by admin | jan 10, 2022 | Sectoren
Op volgende feestdagen in 2022 moet er niet gewerkt worden:
• Zaterdag 1 januari 2022, Nieuwjaar
• Maandag 18 april 2022, Paasmaandag
• Zondag 1 mei 2022, Dag van de Arbeid
• Donderdag 26 mei 2022, O.L.H. Hemelvaart
• Maandag 6 juni 2022, Pinkstermaandag
• Donderdag 21 juli 2022, Nationale Feestdag
• Maandag 15 augustus 2022, O.L.V. Hemelvaart
• Dinsdag 1 november 2022, Allerheiligen
• Vrijdag 11 november 2022, Wapenstilstand
• Zondag 25 december 2022, Kerstdag
In bepaalde sectoren worden ook bijkomend communautaire feestdagen toegekend, zijnde: maandag 11 juli 2022 (Vlaamse Gemeenschap), dinsdag 27 september 2022 (Franse Gemeenschap) en dinsdag 15 november 2022 (Duitstalige Gemeenschap).
Ambtenaren hebben bovendien ook verlof op woensdag 2 november 2022 (Allerzielen) en dinsdag 15 november 2022 (Dag van de Dynastie).
Wat als een feestdag in het weekend valt?
Feestdagen die samenvallen met een zondag of een gewone inactiviteitsdag in de onderneming, worden verplaatst naar de eerstvolgende werkdag van de onderneming. In de meeste gevallen is dit op maandag. Werk jij niet op maandag (omdat je deeltijds werkt, bijvoorbeeld) dan ben je die dag helaas kwijt.
Een werknemer moet zijn of haar wettelijke vakantie opnemen binnen de 12 maanden die volgen op het einde van het vakantiedienstjaar. Hieruit volgt dat de wettelijke vakantiedagen waarop een werknemer recht heeft niet kunnen overgedragen worden naar een volgend kalenderjaar. Dergelijke praktijk is onwettig.
Indien de bediende recht heeft op uitbetaling van het vakantiegeld voor deze dagen, moet ook deze uitbetaling geschieden tijdens het vakantiedienstjaar, uiterlijk op 31 december. De arbeider ontvangt elk jaar een vakantiecheque van de vakantiekas. Dit bedrag is definitief verworven.
Algemene regel
Volgens de vakantiereglementering moeten werknemers hun wettelijke vakantiedagen opnemen binnen de twaalf maanden die volgen op het einde van het vakantiedienstjaar. De werknemer moet zijn of haar wettelijke vakantie dus opnemen tussen 1 januari en 31 december van het vakantiejaar. Niet opgenomen vakantiedagen kunnen in principe dus niet worden overgeheveld naar het volgende jaar.
Wat met de niet-opgenomen vakantiedagen?
Er zijn een aantal situaties denkbaar waarin de werknemer zijn/haar vakantiedagen niet opneemt voor het einde van het jaar. Deze dagen is de werknemer onherroepelijk kwijt, ongeacht de reden voor het niet opnemen van deze vakantiedagen. Overdragen van wettelijke vakantiedagen naar het volgende jaar is dan ook een onwettelijke praktijk.
Heeft de bediende recht op vakantiegeld voor deze dagen?
Als het voor de bediende onmogelijk is de wettelijke vakantie te nemen, dient het vakantiegeld uiterlijk op 31 december te worden uitbetaald.
Er moet wel een onderscheid worden gemaakt naar de oorzaak van niet-opname:
- Het is voor de werknemer onmogelijk zijn/haar vakantie te nemen
Dit kan het geval zijn wanneer de werknemer een hele tijd ziek is of wanneer de werkgever de werknemer niet toelaat vakantie te nemen omwille van de werkdruk.
Het gaat hier om factoren onafhankelijk van de wil van de werknemer. In deze gevallen is de werkgever verplicht om de bediende uiterlijk op 31 december het resterende vakantiegeld te betalen. De berekeningswijze die hiervoor wordt gehanteerd, is die van het saldo vakantiegeld (brutowedde vorig jaar x 8% x niet-genomen vakantiedagen/totaal vakantiedagen). Indien het dubbel vakantiegeld nog niet werd betaald, moet dit bedrag nog worden verhoogd met de brutowedde van vorig jaar x (6,8% + 0,54%).
De werkgever is daarenboven strafbaar als hij de vakantierechten van de werknemer heeft belemmerd (gevangenisstraf van acht dagen tot een maand en met een geldboete van 26 euro tot 500 euro (x 5) of met één van die straffen alleen). De geldboete wordt vermenigvuldigd met het aantal werknemers die niet met vakantie mochten (met een maximum van 50.000 euro (x 5)). - Het is voor de werknemer wél mogelijk vakantie te nemen, maar hij/zij doet het niet
Dit kan het geval zijn wanneer de werknemer leeft voor zijn werk en geen vakantie wil nemen, een ‘workaholic’ met andere woorden. In dit geval heeft de bediende juridisch GEEN recht meer op de uitbetaling van vakantiegeld. Als de werkgever de werklust van deze bediende toch wil belonen met het vakantiegeld dat overeenstemt met de niet-opgenomen vakantiedagen, dan heeft dit bedrag juridisch niet het karakter van vakantiegeld, maar van een premie.
De werkgever zal echter wel moeten kunnen aantonen dat hij het recht van de werknemer om vakantie te nemen op geen enkele wijze heeft belemmerd. Omwille van deze bewijslast is het de werkgever aangeraden om enige tijd voor het einde van het jaar (bijvoorbeeld in oktober) elke werknemer een overzicht te bezorgen van het saldo vakantiedagen met het vriendelijk verzoek deze dagen op te nemen voor 31 december. Tegelijk kan de werkgever melden dat werknemers die geen gebruik maken van hun vakantierecht, deze vakantiedagen onherroepelijk kwijt zijn (idem dito voor het hieraan gekoppelde vakantiegeld voor bedienden).
Heeft de arbeider recht op vakantiegeld voor deze dagen?
De arbeider ontvangt elk jaar een vakantiecheque van de vakantiekas. Het geld dat hij of zij via die cheque ontvangt, is definitief verworven, onafhankelijk van het feit of de arbeider de vakantiedagen al dan niet opneemt. De vakantiekas zal met andere woorden het geld van de niet-opgenomen dagen niet terugvorderen van de arbeider.
by admin | jan 10, 2022 | Sectoren
Steeds meer werknemers krijgen een winstpremie bovenop hun loon. Dat blijkt uit de cijfers die CD&V-Kamerlid Steven Matheï opvroeg bij minister van Financiën Vincent Van Peteghem (CD&V). ‘Vorig jaar konden 121.464 werknemers rekenen op een winstpremie van gemiddeld 876,92 euro. Dat is een stijging van bijna 20 procent ten opzichte van 2018. En ook het aantal werkgevers dat een winstpremie uitkeerde, nam sterk toe’, aldus Matheï.
Een werkgever kan sinds 2018 een winstpremie uitkeren bovenop de bestaande loonpakketten. De premie mag niet meer dan 30 procent van de loonmassa bedragen en het bedrag wordt voordelig belast in de vorm van een bevrijdende inhouding van roerende voorheffing (7 in plaats van 25 procent).
Ten opzichte van 2018 waren er in 2020 dubbel zoveel ondernemingen die een winstpremie uitkeerden. Ook het aantal werknemers dat kon rekenen op een winstpremie bleef de afgelopen jaren stijgen. Waar er in 2018 102.339 werknemers konden rekenen op een winstpremie, waren dat er in 2019 115.570 (+13 procent) en 121.464 in 2020 (+5 procent). Het totaalbedrag van uitgekeerde winstpremies steeg met 22 procent, van 86,7 miljoen euro in 2018 naar 105 miljoen euro in 2020.
by admin | jan 10, 2022 | Boeken
Wettelijke samenlevingsovereenkomsten worden nog al te vaak stiefmoederlijk behandeld, en dat zowel door de rechtsleer als door notarissen die hun cliënten adviseren. Daarom besloot Lynn De Schrijver een belangrijk deel van haar proefschrift aan het thema te wijden.
Ze analyseerde en evalueerde het huidige rechtskader van de wettelijke samenwoning en haar mogelijke toekomstperspectieven. Maar ze bestudeerde ook de praktische regeling van de wettelijke samenwoning aan de hand van een analyse van de inhoud van 241 notariële wettelijke samenlevingsovereenkomsten, afkomstig van 89 verschillende notariskantoren.
Zulk empirisch-juridisch onderzoek biedt een meerwaarde tegenover eerder, louter rechtsdogmatisch onderzoek. Haar bevindingen zijn nu ook in boekvorm verschenen als Wettelijke samenlevingsovereenkomsten. Tijd voor een gesprek over haar onderzoek en haar jongste boek.
Hoe gingen notarissen tot nu toe om met wettelijke samenlevingsovereenkomsten? Is er iets mis met die aanpak, en wat dan?
Lynn De Schrijver: Er zijn grote verschillen in de houding en aanpak van notarissen met betrekking tot de wettelijke samenlevingsovereenkomst, zodat het voor cliënten een groot verschil kan maken bij welke notaris zij te rade gaan.
Algemeen beschouwd blijkt de houding van het notariaat tegenover wettelijke samenlevingsovereenkomsten overwegend negatief te zijn, wat wellicht bijdraagt tot de lage prevalentie ervan. Zo blijken notarissen het sluiten van een wettelijke samenlevingsovereenkomst veel vaker af dan aan te raden.
Ook worden de voordelen ervan niet systematisch besproken met cliënten die langskomen voor advies omtrent wettelijke samenwoning. Een belangrijke reden hiervoor is dat bepaalde notarissen geen meerwaarde zien in het sluiten van een wettelijke samenlevingsovereenkomst.
Nochtans is die opvatting volgens mij – in het algemeen – niet terecht. De meerwaarde die een dergelijke overeenkomst kan bieden ten aanzien van de wettelijke bescherming kan naar mijn mening niet worden ontkend. Het rechtskader bevat tal van lacunes en onduidelijkheden en de wettelijke solidariteit tussen de partners is zeer beperkt.
Ook de noodzaak aan een regeling in een wettelijke samenlevingsovereenkomst om als wettelijk samenwonende bepaalde socialezekerheidsrechtelijke voordelen te kunnen genieten (bijvoorbeeld bij een arbeidsongeval van de partner), blijkt onvoldoende gekend. Het gebrek aan een dergelijke regeling kan nochtans grote gevolgen kan hebben in het latere leven van cliënten.
Dat laatste is meteen ook het belangrijkste voordeel van de wettelijke samenlevingsovereenkomst ten aanzien van bijkomende regelingen in andere, punctuele overeenkomsten.
Wat zijn de opvallendste conclusies die tijdens uw onderzoek naar voren zijn gekomen?
Lynn De Schrijver: Een belangrijke vaststelling met betrekking tot de inhoud van de wettelijke samenlevingsovereenkomsten is dat er vandaag niet altijd van een volledige regeling op maat sprake is.
Over het algemeen hangt deze inhoud sterk af van het model dat de notaris hanteert; de gelijkenissen tussen overeenkomsten waarvoor eenzelfde model werd gebruikt, zijn namelijk zeer groot. In sommige gevallen is dit problematisch en worden bijvoorbeeld bedingen overgenomen die in casu niet ter zake doen of wordt verwezen naar een situatie die in casu niet van toepassing is. Maatwerk is dus een aandachtspunt.
Dit sluit niet uit dat een bepaald model als basis dient, maar idealiter gaat de notaris voor elk beding na of het wel nuttig is voor partijen en of het overeenstemt met hun wensen.
Als er verschillende mogelijkheden bestaan om een kwestie te regelen, is het ook belangrijk dat de notaris partijen adviseert omtrent de voor- en nadelen daarvan in plaats van zelf een bepaalde piste als standaard naar voren te schuiven. Zo viel bijvoorbeeld op dat een beding volgens hetwelk er geen recht zal zijn op een verbrekingsvergoeding veelvuldig is opgenomen; naar alle waarschijnlijkheid omdat het zo geschreven staat in een populair model.
Nochtans is, zoals reeds aangehaald, de opname van een hulpverplichting die ook na relatiebreuk financiële gevolgen kan hebben een voorwaarde om bepaalde socialezekerheidsrechtelijke voordelen te kunnen verkrijgen. Een dergelijke regeling kwam in de geanalyseerde overeenkomsten slechts uiterst zelden voor, maar ontbreekt ook als piste in de circulerende modellen. Als dat laatste betekent dat deze piste niet met cliënten wordt besproken als alternatieve mogelijkheid, dan is dat een probleem.
Verder blijkt het vandaag niet evident te zijn om een overeenkomst te creëren die volledig juridisch correct, voldoende dynamisch én tegelijk begrijpelijk is. Nochtans is dat alles belangrijk om toekomstige interpretatie- en uitvoeringsproblemen te vermijden.
Voor wie is uw boek geschikt? En wat is de meerwaarde ervan voor lezers?
Lynn De Schrijver: Dit boek is in de eerste plaats een onmisbaar instrument voor notarissen en hun medewerkers. Daarnaast is het ook nuttig voor al wie in aanraking komt met het thema ‘samenleven’ in het algemeen en wettelijke samenlevingsovereenkomsten in het bijzonder, zoals advocaten, magistraten …
Het gaat om het meest complete en gedetailleerde werk in verband met wettelijke samenlevingsovereenkomsten in België, waarbij theorie en praktijk voor het eerst met elkaar werden verweven.
Het boek biedt de lezer heel wat informatie en inspiratie met het oog op de redactie van een (model van) wettelijke samenlevingsovereenkomst en geeft inzicht in hoe de adviesverlening aan cliënten in verband met hun samenleving kan worden geoptimaliseerd. Ook kan de lezer bijvoorbeeld de correctheid en afdwingbaarheid van bestaande regelingen nagaan.
“Mijn advies? Sta open voor de wettelijke samenlevingsovereenkomst. Het kan een nuttig instrument vormen om het dagelijkse leven van wettelijk samenwonende partners praktisch te regelen, extra solidariteit in te bouwen en toekomstige conflicten te vermijden.”
Wat is uw belangrijkste advies aan notarissen of practici die met wettelijke samenlevingsovereenkomsten geconfronteerd worden of er moeten opstellen?
Lynn De Schrijver: Sta open voor de wettelijke samenlevingsovereenkomst en bespreek de mogelijke voordelen ervan met cliënten die advies vragen omtrent hun samenleving. Indien deze goed geredigeerd is, kan zij zeker en vast een nuttig instrument vormen om het dagelijkse leven van wettelijk samenwonende partners praktisch te regelen, extra solidariteit in te bouwen en toekomstige conflicten te vermijden.
Wie wordt geconfronteerd met een bestaande overeenkomst raad ik aan om kritisch na te gaan of deze nog past bij de situatie en de wensen van partijen, zodat ze waar nodig kan worden aangepast. Bron: Kluwer
Hier kunt u enkele uittreksels van het product raadplegen en downloaden:
- PDF INHOUDSTAFEL_RNPS-BI21078
- PDF INKIJKEXEMPLAAR_RNPS-BI21078
by admin | jan 10, 2022 | Boeken
Een boek van Hendrik Vuye
Particratie wurgt democratie
België is geen democratie maar een particratie. De instellingen vervullen de hen staatsrechtelijk toegewezen taken niet: het parlement controleert de regering niet, de regeringen regeren niet maar kibbelen wel, onafhankelijke instellingen zitten volgestouwd met partijcreaturen. Een tiental personen nemen alle beslissingen, zonder dat ze ook maar aan iemand verantwoording afleggen.
En de particratie werkt niet meer: het begrotingstekort is monumentaal, er worden al decennialang geen grote akkoorden meer gesloten en op uitdagingen als migratie krijgen we geen vat. De particratie is een inefficiënt systeem dat onze welvaart bedreigt.
Schone schijn schetst de geschiedenis van de particratie. Hoe is het zover kunnen komen? De wortels van de particratie situeren zich in de 19de eeuw. Na Wereldoorlog II wordt het systeem uitgediept tot wat het nu is. Partijen maken kartelafspraken om nieuwkomers uit te sluiten en hun machtsmonopolie te behouden. De particratie regeert het land en graait jaarlijks 72 miljoen euro uit de staatskas via de partijfinanciering.
Hendrik Vuye & Veerle Wouters behandelen diverse aspecten van de particratie. Ze steunen op hun persoonlijke ervaringen als Kamerlid, maar ook op een uitgebreid onderzoek: hoe beoordelen politici zelf de particratie? Hoe beslist de partijtop? Wie zijn die beslissers? Is er overleg binnen de partijen? Waarom stemmen we en wie verkiezen we? Waarom zijn parlementsleden en ministers zo afhankelijk van de partij? Hoe versterken de media de particratie? Wat is het lot van politieke rebellen?
Het “particratieboek” is een ontnuchterende reis door de instellingen van een land waar zoveel slechts schone schijn is. Kan het anders?