Met behulp van Nationale Bank jaagt premier De Wever op een doorbraak in begrotingsopmaak

Met behulp van Nationale Bank jaagt premier De Wever op een doorbraak in begrotingsopmaak

Premier Bart De Wever (N-VA) hoopt snel een doorbraak te vinden rond een ‘startkader’ voor de federale begrotingsopmaak. Op zijn vraag zullen de toplui van de Nationale Bank en het Federaal Agentschap van de Schuld vanavond de regeringstop ook toespreken over de stijgende Belgische rente.

“Gezien de aanhoudende evolutie van de interestvoeten van de Belgische obligaties en die van andere landen op de financiële markten in de afgelopen dagen en weken” vindt De Wever het nodig om Pierre Wunsch en Jean Deboutte, de toplui van respectievelijk de Nationale Bank en het Federaal Agentschap van de Schuld, vanavond aan de regeringstafel te brengen voor een uiteenzetting.

De rente op de Belgische staatsleningen is sinds vorige week naar 4,3 procent gestegen. Dat is het hoogste peil sinds de schuldencrisis van 2012. Onder meer de hoge olieprijzen door de oorlog in Iran en de politieke malaise in buurland Frankrijk spelen mee. De Franse rente hangt intussen rond 5 procent. De kloof met de Duitse rente, de zogeheten ‘spread’, groeit ook.

Druk

Binnen de regeringstop wordt de uitnodiging voor Wunsch en Deboutte gezien als een poging van De Wever om de druk op zijn collega’s te verhogen. Al enkele weken loopt de begrotingsopmaak vast op taboes van rechts en links. Zo wil MR niets weten van een grote hervorming van de btw. Komende dinsdag wordt De Wever in het parlement verwacht voor zijn jaarlijkse State of the Union. De kans lijkt klein dat hij die deadline haalt.

NieuwsPolitiek

Met behulp van Nationale Bank jaagt premier De Wever op een doorbraak in begrotingsopmaak

Premier Bart De Wever (N-VA).Bron ANP / EPA

Premier Bart De Wever (N-VA) hoopt snel een doorbraak te vinden rond een ‘startkader’ voor de federale begrotingsopmaak. Op zijn vraag zullen de toplui van de Nationale Bank en het Federaal Agentschap van de Schuld vanavond de regeringstop ook toespreken over de stijgende Belgische rente.

JeroenVan Horenbeek

Dit artikel is geschreven doorJeroen Van Horenbeek

volgt als chef politiek van De Morgen de federale en Vlaamse politiek op de voet

Gepubliceerd op 7 oktober 2026, 15:30BewarenDelen

“Gezien de aanhoudende evolutie van de interestvoeten van de Belgische obligaties en die van andere landen op de financiële markten in de afgelopen dagen en weken” vindt De Wever het nodig om Pierre Wunsch en Jean Deboutte, de toplui van respectievelijk de Nationale Bank en het Federaal Agentschap van de Schuld, vanavond aan de regeringstafel te brengen voor een uiteenzetting.

De rente op de Belgische staatsleningen is sinds vorige week naar 4,3 procent gestegen. Dat is het hoogste peil sinds de schuldencrisis van 2012. Onder meer de hoge olieprijzen door de oorlog in Iran en de politieke malaise in buurland Frankrijk spelen mee. De Franse rente hangt intussen rond 5 procent. De kloof met de Duitse rente, de zogeheten ‘spread’, groeit ook.

Druk

Binnen de regeringstop wordt de uitnodiging voor Wunsch en Deboutte gezien als een poging van De Wever om de druk op zijn collega’s te verhogen. Al enkele weken loopt de begrotingsopmaak vast op taboes van rechts en links. Zo wil MR niets weten van een grote hervorming van de btw. Komende dinsdag wordt De Wever in het parlement verwacht voor zijn jaarlijkse State of the Union. De kans lijkt klein dat hij die deadline haalt.

Wil je meer van De Morgen lezen?

Meld je aan voor de nieuwsbrief van De Morgen.Verder

Haal jij álles uit De Morgen?

Meld je ook aan voor exclusieve kortingsacties en promoties en ontvang een gratis dagpas.

Aanmelden

Je bent nu aangemeld!

Als dank krijg je een gratis dagpas van De Morgen. Alle exclusieve artikels, plus véél meer.

Activeer je gratis dagpas

“Je voelt aan alles dat De Wever toch nog graag volgende week wil landen”, zegt een bron. “De Nationale Bank en het Agentschap van de Schuld moeten iedereen nog eens komen vertellen dat nog een maand elkaar het wit uit de ogen kijken geen zin heeft. We moeten snel uit het Franse zog.”

Doorbraak

Volgens meerdere bronnen mikt De Wever intussen op een doorbraak rond een ‘startkader’ voor de begrotingsopmaak. “Het gaat om een tabel met de grote blokken en een indicatieve opbrengst”, klinkt het. “Het grote kader dus. Dit moet vervolgens uitgewerkt worden.” Vanuit de Zestien is het startkader, een document van anderhalve pagina, vanmiddag rondgestuurd.

Naar verluidt koppelt De Wever in zijn nieuwe voorstel een sanering van ongeveer 10 miljard euro aan een groeiplan van nog eens 3 miljard euro. De opbrengsten van een grote hervorming van de btw moeten dit groeiplan bekostigen. De Wever overweegt een versnelling van de geplande lastenverlaging van 5 miljard euro. Die moet in 2027 al op toerental komen. Tegelijk wil hij de operatie uitbreiden na de verkiezingen in 2029.

Voor MR moet dit startkader de btw-pil vergulden. De liberalen ijveren al langer voor maatregelen om de Belgische economie aan te jagen. Tegelijk voorziet De Wever in zijn groeiplan nieuwe investeringen. Die kunnen dan weer als zoethoudertje dienen voor de linkerflank van zijn regering. Volgens bronnen gaat het om een bedrag van ongeveer 500 miljoen euro.

Cadeau

Maar het voorstel van de premier lijkt op een koude steen te vallen. Met name bij MR en Vooruit. De liberalen houden vast aan hun mantra dat de regering vooral nieuwe besparingen moet zoeken. Ook de socialisten zijn koele minnaars van een grote hervorming van de btw. Zeker als de opbrengsten niet worden gebruikt voor de begroting zelf. Voor Vooruit is de geplande lastenverlaging een onhoudbaar cadeau geworden.

“We moeten ons engageren voor een tabel waarin De Wever niet veel verder komt dan lemma’s als ‘hervormingen’, ‘besparingen’ en ‘inkomsten’: dat gaat niet. Ook omdat we weten wat zijn achterliggende plannen zijn. En die willen we niet”, klinkt het binnen Vooruit.

Vermogens

Bij Les Engagés is te horen dat De Wever enkele openingen maakt rond de ‘sterkste schouders’. Naar verluidt wordt de inspanning van de vermogens bijna verdubbeld: van ongeveer 500 miljoen euro richting 1 miljard euro. Maar het geheel blijft een probleem. “Voor de rest worden weinig oplossingen geboden voor onze grootste bekommernissen.” Les Engagés vindt dat de premier te veel besparingen in de sociale zekerheid plant. Vooruit deelt die mening.

Cd&v houdt zich voorlopig gedeisd. De partij vreest dat de geplande lastenverlaging een gemakkelijk slachtoffer wordt wanneer de begrotingsopmaak geblokkeerd blijft. Voorzitter Sammy Mahdi ijvert al jarenlang voor die oefening. Hij vindt het een deel van het “sociaal contract” dat de regering bij haar start heeft afgesloten met de werkende bevolking.

Bron: DeMorgen.be

Brede contextanalyse voor een vernieuwd humanisme

Brede contextanalyse voor een vernieuwd humanisme

Ook sinds zijn emeritaat blijft de werk- en publicatiekracht van Rik Pinxten indrukwekkend. Dat is zeer opvallend. ‘Het plezier van het zoeken, filosofie tegen de angst’ (2011), gevolgd door ‘Kleine revoluties. Of willen we de barbarij?’ (2013) en ‘Schoon protest, want er is wel een alternatief’ (2014).  In ‘De eeuw van onze kinderen’ (2016) ontpopt hij zich tot  levensloopdenker over  complexiteit en contextualisering. In 2017 verscheen ‘Het nieuwe vertrouwen’ en in 2019 ‘Kuifje wordt volwassen, Over de dekolonisering van de geest’.

Het zijn maar enkele titels van publicaties uit het voorbije decennium die geen uitdrukkelijk wetenschappelijke ambities hebben – die zijn er natuurlijk ook – maar die wel even uitdrukkelijk de geëngageerde en kritische intellectueel die hij is (filosoof, antropoloog en godsdienstwetenschapper) op de voorgrond plaatsen. Dat blijkt ook nu weer in zijn nieuw werk ‘Humanisme in woelige tijden’ dat deze keer niet bij EPO, maar bij Uitgeverij Gompel & Svacina verschijnt. Als ex-voorzitter van het Humanistisch Verbond Vlaanderen blijft hij kritisch en bezorgd over die humanistische stroming die volgens hem dringend aan bezinning toe is. Zeker dan in wat hij ‘woelige tijden’ noemt en dat moet dan gelezen worden als in barre neoliberale tijden.

Waarschuwing vooraf

Pinxten begint zijn nieuw boek met een serieuze waarschuwing: ‘Ik ben geen cultuurrelativist: er zijn vele culturen (die trouwens nooit volledig van elkaar geïsoleerd hebben bestaan: dus wat is dan ‘een cultuur zijn’?) maar hun waarden zijn niet beter dan de onze.’ Hij laat zich echter evenmin verleiden tot verheerlijking van de anderen (‘indianenvereerders’ of ‘islamliefhebbers’), noch dat er slechte tradities zouden zijn (de onze bijvoorbeeld) en goede culturele vormen (de exotische bijvoorbeeld). Daarmee zit Pinxten ongeveer op dezelfde lijn als Ton Lemaire, die andere Nederlandstalige antropoloog zoals hij dat formuleerde in zijn ‘De indiaan in ons bewustzijn’. Pinxten is op zijn eigenzinnige en genuanceerde manier een voortzetter van het denken van de Gentse ethicus Jaap Kruithof – daarover verder meer – en is in zijn denkwerk ook niet vies om nu en dan op gevoelige teentjes te trappen. Die van hardleerse humanisten van de oude stempel bijvoorbeeld. Á bon entendeur salut.

Als antropoloog waarschuwt hij ook voor het gevaar dat schuilt in het te gemakkelijk hanteren van het begrip ‘universalisme’. Om zijn betoog te kunnen verduidelijken maakt hij in dit boek een belangrijk semantisch onderscheid tussen de begrippen ‘mondialisme’ en ‘universalisme’. Voor hem is mondialisme een uitnodiging om minstens meerdere vensters in de wereld te willen erkennen in een zoveel mogelijk mondiaal verantwoorde keuze in waarden en normen. Maar universalisme daarentegen is voor hem historisch een steeds lokale (eigenculturele en dus vaak exclusieve) aanpak van de realiteit, waarvan toch wordt beweerd dat het de enig geldige, ware of zinvolle benadering is.

Zebra en Dolfijn

 Hoe is het gesteld met het humanisme vandaag? Is het nog steeds die onaanraakbare diamant die geslepen werd door Erasmus en tijdgenoten op basis van aanwijzingen die zouden teruggaan op de oude Grieken? En hoe gaat dat humanisme dan om met de kolonisering en het nog steeds woekerende racisme? Hoe verhoudt het zich tegenover een neoliberale roofideologie met ‘vrije individuen’ in een zogenaamd ‘vrije markt’ die aantoonbaar mee verantwoordelijk is voor mondiale en levensbedreigende problemen?

Dat zijn maar enkele van de zeer moeilijke contextuele vragen die Pinxten opwerpt in dit boek dat als niet geringe ambitieuze bedoeling heeft om de oude humanistische begrippen en waarden kritisch te bekijken en in een beweging aanzetten te geven om een herijkt of hedendaags humanisme door te denken. Wij moeten onze zaken intern en in de nieuwe wereldcontext op orde zetten en dat betekent voor hem rechtvaardiger en gelijkwaardiger maken. De zoektocht naar een goed leven kan volgens Pinxten alleen als we naar alle mensengroepen én naar de aarde leren luisteren.

Pinxtens verduidelijkt zijn mensbeeld vanuit een dubbele metafoor die allebei niet toevallig verwijzen naar dieren. Al eerder ontwikkelde de auteur in ‘De strepen van de zebra’ de metafoor om aan te geven dat de mens, zoals de zebra’s, op elkaar lijken, maar dat hun strepenpatroon individueel verschillend is. Daarnaast plaatst hij nu ook de dolfijnmetafoor om aan te geven dat de mens niet allen intrinsiek divers is, maar ook intrinsiek sociaal zoals de dolfijn. In zijn boek verwijst hij ook uitdrukkelijk naar het in het Nederlands baanbrekende werk ‘De supersamenwerker’ van wijlen Dirk Van Duppen en Johan Hoebeke. Die dubbele metafoor moet ook gelezen worden als een oproep om een humanistisch-democratisch discours aan te vatten, vanuit verbondenheid, medemenselijkheid en weg van cultuur-egocentrisme.

‘Humanisme in woelige tijden’ is opgebouwd uit twee grote delen. In het eerste deel ‘De staat van de dingen’ doet de auteur aan een brede contextanalyse in ruimte en tijd – ook verwijzingen naar de maatschappelijke context waarin hij, een eenvoudige Antwerpse volksjongen, opgroeide, vinden daarin plaats. Hij bespreekt daarin wat het humanisme uit vorige eeuwen kan inhouden en wat de nieuwe context, de mondiale interdependentie in de eenentwintigste eeuw, ons laat zien. In het tweede, meest uitvoerige deel ‘Pleidooi voor een NEED-humanisme’ doet hij voorstellen die het oude jasje van het humanisme niet gewoon naar de stomerij brengen, maar grondig hertekenen en van stijl veranderen.

NEED-humanisme

 Eigenlijk is het tweede en belangrijkste deel van het boek een grote, uitdagende uitnodiging om zijn ambitieus voorstel dat schuilgaat onder het letterwoord NEED-humanisme te bestuderen en te bediscussiëren. In hoofdstuk drie ‘Het NEED-humanisme’ schetst hij de brede krijtlijnen en daarvoor analyseert hij de zijnsleer waarop het humanisme zich baseert in zijn historische context. Het is die ontologische kritiek die het boek een boeiende filosofische dimensie geeft. Hij verwijst daarvoor onder meer naar Philippe Descola, een Franse collega die niet toevallig ook een antropoloog-filosoof is. Philippe Descola maakt zich ook los van het westerse denken dat zich als enige boven alle andere manieren van denken verheft – die niet-westerlingen moeten nog veel leren ! – en zich daardoor een universalistische pretentie aanmeet. Vanuit mondiaal perspectief onderscheidt Descola een viertal verschillende ontologieën met hun kennis- en cultuuruitwerkingen waarvan drie niet-westerse tradities en slechts een westerse dat hij kenmerkt als het natuur-cultuurdualisme. Je weet wel: de mens als de maat van alle dingen, boven en niet in de natuur staande en vanuit die moderniteitsgedachte is er dan ook niets mis met een extractivistische politiek en economie. Zolang anderen die ontologie niet deelden werden ze primitief, pre-modern, heidens of onontwikkeld genoemd. Het zal wel niet toevallig zijn, schrijft Pinxten, dat antropologie als studiegebied van de ‘achtergebleven’ volkeren nog steeds een niet-dominante plaats bekleedt in de academische wereld. Daartegenover staat dan de holistische zijnsleer van niet-westerse tradities waarbinnen de mens en  andere soorten, tot en met lucht, bergen en zeeën in hun onderlinge interacties en afhankelijkheid gedacht en beleefd worden.

Ontologische ommekeer

Pinxten signaleert dat er binnen wetenschappelijke kringen stilaan sprake is van een ‘ontologische ommekeer’. Het reductionistische denken, met name het reduceren van complexere fenomenen tot reeds gekende wetmatigheden op het onderliggende, meer elementaire niveau, is in het wetenschapsbedrijf nog steeds waardevol, maar niet langer alleenzaligmakend. Pinxten signaleert dat de reductie van het sociale, psychische of culturele tot het louter organisch-neurologische (zoals in de slogan ‘ik ben mijn brein’) zeer betwistbaar is, want interdependentie is ook op dit niveau de regel. Daartegenover staat het ecologisch denken (in psychologie, sociologie, maar ook biologie) of nog breder het systeemdenken dat vertrekt van de opvatting dat een grotere geheel meer is dan de som van de samenstellende delen. De auteur pleit dus dat de humanist op dit niveau van zijnsleer kan opteren voor een open, pluriperspectivistische of pluriversele opstelling.

NE: niet-Eurocentrisch humanisme

 In hoofdstuk vier put de antropoloog in Pinxten uitvoerig uit veldonderzoek bij inheemse groepen – hij zelf verbleef langdurig bij de Navajo-indianen van de VS- maar hij gaat ook kijken naar bijvoorbeeld de kosmovisie van Quechua en Aymara in de Andesregio, inheemse volkeren die zich nederig opstellen ten opzichte La Pachamama, van Moeder-Aarde. Daar kunnen we in het Westen nog wat van leren, ‘maar’, schrijft hij ‘dat wil niet zeggen dat we nu allemaal Quechua moeten worden, maar wel dat wij van dergelijke culturen kunnen leren hoe je anders met mensen en de aarde kan omgaan’ (p. 90).  Deze houding kan leiden tot wat hij ‘pluriversalisme’ noemt in plaats van een misplaatst universalisme. Een mooi en concreet voorbeeld is volgens hem het project ‘Nizhoni. Walk in Beauty’ dat staat voor ‘langs de weg van het schone, in harmonie, groeiend naar een goed en mooi (samen)leven’. Dat project wordt een artistieke ontmoeting in Brussel en op andere plaatsen tussen kunstenaars van zeer diverse origine, onder meer een Belgische documentairemaker en een Navajofilmster, maar ook een docente en schoenontwerpster die samenwerkt met Navajo-mocassinmakers. Op die manier zal vorm worden gegeven aan een artistiek-project van pluriversalisme.

E- en D-humanisme

 Voor de invulling van een ecologisch humanisme verwijst Pinxten naar het latere werk van zijn leermeester Jaap Kruithof die in zijn boek over het humanisme van 2001 formuleerde dat het denkkader van het oude humanisme dat de waarden en normen van de mens centraal stelde aan vervanging toe was: in de plaats van de visie van het antropocentrisme moet de mens-in-het-ecosysteem (ecocentrisme) centraal komen te staan.

In hoofdstuk zes completeert hij zijn NEED-afkorting door duurzaamheid als een belangrijke waarde voor een toekomstgericht humanisme mee te nemen. Dat zijn voorstel niet apodictisch is in de zin van ‘te nemen of te laten’ maar dat het geheel overgoten is met de twijfel of het feilbaarheidsprincipe in de beste traditie van het oude humanisme en de Verlichting zal niemand die het werk van Pinxten kent verbazen. In een appendix bij dit boek ‘Discussiepunten voor een humanistisch-democratische herbronning stelt hij onder meer als verdere onderzoeksvragen voor: hoe voeden we mensen op met twijfel en feilbaarheid in een tijd van suprematie van het marktdenken? Hoe passen we die principes toe bij patent- en exploitatievergunningen (bv. Rond fossielextractie in poolgebieden), binnen marktbelangen of anders? Hoe verbinden we mensen rond een dergelijk thema?

Lange lijnen in ruimte en tijd

‘Humanisme in woelige tijden’ is niet alleen een brede en nuchtere contextanalyse geworden, maar is tevens een gloedvolle uitnodiging geworden om samen een nieuw humanistisch-democratisch project uit te werken dat NEED georiënteerd kan zijn. Dat dit een radicale ontologische ommezwaai in het westerse denken zal vergen is zonder meer duidelijk. En dat is niet alleen het standpunt van een sociaal geëngageerde wetenschapper en denker als Rik Pinxten. In recente werken wordt deze benadering ook benadrukt door auteurs als Jason Hickel, Dirk Holemans, Bruno Latour, Francis Wolff, Suzanne Simard, Dirk Van Duppen en Johan  Hoebeke en zovele andere transitiedenkers. De meerwaarde die Pinxten als antropoloog-filosoof aan deze zoektocht bijdraagt zit hem mijns inziens vooral in de lange lijnen in ruimte en tijd die hij in zijn gedachtegang ontwikkelt. De brede krijtlijnen die hij uitzet hebben noodgedwongen een behoorlijke abstractiegraad. Alleen zijn beschrijving van het kunstenproject project ‘Nizhoni. Walk in Beauty’ maakt duidelijk wat hij met een open, pluriperspectivistische of pluriversele opstelling bedoelt.

Met ‘Humanisme in woelige tijden’ zet Pinxten in zekere zin het breed op de context georiënteerd werk van denkers als Jaap Kruithof, Leo Apostel, Hubert Dethier en Ronald Commers verder maar dan met een groot luisterend antropologenoog en –oor, die zeer open zijn voor wat er in die ruime wereld buiten de westerse traditie allemaal te leren valt.

Het elitair onderwijs van Zuhal Demir

Onderwijsminister Demir spreekt van kwaliteit en excellentie. Maar wat ze tegen heel het onderwijsveld in doorduwt, spreekt een andere taal: een onderwijs dat de ongelijkheden in de samenleving reproduceert. Het kan anders.

Zuhal Demir (N-VA) besloot om 20.000 studenten hun beurs af te pakken en zo de toegang tot het hoger onderwijs te ontzeggen. Ze bespaart in het secundair onderwijs waardoor honderden leerkrachten op zoek moeten naar een nieuwe job. Onder het mom van ‘kwaliteit’ moet de lat omhoog in het basisonderwijs met nieuwe minimumdoelen. Maar met overvolle klassen en een nijpend lerarentekort is het niet voor elke leerling mogelijk om over die lat te springen. En boven de hoofden van het hele onderwijsveld schrapte ze pedagogische studiedagen en tijd voor klassenraden.

De woede en het verzet tegen haar beleid waren hevig. Leerkrachten, leerlingen, directies, onderzoekers, studenten en ouders kwamen massaal op straat. Leerkrachten trokken naar Brussel met de brooddoos in de rugzak en een fluovestje aan om te protesteren tegen de afbouw van het onderwijs en hun pensioen. Studenten kwamen blokken in het Vlaams Parlement om het studiebeursdecreet tegen te houden. Duizenden scholieren staakten om de onderwijsvisie van de minister aan te klagen.

Zuhal Demir beweert dat ze de onderwijskwaliteit wil verhogen door in te zetten op Nederlands en wiskunde, dat ze orde en tucht wil herstellen en dat besparingen onvermijdelijk zijn. Achter die retoriek schuilt echter een maatschappelijke keuze. Haar beleid vertrekt niet vanuit de noden van scholen, leerlingen of leerkrachten, maar vanuit de noden van het bedrijfsleven. In dit artikel doorprikken we haar visie die allesbehalve nieuw of toevallig is.

Vlaams onderwijs: kampioen in ongelijkheid

In een ideale wereld is onderwijs een motor van gelijke kansen. Een hefboom die iedereen zo ver mogelijk laat springen. Waar je vandaan komt, waar je ouders werk(t)en, of je een jongen of meisje, rijk of arm bent zouden geen rol mogen spelen in hoe ver je het kan schoppen. Maar België is die ideale wereld niet, verre van. In ons land is het schoolsucces sterk gekoppeld aan de sociaaleconomische achtergrond van leerlingen. Groei je op in een kansarm gezin, dan zijn je kansen op schoolsucces veel kleiner. PISA-onderzoek bevestigt dat het Vlaams onderwijs kampioen is in ongelijkheid. Sociaaleconomische factoren verklaren hier 17% van de testresultaten, tegenover 11,9% gemiddeld in de OESO-landen.

Waar je wieg staat bepaalt al te vaak welke richting je op school volgt. Kinderen uit gezinnen met lagere inkomens belanden veel vaker in arbeidsmarktgerichte opleidingen dan kinderen uit gezinnen met meer middelen. Van de armste 10% van de Vlaamse gezinnen zit ongeveer de helft van de kinderen op 15 jaar in het beroepsonderwijs. Bij de rijkste 10% zit bijna 90% in het doorstroomgericht onderwijs (het vroegere ASO). Kinderen uit armere gezinnen zitten vaker in het buitengewoon onderwijs en blijven vaker zitten. De schooluitval bij leerlingen van wie de moeder enkel secundair onderwijs volgde, ligt dubbel zo hoog als bij leerlingen met een moeder die hoger onderwijs genoot.

Die ongelijkheid zet zich door in het hoger onderwijs. Of je een bachelor of master behaalt, hangt sterk samen met het opleidingsniveau van je ouders. Het aandeel studenten hoger onderwijs met een laagopgeleide moeder daalde de afgelopen 20 jaar van 28% naar 22%.3“Het zijn heus niet de arbeidersjongens die de aula’s vullen” kopte De Standaard treffend.

Bron: lavamedia.be

Recht op leren in onderwijs

Recht op leren in onderwijs

Het recht op onderwijs is stevig verankerd in onze samenleving. Maar wat betekent dat in de praktijk? Heeft elke lerende echt toegang tot onderwijs, en garandeert die toegang ook het recht op leren? Cijfers over uitval, participatie en ongelijkheid tonen aan dat dit niet vanzelfsprekend is. Daarom staat één fundamentele vraag centraal: hoe kan onderwijs de voorwaarden creëren om het recht op leren voor iedereen waar te maken?

De Vlaamse Onderwijsraad schuift het recht op leren bewust naar voren als een van zijn centrale thema’s. Tijdens het werkjaar 2025-2026 diepte de raad het thema grondig uit via een strategische verkenning. De inzichten daaruit zijn gebundeld in dit boek.

Het boek richt zich op leren als kernopdracht van onderwijs. Het laat zien hoe sociale, culturele, economische en structurele factoren leerkansen beïnvloeden, maar ook welke hefbomen onderwijs heeft om ongelijkheid tegen te gaan.

Diverse experten belichten hoe kwaliteit, rechtvaardigheid en inclusie samen de basis vormen van het recht op leren. Hun bijdragen nodigen uit tot reflectie over de rol van scholen, leraren, beleid en samenleving. 

Geen blauwdruk of kant-en-klare oplossingen, maar een uitnodiging tot dialoog en een gedeeld kompas voor de toekomst van ons onderwijs.

Met bijdragen van:

  • Nadine Engels
  • Kurt Willems en Dylan Couck
  • Maarten Simons, Graziela Dekeyser en Ilse Geerinck
  • Dirk Geldof
  • Wendelien Vantieghem, Jente De Coninck en Karin Goosen
  • Maurice de Greef en Mieke de Haan
  • Eline Vanassche
  • Claudio Vanhees en Tim Surma
  • Noel Clycq en Blansefloer Coudenys
  • Imran Uddin

Boek bestellen: https://www.vlor.be/publicaties/strategische-verkenningen/recht-op-leren-onderwijs

De kansendans – Woede over armoede

De kansendans – Woede over armoede

Caro Bridts en Lieven De Pril

Uitgeverij Halewijn

Inhoud: Dit unieke boek over armoede en gelijk(waardig)heid vertrekt vanuit het persoonlijke verhaal van Caro en Lieven. Een leven van een middenklasser en het leven van iemand die opgroeide in generatiearmoede worden aan elkaar gespiegeld. Caro en Lieven brengen een vernieuwende kijk op armoede, de samenleving en op armoedebestrijding.

Doelpubliek: Een breed publiek. Verenigingen, vrijwilligers, hulpverleners, leerkrachten, vinden in dit boek ook toegankelijke achtergrondinformatie, waarmee ze aan de slag kunnen gaan. Het boek is geschreven in klare taal en leest vlot.

Over de auteurs: Caro Bridts is ervaringsdeskundige in armoede en sociale uitsluiting. Lieven De Pril is 35 jaar professioneel en vrijwillig actief in armoedebestrijding. Ze geven al bijna 20 jaar samen vorming. Ze zijn beiden educatief medewerkers bij de vzw’s Welzijnsschakels en Welzijnszorg.

Bestel het boek hier: https://www.armoede.org/de-kansendans-woede-over-armoede/