Vaarwel cordon sanitaire, dag cordon wokinaire

by | jan 3, 2024 | Verkiezingen 2024

Op de rechtse flank van het debat kristalliseren zich allerhande nieuwskanalen rondom de boodschappen van Vlaams Belang en N-VA. Het begin van een virtuele zuil, met ‘normies versus wokies’ als nieuwe breuklijn.

‘Tom Van Grieken heeft tijdig ingezien dat we werden geconfronteerd met een grote mediaboycot. Niet alle media, maar zeker de nationale media, deden hun best om Vlaams Belangers zo weinig mogelijk uit te nodigen. Of alleen maar wanneer er op geklopt kon worden, zoals Yves Desmet het vroeger verwoordde. Via sociale media kunnen we onze boodschap nu rechtstreeks bij onze kiezers krijgen. Dat is één van dé succesfactoren van zondag geweest’. Aan het woord is Vlaams volksvertegenwoordiger Chris Janssens.1

Meteen geeft de Vlaams Belang-topper inzicht waarom Vlaams Belang als één van de eerste partijen in Vlaanderen volop de mogelijkheden van de sociale media heeft omarmd. De Vlaamse media hanteren dan wel geen cordon médiatique zoals aan de overkant van de taalgrens, maar de partij voelt zich alleszins zwaar tekortgedaan. Ze zou naar verhouding tot haar electorale gewicht veel te weinig aan bod komen en coryfeeën als parlementslid Sam Van Rooy klagen regelmatig steen en been dat hun opiniestukken worden geweigerd omwille van ‘vage redenen’.2

KAMPIOENEN SOCIALE MEDIA

Het is dan ook niet toevallig dat Vlaams Belang en N-VA dé big spenders zijn op de sociale media. In 2022 gaven beide partijen maar liefst 1,1 en 1,7 miljoen uit aan advertentiecampagnes op Facebook en Instagram. Ruim meer dan de helft van wat alle Belgische partijen samen uitgaven aan virtuele campagnes.3 Vlaams Belang is zelfs een early adopter op dat vlak. Omdat de partij, naar eigen zeggen, te weinig gehoor vond bij de ‘linkse traditionele media’ is ze vrij vroeg een alternatief gaan zoeken op onder meer Facebook, Google en Twitter. Al tijdens de verkiezingscampagne van 2019 spendeerde de partij ruim 400.000 euro aan online advertenties. Meer dan de helft van het totale budget dat alle partijen samen aan online campagnes uitgaven.4 De partij was op Facebook zelfs geïnfiltreerd in een heel netwerk van virtuele onderaannemers. Geheime groepen waar openlijk racistische uitspraken werden gedeeld en de ondergang van het Avondland door invasies van moslims en migranten werd betreurd. In deze groepen waren diverse Vlaams Belang-politici actief om stemmen te ronselen.5

Achteraf bekeken, bleek het fors inzetten op sociale mediacampagnes een bijzonder gelukkige gok die de extreemrechtse partij een vroege voorsprong bezorgde op wat zich zou ontpoppen tot het grootste strijdtoneel van de hedendaagse cultuurclashes. Want mensen zijn steeds volatieler geworden in hun mediaconsumptie. Ze hoppen vlot tussen verschillende platforms, aanbieders én content. Bovendien neemt het wantrouwen in het nieuws aangeboden door de mainstream media fors toe.6

Dit maakt dat Vlaams Belang haast naadloos kan meesurfen op elke nieuwe onderstroom van ongenoegen. Of het nu gaat over de vaccinatieplicht, de omvolking of de stikstofcrisis; Vlaams Belang schaart zich aan de kant van de misnoegden, de deplorables en de complotdenkers. Ironisch genoeg worden ze daarbij geholpen door het Belgische kiessysteem. Anders dan in bijvoorbeeld Nederland, waar neofiet BoerBurgerBeweging het hele politieke landschap door elkaar schudde7, is het in België door de kiesdrempel immers bijzonder moeilijk voor een nieuwe beweging om een breed protest effectief om te zetten in parlementszetels.

Vlaams Belang heeft nog een voordeel ten opzichte van haar buitenlandse tegenhangers; en ook hier profiteert de partij van een bij uitstek Belgisch systeem: de ruimhartige partijdotaties. Het stelt de partij in staat om eigen mediakanalen op te richten, zoals een eigen nieuwsapp die de meer dan 622.000 volgers kan inwijden in de kijk van extreemrechts op de actualiteit.8

VIJANDBEELD VOEDEN

De mainstream media heeft volgens Vlaams Belang dan ook geen voeling met de ‘overwegend rechtse en Vlaamsgezinde onderstroom’ in Vlaanderen. Liever serveren ze hun lezers/kijkers/luisteraars ‘een overvol bord aan linksgeoriënteerde berichtgeving’. De Vierde Macht bestaat volgens Vlaams Belang dan ook overwegend uit (extreem-)linkse journalisten die hun politiek correct wereldbeeld willen opdringen via redactionele keuzes en het overdreven positief in beeld brengen van minderheden.9

Zo voeden ze bij Vlaams Belang het vijandbeeld van een leugenachtige linkse pers die hun woke agenda door de strot van de rechtse meerderheid willen duwen. In die optiek krijgen ze naar hun mening nooit een eerlijke kans in de mainstream media. De snel opkomende sociale netwerksites brachten hier een oplossing. De kans om hun boodschap onversneden tot bij de burgers te krijgen. Zonder ‘woke poortwachters en fake factcheckers’.

In die zogenaamde strijd tegen de ‘zelfvernietigingsoorlog’ van de intellectuele elite vindt Vlaams Belang een opvallende bondgenoot in N-VA van Bart De Wever, die in deze beweging een gevaar ziet dat ‘onze samenleving naar de rand van een burgeroorlog dreigt te brengen’.10 Al geven beide partijen daar stilaan wel een andere invulling aan.

VERSCHOVEN FOCUS

Eind maart raakte bekend dat schrijfster Dalilla Hermans was aangesteld als trajectcoördinator om Brugge in de race te brengen voor de titel van Culturele Hoofdstad van Europa. De lokale afdeling van Vlaams Belang lanceerde daarop een online petitie tegen ‘woke in Brugge’ omdat ze Hermans wegzetten als ‘iemand die onze cultuur minacht, wil uitwissen en transformeren.’11 Het had nog op een sisser kunnen uitdraaien als N-VA-voorzitter Bart De Wever niet op Terzake een interview uit 2017 had opgediept waarin Dalilla Hermans zei: ‘In de loop van de geschiedenis stonden de blanken altijd aan de verkeerde kant. In bijna elk verhaal brachten de blanken dood, verderf en miserie. Daar kunnen jullie toch niet blij mee zijn? Terwijl de zwarten hun lot telkens overstegen. Dat geeft mij een soort trots’.12 Het gevolg was een aanslepende racistische baggereruptie op de sociale media.1314

Het is het meest frappante voorbeeld van hoe het raakvlak tussen N-VA en Vlaams Belang is verschoven richting war on wokeness. Het strijdpunt ligt niet langer bij het waarschuwen tegen (extremistische) moslims en de nefaste gevolgen van de zogenaamd ongecontroleerde migratie. Waar men bij Vlaams Belang nog steeds acties voert tegen de ‘islamisering’ van de samenleving en Filip Dewinter op pad stuurt met zijn omvolkingstheorieën. Bij N-VA heeft men schijnbaar een omslag gemaakt, weg van de retoriek van ‘dansende moslims’15 na de aanslagen in Brussel en Zaventem. Temeer omdat N-VA wellicht een nieuw potentieel electoraal reservoir ziet in het meer gematigd conservatieve deel van de moslimpopulatie.16

Met de strijd tegen woke kunnen beide partijen echter een volledig nieuw speelveld aansnijden. Eentje bovendien dat op maat lijkt gemaakt van hun respectievelijke stijl van permanent online campagnevoeren. Het wokedebat is immers de allereerste maatschappelijke en culturele worsteling die grotendeels via de sociale media wordt uitgevochten. Met enorme invloeden aan beide zijden uit de Angelsaksische wereld. Dit gebeurt aan de ene zijde echter met een gebrek aan kennis over de specifieke geschiedenis van Afro-Amerikanen, waardoor hun positie en achterstelling ongewijzigd wordt geëxtrapoleerd naar Europa. Haast als een tang op een varken. De tegenpartij legt de focus dan weer nagenoeg louter op de meest absurde excessen in de wokestrijd. Waardoor het debat vaak omlaag wordt gehaald naar het bitsige niveau van een ordinaire scheldpartij.

Veel influencers en politici van het anti-wokekamp kiezen de laatste tijd echter minder voor de strijd binnen de etnisch-identitaire discussies. Hun acties richten zich eerder naar het gender-identitaire.17 Dat heeft te maken met gunstiger krachtverhoudingen. Klassiek woke vertrekt vanuit een duidelijke, moeilijk te ontkennen, schuldvraag aan het Westen omtrent de slavenhandel en de kolonisatie en het structurele racisme van vandaag dat daar nog steeds het gevolg van is. Op hier en daar wat oprispingen over vermeend exuberante herstelbetalingen na, is dit een debat dat grotendeels binnen bepaalde krijtlijnen verloopt. Bovendien toont de hetze tegen Dalilla Hermans aan hoe snel zulk een debat kan afglijden naar ranzig racisme.

In de gender-identitaire variant van het wokedebat liggen de kaarten veel beter voor N-VA en Vlaams Belang. Vooral omdat de voorhoede van de tegenpartij vaak bestaat uit bijzonder vocale transgenders. Het complexe debat over fluïde identiteiten wordt op socials daarenboven grondig vervuild door ongenuanceerde, maar gretig gedeeld filmpjes (vaak afkomstig vanuit de Angelsaksische wereld) waar transactivisten zich bijzonder agressief gedragen tegenover al dan niet vermeend transfobisch gedrag. Eén van de bekendste en meest viraal gegane voorbeelden is dat van Riley Gaines. Deze voormalige zwemster en Trumpaanhanger is een van de boegbeelden van de strijd om transatleten te weren uit vrouwensporten. Tijdens een speech over dit thema op de campus van de San Francisco State University liep het op 8 april behoorlijk uit de hand. Gaines moest door agenten naar een ander lokaal worden geëscorteerd, terwijl ze werd achtervolgd door een menigte activisten. Daarna werd ze een hele tijd belegerd door wat de New York Post een ‘violent trans mob‘18 noemde. Voor het Congress kwam Riley Gaines achteraf uitgebreid getuigen dat ze ook fysiek werd aangevallen en werd gegijzeld.19

De voornaamste ‘slachtoffers’ komen hier uit een groep waarvan de onderdrukking al eeuwenlang en in quasi alle samenlevingen is gedocumenteerd: zogenoemde cisvrouwen. Het zijn zij die plots hun toiletten en kleedkamers moeten delen met mannen die zich identificeren als vrouw, het zijn zij wiens sportcompetities worden gedomineerd door fysiek sterkere mannen met een vrouwennaam.20 Opkomen voor cisvrouwenrechten geeft doorgaans lichtelijk misogyne (extreem)rechtse media en politici zowaar een dun ‘vrouwvriendelijk’ laagje vernis.

CLUSTER VAN ALTERNATIEVE MEDIA

Tijdens de hetze tegen Dalilla Hermans waren ook (extreem)rechtse nieuwssites er als de kippen bij om olie op het vuur te gooien21, met als triest dieptepunt een ranzige cartoon op de zelfverklaarde satirische site ’t Scheldt waar Hermans werd afgebeeld als Hitler-karikatuur.22 En ook het incident rond Riley Gaines kon op heel wat coverage rekenen in de (ultra-)rechtse media.23

Op de rechtse flank van het debat kristalliseren zich de laatste jaren dan ook allerhande nieuwskanalen rondom de boodschappen van Vlaams Belang en N-VA. Ze delen allemaal een virulente afkeer van multicul en woke, zien zichzelf tegelijk als de ware vertegenwoordiger van De Vlaming, maar schamperen tegelijk op het gebrek aan aandacht in de zogenaamde linkse pers. Zo ontstaat er een begin van een virtuele zuil. Grosso modo kan je daarbinnen twee groepen onderscheiden.

De eerste groep is een los-vast verband van (buitenlandse) influencers, partijvehikels en politici die hun soms bijzonder grote achterban mobiliseren. Al moeten ze daarvoor wel vaker afdalen in de meer schimmige krochten van het internet als Telegram en 4Chan.24 In 2020 publiceerde Global Project Against Hate and Extremism een rapport waaruit bleek dat de grote sociale media via hun algoritmes accounts en pagina’s met extreemrechtse hate speech bevorderen. Het gevolg was dat onder meer Facebook en Twitter in de daaropvolgende jaren duizenden accounts blokkeerden.25 De bekendste figuur uit deze groep is voormalig volksvertegenwoordiger voor het Vlaams Belang Dries Van Langenhove. Zo heeft hij onder meer een eigen kanaal op Odysee, het ‘YouTube van extreemrechts’, waar hij van leer trekt tegen de woke-invloeden die de ondergang van de westerse cultuur inluiden.26 Al blijft hij (met ‘bravere’ content) nog zeer zichtbaar op de grote platformen in stand. Maar dan vooral om zoveel mogelijk volgers te lokken naar de kleinere platforms, met minder controle en minder voyeurs.27

Anderzijds zijn er de kanalen die proberen te werken op de manier van de mainstream media zoals ’t Scheldt, Doorbraak en PAL NWS, de virtuele variant van ’t Pallieterke. Het gezamenlijke bereik van deze websites is eerder vaag. In een oproep naar adverteerders beweert Doorbraak dat ze ‘meer dan 1.000.000 gemotiveerde lezers’ kunnen bereiken.28 Uit een analyse van de CIM-cijfers, duikt Doorbraak.be echter nergens op in de top 50 van meest bezochte websites.29’t Pallieterke heeft naar eigen zeggen 20.000 abonnees30 en PAL NWS klokt op Twitter af op ruim 17.000 volgers. Al zeggen zulke cijfers uiteraard niet noodzakelijk iets over hun invloed op de (extreem)rechtse flank.

De teneur van heel wat stukken op deze nieuwssites spreekt van hoop op een verregaande samenwerking tussen Vlaams Belang en N-VA voor een onafhankelijk Vlaanderen. Gaande van spreken van ‘amicale etentjes’ tussen jongerenvoorzitters Jeroen Bergers en Filip Brusselmans31, treurnis over het ‘impliciete cordon’ van Bart De Wever32, tot het in de verf zetten van de oproep van Bart Fierens, de voorzitter van het Algemeen Nederlands Zangverbond (ANZ), aan ‘Bart en Tom’ om samen te werken.33 Een rechts en onafhankelijk Vlaanderen is de utopie van de toekomst. En die zou moeten beginnen na 2024.

Maar zuiver Vlaams-nationalisme is al lang niet meer de voornaamste drijfveer van de ‘redacties’ van Doorbraak, PAL NWS en ’t Scheldt. Op hun sites wemelt het van artikels over woke en het imminente gevaar van deze beweging. Kop van jut zijn daarbij vaak mondige vrouwen met een ‘ongewenste boodschap’ als Anuna De Wever34, Dalilla Hermans35 en Jihad van Puymbroeck.36 En zo wordt (extreem)rechts toch weer misogyn. Woke wordt gezien als één van de voornaamste bekommernissen van de Vlamingen én als een bedreiging voor onze nationale veiligheid. Gelachen mag er ook bij PAL NWS dat in de rubriek ‘Woke van de week’ een bloemlezing brengt van vaak absurde initiatieven en regelgeving van deugpronkers over de hele wereld. Een progressieve partij als Groen wordt dan weer weggezet als ‘de politieke arm van woke’.

Het is een meer subtiele vorm van ijveren voor een samenwerking van Vlaams Belang en N-VA die als een rode draad door de artikels van de (extreem)rechtse nieuwssites loopt. Het zijn immers de enige partijen die de strijd tegen deze kersverse volksvijand nummer 1 hebben uitgeroepen tot één van de belangrijkste maatschappelijke kwesties. De Chinese muur mag na 2024 dan misschien wel blijven staan, maar de fundamenten worden aangetast door het aangestoken vuur van de polarisering rond woke en zijn (al dan niet vermeende) excessen die uitvergroot worden tot een rariteitenkabinet. Bedoeling is dat ‘normale’ mensen zich bedreigd voelen door woke. Normies versus wokies, dat wordt de inzet van (extreem)rechts. De slogans voor de volgende verkiezingen zijn zo gepiept: de kracht van normaal. En ook, onze normies eerst.

Vaarwel cordon sanitaire. Dag cordon wokinaire.

EINDNOTEN

  1. Het Belang van Limburg, Chris Janssens leider van Vlaams Belang in Limburg: ‘Er zit geen greintje racist in mij’, Timmie Van Diepen en Yves Lambrix, 28/5/2019.↑
  2. Doorbraak.be, Fascisme verpakt als antifascisme, Sam Van Rooy, 19/6/2019.↑
  3. VRT.be, Politieke partijen geven recordbedrag uit aan advertenties op sociale media, N-VA absolute koploper (ook Europees), Tim Verheyden en Dorien Vanmeldert, 11/1/2023.↑
  4. Knack.be, Partijen geven maar een peulschil van hun budget uit aan sociale media, 24/5/2019.↑
  5. Hind Fraihi en Bas Bogaerts, Achter het schild van extreemrechts, 2021.↑
  6. VRT.be, 6 op de 10 Vlamingen twijfelen vaak over de echtheid van het (online) nieuws, Luc Van Bakel en Dorien Vanmeldert, 2 /4/2022.↑
  7. De Tijd, Onvrede stuwt boerenpartij BBB naar monsterzege in Nederland, Erik Ziarczyk, 16/3/2023.↑
  8. De Tijd, Vlaams Belang lanceert app met eigen nieuws, Daan Bleus, 20/9/2021.↑
  9. Vlaams Belang, Media Brochure, 2022.↑
  10. Het Nieuwsblad, Bart De Wever richt pijlen op woke: ‘Het dreigt onze samenleving naar de rand van een burgeroorlog te brengen’, Arnout Gyssels, 3/3/2023.↑
  11. www.vlaamsbelang.org/nieuws.↑
  12. Knack.be, De zaak-Dalilla Hermans: als antiwoke racisme wordt, Walter Pauli, 27/4/2023.↑
  13. De Morgen, Dalilla Hermans reageert op ophef: ‘Ik ben niet de spokesperson van de onbestaande woke-movement’, 12/4/2023.↑
  14. De Standaard, Vlaams Belang en N-VA jutten elkaar op in antiwoke-offensief, Jeroen Struys, 11/4/2023.↑
  15. De Morgen, Storm over ‘dansende moslims’-uitspraak van Jambon gaat niet liggen, Roel Wauters en Jonas Muylaert, 19/4/2016.↑
  16. Het Nieuwsblad, Imam schrijft boek met De Wever: ‘Niet mijn ambitie om de hopeloos verdeelde islam helemaal aan mijn kant te krijgen’, Hannes Cattebeke en Jesse Van Regenmortel, 11/9/2021.↑
  17. Le Monde, ‘Pour beaucoup de personnes trans, la transphobie est si fréquente et si grave que son expérience est totale’, Arnaud Alessandrin, 23/1/2023.↑
  18. Nypost.com, Riley Gaines threatens ‘legal action’ after being attacked by trans-rights activists during SF State speech, Matthew Sedacca, 8/4/2023.↑
  19. Fox News, Riley Gaines tells Congress she was held for ransom at San Francisco State, unsure if she could leave safely, Greg Wehner, 17/5/2023.↑
  20. Fox News, ‘Save women’s sports’ bill passes House with zero votes from Dems, who call it transgender ‘bullying’, Peter Kasperowicz, 20/4/2023.↑
  21. PALNWS.be, Assita Kanko (N-VA) over woke-rel rond Dalilla Hermans: ‘Racistische zwarte vrouw die terecht kritiek krijgt’, Anton Schelfhaut, 14/4/2023.↑
  22. www.tscheldt.be.↑
  23. The Spectator, Riley Gaines and the misogyny of the trans-activist mob, Brendan O’Neill, 7/4/2023.↑
  24. Hind Fraihi en Bas Bogaerts, Achter het schild van extreemrechts, 2021.↑
  25. Het Parool, Twitter blokkeert extreemrechtse accounts, waaronder Identitair Verzet, 11/7/2020.↑
  26. Apache.be, Ook Dries Van Langenhove zwerft op Odysee, het ‘YouTube van extreemrechts’, Hind Fraihi, 30/5/2022.↑
  27. Apache.be, Dries Van Langenhove broedt op verdere internationale verbroedering, Hind Fraihi, 10/2/2023.↑
  28. www.doorbraak.be/partners.↑
  29. www.CIM.be.↑
  30. Vlaamsbelang.org, Wim De Smet: ‘De band met het Vlaams-nationalisme zal nooit verdwijnen’, Frederik Pas, 17/3/2021.↑
  31. Doorbraak.be, Forza Flandria is niet voor morgen: voorzitters van Jong N-VA en Vlaams Belang Jongeren in debat, Dominic Potters, 19/11/2022.↑
  32. Doorbraak.be, Het impliciete cordon sanitaire van Bart De Wever, Ignace Vandewalle, 26/5/2023.↑
  33. Doorbraak.be, Zangfeest roept ‘Bart en Tom’ op om samen te werken, Pieter Bauwens, 20/3/2023.↑
  34. Tscheldt.be, De Lege Doos van Anuna, Bono Bono, 20/1/2020.↑
  35. PAL NWS, Dalilla Hermans bejubelt omvolking, Filip Van Laenen, 8/1/2020.↑
  36. Tscheld.be, Wanneer de net verkozen Vlaamse Jeugdraad lijkt op een Unesco vergadering…. en vooral wie zit er achter?, Goeman, 3/12/2020

Bron: sampol.be

Right to repair wint terrein

Right to repair wint terrein

by | jan 3, 2024 | Economie

Big Tech bedrijven worden gedwongen om de reparatie van hun toestellen toegankelijker te maken.

In 2019 schreef Tim Cook, CEO van Apple, in een brief gericht aan zijn aandeelhouders dat het bedrijf voor een probleem stond: hun klanten kozen er steeds vaker voor om hun iPhones te herstellen, in plaats van deze jaarlijks of tweejaarlijks te vervangen voor een nieuw toestel.

De brief van Cook was geen verrassing. Apple verzette zich op dat moment al jarenlang tegen de wetsvoorstellen die het recht op reparatie (right to repair) voor consumenten zouden waarborgen. Door de reparatie van hun toestellen resoluut in eigen handen te houden, kon Apple bepalen wanneer een toestel gerepareerd zou worden, waar de reparatie zou plaatsvinden, wie de reparatie zou mogen uitvoeren, en hoeveel het totaalplaatje zou kosten voor de eigenaar van het toestel. Deze maatregelen dienen één doel voor Apple: om de muren rond hun toestellen en bij uitbreiding hun bedrijf zo hoog mogelijk te houden.

Het bepalen en bewaken van de voorwaarden van reparatie is een voorbeeld van wat Cory Doctorow ‘vijandelijke interoperabiliteit’ noemt in zijn boekThe Internet Con. How to Seize the Means of Computation (2023). Interoperabiliteit betekent in wezen dat het mogelijk is om het ene ding met het andere te gebruiken. In het dagelijkse leven zien we overal voorbeelden van interoperabiliteit: dankzij interoperabiliteit kunnen we eender welke soort koffiebonen gebruiken in een koffiezetapparaat, eender welke lamp inpluggen in een stopcontact, en eender welk merk papier gebruiken in een printer. Interoperabiliteit ontstaat door het ontwikkelen van standaarden die ervoor zorgen dat twee zaken samen gebruikt kunnen worden. ‘Vijandige interoperabiliteit’ is een ander paar mouwen: in dit geval wil de fabrikant niet dat zijn toestel gebruikt kan worden met ongeautoriseerde dingen. Denk aan een bedrijf dat je dwingt om een specifiek merk printerinkt te gebruiken, een bedrijf dat je dwingt om dure koffiecapsules te kopen, of een bedrijf dat je dwingt om je toestel te laten herstellen bij een erkende reparateur die enkel door het bedrijf ontwikkelde reparatiestukken mag gebruiken.

Apple is, net als veel andere Big Tech bedrijven, een fervente tegenstander van interoperabiliteit. Het ‘right to repair’ is één van de vele strijdgebieden van interoperabiliteit. De voorbije jaren gaven bedrijven zoals Apple, Microsoft en Tesla miljoenen uit in een poging om wetsvoorstellen over het right to repair tegen te houden. De bedrijven stelden dat het recht op reparatie zou leiden tot een schending van hun intellectuele eigendomsrechten, een stijging van hacking-incidenten, en fysieke verwondingen bij gebruikers die hun eigen toestel repareren. In 2021 besloot de Federal Trade Commission ineen rapport dat er amper bewijs bestaat voor deze argumenten.

Voorvechters van het right to repair pleiten al decennialang voor wetten die gebruikers toelaten om hun toestellen betaalbaar te laten repareren door de reparateur van hun keuze. Dankzij een rits nieuwe EU-richtlijnen en wetsvoorstellen heeft het er alle schijn van dat het right to repair terrein wint. Dit jaar publiceerde de EU ‘ecodesign’-richtlijnen voor smartphones en tablets. De richtlijnen verplichten fabrikanten van deze toestellen ertoe om tegen juni 2025 te voldoen aan strenge eisen op het gebied van duurzaamheid en ‘repareerbaarheid’. Smartphones en tablets zullen tegen juni 2025 zo ontworpen moeten worden dat ze langer gebruikt kunnen worden en gemakkelijker hersteld kunnen worden. Fabrikanten zullen er ook voor moeten zorgen dat onafhankelijke reparateurs en consumenten toegang hebben tot reserveonderdelen en informatie die nodig is voor de reparatie van het toestel. In juli nam de Europese Unie ook een verordening aan die de duurzaamheidsregels voor batterijen aanscherpt, en onder andere bepaalt dat bijna alle draagbare elektronische batterijen vanaf 2027 door de gebruiker vervangen moeten kunnen worden. Voorstanders van het ‘right to repair’ verwachten dat de beslissing een grote impact zal hebben op het ontwerp van smartphones en tablets, omdat de toestellen gemakkelijker demonteerbaar zullen zijn. Verder keurde de Europese Commissie dit jaar ook een voorstel voor het ‘Right to Repair’ goed. Het voorstel, dat op het moment van schrijven ter stemming voorligt bij het Europese Parlement, breidt het recht op reparatie aanzienlijk uit. Dit ‘Right to Repair‘ zou nog niet meteen gelden voor smartphones en tablets, maar op termijn zouden dezelfde reparatieregels toegepast worden op deze toestellen.

De nieuwe richtlijnen en wetsvoorstellen zijn verre van perfect. Zo plafonneren ze de kostprijs van herstel niet en stellen ze geen compleet verbod op ‘parts-pairing’, wanneer fabrikanten de werking van hun toestellen koppelen aan de aankoop en het gebruik van hun eigen onderdelen en herstelservice. Dit zijn nochtans twee van de belangrijkste drempels voor gebruikers en onafhankelijke reparateurs om toestellen te repareren. Hoewel de wetsinitiatieven op sommige vlakken tekortschieten, mogen we hoopvol zijn over het feit dat Big Tech bedrijven gedwongen zullen worden om de reparatie van hun toestellen toegankelijker te maken. Naast de ecologische voordelen, zullen de wetsinitiatieven ervoor zorgen dat we minder afhankelijk kunnen worden van de voorwaarden die Big Tech bedrijven stellen aan de reparatie van hun toestellen. Op die manier brokkelen de muren rond Big Tech bedrijven beetje bij beetje af.

En wat vindt Apple hiervan? Zelfs Apple’s toon is schijnbaar veranderd. Eerder dit jaar schaarde het bedrijf zich achter een wetsvoorstel over het recht op reparatie in zijn thuisstaat Californië.

Bron: sampol.be

Wat is macht en waarom wordt het zo vaak misbruikt?

by | jan 3, 2024 | Antipestteam

‘Godvergeten’ misbruik in de kerk, toxisch leiderschap, #MeToo

Rechts gaat in het offensief tegen feminisme en LGBTQIA+ rechten. De stroom van getuigenissen en schandalen stelt echter limieten aan die backlash. De documentaire ‘Godvergeten’ bundelde ongezien moedige getuigenissen over misbruik in de katholieke kerk. Het zorgde opnieuw voor een schok in de samenleving. Op hetzelfde ogenblik was er het terechte ontslag van de Spaanse voetbalcoach Rubiales na grensoverschrijdend gedrag. De documentaire ‘Russell Brand: in plain sight’ toonde dat Brands misogyne en groteske humor berust op persoonlijke ervaringen. Slachtoffers zwijgen niet meer.

Misbruik en victim blaming in de kerk

Wie ‘Godvergeten’ zag, vroeg zich waarschijnlijk af hoe dit kon vermeden worden. Is het mogelijk om dergelijk machtsmisbruik te bestrijden zonder de machtsstructuren in vraag te stellen? Jarenlang was de kerk een bron van machtsuitoefening: spiritueel, maatschappelijk, economisch en politiek. De kerk had controle over de gelovigen en een sterke invloed op de volledige samenleving. 

Dit gaf aanleiding tot misbruik, niet in het minst tegen de meest kwetsbaren, waaronder kinderen en wezen. De daders kwamen ermee weg. Doofpotoperaties, van de kerk tot justitie, minimaliseerden het misbruik. Daders gebruikten hun macht niet alleen voor misbruik, maar ook om dit toe te dekken. Slachtoffers werden ontmoedigd om te getuigen, hun families werden geïntimideerd. Wie dachten ze wel dat ze waren tegenover die daders in machtsposities die zo’n groot maatschappelijk respect genoten? 

Victim blaming is gegrond in machtsverhoudingen en minachting tegenover gewone mensen. De zelfverklaarde morele elite van priesters en bisschoppen werd de hemel in geprezen, ze voelden zich ontastbaar. Mensen gingen op de biecht bij priesters, die soms jarenlang misbruikers bleken te zijn. 

Slachtoffers van misbruik staan op

Met #MeToo kwam er verandering. Slachtoffers van misbruik stonden op, ze voelden zich gesteund door het collectieve en groeiende feministische protest. Er moesten wel maatregelen genomen worden. Dat begon met sancties. Daar komen nu gedragscodes en meldpunten bij. Dit zijn belangrijke initiatieven die er zonder de moedige getuigenissen niet zouden zijn. 

#MeToo-klachten worden soms voorgesteld als jaloezie van slachtoffers tegenover de aangeklaagde. Slachtoffers zouden proberen de aangeklaagde van zijn machtspositie te stoten. Onderzoek toont aan dat die mythe niet klopt: 97% van de klachten wegens verkrachting zijn terecht. 

De vele getuigenissen over machtsmisbruik in het hoger onderwijs tonen de limieten van gedragscodes en meldpunten. Universiteitsmedewerkers gebruikten hun machtsposities om misbruik te plegen en slachtoffers het zwijgen op te leggen. Met de macht om carrières van doctoraatsstudenten te breken, was dat vaak mogelijk. Onzekere contracten waarbij een promotor beslist over hun toekomst, plaatsen slachtoffers in een erg onzekere positie. 

‘Godvergeten’ toont dat misbruik bestrijden zonder de machtsstructuren aan te pakken onbegonnen werk is. Het is schandalig dat er nog steeds een enorme stroom van publieke middelen naar deze instelling gaat. Ondanks een sterk verminderde maatschappelijke positie blijft de kerk op die manier een erg machtige instantie. Tegelijkertijd blijven slachtoffers na al die jaren in de kou staan. 

‘De mythe van normaal’

Sommigen beweren dat macht inherent menselijk is. Geschiedenis op school gaat over heroïsche leiders die op basis van overwinningen en wreedheden bijzonder machtig waren, van Caesar tot Napoleon. Gabor Maté, een Hongaars-Canadese arts, nuanceert die geschiedschrijving: “De mens heeft het grootste deel van de geschiedenis in kleine groepen van hoogstens tweehonderd geleefd. Bij jager-verzamelaars bleek weinig wreedheid voor te komen, tenzij de groep te groot werd of het territorium verdedigd moest worden. Vandaag zien we in grote steden niets dan onverschilligheid voor het leed van anderen.”

Wanneer hij gevraagd wordt of hij dit tribale leven niet verheerlijkt, antwoordt hij dat we niet moeten terugkeren naar die tijd, maar er wel uit kunnen leren. “We leren van kindsbeen af dat competitiviteit en egocentrisme naar succes leiden, maar vriendelijkheid en samenwerking sluiten veel nauwer bij onze natuur aan. We zijn de verbinding met onszelf kwijtgeraakt. We beschouwen competitiviteit en egocentrisme als normaal, maar die cultuur is tegennatuurlijk en schadelijk voor het individu. Dit is een toxische maatschappij.”

Dit is geworteld in het kapitalistische systeem van privaat bezit van de productiemiddelen gericht op winstmaximalisatie, waar enkel een kleine minderheid van kapitalisten belang bij heeft. Het disciplineren van de overgrote meerderheid van de bevolking is voor hen noodzakelijk, waarbij ze over verschillende middelen beschikken om dit te doen. Vroeger speelde de kerk daar een centrale rol in, vandaag onder meer aan ‘sociale’ media, reclame, onderwijs … Er worden tal van machtsrelaties opgebouwd, waarmee behalve disciplinering ook maatschappelijke aanvaarding van onderdrukking en uitbuiting ontstaat.

Machtsstructuren ontmantelen

Macht wordt genormaliseerd in elk aspect van ons leven: van onze opvoeding, de werkvloer tot intieme relaties. De vele sociale tekorten vandaag zorgen voor meer afhankelijkheid. Dure huurprijzen zorgen voor afhankelijkheid onder huisgenoten. Het grootste aandeel van seksueel misbruik vindt plaats binnen relaties, die vandaag in de overgrote meerderheid gekenmerkt worden door ongelijkheid en bijhorende macht. 

Dit gaat samen met ideologische propaganda om ons ongelijkheid te doen aanvaarden. In het boek ‘De mythe van normaal’ beschrijft Gabor Maté hoe we het normaal vinden dat onderwijs als norm competitie en evaluatie heeft, in plaats van leren en ontspannen. Hij beschrijft hoe we constant geëvalueerd worden op ons uiterlijk, prestaties of intelligentie. Tegelijkertijd worden we voortdurend blootgesteld aan reclame en consumptiedruk die beweert dat een unieke identiteit en de best mogelijke levensstijl gewoon te koop zijn. Marx legde uit hoe we vervreemd zijn van onze jobs, de medemens en de natuur. Het kapitalisme maakt ons als mens niet langer deel van een mensheid, maar bouwt ons om tot individu. 

In tegenstelling tot wat het kapitalisme ervan maakt, zijn onze behoeften niet beperkt tot zaken als voeding en een dak boven het hoofd. “Volwassenen hebben nood aan verbinding, zingeving, samenwerking, het gevoel deel uit te maken van een gemeenschap. Als een samenleving daar niet aan voldoet, veroorzaakt ze fysieke en mentale problemen.” Het kapitalisme werkt narcisme, egoïsme en geweld in de hand, wat de basis voor machtsmisbruik uitbreidt. 

Een einde maken aan privileges verbonden met machtsposities is noodzakelijk om misbruik tegen te gaan. Eisen zoals die van de PVDA voor een halvering van de lonen van politici zijn een stap in de goede richting. Financiële onafhankelijkheid en voldoende gefinancierde publieke diensten, zijn essentiële eisen in de strijd tegen misbruik. Vanuit de strijd hiervoor kunnen we een krachtsverhouding opbouwen die verder gaat. De machtsstructuren van het kapitalisme ontmantelen, kan enkel door met de werkende klasse de democratische controle en het bezit over de aanwezige rijkdom over te nemen. Dat betekent een volledige maatschappijverandering.

Bron: socialisme.be

Werken tot 67 jaar? Onmogelijk! Loubna, 55 jaar, arbeidster in een wasserij

by | jan 3, 2024 | Economie

We brengen elke maand een getuigenis van iemand voor wie werken tot 67 jaar onmogelijk is. Volgende keer spreken we met Gino, een mecanicien in een garage. Deze maand geven we het woord aan Loubna, een 55-jarige arbeidster in een wasserij.

door Guy Van Sinoy uit De Linkse Socialist

“Ik ben geboren in een klein dorpje in Marokko. Een arm dorp. Toen ik drie was, ging mijn vader werken bij de metro in Brussel. Twee jaar later kwamen mijn moeder en ik aan in Anderlecht. Mijn eerste woordjes Frans leerde ik op de kleuterschool. Mijn twee broers werden later geboren. Ik was niet zo goed op school. Na de lagere school volgde ik snit en naad in het beroepsonderwijs. Mijn moeder zei altijd tegen me: ‘Dan leer je tenminste je eigen jurken te maken.’”

“Na het middelbaar werkte ik als fabrieksarbeidster bij Léonidas in Anderlecht. Toen trouwde ik, kreeg twee kinderen en stopte met werken. Mijn man, een taxichauffeur met oncomfortabele werktijden, kon nauwelijks voor de kinderen zorgen. Gelukkig hielp mijn moeder me.”

“Daarna was het niet gemakkelijk om werk te vinden. We hadden een buurvrouw die een echte socialiste was. Ze werkte voor de linnendienst in Anderlecht waar ze vakbondsafgevaardigde was. Ze raadde me aan om te solliciteren en ik werd aangenomen als arbeidster. De linnendienst reinigt het linnen voor de grote ziekenhuizen (Brugmann, St-Pierre, Schaarbeek) en het linnen voor de OCMW-tehuizen. Ze maakt ook de werkkledij schoon van al het personeel van de Stad Brussel en het OCMW van Brussel-Stad.”

“Het is een onhygiënische job. Om de 3 minuten krijgen we een zak vuil wasgoed. We moeten ze optillen en ze wegen vaak meer dan 50 kg. We zouden met z’n drieën moeten zijn, maar vaak zijn we met z’n tweeën. De ziekenhuiswas is vaak erg vies, met vlekken van bloed, braaksel, etter, urine en soms uitwerpselen. De tassen zitten vol met spullen: kunstgebitten, stukjes long en spuiten. De infectierisico’s zijn hoog en vaccinaties zijn verplicht. Daarnaast zijn er voornamelijk chemische risico’s en gevaren door het gebruik van krachtige schoonmaakmiddelen en vlekkenverwijderaars die soms kankerverwekkend zijn. Daarnaast verhogen de hoge temperaturen en vochtigheid het risico op inademing. In deze omstandigheden werken tot 67? Neen, bedankt!”

Bron: socialsme.be

Onder de slogan ‘voor welvaart’ wil N-VA op de sociale zekerheid inhakken

by | jan 3, 2024 | Verkiezingen 2024

“Je zult langer moeten werken voor een pensioen en er moet grote kuis worden gehouden in de sociale zekerheid” (Bart De Wever)

N-VA begint aan haar verkiezingscampagne met de slogan ‘Voor Vlaamse welvaart’. Daarmee lijkt de partij de kaart van de sociaal-economische thema’s te trekken. Het is vaag genoeg om er verschillende invullingen aan te geven. Dat is vaak het probleem met marketing en in dit geval is het niet anders. Eigenlijk wil de partij van De Wever net als in 2014 hard chargeren op de sociale zekerheid.

Het was het asociale beleid van de Zweedse regering onder Charles Michel, waarin N-VA de toon zette, die maakte dat de N-VA en haar partners verloren in de daaropvolgende verkiezingen. De indexsprong die onze koopkracht onder vuur nam of de verhoging van de pensioenleeftijd voelen we nog dagelijks. Het rampzalige beleid van de Vlaamse regering de afgelopen jaren, met dezelfde partners, maakt dat De Wever om deze regering verder te zetten straks wellicht een vierde partner nodig heeft. Van de bejaardenzorg over de kinderopvang, het onderwijs en De Lijn: de Vlaamse regering onder de niet zo ‘sterke’ Jan Jambon bakte er niets van voor de meerderheid van de bevolking.

De Wever vergeet de goede raad van de Vlaamse dichter Guido Gezelle, “‘t Is goed in ‘t eigen hert te kijken.” Het eigen falen moet toegedekt worden en daarom wordt het federale beleid onder vuur genomen. Niet omdat de energiemultinationals niets in de weg gelegd werd, evenmin omdat onze lonen tot een strikt keurslijf van nulgroei worden veroordeeld ondanks stijgende productiviteit en jarenlange recordwinsten. Neen, volgens De Wever werden de werklozen en zieken de afgelopen jaren riant bediend door het ‘Franstalig-links Vivaldi-beleid’. Hoe wereldvreemd kan je zijn om dat te beweren nu de jacht op de werklozen een vervolg krijgt met een jacht op langdurig zieken? Voor de N-VA zijn niet de lage lonen een probleem, maar het feit dat de leeflonen en werkloosheidsuitkeringen verhoogd werden. Uitkeringen op de armoedegrens zijn voor De Wever te hoog. Over wiens welvaart spreekt het orakel vanuit het schoon verdiep in Antwerpen?

De Wever beweert dat een alleenstaande moeder met een kind ten laste met een leefloon meer overhoudt dan een alleenstaande moeder die aan een minimumloon van 1700 euro netto werkt. Daartoe werden onder meer de kosten voor kinderopvang en de voordelige energietarieven verrekend. Daar kan je verschillende conclusies uit trekken: de kosten voor kinderopvang zijn te hoog, stelsels van lagere energietarieven worden beter uitgebreid, het minimumloon is niet leefbaar … De conclusie van N-VA daarentegen is dat het leefloon te hoog is.

De slogan ‘voor Vlaamse welvaart’ wordt gebruikt om te pleiten voor een beperking van de werkloosheid in de tijd, verlaging van de patronale bijdragen en dus van de overheidsinkomsten en de middelen van de sociale zekerheid en ook nog eens harde besparingen op de begroting, waarbij De Wever eerder al aangaf dat er vooral op vlak van pensioenen en zorg nog kan bespaard worden. Dat er geen draagvlak is voor zo’n asociaal beleid is de reden waarom de N-VA de aanvallen op onze pensioenen en zorg probeert te verstoppen achter de slogan ‘voor Vlaamse welvaart’.  

Is dit linkse stemmingmakerij tegen de N-VA? Laten we er de grote leider zelf bijhalen om het wat scherper te stellen: “Je zult langer moeten werken voor een pensioen en er moet grote kuis worden gehouden in de sociale zekerheid.” (VRT nws 26 november 2022, https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2022/11/26/n-va-confederalisme/). De nieuwssite vatte het samen: “Om de begroting op orde te krijgen, zijn er voor De Wever forse ingrepen in de sociale zekerheid nodig: van pensioenhervormingen, over schrappen in de werkloosheidsuitkeringen tot besparen in de gezondheidszorg.”

Dit koppelt De Wever aan de roep voor meer Vlaamse bevoegdheden. Er is een onderdeel van de sociale zekerheid dat al geregionaliseerd is: de kinderbijslag. In Vlaanderen werd die omgedoopt tot het ‘groeipakket’. Volgens de Gezinsbond bespaarde de Vlaamse regering dit jaar 335 miljoen euro op het groeipakket, onder meer omdat de indexering ervan is afgeschaft en vervangen door een vaste indexatie van maximaal 2%. Willen we dat ook voor de pensioenen en uitkeringen? Het mantra van de N-VA dat wat Vlaanderen doet beter wordt gedaan, is de afgelopen jaren in de praktijk weerlegd door het beleid van de Vlaamse regering onder controle van de N-VA.

De media merkten op dat deze campagne van N-VA leest als “een uitgestoken hand.” Het is niet naar de werkende klasse dat die hand wordt uitgestoken, maar naar andere rechtse politici zoals die van CD&V en Open VLD en vooral naar de bevriende captains of industry die de echte baas van De Wever zijn. De poging om werkenden op te zetten tegen wie uit de boot valt, dient enkel om te verdoezelen dat het vooral de werkenden zijn die zwaar gechareld zijn als N-VA het voor het zeggen heeft. Verdelen om het grootkapitaal te laten heersen, is dat.

De beste manier om te vermijden dat collega’s door dit soort retoriek misleid worden, is door met de arbeidersbeweging op een offensieve manier onze eigen eisen en bekommernissen naar voren te brengen. Als we het publieke debat overlaten aan politici zoals De Wever en zijn bende, dan zal toenemende verdeeldheid (tegen werklozen, tegen zieken, tegen vluchtelingen, tegen bruggepensioneerden …) gebruikt worden om onze levensstandaard de dieperik in te sturen. Doorheen campagnes en acties kunnen we zelf het publieke debat bepalen. Dan kan het gaan over de bescherming van onze pensioenen in plaats van de afbraak ervan of nog over een verlaging van de pensioenleeftijd in plaats van een nieuwe verhoging ervan zoals De Wever nu suggereert. Dan kan het debat gaan over meer en beter openbaar vervoer in plaats van over ministers voor wie zelfs de vaststelling van de achteruitgang “gezaag en geklaag” is dat moet stoppen. We kunnen onze eisen voor drastisch meer publieke middelen voor onderwijs en zorg naar voren schuiven en daar de nodige acties aan koppelen om zo onze stem ook tijdens de verkiezingscampagne te laten horen.

Bron: Socialisme.be