Lessen trekken uit 10 jaar falend woonbeleid

Lessen trekken uit 10 jaar falend woonbeleid

by | feb 2, 2024 | Verkiezingen 2024

Dat de woningmarkt in Vlaanderen helemaal is vastgelopen, is niet spontaan gebeurd. Het was geen natuurramp, maar een beleidsramp.

Is er voor mij nog een betaalbare woning in Vlaanderen? Zal ik nog wel een woning kunnen kopen of zal het toch huren worden? Voor jonge koppels, alleenstaanden en zelfs tweeverdieners is het antwoord steeds vaker onzeker. De woningmarkt in Vlaanderen loopt helemaal vast. En dat is niet spontaan gebeurd. Het was geen natuurramp, maar een beleidsramp. Het bouwen van betaalbare woningen is nooit een prioriteit geweest voor de regering-Jambon. En oplossingen? Die zullen er ook niet spontaan komen én al zeker niet als de huidige Vlaamse regering na 2024 doorgaat. Wat kunnen we leren uit de fouten van deze centrumrechtse ploeg (CD&V, Open VLD en N-VA)? En hoe kan het beter?

LES 1: ALS JE UITSTELT EN VERTRAAGT, ZIJN GEWONE MENSEN HET SLACHTOFFER

Een steeds groter wordende zak geld in de hand is geen garantie. De gevolgen van het huidige Vlaamse stilstandbeleid zijn duidelijk. Jaarlijks meer dan 2 miljard euro ter beschikking om 180.000 gezinnen op de wachtlijst een betaalbare woning te bezorgen. En er zijn er… praktisch geen gebouwd. Ondertussen werd de wachtlijst alleen maar langer en duwden mensen die geen kant op kunnen, de particuliere huurprijzen steeds verder omhoog. Zo zitten mensen die niets meekrijgen van thuis dubbel vast. Ze kunnen niets kopen en met deze huurprijzen kunnen ze nauwelijks sparen. Een woning kopen is een jackpot geworden die wordt bepaald door het vermogen van iemands ouders. Deze Vlaamse regering is er een voor de ‘happy few’. Niet voor de ‘many’. Wie vooruit wil, kan niet op hen rekenen.

Dat Matthias Diependaele liever kijkt naar het geld dat hij ‘bespaart’ als minister van Begroting dan naar de huizen die hij bouwt als minister van Wonen, mag niemand verbazen. Maar een telefoontje plegen naar je collega en even verder kijken dan je eigen beleid, zo moeilijk kan het niet zijn? Want op het kabinet aan het einde van de gang buigt minister van Armoedebestrijding, Benjamin Dalle, zich over de 20.000 dak- én thuislozen in Vlaanderen. Toch blijft Matthias Diependaele weigeren om betaalbare woningen te bouwen. En dwingt Benjamin Dalle het niet af van zijn collega. Dit is hoe je falend beleid voert. Bravo, Vlaamse regering.

LES 2: SLECHT ONDERHANDELEN, BETEKENT JAREN STILSTAND

Wie het dus ook ziet? De minister van Armoedebestrijding. Al meerdere keren trekt Benjamin Dalle aan de bel. Logisch, iedereen weet hoe zwaar je woonkosten doorwegen als je maar weinig kan besteden. En legt u nu even als lezer samen met mij de link: armoede en betaalbaar wonen zijn onoverkomelijk met elkaar verbonden. U ziet het. Ik zie het. Is minister Diependaele dan de enige die het niet ziet?

Benjamin Dalle is trouwens niet de eerste CD&V-minister die tegen muren aanloopt als hij of zij nieuw start op zijn eigen departement. We zagen het eerder ook al bij minister Hilde Crevits voor de kinderopvang. CD&V claimt tijdens de onderhandelingen wel de post, maar niet de inhoud. Het maakt dat men nauwelijks kan bijsturen tijdens de rit. En zo krijgt minister Diependaele nauwelijks tegenwicht in zijn coalitie. Sterker nog: de CD&V-fractie stemt tegen voorstellen van de eigen partij, althans als ze door de oppositie worden voorgesteld. Wie krijgt dat nog uitgelegd?

Een slecht onderhandeld regeerakkoord is de diagnose voor een ziekte die al vijf jaar duurt. Men hobbelt van incident naar incident. Deze regering is meer bezig met de eigen profilering van individuele ministers dan echte oplossingen bedenken en uitvoeren.

LES 3: ALS JE NIET WEET WAT BIJ GEWONE MENSEN LEEFT, BLIJF JE HANGEN IN CYNISCHE POLITIEK

Het is triest om te zien over vijf jaar dat patronen zich herhalen. Problemen stapelen zich op totdat ze groot in de krant verschijnen. Dan pas schieten ministers in actie. Niet om het probleem echt op te lossen, maar met afleiding en doorschuiven.

Je zag het bij stikstof, bij PFAS, bij onderwijs, bij kinderopvang en bij woningbouw. Men kijkt weg of voert onderling strijd. Pas als het moeilijk wordt in de haven van Antwerpen, of kinderen het slachtoffer zijn, komt men in beweging. Woningbouw blijft moeilijk te grijpen. Week na week zie ik een minister die kritiek van zich af laat glijden. Die een pauzeknop indrukt om eerst woonmaatschappijen te laten fusioneren voordat er weer serieus gebouwd gaat worden. Een onbegrijpelijke keuze. Het is een stilstand die gewone mensen zich niet kunnen veroorloven. Waarom de politiek wel?

Het antwoord is opnieuw pijnlijk simpel. Als je niet meer met gewone mensen spreekt, hoef je hun leed ook niet onder ogen te zien. Keer op keer blijkt deze regering de verbintenis met het middenveld verloren te zijn. De focus op het eigen gelijk maakt je doof voor de miserie van de ander.

Het leidt tot cynische politiek. Een politiek waarin de minister van Wonen huurders de stuipen op het lijf jaagt door te beweren dat ze mogelijk onterecht een sociale huurwoning hebben. Neem nu de verplichte inschrijvingsplicht bij de VDAB. Een minister die met grote aankondigingen en boetes zwaait, en vervolgens met cijfers komt. Daaruit blijkt vooral één ding: de VDAB is niet klaar om mensen beter te begeleiden. Vervolgens wordt er niet gecoördineerd om dit beleid effectief uit te rollen. Resultaat? Geen betere begeleiding naar werk, wel boetes die niets uithalen.

WAT TE DOEN MET WONEN?

Vanaf de oppositiebanken kritiek leveren, is één ding. Maar er is een grotere uitdaging. Want hoe voorkom je dat een volgende regering dezelfde fouten maakt? Als extreemrechts (en dat is een grote ‘als’ helaas) niet aan de macht komt, staat de volgende regering een enorme taak te wachten. Welzijn, Onderwijs, Wonen, allemaal vragen ze om enorme investeringen en hervormingen.

Wat te doen met Wonen?

  1. Gedaan met hervormingen die alles stilleggen. Als Frank Vandenbroucke op federaal niveau zijn hervormingen had aangepakt zoals Matthias Diependaele op Vlaams niveau, waren de ziekenhuizen al een paar jaar dicht geweest. Het is simpelweg onacceptabel. Het doel moet de komende jaren centraal staan. Dus: duidelijke en realistische bouwdoelstellingen. Die in de toekomst wél afdwingbaar is. Ieder zijn deel is niets te veel. Dat geldt ook voor gemeenten; ook zij moeten hun plicht doen. Dwing betaalbare woningen af en verlicht zo direct de druk op de commerciële huurmarkt.
  2. Afspraken leggen we vast, op resultaten rekenen we af. Er is gewoon slecht onderhandeld zonder visie. De regering-Jambon koos voor een perceptiebeleid: het moet goed klinken, effectieve resultaten doen er minder toe. Ook al verdient Vivaldi geen schoonheidsprijs, er is wel een duidelijk verschil. Vooruit heeft zo onderhandeld dat Frank Vandenbroucke zijn ding kan doen, gesteund door een regeerakkoord. Zo maken we de gezondheidszorg betaalbaar voor iedereen. Zelfs met wispelturige partners zoals Georges-Louis Bouchez blijft hij zo hervormen en investeren tot de laatste dag van deze regeerperiode. Die aanpak verdient Wonen ook. Een sterke minister van Wonen op Vlaams niveau heeft duidelijke doelstellingen en een helder mandaat: betaalbaar wonen realiseren.
  3. Betrek het middenveld, hou contact met je doelgroep. Iedere tweede week spreek ik mensen in Kortrijk op mijn inloopspreekuur. Je wordt als politicus direct geconfronteerd met de gevolgen van beleid. Als cijfers weer mensen worden, hou je op met versimpelen en wegzetten. Hetzelfde geldt voor het middenveld. Het is duidelijk dat CD&V het contact met het middenveld al een tijdje kwijt is. Of toch zeker doof is geworden voor veel van hun terechte eisen. Alleen door die banden te herstellen, blijf je als politiek midden in de samenleving staan.

Laat het duidelijk zijn. De volgende regering moet, ongeacht de samenstelling, lessen trekken uit het gefaalde woonbeleid. Uiteraard lijst ik met liefde de inhoudelijke oplossingen van Vooruit op. Deze crisis gaat alleen zoveel verder dan een verschil in keuzes en visie. Het is vooral een gebrek aan keuzes, een gebrek aan het herstellen van fouten, een doofheid voor andere geluiden die ons hier hebben gebracht. Het gevolg is stilstand. Niet alleen voor woningbouw, maar ook een stilstand in het leven van mensen. Deze minister van Wonen vraagt hen letterlijk hun leven op pauze te zetten. Die stilstand kunnen we ons niet veroorloven. De regering-Jambon zal haar gedrag niet meer veranderen. Het maakt de opdracht voor de volgende regering des te groter.

Bron: Sampol.be

2024: het jaar van instabiliteit en polarisatie

by | feb 2, 2024 | Verkiezingen 2024

Na een woelig jaar dient 2024 zich aan als een jaar van instabiliteit en polarisatie. Het kapitalisme is een systeem in verval dat de meerderheid van de bevolking niet veel goeds te bieden heeft. Tegenover alle gevaarlijke ontwikkelingen – van oorlogen over ellende tot klimaatrampen – staat gelukkig het potentieel van de werkende klasse. Alle talenten en creativiteit van de arbeidersklasse in al haar diversiteit zullen nodig zijn in de strijd om tot maatschappijverandering te komen.

Een centraal gegeven in 2024 wordt ongetwijfeld de verder ontwikkelende nieuwe koude oorlog tussen de VS en China. Beide grootmachten proberen hun machtsblokken te consolideren om sterker te staan tegenover de andere. Een probleem daarbij is dat het kapitalisme zowel in de VS als in China op zijn eigen limieten en tegenstellingen botst. In de ontwikkeling van die machtsblokken zien verschillende regimes een kans om hun eigen regionale positie te versterken. Dit leidt tot meer instabiliteit en conflicten. Er is de oorlog in Oekraïne die ondertussen drie jaar duurt. Het Israëlische staatsterrorisme tegen de bevolking van Gaza blijft aanhouden. Dat conflict dreigt regionaal uitbreiding te kennen, onder meer in Jemen waar de Houthi’s de belangrijke handelsroute langs de Rode Zee en het Suezkanaal kunnen verstoren. Venezuela dreigt een groot deel van het grondstoffenrijke Guyana te bezetten. In Soedan rukken de Janjaweed-milities met Russische steun op. Het aantal potentiële brandhaarden in de wereld neemt toe en elk ervan kan tot grotere regionale confrontaties leiden.

De geopolitieke instabiliteit en polarisatie heeft op veel vlakken gevolgen, niet in het minst wat de economie betreft. De  Amerikaanse economie deed het vorig jaar beter dan verwacht, vooral als gevolg van de overheidsinvesteringen door de regering-Biden, de groeiende militaire uitgaven, de hoge winsten en de particuliere consumptie (ook deels aangedreven door publieke tussenkomsten). De winstgevendheid van de bedrijven staat echter onder druk. De geopolitieke instabiliteit, de nieuwe koude oorlog, klimaatverandering en andere factoren versterken dat. In Europa zijn er tekenen van een recessie die bezig is, wat gevolgen heeft in onder meer de industriële productie. In China worden de cijfers van de jongerenwerkloosheid niet langer gepubliceerd en dan zijn er nog de schuldenbergen.

Na jaren van toenemende ongelijkheid en in een context van instabiliteit en polarisatie dreigen de verkiezingen in 2024 er niet mooi uit te zien. Er zijn belangrijke verkiezingen in onder meer India, de VS en Europa, waar extreemrechts het telkens goed kan doen. België zal daar geen uitzondering op vormen met het Vlaams Belang dat hoopt de agenda van het publieke debat te bepalen. Dat is niet om het te hebben over betere lonen, betaalbaar wonen en sterke openbare diensten. Als extreemrechts op sociale bekommernissen spreekt, is het enkel om verdeeldheid en haat des te sterker naar voren te schuiven. De traditionele partijen bieden er geen antwoord op, zij denken vooral na hoe er opnieuw meer en harder kan bespaard worden op de meerderheid van de bevolking.

De arbeidersbeweging zal op dit alles moeten antwoorden. Er zijn tekenen van hoop: het massale en internationale protest tegen het bloedbad in Gaza, de ontkiemende arbeidersstrijd in de VS, het blijvende verzet tegen alle vormen van onderdrukking (ondanks de antifeministische backlash) of nog de groei van de PVDA in de peilingen. De marxisten van LSP maken een sobere inschatting van de complicaties en het potentieel. We doen dit vanuit een vertrouwen in de capaciteit van de werkende klasse om zichzelf te bevrijden van de ketenen van het kapitalisme dat steeds meer in barbarij afglijdt. We hebben een rotsvast vertrouwen in een socialistische toekomst. Tegelijk maken we de nuchtere vaststelling dat er nog geen breed gedragen socialistisch bewustzijn is en dat het voor revolutionairen dus essentieel is om de kwesties van programma en benadering inzake de urgent noodzakelijke maatschappijverandering te verfijnen en geduldig in het publieke debat te brengen.

Bron: socialisme.be

Verkiezingscampagnes begonnen

Verkiezingscampagnes begonnen

by | jan 6, 2024 | Verkiezingen 2024

Het nieuwe jaar is begonnen en de politieke partijen beginnen met hun propaganda voor de verkiezingen van 2024.  Bij de PVDA wordt het thema: ”Eerlijke belastingen.” 

PVDA-voorzitter Raoul Hedebouw stelde  de slogan voor waarmee de linkse partij in juni naar de kiezer trekt.

Hij deed dat niet op een typische persconferentie maar in de huiskamer van  een doorsnee gezin in het Gentse. Daarmee zet hij de boodschap van de partij kracht bij: “Altijd aan jouw kant. Omdat het belangrijk is dat er een partij is die de kant van het volk kiest, de kant van de mensen, de kant van de werkende klasse. Niet de kant van politici die in hun bubbel leven en die enkel bezig zijn met hun eigen problemen.”

De partij promoot haar programma in verscheidene steden van het land: zie website.

“Wij komen op voor de gewone mensen. Wij kiezen kant. Met de slogan ‘Altijd aan jouw kant’, maken we dat duidelijk”, legt Raoul Hedebouw uit. “Neem nu eerlijke fiscaliteit: waarom moeten wij zo veel betalen terwijl de andere kant veel minder betaalt? Of kijk naar het systeem van de graaipensioenen van politici. Die zetten hun eigen systeem op terwijl zoveel mensen het moeilijk hebben.”

“Overal waar we komen – ook hier aan de keukentafel van Ruth en Stefan – zeggen mensen ons: jullie staan altijd aan onze kant. We voelen dat we de wind in zeilen hebben. In de peilingen, in het aantal leden, op sociale media … Steeds meer mensen zeggen: ‘Ik stem PVDA. Jullie zetten punten op de agenda’.”

“Bijvoorbeeld het ‘Wittewoedefonds’. Wij hebben vanuit de oppositie, samen met de sociale beweging, een miljard extra binnengehaald voor de zorg. Of de afschaffing van de graaipensioenen van politici. Er was maanden discussie over, maar door onze druk werd het systeem afgeschaft. Wij halen overwinningen binnen. 6% btw op energie. Iedereen zei: ‘Dat is onrealistisch’. Wij zetten door en het werd realiteit”, stelt de voorzitter van de PVDA..

De PVDA zit in de lift. In peilingen scoort de partij in Vlaanderen steevast tussen de 8 en 10%. In grote steden als Antwerpen, Gent en Hasselt zelfs tegen de 15%. Ook de populariteit van partijkopstukken Raoul Hedebouw, Jos D’Haese, Peter Mertens en Sofie Merckx neemt toe. Vriend en vijand erkennen dat de partij vanuit de oppositie goede punten op de agenda zet. “Een stem voor de PVDA is een stem voor een partij die altijd aan jouw kant staat. Een sterke PVDA dwingt de andere partijen om te luisteren. Zo zetten we de prioriteiten van de mensen hoog op de politieke agenda”, besluit Raoul Hedebouw.

Vaarwel cordon sanitaire, dag cordon wokinaire

by | jan 3, 2024 | Verkiezingen 2024

Op de rechtse flank van het debat kristalliseren zich allerhande nieuwskanalen rondom de boodschappen van Vlaams Belang en N-VA. Het begin van een virtuele zuil, met ‘normies versus wokies’ als nieuwe breuklijn.

‘Tom Van Grieken heeft tijdig ingezien dat we werden geconfronteerd met een grote mediaboycot. Niet alle media, maar zeker de nationale media, deden hun best om Vlaams Belangers zo weinig mogelijk uit te nodigen. Of alleen maar wanneer er op geklopt kon worden, zoals Yves Desmet het vroeger verwoordde. Via sociale media kunnen we onze boodschap nu rechtstreeks bij onze kiezers krijgen. Dat is één van dé succesfactoren van zondag geweest’. Aan het woord is Vlaams volksvertegenwoordiger Chris Janssens.1

Meteen geeft de Vlaams Belang-topper inzicht waarom Vlaams Belang als één van de eerste partijen in Vlaanderen volop de mogelijkheden van de sociale media heeft omarmd. De Vlaamse media hanteren dan wel geen cordon médiatique zoals aan de overkant van de taalgrens, maar de partij voelt zich alleszins zwaar tekortgedaan. Ze zou naar verhouding tot haar electorale gewicht veel te weinig aan bod komen en coryfeeën als parlementslid Sam Van Rooy klagen regelmatig steen en been dat hun opiniestukken worden geweigerd omwille van ‘vage redenen’.2

KAMPIOENEN SOCIALE MEDIA

Het is dan ook niet toevallig dat Vlaams Belang en N-VA dé big spenders zijn op de sociale media. In 2022 gaven beide partijen maar liefst 1,1 en 1,7 miljoen uit aan advertentiecampagnes op Facebook en Instagram. Ruim meer dan de helft van wat alle Belgische partijen samen uitgaven aan virtuele campagnes.3 Vlaams Belang is zelfs een early adopter op dat vlak. Omdat de partij, naar eigen zeggen, te weinig gehoor vond bij de ‘linkse traditionele media’ is ze vrij vroeg een alternatief gaan zoeken op onder meer Facebook, Google en Twitter. Al tijdens de verkiezingscampagne van 2019 spendeerde de partij ruim 400.000 euro aan online advertenties. Meer dan de helft van het totale budget dat alle partijen samen aan online campagnes uitgaven.4 De partij was op Facebook zelfs geïnfiltreerd in een heel netwerk van virtuele onderaannemers. Geheime groepen waar openlijk racistische uitspraken werden gedeeld en de ondergang van het Avondland door invasies van moslims en migranten werd betreurd. In deze groepen waren diverse Vlaams Belang-politici actief om stemmen te ronselen.5

Achteraf bekeken, bleek het fors inzetten op sociale mediacampagnes een bijzonder gelukkige gok die de extreemrechtse partij een vroege voorsprong bezorgde op wat zich zou ontpoppen tot het grootste strijdtoneel van de hedendaagse cultuurclashes. Want mensen zijn steeds volatieler geworden in hun mediaconsumptie. Ze hoppen vlot tussen verschillende platforms, aanbieders én content. Bovendien neemt het wantrouwen in het nieuws aangeboden door de mainstream media fors toe.6

Dit maakt dat Vlaams Belang haast naadloos kan meesurfen op elke nieuwe onderstroom van ongenoegen. Of het nu gaat over de vaccinatieplicht, de omvolking of de stikstofcrisis; Vlaams Belang schaart zich aan de kant van de misnoegden, de deplorables en de complotdenkers. Ironisch genoeg worden ze daarbij geholpen door het Belgische kiessysteem. Anders dan in bijvoorbeeld Nederland, waar neofiet BoerBurgerBeweging het hele politieke landschap door elkaar schudde7, is het in België door de kiesdrempel immers bijzonder moeilijk voor een nieuwe beweging om een breed protest effectief om te zetten in parlementszetels.

Vlaams Belang heeft nog een voordeel ten opzichte van haar buitenlandse tegenhangers; en ook hier profiteert de partij van een bij uitstek Belgisch systeem: de ruimhartige partijdotaties. Het stelt de partij in staat om eigen mediakanalen op te richten, zoals een eigen nieuwsapp die de meer dan 622.000 volgers kan inwijden in de kijk van extreemrechts op de actualiteit.8

VIJANDBEELD VOEDEN

De mainstream media heeft volgens Vlaams Belang dan ook geen voeling met de ‘overwegend rechtse en Vlaamsgezinde onderstroom’ in Vlaanderen. Liever serveren ze hun lezers/kijkers/luisteraars ‘een overvol bord aan linksgeoriënteerde berichtgeving’. De Vierde Macht bestaat volgens Vlaams Belang dan ook overwegend uit (extreem-)linkse journalisten die hun politiek correct wereldbeeld willen opdringen via redactionele keuzes en het overdreven positief in beeld brengen van minderheden.9

Zo voeden ze bij Vlaams Belang het vijandbeeld van een leugenachtige linkse pers die hun woke agenda door de strot van de rechtse meerderheid willen duwen. In die optiek krijgen ze naar hun mening nooit een eerlijke kans in de mainstream media. De snel opkomende sociale netwerksites brachten hier een oplossing. De kans om hun boodschap onversneden tot bij de burgers te krijgen. Zonder ‘woke poortwachters en fake factcheckers’.

In die zogenaamde strijd tegen de ‘zelfvernietigingsoorlog’ van de intellectuele elite vindt Vlaams Belang een opvallende bondgenoot in N-VA van Bart De Wever, die in deze beweging een gevaar ziet dat ‘onze samenleving naar de rand van een burgeroorlog dreigt te brengen’.10 Al geven beide partijen daar stilaan wel een andere invulling aan.

VERSCHOVEN FOCUS

Eind maart raakte bekend dat schrijfster Dalilla Hermans was aangesteld als trajectcoördinator om Brugge in de race te brengen voor de titel van Culturele Hoofdstad van Europa. De lokale afdeling van Vlaams Belang lanceerde daarop een online petitie tegen ‘woke in Brugge’ omdat ze Hermans wegzetten als ‘iemand die onze cultuur minacht, wil uitwissen en transformeren.’11 Het had nog op een sisser kunnen uitdraaien als N-VA-voorzitter Bart De Wever niet op Terzake een interview uit 2017 had opgediept waarin Dalilla Hermans zei: ‘In de loop van de geschiedenis stonden de blanken altijd aan de verkeerde kant. In bijna elk verhaal brachten de blanken dood, verderf en miserie. Daar kunnen jullie toch niet blij mee zijn? Terwijl de zwarten hun lot telkens overstegen. Dat geeft mij een soort trots’.12 Het gevolg was een aanslepende racistische baggereruptie op de sociale media.1314

Het is het meest frappante voorbeeld van hoe het raakvlak tussen N-VA en Vlaams Belang is verschoven richting war on wokeness. Het strijdpunt ligt niet langer bij het waarschuwen tegen (extremistische) moslims en de nefaste gevolgen van de zogenaamd ongecontroleerde migratie. Waar men bij Vlaams Belang nog steeds acties voert tegen de ‘islamisering’ van de samenleving en Filip Dewinter op pad stuurt met zijn omvolkingstheorieën. Bij N-VA heeft men schijnbaar een omslag gemaakt, weg van de retoriek van ‘dansende moslims’15 na de aanslagen in Brussel en Zaventem. Temeer omdat N-VA wellicht een nieuw potentieel electoraal reservoir ziet in het meer gematigd conservatieve deel van de moslimpopulatie.16

Met de strijd tegen woke kunnen beide partijen echter een volledig nieuw speelveld aansnijden. Eentje bovendien dat op maat lijkt gemaakt van hun respectievelijke stijl van permanent online campagnevoeren. Het wokedebat is immers de allereerste maatschappelijke en culturele worsteling die grotendeels via de sociale media wordt uitgevochten. Met enorme invloeden aan beide zijden uit de Angelsaksische wereld. Dit gebeurt aan de ene zijde echter met een gebrek aan kennis over de specifieke geschiedenis van Afro-Amerikanen, waardoor hun positie en achterstelling ongewijzigd wordt geëxtrapoleerd naar Europa. Haast als een tang op een varken. De tegenpartij legt de focus dan weer nagenoeg louter op de meest absurde excessen in de wokestrijd. Waardoor het debat vaak omlaag wordt gehaald naar het bitsige niveau van een ordinaire scheldpartij.

Veel influencers en politici van het anti-wokekamp kiezen de laatste tijd echter minder voor de strijd binnen de etnisch-identitaire discussies. Hun acties richten zich eerder naar het gender-identitaire.17 Dat heeft te maken met gunstiger krachtverhoudingen. Klassiek woke vertrekt vanuit een duidelijke, moeilijk te ontkennen, schuldvraag aan het Westen omtrent de slavenhandel en de kolonisatie en het structurele racisme van vandaag dat daar nog steeds het gevolg van is. Op hier en daar wat oprispingen over vermeend exuberante herstelbetalingen na, is dit een debat dat grotendeels binnen bepaalde krijtlijnen verloopt. Bovendien toont de hetze tegen Dalilla Hermans aan hoe snel zulk een debat kan afglijden naar ranzig racisme.

In de gender-identitaire variant van het wokedebat liggen de kaarten veel beter voor N-VA en Vlaams Belang. Vooral omdat de voorhoede van de tegenpartij vaak bestaat uit bijzonder vocale transgenders. Het complexe debat over fluïde identiteiten wordt op socials daarenboven grondig vervuild door ongenuanceerde, maar gretig gedeeld filmpjes (vaak afkomstig vanuit de Angelsaksische wereld) waar transactivisten zich bijzonder agressief gedragen tegenover al dan niet vermeend transfobisch gedrag. Eén van de bekendste en meest viraal gegane voorbeelden is dat van Riley Gaines. Deze voormalige zwemster en Trumpaanhanger is een van de boegbeelden van de strijd om transatleten te weren uit vrouwensporten. Tijdens een speech over dit thema op de campus van de San Francisco State University liep het op 8 april behoorlijk uit de hand. Gaines moest door agenten naar een ander lokaal worden geëscorteerd, terwijl ze werd achtervolgd door een menigte activisten. Daarna werd ze een hele tijd belegerd door wat de New York Post een ‘violent trans mob‘18 noemde. Voor het Congress kwam Riley Gaines achteraf uitgebreid getuigen dat ze ook fysiek werd aangevallen en werd gegijzeld.19

De voornaamste ‘slachtoffers’ komen hier uit een groep waarvan de onderdrukking al eeuwenlang en in quasi alle samenlevingen is gedocumenteerd: zogenoemde cisvrouwen. Het zijn zij die plots hun toiletten en kleedkamers moeten delen met mannen die zich identificeren als vrouw, het zijn zij wiens sportcompetities worden gedomineerd door fysiek sterkere mannen met een vrouwennaam.20 Opkomen voor cisvrouwenrechten geeft doorgaans lichtelijk misogyne (extreem)rechtse media en politici zowaar een dun ‘vrouwvriendelijk’ laagje vernis.

CLUSTER VAN ALTERNATIEVE MEDIA

Tijdens de hetze tegen Dalilla Hermans waren ook (extreem)rechtse nieuwssites er als de kippen bij om olie op het vuur te gooien21, met als triest dieptepunt een ranzige cartoon op de zelfverklaarde satirische site ’t Scheldt waar Hermans werd afgebeeld als Hitler-karikatuur.22 En ook het incident rond Riley Gaines kon op heel wat coverage rekenen in de (ultra-)rechtse media.23

Op de rechtse flank van het debat kristalliseren zich de laatste jaren dan ook allerhande nieuwskanalen rondom de boodschappen van Vlaams Belang en N-VA. Ze delen allemaal een virulente afkeer van multicul en woke, zien zichzelf tegelijk als de ware vertegenwoordiger van De Vlaming, maar schamperen tegelijk op het gebrek aan aandacht in de zogenaamde linkse pers. Zo ontstaat er een begin van een virtuele zuil. Grosso modo kan je daarbinnen twee groepen onderscheiden.

De eerste groep is een los-vast verband van (buitenlandse) influencers, partijvehikels en politici die hun soms bijzonder grote achterban mobiliseren. Al moeten ze daarvoor wel vaker afdalen in de meer schimmige krochten van het internet als Telegram en 4Chan.24 In 2020 publiceerde Global Project Against Hate and Extremism een rapport waaruit bleek dat de grote sociale media via hun algoritmes accounts en pagina’s met extreemrechtse hate speech bevorderen. Het gevolg was dat onder meer Facebook en Twitter in de daaropvolgende jaren duizenden accounts blokkeerden.25 De bekendste figuur uit deze groep is voormalig volksvertegenwoordiger voor het Vlaams Belang Dries Van Langenhove. Zo heeft hij onder meer een eigen kanaal op Odysee, het ‘YouTube van extreemrechts’, waar hij van leer trekt tegen de woke-invloeden die de ondergang van de westerse cultuur inluiden.26 Al blijft hij (met ‘bravere’ content) nog zeer zichtbaar op de grote platformen in stand. Maar dan vooral om zoveel mogelijk volgers te lokken naar de kleinere platforms, met minder controle en minder voyeurs.27

Anderzijds zijn er de kanalen die proberen te werken op de manier van de mainstream media zoals ’t Scheldt, Doorbraak en PAL NWS, de virtuele variant van ’t Pallieterke. Het gezamenlijke bereik van deze websites is eerder vaag. In een oproep naar adverteerders beweert Doorbraak dat ze ‘meer dan 1.000.000 gemotiveerde lezers’ kunnen bereiken.28 Uit een analyse van de CIM-cijfers, duikt Doorbraak.be echter nergens op in de top 50 van meest bezochte websites.29’t Pallieterke heeft naar eigen zeggen 20.000 abonnees30 en PAL NWS klokt op Twitter af op ruim 17.000 volgers. Al zeggen zulke cijfers uiteraard niet noodzakelijk iets over hun invloed op de (extreem)rechtse flank.

De teneur van heel wat stukken op deze nieuwssites spreekt van hoop op een verregaande samenwerking tussen Vlaams Belang en N-VA voor een onafhankelijk Vlaanderen. Gaande van spreken van ‘amicale etentjes’ tussen jongerenvoorzitters Jeroen Bergers en Filip Brusselmans31, treurnis over het ‘impliciete cordon’ van Bart De Wever32, tot het in de verf zetten van de oproep van Bart Fierens, de voorzitter van het Algemeen Nederlands Zangverbond (ANZ), aan ‘Bart en Tom’ om samen te werken.33 Een rechts en onafhankelijk Vlaanderen is de utopie van de toekomst. En die zou moeten beginnen na 2024.

Maar zuiver Vlaams-nationalisme is al lang niet meer de voornaamste drijfveer van de ‘redacties’ van Doorbraak, PAL NWS en ’t Scheldt. Op hun sites wemelt het van artikels over woke en het imminente gevaar van deze beweging. Kop van jut zijn daarbij vaak mondige vrouwen met een ‘ongewenste boodschap’ als Anuna De Wever34, Dalilla Hermans35 en Jihad van Puymbroeck.36 En zo wordt (extreem)rechts toch weer misogyn. Woke wordt gezien als één van de voornaamste bekommernissen van de Vlamingen én als een bedreiging voor onze nationale veiligheid. Gelachen mag er ook bij PAL NWS dat in de rubriek ‘Woke van de week’ een bloemlezing brengt van vaak absurde initiatieven en regelgeving van deugpronkers over de hele wereld. Een progressieve partij als Groen wordt dan weer weggezet als ‘de politieke arm van woke’.

Het is een meer subtiele vorm van ijveren voor een samenwerking van Vlaams Belang en N-VA die als een rode draad door de artikels van de (extreem)rechtse nieuwssites loopt. Het zijn immers de enige partijen die de strijd tegen deze kersverse volksvijand nummer 1 hebben uitgeroepen tot één van de belangrijkste maatschappelijke kwesties. De Chinese muur mag na 2024 dan misschien wel blijven staan, maar de fundamenten worden aangetast door het aangestoken vuur van de polarisering rond woke en zijn (al dan niet vermeende) excessen die uitvergroot worden tot een rariteitenkabinet. Bedoeling is dat ‘normale’ mensen zich bedreigd voelen door woke. Normies versus wokies, dat wordt de inzet van (extreem)rechts. De slogans voor de volgende verkiezingen zijn zo gepiept: de kracht van normaal. En ook, onze normies eerst.

Vaarwel cordon sanitaire. Dag cordon wokinaire.

EINDNOTEN

  1. Het Belang van Limburg, Chris Janssens leider van Vlaams Belang in Limburg: ‘Er zit geen greintje racist in mij’, Timmie Van Diepen en Yves Lambrix, 28/5/2019.↑
  2. Doorbraak.be, Fascisme verpakt als antifascisme, Sam Van Rooy, 19/6/2019.↑
  3. VRT.be, Politieke partijen geven recordbedrag uit aan advertenties op sociale media, N-VA absolute koploper (ook Europees), Tim Verheyden en Dorien Vanmeldert, 11/1/2023.↑
  4. Knack.be, Partijen geven maar een peulschil van hun budget uit aan sociale media, 24/5/2019.↑
  5. Hind Fraihi en Bas Bogaerts, Achter het schild van extreemrechts, 2021.↑
  6. VRT.be, 6 op de 10 Vlamingen twijfelen vaak over de echtheid van het (online) nieuws, Luc Van Bakel en Dorien Vanmeldert, 2 /4/2022.↑
  7. De Tijd, Onvrede stuwt boerenpartij BBB naar monsterzege in Nederland, Erik Ziarczyk, 16/3/2023.↑
  8. De Tijd, Vlaams Belang lanceert app met eigen nieuws, Daan Bleus, 20/9/2021.↑
  9. Vlaams Belang, Media Brochure, 2022.↑
  10. Het Nieuwsblad, Bart De Wever richt pijlen op woke: ‘Het dreigt onze samenleving naar de rand van een burgeroorlog te brengen’, Arnout Gyssels, 3/3/2023.↑
  11. www.vlaamsbelang.org/nieuws.↑
  12. Knack.be, De zaak-Dalilla Hermans: als antiwoke racisme wordt, Walter Pauli, 27/4/2023.↑
  13. De Morgen, Dalilla Hermans reageert op ophef: ‘Ik ben niet de spokesperson van de onbestaande woke-movement’, 12/4/2023.↑
  14. De Standaard, Vlaams Belang en N-VA jutten elkaar op in antiwoke-offensief, Jeroen Struys, 11/4/2023.↑
  15. De Morgen, Storm over ‘dansende moslims’-uitspraak van Jambon gaat niet liggen, Roel Wauters en Jonas Muylaert, 19/4/2016.↑
  16. Het Nieuwsblad, Imam schrijft boek met De Wever: ‘Niet mijn ambitie om de hopeloos verdeelde islam helemaal aan mijn kant te krijgen’, Hannes Cattebeke en Jesse Van Regenmortel, 11/9/2021.↑
  17. Le Monde, ‘Pour beaucoup de personnes trans, la transphobie est si fréquente et si grave que son expérience est totale’, Arnaud Alessandrin, 23/1/2023.↑
  18. Nypost.com, Riley Gaines threatens ‘legal action’ after being attacked by trans-rights activists during SF State speech, Matthew Sedacca, 8/4/2023.↑
  19. Fox News, Riley Gaines tells Congress she was held for ransom at San Francisco State, unsure if she could leave safely, Greg Wehner, 17/5/2023.↑
  20. Fox News, ‘Save women’s sports’ bill passes House with zero votes from Dems, who call it transgender ‘bullying’, Peter Kasperowicz, 20/4/2023.↑
  21. PALNWS.be, Assita Kanko (N-VA) over woke-rel rond Dalilla Hermans: ‘Racistische zwarte vrouw die terecht kritiek krijgt’, Anton Schelfhaut, 14/4/2023.↑
  22. www.tscheldt.be.↑
  23. The Spectator, Riley Gaines and the misogyny of the trans-activist mob, Brendan O’Neill, 7/4/2023.↑
  24. Hind Fraihi en Bas Bogaerts, Achter het schild van extreemrechts, 2021.↑
  25. Het Parool, Twitter blokkeert extreemrechtse accounts, waaronder Identitair Verzet, 11/7/2020.↑
  26. Apache.be, Ook Dries Van Langenhove zwerft op Odysee, het ‘YouTube van extreemrechts’, Hind Fraihi, 30/5/2022.↑
  27. Apache.be, Dries Van Langenhove broedt op verdere internationale verbroedering, Hind Fraihi, 10/2/2023.↑
  28. www.doorbraak.be/partners.↑
  29. www.CIM.be.↑
  30. Vlaamsbelang.org, Wim De Smet: ‘De band met het Vlaams-nationalisme zal nooit verdwijnen’, Frederik Pas, 17/3/2021.↑
  31. Doorbraak.be, Forza Flandria is niet voor morgen: voorzitters van Jong N-VA en Vlaams Belang Jongeren in debat, Dominic Potters, 19/11/2022.↑
  32. Doorbraak.be, Het impliciete cordon sanitaire van Bart De Wever, Ignace Vandewalle, 26/5/2023.↑
  33. Doorbraak.be, Zangfeest roept ‘Bart en Tom’ op om samen te werken, Pieter Bauwens, 20/3/2023.↑
  34. Tscheldt.be, De Lege Doos van Anuna, Bono Bono, 20/1/2020.↑
  35. PAL NWS, Dalilla Hermans bejubelt omvolking, Filip Van Laenen, 8/1/2020.↑
  36. Tscheld.be, Wanneer de net verkozen Vlaamse Jeugdraad lijkt op een Unesco vergadering…. en vooral wie zit er achter?, Goeman, 3/12/2020

Bron: sampol.be

Onder de slogan ‘voor welvaart’ wil N-VA op de sociale zekerheid inhakken

by | jan 3, 2024 | Verkiezingen 2024

“Je zult langer moeten werken voor een pensioen en er moet grote kuis worden gehouden in de sociale zekerheid” (Bart De Wever)

N-VA begint aan haar verkiezingscampagne met de slogan ‘Voor Vlaamse welvaart’. Daarmee lijkt de partij de kaart van de sociaal-economische thema’s te trekken. Het is vaag genoeg om er verschillende invullingen aan te geven. Dat is vaak het probleem met marketing en in dit geval is het niet anders. Eigenlijk wil de partij van De Wever net als in 2014 hard chargeren op de sociale zekerheid.

Het was het asociale beleid van de Zweedse regering onder Charles Michel, waarin N-VA de toon zette, die maakte dat de N-VA en haar partners verloren in de daaropvolgende verkiezingen. De indexsprong die onze koopkracht onder vuur nam of de verhoging van de pensioenleeftijd voelen we nog dagelijks. Het rampzalige beleid van de Vlaamse regering de afgelopen jaren, met dezelfde partners, maakt dat De Wever om deze regering verder te zetten straks wellicht een vierde partner nodig heeft. Van de bejaardenzorg over de kinderopvang, het onderwijs en De Lijn: de Vlaamse regering onder de niet zo ‘sterke’ Jan Jambon bakte er niets van voor de meerderheid van de bevolking.

De Wever vergeet de goede raad van de Vlaamse dichter Guido Gezelle, “‘t Is goed in ‘t eigen hert te kijken.” Het eigen falen moet toegedekt worden en daarom wordt het federale beleid onder vuur genomen. Niet omdat de energiemultinationals niets in de weg gelegd werd, evenmin omdat onze lonen tot een strikt keurslijf van nulgroei worden veroordeeld ondanks stijgende productiviteit en jarenlange recordwinsten. Neen, volgens De Wever werden de werklozen en zieken de afgelopen jaren riant bediend door het ‘Franstalig-links Vivaldi-beleid’. Hoe wereldvreemd kan je zijn om dat te beweren nu de jacht op de werklozen een vervolg krijgt met een jacht op langdurig zieken? Voor de N-VA zijn niet de lage lonen een probleem, maar het feit dat de leeflonen en werkloosheidsuitkeringen verhoogd werden. Uitkeringen op de armoedegrens zijn voor De Wever te hoog. Over wiens welvaart spreekt het orakel vanuit het schoon verdiep in Antwerpen?

De Wever beweert dat een alleenstaande moeder met een kind ten laste met een leefloon meer overhoudt dan een alleenstaande moeder die aan een minimumloon van 1700 euro netto werkt. Daartoe werden onder meer de kosten voor kinderopvang en de voordelige energietarieven verrekend. Daar kan je verschillende conclusies uit trekken: de kosten voor kinderopvang zijn te hoog, stelsels van lagere energietarieven worden beter uitgebreid, het minimumloon is niet leefbaar … De conclusie van N-VA daarentegen is dat het leefloon te hoog is.

De slogan ‘voor Vlaamse welvaart’ wordt gebruikt om te pleiten voor een beperking van de werkloosheid in de tijd, verlaging van de patronale bijdragen en dus van de overheidsinkomsten en de middelen van de sociale zekerheid en ook nog eens harde besparingen op de begroting, waarbij De Wever eerder al aangaf dat er vooral op vlak van pensioenen en zorg nog kan bespaard worden. Dat er geen draagvlak is voor zo’n asociaal beleid is de reden waarom de N-VA de aanvallen op onze pensioenen en zorg probeert te verstoppen achter de slogan ‘voor Vlaamse welvaart’.  

Is dit linkse stemmingmakerij tegen de N-VA? Laten we er de grote leider zelf bijhalen om het wat scherper te stellen: “Je zult langer moeten werken voor een pensioen en er moet grote kuis worden gehouden in de sociale zekerheid.” (VRT nws 26 november 2022, https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2022/11/26/n-va-confederalisme/). De nieuwssite vatte het samen: “Om de begroting op orde te krijgen, zijn er voor De Wever forse ingrepen in de sociale zekerheid nodig: van pensioenhervormingen, over schrappen in de werkloosheidsuitkeringen tot besparen in de gezondheidszorg.”

Dit koppelt De Wever aan de roep voor meer Vlaamse bevoegdheden. Er is een onderdeel van de sociale zekerheid dat al geregionaliseerd is: de kinderbijslag. In Vlaanderen werd die omgedoopt tot het ‘groeipakket’. Volgens de Gezinsbond bespaarde de Vlaamse regering dit jaar 335 miljoen euro op het groeipakket, onder meer omdat de indexering ervan is afgeschaft en vervangen door een vaste indexatie van maximaal 2%. Willen we dat ook voor de pensioenen en uitkeringen? Het mantra van de N-VA dat wat Vlaanderen doet beter wordt gedaan, is de afgelopen jaren in de praktijk weerlegd door het beleid van de Vlaamse regering onder controle van de N-VA.

De media merkten op dat deze campagne van N-VA leest als “een uitgestoken hand.” Het is niet naar de werkende klasse dat die hand wordt uitgestoken, maar naar andere rechtse politici zoals die van CD&V en Open VLD en vooral naar de bevriende captains of industry die de echte baas van De Wever zijn. De poging om werkenden op te zetten tegen wie uit de boot valt, dient enkel om te verdoezelen dat het vooral de werkenden zijn die zwaar gechareld zijn als N-VA het voor het zeggen heeft. Verdelen om het grootkapitaal te laten heersen, is dat.

De beste manier om te vermijden dat collega’s door dit soort retoriek misleid worden, is door met de arbeidersbeweging op een offensieve manier onze eigen eisen en bekommernissen naar voren te brengen. Als we het publieke debat overlaten aan politici zoals De Wever en zijn bende, dan zal toenemende verdeeldheid (tegen werklozen, tegen zieken, tegen vluchtelingen, tegen bruggepensioneerden …) gebruikt worden om onze levensstandaard de dieperik in te sturen. Doorheen campagnes en acties kunnen we zelf het publieke debat bepalen. Dan kan het gaan over de bescherming van onze pensioenen in plaats van de afbraak ervan of nog over een verlaging van de pensioenleeftijd in plaats van een nieuwe verhoging ervan zoals De Wever nu suggereert. Dan kan het debat gaan over meer en beter openbaar vervoer in plaats van over ministers voor wie zelfs de vaststelling van de achteruitgang “gezaag en geklaag” is dat moet stoppen. We kunnen onze eisen voor drastisch meer publieke middelen voor onderwijs en zorg naar voren schuiven en daar de nodige acties aan koppelen om zo onze stem ook tijdens de verkiezingscampagne te laten horen.

Bron: Socialisme.be

Polarisatie en instabiliteit zitten in het DNA van dit tijdperk van wanorde

Polarisatie en instabiliteit zitten in het DNA van dit tijdperk van wanorde

by | jan 3, 2024 | Verkiezingen 2024

“Scholen melden een toenemende radicalisering en polarisering onder hun leerlingen.” Zo meldde De Tijd op 10 november. De verantwoordelijkheid werd meteen doorgeschoven naar de jongeren zelf of desnoods hun ouders. Op sociale media is er een explosie van wanhopige standpunten of uitroepen. Extreemrechts en andere populisten hebben de wind in de zeilen. Een tijdperk van wanorde, oorlogen, onzekerheid en rampen brengt uiteraard polarisatie met zich voort. 

Toekomst bedreigd

Kenmerkend vandaag is de afwezigheid van een breed gedeeld positief toekomstbeeld van een samenleving waarin het menselijke potentieel ten volle benut wordt. Dat is ook moeilijk in te beelden op een ogenblik dat we op zoveel vlakken achteruit gaan en barbarij als een dreigende wolk boven ons hangt. Terwijl de door de mens veroorzaakte klimaatverandering steeds meer verwoestingen aanricht in het leven van mensen, blijven fossiele brandstofbedrijven recordwinsten boeken en investeren in olie en gas. Terwijl de angst voor nog meer oorlogen toeneemt, stijgen de winsten in de wapenindustrie zo sterk dat zelfs Test Aankoop adviseert om in die sector te beleggen. 

De twee belangrijkste grootmachten, de VS en China, liggen niet alleen op ramkoers met elkaar maar worden ook intern geconfronteerd met crises. De Chinese jongerenwerkloosheid wordt niet meer bekendgemaakt wegens te hoog. In de VS was er vorig jaar een scherpe stijging van het aantal armen: 44 miljoen Amerikanen lijden regelmatig honger. De opbrengst van de economische groei gaat naar een kleine minderheid en zelfs die groei is bedreigd door de vele tegenstellingen van het kapitalisme. 

Ook in België dreigt de economie verder stil te vallen, nadat de groei geen einde kon maken aan de vele wachtlijsten en systematische tekorten in zorg, onderwijs, betaalbare huisvesting … De recordwinsten van de graaiflatie gingen naar de aandeelhouders, niet naar technologische en ecologische transitie. Dit draagt bij aan de recessie in de industrie. Zij kregen de winsten, wij dragen de nefaste gevolgen met jobverlies, ellende en sociale spanningen. 

Politieke systeem ondermijnd

Het is logisch dat het vertrouwen in alle instellingen en hun spreekbuizen op een dieptepunt staat. De leegloop van het politieke centrum is geen persoonlijke kwestie. De centrumpartijen die het status quo verdedigen, hebben geen antwoord op de uitdagingen van dit tijdperk, er blijft enkel politieke marketing over. 

De soap van de ongeziene neergang van Open VLD is kenmerkend voor de neergang van het politieke centrum. De partij van de premier haalt in de peilingen geen 10% en de hypocrisie bij het interne geruzie over de overblijvende postjes ontgaat niemand. Vooruit leek op basis van een uitgekiende communicatie stand te houden, maar de opeenvolging van schandalen rond kwesties van onderdrukking bedreigt dit. Het racisme, seksisme en bodyshaming van Conner Rousseau krijgt de sterkste marketingcampagne niet goedgepraat. 

Langs Franstalige kant houden de traditionele partijen iets beter stand. De opgang van de PTB zet echter druk op de PS, die verplicht is campagne te voeren voor een vermogensbelasting. Les Engagés kennen een zekere terugkeer op basis van de onbetrouwbaarheid van Georges-Louis Bouchez als MR-voorzitter. Maar indien er in 2024 geen regeringsdeelname volgt, dreigt een nieuwe existentiële crisis voor Les Engagés.

N-VA trok lange tijd als enige het ongenoegen naar zich, maar dat wordt moeilijker door de positie van de partij eerst in de Zweedse regering en nu de Vlaamse. Het staat vandaag net als de MR voor een meer brutale benadering van meer Trumpisme, met antiwoke campagnes en onvoorwaardelijke steun aan de Israëlische staatsterreur. 

Dit zal de vorming van zowel federale als regionale regeringen in 2024 niet gemakkelijker maken. Volgens het IMF moet er de komende zes jaar 30 miljard euro bespaard worden, terwijl alles al kapot bespaard is en het argument dat we ‘boven onze stand leven’ alle geloofwaardigheid verloren heeft. Tekorten brengen onvermijdelijk de communautaire tegenstellingen terug op de voorgrond.  

Rechts is klaar voor harde besparingen. In de woorden van De Wever: “Je zult langer moeten werken voor je pensioen en er moet een grote kuis in de sociale zekerheid komen.” Besparen zal nochtans sowieso niet evident zijn met de schokken die onderdeel zijn van het tijdperk van wanorde. Denk aan natuurrampen en oorlogen. Die vragen telkens weer nieuwe overheidsinvesteringen om overeind te blijven. En dan hebben we het nog niet gehad over de arbeidersbeweging die voor haar rechten opkomt doorheen strijd waar de traditionele politieke ‘partners’ steeds minder greep op hebben.

Het ongenoegen niet aan extreemrechts overlaten

In deze polarisatie scoort het Vlaams Belang. Veel moet het niet doen, de andere partijen geven steeds nieuwe kansen aan extreemrechts. De thema’s en doelgroepen voor de verkiezingscampagne zijn al zorgvuldig uitgekozen. Racisme blijft belangrijk, maar is niet het enige thema. Het VB speelt in op alle vormen van ongenoegen, met nadruk op de jongeren en de bevolking op het platteland. Het differentieert zich van N-VA met kritiek op de gevolgen van het asociaal beleid, ook al rijdt het Vals Belang voor de rijken. 

Extreemrechts beweert voor de gewone werkmens op te komen, maar is vooral bezig met het opvrijen van ondernemers. Het beweert tegen de elite in te gaan, maar stuurt haar mandatarissen naar de Antwerp Business School om ervaring op te doen om mee te besturen. Gevraagd naar de groeiende steun van ondernemers voor het VB verklaarde Bart Deconinck, de voorzitter van de Beaulieugroep, in De Tijd: “De meeste ondernemers zitten niet te wachten op een splitsing van het land en de bijbehorende instabiliteit. Maar men wil wel het signaal geven dat radicale verandering nodig is.” Dat het anders moet, wordt breed gedeeld. De radicale verandering waar ondernemers op aansturen is echter niet die waar een wachtende op een sociale woning of jonge ouders die geen plaats vinden bij de kinderopvang op hopen.

Het valse sociaal karakter van extreemrechts doorprikken gebeurt door acties en door de eisen vanuit de arbeidersbeweging centraal te stellen. Door bijvoorbeeld duidelijk te maken dat de onbetaalbaarheid van huisvesting niet door migranten wordt veroorzaakt, maar door leegstand en speculatie. 

De groei van het VB leidt ook tot andere druk, die van brede eenheid om het ‘land te redden’. Tegenover eenheid met de verantwoordelijken voor het asociaal beleid dat extreemrechts groot maakt, stellen wij eenheid van de werkende klasse in strijd voor sociale vooruitgang.

Ons antwoord bestaat uit het kijken naar de onderliggende ziektesymptomen van het systeem en vooral uit strijd voor welvaart en een toekomst voor iedereen, als basis om vertrouwen en solidariteit op te bouwen om radicale verandering voor onze klasse op de agenda te zetten in de vorm van een socialistische samenleving. Dat perspectief wordt versterkt door sociale strijd niet ‘on hold’ te zetten tijdens de politieke en sociale verkiezingen, maar door onze belangen actief te verdedigen. Daarnaast door te stemmen voor de PVDA als spreekbuis van de werkende klasse in de parlementen. Sluit aan bij LSP om samen te strijden voor socialistische maatschappijverandering.

Bron: Socialisme.be