by admin | jun 5, 2022 | Economie
Laat in juni de auto aan de kant staan
Naar aanleiding van de oproep van het Netwerk Duurzame Mobiliteit om in de maand juni de auto aan de kant te laten staan wil ik het in drie delen hebben over mijn leven zonder auto. Ik ben al bijna heel mijn leven zelfstandig journalist en momenteel schrijvend voor De WereldMorgen, Apache, De Journalist, RandKrant, Radio 2 Vlaams-Brabant. Ik ben ook de auteur van een aantal boeken waaronder twee over duurzame mobiliteit: ‘Leven zonder Auto’ uit 2014 en ‘Fifty Ways to Leave Your Car’ uit 2018.
In het eerste deel vertelde ik reeds hoe ik het doe zonder auto en wat de voordelen daarvan zijn. In het tweede deel toon ik aan dat de maatschappelijke prijs die wij betalen voor het autoverkeer veel te hoog is. In het derde deel tot slot analyseer ik het mobiliteitsbeleid van de overheid en doe ik voorstellen om te komen tot een echte ‘modal shift’.
Mijn centrale boodschap – en mijn voornaamste argument om geen auto te hebben – is dat de maatschappelijke prijs die wij betalen voor het massale autoverkeer veel en veel te hoog is en het gebruik van de auto als vervoermiddel zou moeten beperkt worden tot noodzakelijke verplaatsingen die je niet op een andere manier kan doen. Zoals ik in het eerste deel al aantoonde is onder bepaalde voorwaarden een kwalitatief leven zonder auto wel degelijk mogelijk is en levert dit ook heel wat positieve dingen op. De belangrijkste voorwaarden om dit waar te maken zijn de nabijheid van een goed openbaar vervoersknooppunt bij de locatie waar je woont en werkt en de mate waarin de overheid door investeringen in openbaar vervoer, veilige fiets- en voetpaden het leven zonder auto faciliteert.
Emeritus VUB-hoogleraar Prosper De Wilde schreef in 1906 toen de eerste auto’s in het straatbeeld opdoken: “Wanneer men ziet hoezeer de Autoriteiten zich ingespannen hebben om de bevolking te beschermen tegen de oorzaken van wanhygiëne, ontberingen en gevaren van allerlei soorten, dan kan men enkel verbijsterd zijn over hun apathie en verzuim tegenover de wandaden van het automobilisme”. Vraag is of er sinds 1906 zo fundamenteel veel veranderd is.
Het doet me denken aan een citaat uit het boek ‘Het recht van de snelste” van journaliste Thalia Verkade. “Als de auto nu zou uitgevonden worden zou die nooit op de weg mogen: een machine die wereldwijd duizenden mensen doodt, die een belangrijke oorzaak is van long-, hart- en vaatziekten en bovendien meer dan de helft van de publieke ruimte in de stad nodig heeft”.
Als het we het hebben over massaal autogebruik waarover hebben we het dan? Op 1 augustus 2021 waren er in ons 5,92 miljoen personenwagens ingeschreven. Die reden op een jaar tijd elk gemiddeld 15.384 kilometer. Dat geeft een totaal aantal van 91 miljard autokilometers. Als we er de bestelwagens en vrachtwagens bijtelt kom je al vlug aan 100 miljard kilometer. Wat zijn de consequenties hiervan?
a) ONGEVALLEN
We beginnen met het aantal ongevallen. In het coronajaar 2021 werden er in ons land 34.264 letselongevallen geregistreerd waarbij 484 doden en 41.579 gewonden vielen. 74 fietsers en 69 voetgangers werden gedood en respectievelijk 10.118 en 3.752 gewond. We hebben het hier over een coronajaar waarbij er minder gereden werd. In bijvoorbeeld 2019 lagen de cijfers nog een stuk hoger. De helft van de gedode fietsers reed op een elektrische fiets. Tijdens de eerste drie maanden van 2022 vielen er bij verkeersongevallen 111 doden, 50 procent meer dan in dezelfde periode vorig jaar en quasi evenveel als in 2019 (113). Het aantal letselongevallen met fietsers (1.873) was het hoogste van de afgelopen tien jaar.
Er zijn tal van aanwijzingen dat ook in ons land het verkeer een echte jungle is waar je geluk moet hebben om er levend uit te komen. Hier enkele aanduidingen:
– 84 procent van de Belgen zegt het verkeersreglement niet steeds na te leven. Dat is het slechtste cijfer van 11 Europese landen (in Europese Barometer)
– Terwijl 1 ongeval op 3 te wijten is aan overdreven snelheid krijgt een Belg gemiddeld om de twee jaar een snelheidsboete. In de eerste helft van 2021 werden alleen in Vlaanderen 1,6 miljoen betrapt op te snel rijden.
– Uit een studie van VIAS blijkt dat autobestuurders ongeveer de helft van de tijd afgeleid zijn door handmatig telefoongebruik, infotainment, eten achter het stuur, praten met passagiers… Dat is de oorzaak van 150 doden.
b) LUCHTVERVUILING
Uit de meest recente cijfers van het Europees Milieuagentschap bleek dat in 2019 in de EU 307.000 mensen vroegtijdig stierven als gevolg van luchtvervuiling. Voor ons land gaat het om 6.500 doden. Indien ons land de normen zou halen voor fijn stof, stikstofdioxide en ozon zouden volgens het agentschap 3.500 overlijdens kunnen uitgesteld worden.
– In Vlaanderen was het verkeer volgens de VMM in 2020 verantwoordelijk voor 20 procent van het fjin stof PM2,5 en 54;27 procent van stikstofdioxide. Het aandeel is veel groter bij drukker verkeer. In het Brussels Gewest bijvoorbeeld is het aandeel van verkeer in de uitstoot van fijn stof 26 procent en van stikstofoxiden 61 procent.
80 procent van het fijn stof is afkomstig van de 10 procent ‘probleemvoertuigen’
– De invloed van het verkeer op de luchtvervuiling wordt telkens opnieuw overduidelijk aangetoond tijdens een autoloze zondag. Tijdens de autoloze zondag in september vorig jaar in Brussel daalde de concentraties stikstofoxide met bijna 90 procent in vergelijking met een gewone zondag. Ook de akoestische druk nam op sommige plaatsen af met meer dan 10 decibel.
c) KLIMAAT
Het klimaatpanel van de VN raamt de wereldwijde CO2-uitstoot voor 2021 op 59 gigaton, een stijging met 12 procent gedurende het afgelopen decennium. Op basis van de huidige klimaatbeloftes van de landen wereldwijd wordt voorspeld dat de temperatuur op aarde zal stijgen met 3,2 graden in vergelijking met pre-industriële tijden.
– Volgens de Wereld Metereologische Organisatie is er 48 procent kans dat we al aan een stijging van 1,5 graden zitten in het jaar 2027, de drempel die het Klimaatakkoord van Parijs in het vooruitzicht had gesteld.
– De oorlog in Oekraïne lijkt zeer nefast te worden voor het klimaat. Vele westerse landen zoeken immers alternatieven voor de Russische olie- en gasbevoorrading. Wereldwijd staan er om die reden enorm veel plannen op stapel om nieuwe fossiele brandstoffen aan te boren. Volgens wetenschappers zijn er liefst 195 koolstofbommen in de maak. Dit zijn projecten die tijdens de volledige duurtijd minstens 1 miljard ton CO2 uitstoten.
– Het aandeel van het particulier en commercieel vervoer in de CO2-uitstoot wordt voor Vlaanderen door het Vlaams Energie- en Klimaatagentschap in 2019 geraamd op 36,4 procent, waarvan 70 procent op de weg. Door de toename van het verkeer is dit aandeel de afgelopen jaren alsmaar gestegen.
d) GELUIDSOVERLAST, ONVEILIGHEID, FILES, PUBLIEKE RUIMTE, DODE DIEREN, NEFAST VOOR NATUUR, MINDER BEWEGEN, ERGERNIS
Andere nefaste gevolgen van dat wegverkeer zijn de geluidsoverlast, onveiligheidsgevoelens, de kostprijs van de toenemende files, de inname van publieke ruimte voor het verkeer, de 10 miljoen dieren die jaarlijks in België het leven laten in het verkeer, de milieueffecten op de natuur door de uitstoot van stikstofoxides, het feit dat de bevolking door het autogebruik minder beweegt …
– Onaangepaste snelheid van het verkeer in zijn buurt is de grootste ergernis voor de Vlaming. Sluipverkeer staat op nummer 3. zo bleek recent uit de Stadsmonitor.
– Uit het onderzoeksproject Straatvinken blijkt dat hoe hoger het aandeel gemotoriseerd verkeer in de straat, hoe meer negatieve gevoelens bewoners hebben over de leefbaarheid ervan.
– Uit onderzoek van de universiteit Gent en VITO blijkt dat het grootste deel van de microplastics in onze waterlopen niet afkomstig is van afvalwater, maar van autobanden die verslijten.
– enzovoort …
Bron: de wereld morgen
by admin | mei 9, 2022 | Boeken
Die vraag stelt Knack-journaliste Ann Peuteman zich in haar nieuwste boek ‘Grijsgedraaid’. In haar zoektocht naar antwoorden baseert ze zich op diverse ervaringen en gesprekken met bekende en minder bekende 80-plussers. Ze stelt vast dat het leven verandert op een bepaalde leeftijd, maar ook dat het anders kan.
Afhankelijker en fragieler
“Het idee om ‘Grijsgedraaid’ te schrijven, kreeg vorm na een interview met een oude schooldirectrice. Ze vertelde hoe ze jarenlang respect en autoriteit had opgebouwd. Ook na haar pensioen bleven mensen haar om raad vragen. Rond haar 80ste keerde dat plots, toen ze afhankelijker werd en er fragieler begon uit te zien”, vertelt Ann Peuteman.”
Blik van anderen
Ook andere mensen met wie Ann sprak, ervaarden een soort anticlimax toen ze ouder werden. “Tijdens het schrijven van dit boek vertelde theatermaakster Eva Bal me dat ze niet schrikt van haar spiegelbeeld, maar wel van hoe andere mensen haar zien. Dat is me uit de getuigenissen het meest bijgebleven, omdat we daar volgens mij iets aan kunnen doen.”
Om die reden schreef Ann ‘Grijsgedraaid’: “Om onze zienswijze op 80-plussers aan te kaarten. Het is alsof we ze steevast als 1 blok zien, met allemaal dezelfde smaak en dezelfde dingen die hen gelukkig maken. We leggen ze zaken op ‘voor hun eigen bestwil’, want we zien ze het liefst rustig en lekker veilig.”
Het is niet genoeg
“Door de vooruitgang van de wetenschap leven we alsmaar langer, maar we hebben niet nagedacht over wat we moeten doen met die extra jaren. Hoe zorgen we ervoor dat we, ondanks fysieke en soms mentale beperkingen, echt van die tijd kunnen genieten?”, vraagt Ann zich af. “Ik heb het niet over fysieke zorg of voeding, dat is bij de meeste 80-plussers in orde. Ex-minister Paula D’Hondt vertelde: ‘Ik ken niemand van mijn leeftijd die niet goed verzorgd wordt. Gewassen, gevoed, gekapt en gekleed.’ Maar dat is niet genoeg, dat zou het voor mij ook niet zijn.”
We focussen heel erg op efficiëntie, zowel financieel als qua timing. Maar daardoor maken we het 80-plussers heel moeilijk om nog zin te hebben in het leven, in de dubbele betekenis van dat woord. We zeggen: doe jij nu maar rustig, je hoeft het je allemaal niet meer aan te trekken.”
Moeilijk om jezelf te blijven
“De mensen met wie ik sprak, vertelden me dat ze nog altijd dezelfde persoon zijn. Maar dat het moeilijker is om zichzelf te blijven, omdat ze hun vrijheid en beslissingsrecht verliezen. Ze mogen bijvoorbeeld niet meer eten of zich wassen hoe en wanneer ze dat vroeger deden. Hun auto wordt afgenomen, ze mogen hun geld niet meer beheren, en nieuwe relaties zijn al helemaal uit den boze.
Veel mensen die ik in de loop der jaren sprak kunnen haarscherp analyseren waar het probleem ligt, maar ze kaarten het niet aan, omdat ze hun geliefden niet tot last willen zijn. Want ‘wat als ze niet meer komen?’ De mensen die hen betuttelen, die hun zaken opleggen ‘voor hun eigen bestwil’, zijn meestal de mensen die ze het liefste zien. En die willen ze niet kwetsen.”
Het recht op foute beslissingen
“Het is niet eenvoudig om aan te geven waar de grens ligt tussen verzorgen en betuttelen. We moeten ons afvragen wat 80-plussers zelf willen, want vaak walsen we over hen heen – met goede bedoelingen. Het is een beetje zoals met meerderjarige kinderen. We kunnen uitleggen waarom wij denken dat een bepaalde keuze beter is, maar als de ander dat niet wil, moeten we ons daar ook bij kunnen neerleggen. Kinderen kunnen we fouten laten maken, maar bij ouderen moeten we dat nog leren. 80-plussers zijn geen pubers, je hoeft ze niet op te voeden of te beschermen tegen zichzelf. Ze hebben het recht om foute beslissingen te maken, net zoals wij.”
Het kan beter
Wat heeft ‘Grijsgedraaid’ voor Ann zelf betekend? “Ik hoopte met dit boek mijn angst om ouder te worden te beslechten, maar dat is niet echt gelukt. (lacht) Wat me hoopvol stemt, zijn de reacties. Die komen zowel van oudere mensen als van mensen die zijn beginnen nadenken over hoe het beter kan. Ik merk dat onze samenleving er wel iets aan wil doen, zeker omdat we zelf later in die positie zullen zitten.”
“Ik merk ook een enorme openheid in de zorgsector, van mensen die erover willen praten en oplossingen willen zoeken. Ik vind het bijzonder jammer en onrechtvaardig dat we door een aantal trieste verhalen iedereen over dezelfde kam scheren, want er zitten ook veel mensen in die sector die met weinig middelen en mankracht toch prachtige prestaties neerzetten.”
Zoals een leeftijdsgenoot
Hoe kunnen verzorgers en mantelzorgers erover waken dat ze op dezelfde golflengte zitten als de mensen die ze verzorgen? “Ik stel me altijd de vraag of ik ook zo zou omgaan met een leeftijdsgenoot. Zou ik zo praten? Zou ik dit regelen en doen zonder overleg? Verder geef ik volgende raad: plaats jezelf in de positie van een 80-plusser. Stel: je wordt elke dag gewassen, je krijgt je boterhammen, er komt elke dag een verpleger. Is dat genoeg? Zou je daar gelukkig van worden?”
80-plussers in de vriendenkring
“Als ik met 80-plussers op een gelijkwaardig niveau praat, merk ik hun hunkering naar intellectuele prikkeling. Ze hebben televisie en boeken, maar de interactie met anderen valt weg. Ik denk dat organisaties daar meer aan tegemoet kunnen komen. Zelf heb ik dankzij dit boek mooie mensen ontmoet. Mensen die ik anders nooit had leren kennen als persoon, maar als een ‘80-plusser’ was blijven beschouwen. Met sommigen raakte ik bevriend. Dat hoor je niet vaak hé, dat iemand 80-plussers in zijn of haar vriendenkring heeft. (lacht) Ik wel en ik vind het een verrijking!”
https://www.knack.be/a/ann-peuteman/
by admin | mei 9, 2022 | Sectoren
Paul Magnette (PS) wil een basisinkomen voor jongeren.
‘Ik denk dat dat zinvol is, want op die leeftijd zijn er meer ongelijkheden en die zullen gestalte krijgen in de rest van het leven’, aldus Magnette.
Die ongelijkheden ziet de voorzitter van de Parti Socialiste ’tussen zij die kunnen studeren en zij die dat niet kunnen, zij die moeten werken om een studie te betalen en zij die dat niet moeten doen, zij die gratis stage kunnen lopen en zij die zich dat niet kunnen permitteren, zij die een goed salaris hebben en zij die een heel laag salaris hebben enzovoort.’
Het basisinkomen voor jongeren komt er ‘idealiter’ op Europees niveau, laat Magnette nog optekenen in L’Avenir. ‘Europa heeft nood aan dergelijke mobiliserende projecten’, besluit hij.
Armoedegrens
Het idee van een algemeen basisinkomen vindt Magnette dan weer niet te pruimen. ‘Ze zeggen: ‘We geven je 1.000 euro, of je nu werkloos bent, gepensioneerd bent of werkt en daarna zoek je het maar uit’. Ten eerste is dat ver onder de armoedegrens en dus onvoldoende. Het zou een algemene sociale regressie zijn, wat niet verwonderlijk is uit de mond van de MR. Ten tweede geef je een enorme macht aan de werkgevers, die kunnen zeggen: ‘Je hebt al 1.000 euro, ik geef je er nog 500 en daarmee moet je je redden om te overleven.”
Bron: De Tijd
by admin | mei 9, 2022 | Onderwijs
Vorig schooljaar veranderde de directeur in 1.547 scholen. Dat zijn er zo’n 500 meer dan twee schooljaren voordien. ‘De druk op directeurs is enorm.’
“Ik ben blij dat ik ermee gestopt ben.” Sinds vier jaar is Ann Wauman (59) geen schooldirectrice op meer de lagere school van het Sint-Gabriëlcollege in Boechout. Zes jaar had ze die job gedaan, tot ze een burn-out kreeg. Sinds vorig jaar is Wauman met pensioen. “Dat was in samenspraak met mijn psycholoog en huisarts die beiden zeiden: terugkeren naar de rush van het onderwijs, dat zal niet lukken. Er was intussen ook een andere directeur.”
Waumans situatie is niet uitzonderlijk. Vorig schooljaar vonden er 1.547 directiewissels plaats in scholen in Vlaanderen. Dat blijkt uit cijfers die Vlaams Parlementslid Loes Vandromme (CD&V) opvroeg bij Vlaams minister van Onderwijs Ben Weyts (N-VA). De ruime meerderheid daarvan, 1.045 wissels, waren in het basisonderwijs.
Bij een directiewissel verandert een school van directeur of wijzigt de samenstelling van het directieteam. Ook de interims zijn inbegrepen. Slechts 16 procent, ofwel 246 wissels, waren toe te schrijven aan pensionering. De overige wissels kunnen heel verschillende redenen hebben: van iemand die een verlofstelsel opneemt tot directeurs die uit het onderwijs stappen of uitvallen door burn-out.
ADVERTENTIE
“De trend is al een tijdje aan de gang maar wordt nu steeds duidelijker en acuut”, zegt Vandromme. Belangrijk is vooral dat het aantal scholen waar zo’n wissel plaatsvindt toeneemt. Uit een eerdere schriftelijke vraag van Vlaams Parlementslid Jean-Jacques De Gucht (Open Vld) blijkt dat het aantal directeurswissels in het schooljaar 2018-2019 lager lag: toen waren dat er 1.053. Ook blijkt dat er in 2009-2010 997 nieuwe directeurs aan de slag gingen. Tien jaar later, in 2018-2019, waren dat er 1.563.
HECTISCH
De job kent dus een groot verloop. Voor een reden is het niet ver zoeken: de job van directeur is gewoon zwaar. “Als ik met directeurs spreek, geven zij dat ook aan: de druk op hen is enorm”, zegt Ellen Daniëls, gastprofessor aan de UAntwerpen, die onderzoek doet naar de loopbanen van directeurs.
Wauman beaamt dat. “Als leraars in een moeilijke privésituatie zaten, een conflict hadden of het even moeilijk hadden: ik probeerde hen te ondersteunen zodat zij zich konden concentreren op het belangrijkste: de leerlingen. Maar ik nam dat wel allemaal mee naar huis.” Ook de grote administratieve last hekelt ze. “Soms legde de overheid zaken op waarvan ik dacht: ‘Wat is hier het nut van?’ Zo moesten we ooit twee schooljaren in de week voor een schoolvakantie vragen achter een doktersbriefje als kinderen afwezig waren. Om tegen te gaan dat ze al op vakantie gingen. Maar als een kind later die week alweer gewoon aanwezig was, is dat toch overbodig?”
Dirk Kerckhoven (51) herkent die hectiek. De directeur van het technisch en beroepsinstituut Don Bosco in Sint-Pieters-Woluwe noemt de enige rustige uren in zijn dag “die tussen 5.15 uur als ik opsta en 7.45 uur als ik op school aankom”: “Daarna begint de onvoorspelbaarheid.” Al houdt hij daar ook van. Mails en administratie noemt hij “weekendwerk”. “Ik probeer zo min mogelijk vergaderingen te plannen. Als directeur moet je een beetje cafébaas spelen op de speelplaats of in de leraarskamer: zorg dat leerlingen en leerkrachten je altijd kunnen aanspreken.”
Kerckhoven koos zeer bewust voor de job. Vijf jaar geleden maakte hij de overstap van de lerarenopleiding aan de Karel de Grotehogeschool naar zijn huidige job. “Ik kon in het hoger onderwijs blijven”, zegt hij. “Maar het was duidelijk voor mij: ik moet zitten waar ik het verschil kan maken, ook al is het geen vanzelfsprekende context, in de Brusselse grootstad op een tso- en bso-school. Of ik tevreden ben van mijn overstap? Ja.”
VACATURES
De voorgaande jaren waren er wel al vaker signalen dat de job van directeur steeds moeilijker wordt. Van een echt tekort, zoals bij leraren, kunnen we nog niet spreken. Dat blijkt ook uit de vacatures die openstaan bij de VDAB: van de 737 vacatures voor schooldirecteurs die het afgelopen jaar binnenliepen, stonden er eind maart nog 72 open.
“Wel zijn er genoeg signalen dat er een probleem is waar we aandacht voor moeten hebben”, zegt professor Daniëls. “Als er zoveel directeurswissels zijn, is het ook een signaal dat we niet massaal veel mensen over hebben. En hun positie is heel belangrijk: onderzoek toont dat de rol van een directeur de op een na belangrijkste schoolse factor is voor het leren van leerlingen op school. Uiteraard blijven leerkrachten het belangrijkste, maar vlak daarna komt dus de directeur.”
Kortom: directies moeten beter ondersteund worden. Dat is ook wat minister Weyts probeert te doen, zo geeft hij aan in een reactie. Dat doet de minister bijvoorbeeld door te investeren in beleidsondersteuners voor het basisonderwijs of te werken aan professionaliseringstrajecten. Ook creëerde de minister extra loonspanning voor leerkrachten.
Vandromme erkent dat er al veel gebeurt, maar ziet dat een andere mogelijke oplossing niet op de agenda staat: schoolbesturen versterken en hen ondersteunen om meer samen te werken. “Niet om hun autonomie af te nemen, maar door bepaalde zaken te centraliseren, kunnen we de schooldirecteur net ontlasten”, zegt ze. “Dat we naast sterke directeuren ook sterke schoolbesturen nodig hebben, komt nog te weinig aan bod in het debat volgens mij.” Bron: De Morgen
Volgens Neutr-On haken veel directeurs af omdat ze de werkdruk niet aankunnen, maar dat is dan weer omdat ze onvoldoende opleiding hebben, noch leiderscapaciteiten. Sommigen zijn directeur op twee scholen tegelijkertijd terwijl die beide vierkant draaien door de desorganisatie van die directeur. Andere directeurs worden dan weer aangesteld als ze 60+ zijn waardoor ze kunnen uitbollen, en hun ziekendagen opnemen, naar hun pensioen toe met het oog op een dik betaald directeurspensioen.
by admin | mei 9, 2022 | Onderwijs
Met een aanpassing van de diverse salarisschalen op 1 januari 2022 werd een eerste stap gezet om de bezoldiging van de schooldirecteurs gefaseerd aan te passen. De effectieve verwerking van de salarisverhoging gebeurde pas met de uitbetaling in april. Op de loonstrook van april vind je het achterstallige extra salaris voor de maanden januari, februari en maart.
De overheid engageerde er zich in cao XII toe de bezoldiging van de schooldirecteurs gefaseerd aan te passen, met het oog op een loonspanning (tussen hun salaris als directeur en het salaris dat ze als leerkracht zouden hebben gehad) van minimaal 35% over de hele loopbaan. Met een aanpassing van de diverse salarisschalen op 1 januari 2022 werd daartoe een eerste aanzet gegeven. In een aantal gevallen gebeurde dat via een aanpassing van de bedragen in de bestaande salarisschaal; in andere gevallen gebeurde het aan de hand van een nieuwe salarisschaal. De effectieve verwerking van de salarisverhoging gebeurde pas nu met de uitbetaling van het salaris in april. Op de loonstrook van april vind je dus ook het achterstallige extra salaris voor de maanden januari, februari en maart.
Belangrijk: de salarisverhoging gebeurt niet voor iedere schaal op elke trap in dezelfde mate: de directeur op een trap in de salarisschaal waar de minimale loonspanning die in deze eerste fase beoogd werd (ca. 31% volgens de overheid), al eerder (omzeggens) was bereikt, zal (omzeggens) niets extra vinden op zijn loonbriefje.
Wie niet aan de bedoelde loonspanning kwam, kreeg loonsverhoging. Daarnaast zijn in het ene onderwijsniveau de extra’s ook hoger dan in een ander onderwijsniveau omdat de vergelijking in loonspanning tussen leraar en directeur telkens bekeken werd per betrokken onderwijsniveau, uitgaande van de bestaande loonspanning/salarisschalen.
De volgende fase van de graduele loonsverhoging voor schooldirecteurs is gepland voor januari 2023.
Bron: GO!