’
Het Vlaamse regeerakkoord is op heel wat punten erg vaag, maar niet als het gaat over de renovatieplicht, een bevoegdheid die valt onder Vlaams minister van Wonen, Energie en Klimaat Melissa Depraetere (Vooruit). Daarover is het regeerakkoord klaar en duidelijk: ‘De renovatieplicht wordt beperkt tot op het huidige niveau van EPC-label D. Het verstrengingspad wordt afgeschaft.’ En ‘de termijn voor de uitvoering van de werkzaamheden om aan de renovatieplicht te voldoen (…) wordt verhoogd naar 6 jaar’.
Ruben Baetens van het Instituut voor Energie & Maatschappij (KU Leuven) vindt die stelligheid opvallend: ‘Het regeerakkoord staat vol met zinsneden als “we onderzoeken”, “we bekijken” of “we evalueren”, maar voor de renovatieplicht is dat niet het geval. Men legt in het regeerakkoord duidelijk vast hoe de renovatieplicht er vanaf nu uitziet en laat schijnbaar geen mogelijkheid open om daar de volgende jaren nog iets aan te veranderen. Terwijl er ooit onvermijdelijk strengere renovatie-eisen zullen moeten komen.’
Tot nu toe was het zo dat alle woningen en appartementen met EPC-label E of F die vanaf 2023 zijn aangekocht, verplicht gerenoveerd moesten worden naar minstens label D, en dat binnen de vijf jaar na aankoop. Bovendien was dat maar een eerste stap, want in de toekomst zou het strenger worden. Wie in 2028 een huis of appartement zou kopen, moest binnen de vijf jaar renoveren tot label C. Vanaf 2040 moest elke woning na verkoop tot label A gerenoveerd worden. Dat allemaal om te beantwoorden aan de eis van Europa om tegen 2050 klimaatneutraal te zijn en dus niet méér broeikasgas uit te stoten dan de natuur kan absorberen, zoals eerder in Knack uitgelegd.
De regering-Diependaele heeft die renovatieplicht nu erg afgezwakt: ze wordt bevroren tot EPC-label D en men heeft zes in plaats van vijf jaar om tot dat niveau te komen. ‘Dat is bijzonder eigenaardig’, zegt Baetens. ‘Je geeft de mensen dus meer tijd om ervoor te zorgen dat hun woning EPC-label D haalt, wat nog steeds een erg slechte score is inzake energiezuinigheid. Eigenlijk gaat dit niet langer over renoveren, maar hooguit om opkalefateren. En daar mag je nu dus ook nog eens langer over doen.’
In het regeerakkoord staat ook nog dat de regering zal ‘focussen op de minst zuinige energielabels (E en F) door in heel Vlaanderen laagdrempelige collectieve renovatieprogramma’s uit te rollen’. Dat zou dan gebeuren in ‘in de vorm van groepsaankopen met de Mijn VerbouwLening als prefinanciering’, zo staat er. Baetens: ‘Als mensen erin slagen zich te organiseren om samen te renoveren, is de Vlaamse overheid bereid om dat een beetje te subsidiëren. Eigenlijk bestond zoiets al in het verleden, maar het was geen succes omdat mensen er niet toe komen om samen te renoveren. Dat zal ook in de toekomst zo zijn. Die collectieve renovatieprogramma’s werken niet zonder een trekker die de regie in handen neemt.’
Het is dus zeer de vraag of met de passages in het Vlaamse regeerakkoord over de verplichte renovatie de Europese doelstellingen tegen 2050 worden gehaald. In het regeerakkoord staat bovendien ook dat de Vlaamse regering vasthoudt aan haar eigen doelstelling om in 2030 40 procent minder CO₂ uit te stoten dan in 2005. Er wordt zelfs gewag van gemaakt om die ambitie op te trekken richting 47 procent. Hoe die eigen doelstelling met de afgezwakte renovatieplicht moet worden gehaald, is nog minder duidelijk.
Baetens: ‘Mensen die nu een huis kopen, willen daar meestal de volgende 30 jaar in wonen. Dan zijn we voorbij 2050, het jaar dat de Europese doelstellingen gerealiseerd moeten zijn. Maar in het huidige Vlaamse regeerakkoord wordt niet meer uitgesproken over wat er van de burger tegen die tijd wordt verwacht. Moeten we tegen 2050 allemaal naar EPC-label A? Of wordt het iets anders? Dat vind je nergens terug in het regeerakkoord. Men laat de burger in het ongewisse.’
‘De afzwakking van de renovatieplicht is onbegrijpelijk’, zegt Baetens. ‘Het Vlaamse renovatiebeleid lijkt wel de processie van Echternach, maar dan met meer stappen achteruit. Men had in het regeerakkoord de opening kunnen laten om gedurende deze bestuursperiode de renovatieplicht aan te passen aan de Europese richtlijnen, maar zelfs dat staat er niet in. Het is duidelijk dat deze regering het verduurzamen van de woningen niet au sérieux neemt.’
‘De Vlaamse regering heeft zich niet durven uit te spreken over de doelstellingen op wat langere termijn’, vervolgt Baetens. ‘Maar we weten welke doelstellingen er voor België en Vlaanderen op tafel liggen, en dan is het duidelijk dat je in de toekomst toch meer zult moeten renoveren dan wat er nu in het regeerakkoord staat. Het is onvermijdelijk dat er ooit opnieuw strengere renovatieregels zullen volgen. Je zult beter moeten isoleren, je zult een warmtepomp moeten installeren.’
Baetens concludeert: ‘De Vlaamse regering had in het regeerakkoord beter geschreven dat ze de huidige renovatieplicht ging evalueren, om dan over een jaar te zien wat er allemaal zou moeten veranderen en dan vervolgens met duidelijke, aangepaste renovatieregels te komen, ook op langere termijn. En die renovatieregels zullen onvermijdelijk strenger zijn. Maar de nieuwe Vlaamse regering is blijkbaar bang om dat aan de burgers te vertellen.’
Bron: Knack.be
by admin | okt 4, 2024 | Sectoren
De aankondiging van de sluiting van Audi in Vorst heeft niet alleen gevolgen voor de bijna 3.000 werknemers in de fabriek, maar ook voor honderden werknemers bij onderaannemers op de site van het bedrijf.
door Guy Van Sinoy
Het gaat onder meer om toeleveringsbedrijven als DP World, dat instaat voor de ontvangst van materiaal, magazijnbeheer en ordervoorbereiding. Rhenus Automitive is verantwoordelijk voor de ontvangst van onderdelen en de bevoorrading van de productielijn. Plastic Omnium staat in voor de uitrusting van de carrosserie (bumpers, koplampen, radiators …). Van Eupen Sesé doet de verpakking. Honderden arbeiders werken voor deze onderaannemers, die integraal deel uitmaken van het productieproces.
Naast de metaalarbeiders is er ook personeel voor de schoonmaak en kantines, waar er veel vrouwen werken. Van de 800 mensen in dienst bij onderaannemers, werken er ongeveer 250 in taken van horeca en schoonmaak.
Zonder al deze werkenden rolt er geen enkel afgewerkte auto van de productielijn in Vorst.
Verdeel en heers
Het systematische gebruik van onderaannemers en uitzendkrachten (bijna 300!) is een weloverwogen beleid van Audi om de uitbuiting van het personeel te verhogen. Er zijn verschillen in de arbeidsomstandigheden en de lonen tussen het personeel van Audi en dat van onderaannemers. In de term ‘onderaanneming’ heeft het woord ‘onder’ een belangrijke betekenis.
Wat wordt het lot van al die werkenden bij onderaannemers indien het bedrijf zoals gepland sluit in 2025? Niemand die het weet! De arbeiders van de onderaannemers die al enkele weken voor de ingang van de fabriek in Vorst kamperen, maken zich grote zorgen.
Audi wil de productie van zijn model Q8 e-tron (catalogusprijs in België: €91.480 incl. btw) overbrengen naar een fabriek in Puebla, Mexico (die in 2016 openging en waar de lonen lager liggen dan in Vorst). Maar grenzen houden de klassenstrijd niet tegen. Afgelopen februari wonnen de arbeiders bij Audi Puebla een loonsverhoging van 7% en een verhoging van de sociale voordelen met 3,2% voor 2024, nadat ze bijna een maand staakten!
Solidariteit en eenheid
De onderaannemers zijn de vergeten slachtoffers van het conflict. Hun werk is 100% afhankelijk van Audi, maar ze vallen niet onder de collectieve ontslagprocedure volgens de wet-Renault. In 2006, ten tijde van de grote herstructurering van het toenmalige Volkswagen Vorst, kregen de werkenden in onderaanneming veel minder. Toen de directie van Audi eind augustus een personeelsbijeenkomst belegde, werden de onderaannemers niet uitgenodigd. We hebben een strijdplan nodig dat niemand achterlaat, noch bij Audi, noch bij de onderaannemers.
Bron: Socialisme.be
