by admin | feb 10, 2026 | Economie
De ongelijkheid in ons land is groter dan verwacht. Dat blijkt uit een studie van de KU Leuven op basis van nieuwe data. Die nam niet alleen inkomen uit arbeid onder de loep, maar ook het vermogen, zoals spaargeld of aandelen. En dan ziet het plaatje er de laatste 15 jaar plots helemaal anders uit.
Qua inkomensongelijkheid gold België jarenlang als het Gallische dorp van Asterix en Obelix. Ons land was een uitzondering op de algemene internationale trend. Terwijl de inkomensongelijkheid overal om ons heen toenam, toonden rapporten van de OESO, de club van rijke landen, dat dat in België niet het geval was. Ons land kende volgens studies een zeer laag niveau van ongelijkheid, te vergelijken met egalitaire landen als Finland en Zweden.
Dat de ongelijkheid bij ons stabiel bleef, is allesbehalve evident. Want maatschappelijke veranderingen zoals een oudere bevolking en kleinere (eenouder)gezinnen wegen daarop. “Het is het beleid dat ervoor gezorgd heeft dat de ongelijkheid niet is gestegen”, zegt professor economie André Decoster van de KU Leuven.
“We hebben een herverdelend belasting- en uitkeringssysteem en dat heeft er tamelijk goed voor gezorgd dat de ongelijkheid min of meer stabiel is gebleven. Althans: op basis van de tot nu toe gebruikte bronnen.”
Voor hun boek ‘De paradox van ongelijkheid in België’ heeft een onderzoeksgroep van de KU Leuven, UAntwerpen en de ULB het beleid van de verschillende regeringen sinds 1985 onder de loep genomen. Onder bijna alle regeringen (Martens, Dehaene, Verhofstadt, Leterme, Van Rompuy, Di Rupo en De Croo) blijft de ongelijkheid bijna altijd stabiel.
“Als er fors moest bespaard worden, bijvoorbeeld in de jaren 1990 onder Dehaene, dan spaarde men zoveel mogelijk de laagste inkomensgroepen”, zegt Decoster. “Als er een belastingverlaging kon toegekend worden, bijvoorbeeld onder Verhofstadt begin jaren 2000, dan wonnen de laagste inkomensgroepen relatief meer dan de hogere.” Er is maar 1 uitzondering en dat is de regering Michel, waar alle inkomensgroepen evenveel wonnen.
Nieuwe bronnen, andere conclusies
De inkomensenquêtes, die doorgaans aan de basis liggen van zulke conclusies, zijn volgens de onderzoekers van de KU Leuven niet ideaal. Ze geven wel een goed beeld van inkomen uit arbeid, maar veel minder uit vermogen. Bovendien zouden rijke mensen minder snel deelnemen aan zulke enquêtes. Voor dit onderzoek zijn daarom andere bronnen gebruikt: een enquête naar het (inkomen uit) vermogen, de belastingaangiftes en de nationale rekeningen.
Die bronnen werpen nu een nieuw licht op de ongelijkheid in ons land. De inkomensongelijkheid is niet alleen hoger dan uit de klassieke enquêtes blijkt, ze verloopt ook minder stabiel dan we tot nog toe dachten. De dalende trend tot ongeveer 2010 komt tot stilstand, en sinds de financiële crisis neemt de inkomensongelijkheid in ons land toe.
Lage rente
De verklaring ligt in ons land niet bij de toenemende ongelijkheid in inkomen uit arbeid, maar wel bij het inkomen uit vermogen. Sinds 2010 is dat inkomen uit vermogen sterker gegroeid dan het bruto binnenlands product (bbp), de totale waarde aan goederen en diensten die ons land produceert. Bovendien is de ongelijkheid binnen dat inkomen uit vermogen ook nog fors toegenomen. Dat heeft voor een groot deel te maken met de lange periode van lage rente.
De interesten op spaarrekeningen, maar ook andere vastrentende producten zoals obligaties, zijn sinds de financiële crisis stevig gedaald. Deels door het beleid van de Europese Centrale Bank om de Europese economie uit het slop te halen, na de zware financiële crisis. Een lage rente moest lenen goedkoper maken en sparen ontmoedigen.
Denk maar aan de wettelijke minimumrente van 0,11 procent die jarenlang van toepassing was op de spaarrekeningen van veel banken. Of denk aan de periode dat het Agentschap van de Schuld zelfs geen staatsbon uitgaf omdat het rendement te laag zou zijn om het grote publiek te overtuigen. Bovendien zijn spaarrekeningen ruim verspreid onder de bevolking, waardoor voor een groot deel van de bevolking het inkomen uit vermogen afnam.
Aan de andere kant zijn de inkomsten uit meer risicodragend kapitaal, zoals dividenden uit aandelen, fors toegenomen. Zulke beleggingen zitten meer geconcentreerd bij een kleiner deel van de bevolking. Dat verklaart meteen waarom de ongelijkheid in inkomen uit vermogen sterk gestegen is.
“We dachten dat we echt een uitzondering waren en dat de ongelijkheid hier niet toenam. Nu hebben we een aanwijzing dat dat wel het geval is”, concludeert Decoster. “Maar dat betekent niet dat we vergelijkbaar zijn met de Verenigde Staten (zie grafiek, red.). Temeer omdat de toename van de ongelijkheid komt vanuit inkomen uit vermogen. In andere landen, zoals de VS maar ook in Duitsland, is het vooral de ongelijkheid in het arbeidsinkomen die is toegenomen. Bij ons blijft de ongelijkheid in het arbeidsinkomen eerder stabiel.”
Decoster: “Verschuiving naar belasting op inkomen uit vermogen is onvermijdelijk”
Wat kunnen de federale regeringsonderhandelaars met dit onderzoek? Volgens professor Decoster mag de conclusie van het onderzoek in elk geval niet zijn dat we een “absoluut gelijke samenleving” moeten willen, zo zegt hij in De Ochtend op Radio 1. “Sommige ongelijkheden zijn verantwoord, bijvoorbeeld als je veel risico neemt of heel hard werkt. Maar andere ongelijkheden, daar zijn we wel bekommerd over, zoals ongelijke startkansen of tegenslagen. Net daarvoor hebben we een zeer forse sociale zekerheid uitgebouwd.”
In zijn ogen is dé grote uitdaging van de politiek om die sociale zekerheid te blijven financieren, nu de bevolking en de economie aan het veranderen zijn.
“Politici hebben het altijd over de hervorming van de personenbelasting. Maar volgens mij ligt de échte uitdaging van de lasten op arbeid bij het feit dat de sociale zekerheid exclusief door arbeid wordt gefinancierd (en een beetje uit de algemene middelen). Als je dat wilt verschuiven, is er maar 1 andere mogelijkheid: een belasting op inkomen uit vermogen. Ik zou dus wel eerder kijken naar inkomen uit vermogen dan naar een vermogensbelasting zelf. Maar ik denk dat zo’n verschuiving onvermijdelijk is.”
Bron: vrt.nws
by admin | feb 10, 2026 | Antipestteam
“Iedereen is wel eens bang om uitgelachen te worden, omdat het erop zou kunnen wijzen dat we worden uitgesloten.” Dat zegt professor Heidi Vandebosch. Maar wat als het uitlachen extreme vormen aanneemt, zoals bij de Australische breakdancer Rachael ‘Raygun’ Gunn? En lachen we zo makkelijk anderen uit?
Het zijn beelden die viraal gingen. De Australische b-girl Rachael ‘Raygun’ Gunn op de Olympische Spelen in Parijs. De online kritiek die ze kreeg op haar opvallende moves dreven haar uiteindelijk tot het stopzetten van haar carrière. Maar waarom voelen we de nood om iemand uit te lachen?
“Als iemand uitgelachen wordt, is dat vaak omdat die persoon de norm overtreedt”, legt professor Vandebosch uit. Denk maar eens terug aan je eigen middelbareschooltijd. Jongeren die een afwijkend uiterlijk hadden of zich vreemd kleedden, werden misschien wel eens uitgelachen.
Dat was ook het geval bij Rachael Gunn, ze deed iets wat mensen niet verwachtten. “Als mensen daar gewoon eens mee lachen, is dat op zich geen probleem, maar het evolueerde hier écht naar online haat.”
Maar waarom geven we zo massaal online kritiek? “De media spelen daarin een grote rol”, volgens Vandebosch. “Nieuws krijgt vaak veel aandacht als het ofwel mensen aan het lachen brengt of boos maakt. Rachael Gunn deed het allebei. Sommigen lachten met haar, anderen waren boos omdat ze het volgens hen niet serieus nam of de plek afnam van betere breakdancers.”
Hoe viraler iets gaat, hoe meer commentaar je kan verwachten. “Zodra de poort geopend is, wordt de drempel om ook (negatieve) commentaar te geven veel lager.”
Gelotofobie vs. gelotofilie
Hoe gaan mensen om met het middelpunt van de spot te zijn, of nog extremer, met massale online haat? “Het is moeilijk om om te gaan met de constante stroom van negatieve berichten en haat. Je staat daar als slachtoffer weerloos tegen. De meest voorkomende reactie is dus om zich daarvan te gaan verstoppen en zich volledig af te sluiten.”
Professor Vandebosch benadrukt de ernstige gevolgen die een pestervaring kan hebben. “Cyberpesten kan heel lang nazinderen en sommigen houden er zelfs een trauma aan over.”
Bij sommigen ontwikkelt zich een angststoornis die gelotofobie wordt genoemd, dat is de angst om uitgelachen te worden. “Je wordt achterdochtig en hebt het gevoel dat mensen je uitlachen, zelfs wanneer dat niet het geval is.”
“Langs de andere kant heb je ook mensen die net heel sterk in hun schoenen staan en ervan houden om anderen aan het lachen te brengen, zelfs als dat ten koste gaat van zichzelf. Dat fenomeen noemt men gelotofilie.”
Deze mensen vinden het bijvoorbeeld niet erg als een beschamende video van zichzelf viraal gaat op sociale media, want ze kunnen dat vaak beter relativeren. Bijgevolg kan je deze mensen ook niet echt uitlachen, het is meer een waarderende lach.
Gelotofobie en gelotofilie zijn de extremen, de meesten van ons vallen natuurlijk ergens daartussen. “Iedereen is soms wel eens bang om uitgelachen te worden. We zijn sociale wezens en zijn gevoelig aan signalen die erop zouden kunnen wijzen dat we worden uitgesloten.”
Bron: vrt.nws
by admin | feb 8, 2026 | Economie
Iets meer dan een derde van de mensen die op 31 december vorig jaar zijn of haar werkloosheidsuitkering verloor, komt bij de OCMW’s terecht. Die trend is al enkele weken stabiel, en ligt op 36 procent. Dat meldt de Vlaamse Vereniging van Steden en Gemeenten (VVSG) op basis van een steekproef bij 100 OCMW’s.
Eind 2025 verloren 3.800 Vlamingen die al 20 jaar of langer werkloos zijn hun werkloosheidsuitkering. Uit de VVSG-steekproef blijkt ook nog dat de instroomcijfers over de hele lijn gelijk zijn, en dat er geen verschil op te merken is op basis van de grootte van het lokale bestuur.
Binnen lokale besturen van vergelijkbare grootte zijn er dan weer wel opvallende verschillen. Zo vermeldt de VVSG het voorbeeld van 2 middelgrote gemeenten die elk ongeveer evenveel inwoners hebben van wie de uitkering stopte. In het ene bestuur kwam geen enkele leefloonaanvraag binnen, in het andere gaat het om de helft van de betrokken inwoners.
Stilaan komen ook de aanvragen op gang voor de mensen die in de tweede golf, en dus op 28 februari, hun uitkering verliezen, stellen de OCMW’s verder nog vast.
Bron: vrt.nws
by admin | feb 8, 2026 | Verkiezingen 2024
De federale regering zal nog eens 3 tot 4 miljard euro extra structureel moeten saneren. Dat zegt premier Bart De Wever (N-VA) in een interview met VRT NWS. Daarin blikt hij ook terug op zijn eerste jaar als premier. De Wever looft de “indrukwekkende” koning Filip, maar blijft erbij dat het federale België onwerkbaar is.
De federale regering moet de komende jaren nog extra saneren om de begroting onder controle te krijgen. Dat was al even duidelijk. Nu plakt premier De Wever er voor het eerst zelf een bedrag op.
“Ik schat dat we toch structureel nog een bedrag tussen de 3 en de 4 miljard per jaar gaan moeten wegsnijden”, aldus de eerste minister. Het exacte bedrag zal de regering eind dit jaar bepalen.
In november geraakte de regering het eens over de maatregelen die zorgen voor een sanering van 8,1 miljard euro per jaar. “Maar dat is helaas niet voldoende”, zegt De Wever. De regering moet de komende jaren dus nog werk maken van een oefening die ongeveer half zo groot is.
De Wever geeft toe dat er nog pijnlijke maatregelen zullen volgen. “Iemand die het tegendeel zegt, die liegt. De belastingen zijn al zeer hoog en de investeringen zijn laag, dus er zijn geen pijnloze manieren om dit land uit de problemen te helpen. En toch zal het moeten.”
De extra besparingen zijn nodig om de zogenoemde Europese uitgavennorm te halen. Een volgende stap is om het begrotingstekort te verkleinen naar 3 procent van het bruto binnenlands product (bbp), de norm die Europa eigenlijk oplegt. “Dat zal voor de volgende legislatuur zijn”, erkent De Wever. “Dan kom je er stilaan door.”
Idee over België niet veranderd
De Wever blikt bij VRT NWS ook terug op zijn eerste jaar als premier.
“Ik ondervind nu aan den lijve wat ik natuurlijk al jaren percipieer. Het is een zeer weerbarstig land om te besturen”, aldus de premier.
“Mijn basisidee over België is niet veranderd, ik ben een confederalist.” Dat het nu lukt om met de Franstalige partijen te besturen, is volgens De Wever te danken aan de verkiezingsoverwinning van MR en Les Engagés. “Maar je kan toch niet van toeval afhankelijk zijn? Een land moet structureel bestuurbaar zijn, dus mijn basisovertuiging blijft dat we daar stappen zullen moeten zetten.”
Al sluit De Wever niet uit dat hij zijn communautaire plannen nog langer aan de kant schuift: “Als men in Wallonië verstandig blijft kiezen voor MR en Les Engagés, dan sluit ik niet uit dat wij het huidige herstelbeleid tien jaar voeren.”
Paard wordt kameel
De Wever zet Arizona in de markt als een sanerings- en hervormingsregering. “Dat is iets wat ik in België deze eeuw nooit op die manier heb gezien. Nu heb je voor de eerste keer de mogelijkheid, dankzij de moedige stem in het zuiden van het land. Men heeft daar tegen de PS gekozen.”
De uitwerking van dat “herstelbeleid” verloopt moeilijk: het begrotingstekort blijft enorm en belastinghervormingen zoals de meerwaardetaks en de nieuwe btw-tarieven maken ons land fiscaal nog ingewikkelder.
Ook dat is volgens De Wever te wijten aan hoe België in elkaar zit. “Je hebt 5 partijen in de coalitie. Uit twee taalgemeenschappen met hun eigen publieke opinie. Dat wil zeggen: heel veel onderhandelen en heel veel nachtjes door. Om dan tot resultaten te komen die er wel toe doen, maar die niet altijd mooi zijn om naar te kijken”, aldus De Wever.
“Je ziet altijd hetzelfde gebeuren. Het paard dat je in gedachten had bij het binnengaan is veranderd in een kameel.”
Klik met de koning
Dat De Wever nu al een jaar een land leidt dat hij liever ontmanteld ziet, schrijft de premier toe aan zijn pragmatisme. “Ik verander eigenlijk nooit van overtuiging, maar ik verander in mijn leven soms wel van functie. Ik speel volgens de regels die er zijn.”
Het verklaart ook zijn goede band met koning Filip. “Het klikt persoonlijk tussen ons”, geeft De Wever toe.
“We hebben op dit moment een goede koning die zeer toegewijd is aan zijn taak. Ik moet zeggen, dat is indrukwekkend. Hij is uitstekend voorbereid, stelt de juiste vragen en wil altijd helpen. Dat vind ik bijzonder en waardeer ik enorm aan hem”, spreekt de premier vol lof.
Spanning met Trump
Ook tijdens de ontmoeting met Amerikaans president Donald Trump in Davos was De Wever onder de indruk van de vorst. “Hij heeft dat zeer goed gedaan.”
Hoe dat gesprek verlopen is, wil de premier niet vertellen. De Wever heeft Trump naar eigen zeggen wel duidelijk gemaakt dat de keuze voor de Europeanen duidelijk is. “Als we moeten kiezen tussen of uw bondgenoot zijn of Europeaan zijn, dan zal het altijd Europeaan zijn”, zou hij tegen Trump gezegd hebben.
“Ik ga niet zeggen hoe hij heeft gereageerd. Maar het is een man die niet graag tegengesproken wordt. Dus ik verwacht nu niet direct een uitnodiging voor de balzaal van het Witte Huis.”
Brussel
De Wever gaat in het interview ook in op enkele actuele dossiers. Over de werkloze mantelzorgers die dreigen hun werkloosheidsuitkering te verliezen, zegt de premier dat ze “niet bevreesd moeten zijn”.
“Er is nog geen pasklare oplossing, maar ik kan nu al zeggen dat het hoogstwaarschijnlijk met een overgangsperiode zal zijn. Ze zullen hun uitkering niet verliezen in maart of april. Wij zijn geen asociale regering. We willen het profitariaat eruit. Maar mensen die echt in nood zijn, moeten op de solidariteit van de samenleving kunnen blijven rekenen.”
De Wever laat ook zijn licht schijnen over de moeilijke regeringsvorming in Brussel. De Antwerpenaar zou naar eigen zeggen graag ingrijpen. “De wet staat het me helaas niet toe om het daar over te nemen. Anders had ik dat al lang gedaan, een soort federale crackdown op Brussel.”
“Ik heb een grote stad bestuurd. Als je ziet hoeveel geld er naar Brussel vloeit, er is meer dan geld genoeg. Als er een sterke en bekwame leiding is, kan je op 5 jaar tijd mirakels doen. Ik zou het zeer graag doen.”
Bron: vrt.nws
by admin | feb 8, 2026 | Economie
Welke opdrachten kunnen ondernemers uitbesteden aan freelancers of zelfstandigen? Voor welke taken nemen ze het best iemand op de loonlijst? Een overzicht.
Het antwoord op de vraag of een ondernemer het best in zee gaat met een vaste werknemer of een freelancer, hangt af van verschillende factoren. “De eerste vraag die je je moet stellen is: gaat het om kernactiviteiten?” zegt Frank Vander Sijpe, directeur HR Trends & Insights bij Securex. “Als je een schrijnwerker bent en je meer opdrachten hebt dan je alleen aankunt, dan wil je een schrijnwerker aanwerven met een vast contract. Een freelancer zal wellicht niet exclusief voor jou willen werken. Als je klanten heel tevreden zijn van het werk van die andere schrijnwerker, zullen ze de volgende keer misschien rechtstreeks bij hem aankloppen. Of misschien kan die persoon elders een vast contract krijgen en dan verlies je je werkkracht.”
Voor de eerste aanwerving bestaat in België de doelgroepvermindering: een vrijstelling of vermindering van RSZ-bijdragen van maximaal 3.100 euro per kwartaal, onbeperkt in de tijd. Voor de volgende twee werknemers is er een kleinere korting, die wel beperkt is in de tijd. Daarnaast kan de werkgever een tussenkomst van 36,45 euro in de administratiekosten krijgen om aan te sluiten bij een sociaal secretariaat, voor de kwartalen waarin hij een doelgroepvermindering voor een eerste werknemer aanvraagt.
Als diezelfde schrijnwerker een website wil hebben, kan hij die het best door een externe partij laten bouwen. Mocht die website een cruciaal onderdeel van de activiteiten worden, omdat de klanten er zelf hun droomkeuken kunnen ontwerpen en materialen kunnen kiezen, dan ontstaat weer een andere situatie. Vander Sijpe: “Als je daarvoor een beroep doet op een freelancer, moet je goede afspraken op papier zetten, zodat die website bijvoorbeeld eigendom van het bedrijf blijft wanneer het contract afloopt. Bij Securex is een groot deel van de medewerkers van het IT-departement vast in dienst. Wij zijn een sociaal secretariaat en de programma’s om de lonen te berekenen moeten goed werken en regelmatig een update krijgen. De gegevens moeten extra worden beveiligd. Alles wat een werknemer tijdens de werkuren maakt, is automatisch eigendom van het bedrijf.”
Gewaarborgd loon
Als u heel snel iemand nodig heeft en het te lang zou duren om de vacature in te vullen, dan kunt u beter met een zelfstandige werken, desnoods om de periode te overbruggen tot u iemand vast in dienst kunt nemen. “Er zijn gemiddeld 3,08 werkzoekenden per vacature in Vlaanderen. Dat is heel weinig. In sommige sectoren is dat nog krapper”, weet Vander Sijpe. Ook als u niet zeker bent dat uw omzet op lange termijn zal stijgen, werkt u het best met zelfstandigen. “Je kunt die contracten vrij snel stopzetten of verlengen.”
Een werknemer in vast dienstverband moet u doorbetalen, ook als uw bedrijf een crisis doormaakt. Het kost meer om een werknemer te ontslaan. “Een werknemer die ziek uitvalt, heeft recht op een gewaarborgd loon. Vakantiegeld, betaald zwangerschapsverlof: voor een zelfstandige bestaat dat allemaal niet”, stelt Vander Sijpe.
De kosten van een zieke werknemer komen in de eerste maand voor arbeiders slechts gedeeltelijk op de rekening van de werkgever, voor bedienden helemaal. De regering-De Wever wil dat werkgevers vanaf 1 januari 2026 de kosten voor de eerste maand volledig dragen en meer bijdragen in de daaropvolgende maanden. Vander Elstraeten: “Vooral voor kleine ondernemingen is het moeilijk om afwezigheden op te vangen. Stel dat je met twee werknemers een winkel openhoudt en ze allebei tegelijk uitvallen. Vanaf wanneer moet je dan vervanging zoeken? Straks heb je een medewerker te veel als de zieke werknemer terugkomt. Als er maar enkele mensen voor een bedrijf werken, dreigen de resterende mensen te bezwijken onder al het werk dat ze moeten opvangen. Dat zijn drama’s die tot faillissementen kunnen leiden. Langdurig zieken zijn hoe dan ook een dure zaak voor werkgevers.”
Kortere opzegtermijn
Vander Sijpe merkt op dat de opzegtermijnen van een vast contract niet meer zo stringent zijn als vroeger. De federale regering wil de opzegtermijn voor wie minder dan zes maanden aan de slag is vanaf januari zelfs beperken tot één week. Tot nu bedraagt de opzeggingstermijn voor iemand die vijf maanden aan het werk is bij een werkgever vijf weken.
Vander Elstraeten vindt ook dat we in België niet mogen klagen over het arbeidsrecht. “In vergelijking met Duitsland, Nederland en Frankrijk kunnen wij in België makkelijk mensen aanwerven en er ook vrij gemakkelijk weer afscheid van nemen. In andere landen moet je voor een ontslag vaak een goedkeuring krijgen van de rechtbank.”
Evenwaardige partners
“Bij een vast contract is er een gezagsrelatie”, vervolgt Vander Sijpe. “Als je iemand aanwerft met een arbeidsovereenkomst van onbepaalde duur, kun je zeggen wat die persoon moet doen en wanneer. Als in het contract staat dat iemand van 9 tot 17 uur moet werken, maar de werkgever die persoon geen opdrachten geeft, dan staat het de werknemer vrij om de hele dag niets te doen. De werknemer stelt zich gedurende een aantal uren per week ter beschikking. Dat is een middelenverbintenis. Met een freelancer maak je doorgaans een resultaatsverbintenis: tegen die deadline moet het resultaat er liggen”, zegt Vander Sijpe.
“In werkomgevingen waarin de werkgever meer flexibiliteit toestaat, zoals een aantal aantal dagen thuiswerken of zelfs vanuit het buitenland werken, zien we dat ook werknemers en werkgevers meer evolueren naar een resultaatsverbintenis. In een supermarkt of in een fabriek is dat veel minder het geval en is sturing door een leidinggevende heel belangrijk”, stelt Vander Sijpe vast.
“De relatie tussen een ondernemer en een zelfstandige of freelancer die opdrachten uitvoert voor het bedrijf, komt vaak neer op een partnerschap. Als beide partners evenwaardig zijn, hebben ze evenveel recht om het contract op elk moment op te zeggen. Die freelancer kan zeggen: ik doe dit liever niet, of dit is een opdracht die mij niet ligt, of ik moet mij te ver verplaatsen. Voor een werknemer is dat moeilijker.”
Hoge tarieven
“Het grote voordeel van zelfstandigen die aan een opdrachtgever factureren, is de flexibiliteit”, vindt Anneleen Vander Elstraeten van het advocatenkantoor Four & Five. “Het grote nadeel is dat ze vaak veel hogere tarieven factureren. Zij hebben extra kosten, zoals een boekhouder. De voorbije maanden was er veel aandacht voor managementvennootschappen. De regering zou die strenger willen aanpakken. Ik was onlangs op een evenement voor ondernemers, die daarvoor spontaan begonnen te applaudisseren. Zij krijgen posities niet meer ingevuld met werknemers. Werknemers die veel verdienen, willen soms een slag slaan door een vennootschap op te richten en alles fiscaal te optimaliseren. Die voormalige werknemers willen als zelfstandige netto wel evenveel overhouden en de voordelen behouden die ze als werknemer hadden. De kostprijs voor de opdrachtgevers ligt daardoor een pak hoger.”
In de vorige afleveringen zochten Mohamed Ouaamari en Ilse De Witte met behulp van allerlei experten uit hoe ze een pitch en een businessmodel moesten maken, hoe ze een goed werkend team kunnen samenstellen en waar ondernemers terechtkunnen voor een duw in de rug of een sjot onder hun kont. We legden verschillende experten uit verschillende hoeken de vraag voor wanneer we een vennootschap moeten opstarten en welke vennootschap dan en we zochten ook uit of we kunnen ondernemen zonder vennootschap. We bespraken ook de belangrijkste cijfers voor ondernemers.
Bron: trends.be
