De Europese Commissie stelt voor om zo’n 1 miljoen euro uit te trekken voor 417 werknemers die ontslagen werden na de sluiting van chipfabrikant BelGaN. Deze financiële steun, afkomstig uit het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EGF), moet de voormalige werknemers helpen een nieuwe baan te vinden.
BelGaN stopte in juli 2024 met haar activiteiten. De sluiting leidde tot 417 banenverlies en een stijging van de werkloosheid met 9% in de gemeente Oudenaarde, Oost-Vlaanderen. België vroeg in februari 2025 EGF-steun aan. De financiering zal de ontslagen werknemers helpen met maatregelen zoals counseling, loopbaanbegeleiding, hulp bij het zoeken naar werk en beroepsopleiding. De totale kosten van deze maatregelen worden geraamd op € 1,1 miljoen. Het EGF dekt 85% (€ 930.000) en de Vlaamse Dienst voor Arbeidsbemiddeling en Beroepsopleiding (VDAB), die de resterende 15% (€ 170.000) financiert. De Belgische autoriteiten begonnen direct na de ontslagen, in augustus 2024, met het verlenen van steun. Het EFG kan deze kosten met terugwerkende kracht dekken. Het Europees Parlement en de Raad moeten dit voorstel nu goedkeuren. Achtergrond Het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering (EGF) ondersteunt ontslagen werknemers en zelfstandigen die hun baan zijn kwijtgeraakt als gevolg van onvoorziene grote herstructureringen. In april 2025 stelde de Commissie voor de EFG-verordening te wijzigen om ook werknemers die een dreigend baanverlies dreigen te lijden, te ondersteunen door eerder in te grijpen door snel steun te mobiliseren voordat banenverlies optreedt. Sinds 2007 is het EFG in 183 gevallen tussengekomen en heeft het € 709 miljoen toegewezen aan meer dan 172.000 mensen in 20 lidstaten.
De maatschappelijke aandacht voor intrafamiliaal geweld is het laatste decennium sterk gestegen. Door de verhoogde aandacht wordt steeds duidelijker hoe dit geweld vele mensen treft en een ernstige en langdurige impact heeft op het leven kinderen en volwassenen. Het installeren van de ‘hier en nu’-veiligheid is de vertrekbasis voor een verdere aanpak, gericht op het voorkomen van recidive en het herstellen van beschermende omstandigheden die mensen in staat stelt het eigen leven terug op rails te krijgen. In deze ontwikkeling is het duidelijk dat individuele organisaties meestal niet alleen dit geweld (langdurig) kunnen stoppen en
dat in vele gevallen multidisciplinair samenwerking nodig is om effectief en efficiënt op deze dynamieken in te spelen.
Politie en justitie zijn belangrijke partners in dit beleid en de multidisciplinaire aanpak. Vanuit de politionele en justitiële aanpak kan het kader en de
voorwaarden worden gecreëerd om geweld te stoppen en hulpverlening te installeren. Dit kader is in vele gevallen, en zeker bij ernstig en/of langdurig geweld, noodzakelijk.
In de publicatie Intrafamiliaal geweld gaan we in op de politionele rol bij intrafamiliaal geweld en de aansluitende justitiële aanpak. We kijken naar de dynamieken van waaruit de aanpak zijn vormen krijgt. Specifieke goede praktijken worden aangedragen om te inspireren naar concrete acties op het veld. De samenwerking met de partners in de multidisciplinaire aanpak wordt belicht. Ook bespreken we de impact van intrafamiliaal geweld op kinderen: zij verdienen onze specifieke aandacht in de aanpak.
De auteursploeg, afkomstig uit politie, justitie, multidisciplinaire aanpak en beleid en allen met expertise in de aanpak van intrafamiliaal geweld, wenst u te inspireren en te motiveren om mee in te zetten op het stoppen van intrafamiliaal geweld en kinderen en volwassenen te helpen naar een veilige toekomst.
De kinderwens van mannen en vrouwen is een belangrijke voorspeller van de loop van de vruchtbaarheid. Vlamingen tussen 20 en 40 jaar oud wensen in 2014 nog steeds twee kinderen. Mannen verlangen vaker dan vrouwen slechts één kind. Een minderheid wenst helemaal geen kinderen: amper 6% van de vrouwen wil kinderloos blijven, tegenover 9% van de mannen.
De meer dan 134.000 huishoudhulpen in Vlaanderen en Wallonië krijgen meer loon. Vakbonden en werkgevers hebben daarover een akkoord bereikt.
Van de één euro duurdere dienstencheques gaat uiteindelijk 77 cent naar de huishoudhulpen. De verhoging geldt voorlopig enkel voor de werknemers in Vlaanderen en Wallonië, niet voor de Brusselse “wegens geen regering”, aldus de vakbonden.
Volgens de bonden komt 77 cent per uur bruto neer op een loonsverhoging van 6 procent. Voor een poetshulp die 24 uur per week werkt, zou er netto 552 euro per jaar bijkomen. De bruto-loonsverhoging telt mee voor de berekening van een hoger pensioen, vakantiegeld en de eindejaarspremie. Iedere werknemer krijgt ook een eenmalige inhaalpremie van 208 euro netto als compensatie voor het voorbije half jaar.
Volgens Vooruit maakt de meerwaardebelasting de belastingen in België eerlijker. “Eindelijk betalen ook de superrijken hun deel,” klinkt het. Maar dat klopt niet. De superrijken beheren hun aandelen doorgaans niet op eigen naam, maar via een vennootschap. En die vennootschappen vallen niet onder de meerwaardebelasting.
Waarom de superrijken de meerwaardebelasting zullen ontlopen
Volgens Vooruit maakt de meerwaardebelasting de belastingen in België eerlijker. “Eindelijk betalen ook de superrijken hun deel,” klinkt het. Maar dat klopt niet. De superrijken beheren hun aandelen doorgaans niet op eigen naam, maar via een vennootschap. En die vennootschappen vallen niet onder de meerwaardebelasting.
Professor fiscaal recht Michel Maus zei het onlangs duidelijk in TerZake: “De allerrijksten hebben hun vermogen al lang ondergebracht in vennootschappen. En die vallen buiten deze belasting.” Ook Bruno Colmant, voormalig kabinetschef van Didier Reynders, is kritisch: “De meerwaardebelasting van Arizona zal niet opbrengen wat men ervan verwacht. Ze raakt de allerrijksten niet, want die verkopen hun aandelen niet. Ze geven ze gewoon door aan hun kinderen.”
De belasting geldt niet voor vennootschappen
En dat is precies het punt. De meerwaardebelasting geldt alleen als een persoon aandelen verkoopt. Maar de rijkste Belgen beheren hun geld zelden als particulier. Ze gebruiken vennootschappen en investeringsvehikels, zoals family offices, om te beleggen en aandelen aan te houden.
En wat blijkt? Die vennootschappen hoeven die belasting helemaal niet betalen.
Sterker nog, er bestaat een wettelijk “achterpoortje” dat zó groot is, dat je je kan afvragen of de voordeur niet gewoon openstaat. Dat is de zogenaamde DBI-vrijstelling. Simpel gezegd: als je genoeg geld hebt om minstens 10% of 2,5 miljoen euro van een bedrijf te kopen, hoef je helemaal geen belasting te betalen op de winst die je later maakt bij verkoop.
Een voorbeeld van 620 miljoen euro belastingvrij
Neem het voorbeeld van de familie De Spoelberch, een van de families achter AB InBev. In 2022 verkochten zij via hun investeringsvennootschap Cobepa een Duits bedrijf met een winst van 620 miljoen euro. Ze betaalden daar nul euro belasting op. En dat zal onder het huidige voorstel van Arizona niet veranderen.
Dus hoewel Vooruit zegt dat mensen “bakken geld verdienen op de beurs zonder belastingen te betalen”, is dat ook onder hun voorstel nog steeds mogelijk.
Volgens een studie van PVDA lopen we via deze constructies elk jaar al ongeveer vier miljard euro aan belastingen mis, wat al veel meer is dan de beloofde 500 miljoen die de Arizonaregering met de meerwaardebelasting hoopt op te halen. Hoe kan je dan beweren dat dit een belasting is “zonder achterpoortjes”, als net de rijksten via de vennootschapsroute netjes langs de belasting kunnen wandelen?
Is het waar dat vooral de rijkste 1% de meerwaardebelasting zal betalen? In theorie misschien, in de praktijk helemaal niet.
Vooruit beweert dat de nieuwe meerwaardebelasting vooral de rijkste 1% zal treffen. Ze baseren zich hiervoor op een studie van de Federale Overheidsdienst (FOD) Financiën. Volgens vicepremier Frank Vandenbroucke komt zelfs 60% van de opbrengst van die belasting van de rijkste één procent.
Maar dat is een te eenzijdige lezing van die studie.
Wat die studie wél aantoont, is dat de rijkste 1% het grootste deel van de goed presterende financiële beleggingen (zoals aandelen) bezit. Dat klopt: zij bezitten bijna 40% van die activa. Het is dan ook logisch dat zij, in theorie, het grootste deel van de meerwaardebelasting zouden betalen.
Maar: de studie gaat niet na hoe mensen in de praktijk belastingen proberen te vermijden. En laat dat nu net zijn waar de rijksten vaak het beste in zijn.
De studie houdt geen rekening met belastingontwijking van de top 1%
De studie doet alsof iedereen – rijk of minder rijk – op dezelfde manier belastingen ontwijkt. Maar dat klopt niet. Iemand die een paar duizend euro winst maakt op aandelen, heeft veel minder mogelijkheden om daar belasting op te vermijden dan iemand die miljoenen euro’s winst maakt via vennootschappen of buitenlandse structuren.
Rijken kunnen bijvoorbeeld hun aandelen vasthouden via hun investeringsvennootschap, waardoor ze geen meerwaardebelasting betalen, zelfs als de waarde van hun aandelen fors stijgt. En zolang ze de aandelen van hun eigen investeringsvennootschap niet verkopen, moeten ze ook niks afdragen. Dat is voor gewone beleggers anders: zij hebben pas iets aan hun winst als ze effectief verkopen – en dan komt de belasting wel.
Dit fenomeen is in de internationale literatuur uitvoerig besproken, zoals hier door het team van Franse professor Gabriel Zucman1. Het dient als belangrijke reden waarom meerwaardebelastingen, die in vele landen courant zijn, de allerrijksten niet raken. Ook met dit mechanisme houdt de studie van de FOD Financiën geen rekening.
De enige manier om de rijken écht te doen bijdragen, is een vermogensbelasting
De enige manier om de top 1 procent te raken zonder achterpoortjes is door naar hun volledige vermogen te kijken. Dan maakt het niet uit of ze aandelen hebben in bedrijven, of op eigen naam. Een eenvoudige vermogensbelasting vanaf 5 miljoen euro is de beste garantie dat de één procent ook echt bijdraagt.
Wij gebruiken cookies om de werking van onze website te verbeteren
Functional Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistics
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een website of over verschillende websites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
