Meldplicht in de maak voor huurders die huur als beroepskosten willen aftrekken

De federale regering wil de aftrek van huurgelden als beroepskosten aan strikte voorwaarden onderwerpen, en in sommige gevallen gewoonweg niet meer toestaan. Dat blijkt uit een wetsontwerp dat aan de Kamer zal worden voorgelegd en nog moet worden aangenomen.

Als een huurder zijn gehuurde woning of een deel ervan gebruikt voor het uitoefenen van zijn beroep en de huur fiscaal als kosten inbrengt, wordt de verhuurder belast op zijn werkelijke huurinkomsten en niet op basis van het doorgaans lagere kadastraal inkomen van de woning. Daarom bevat nagenoeg elk woonhuurcontract een clausule die de huurder verbiedt de gehuurde woning voor zijn beroep te gebruiken en de huur fiscaal in te brengen. Doet de huurder dat toch, vaak buiten medeweten van de verhuurder en in weerwil van die clausule, dan zal de fiscus na controle de verhuurder zwaarder belasten, op de werkelijk ontvangen huur. Die laatste kan zijn meerbelasting dan via de rechtbank op de huurder verhalen. Die gang van zaken is uiteraard niet bevorderlijk voor de goede verstandhouding tussen de huurder en de verhuurder.

De zwaardere belasting van de verhuurder is geen automatisme. Ze kan maar worden opgelegd na controle van de belastingaangifte van de huurder. Stelt de belastingcontroleur in die aangifte de aftrek van huurkosten vast, dan moet hij zijn collega die over de belastingaangifte van de verhuurder gaat, daarvan op de hoogte brengen door een fiche op te stellen. Dat vergt menselijk ingrijpen en kost tijd, iets wat de doorsneebelastingambtenaar niet op overschot heeft.

Met de nieuwe wet wil men dat proces automatiseren. Volgend jaar zal de huurder die zijn huur met betrekking tot dit jaar als beroepskosten wenst in te brengen, de persoonsgegevens van zijn verhuurder moeten opnemen in bijlage bij zijn belastingaangifte, zodat de fiscus automatisch de link kan leggen tussen de fiscaal afgetrokken huur (door de huurder) en te belasten huur (bij de verhuurder). Die meldplicht gaat ver. Zo worden niet alleen de naam en het adres van de verhuurder gevraagd, maar ook zijn rijksregister- of nationaal nummer. Het is voor het eerst dat een belastingplichtige zo’n gevoelige persoonsgegevens, niet van hemzelf of van zijn gezin, maar van een derde, de verhuurder, moet prijsgeven in de belastingaangifte. De bijlage zal integrerend deel uitmaken van de aangifte.

De wetgever begeeft zich daarmee op glad ijs, en beseft dat ook. Hij legt de nieuwe meldplicht ter advies voor aan de Gegevensbeschermingsautoriteit. Bovendien zal de wetgever de huurder uitdrukkelijk en specifiek machtigen om het nationaal nummer van de verhuurder aan de fiscus door te geven, die het slechts gedurende een periode van maximaal tien jaar mag bewaren. De nieuwe meldplicht zal ongetwijfeld de drempel verhogen om huurgelden nog als beroepskosten in te brengen.

Bovendien verbiedt het wetsontwerp de huurder soms zijn huur nog als kosten van zijn inkomen af te trekken. Dat is het geval als de huurder en de verhuurder een overeenkomst hebben gesloten voor de verhuring van een woning “die uitsluitend bestemd is voor huisvesting van een gezin of een persoon”, én die overeenkomst (gratis) geregistreerd is. De aard van het contract sluit het beroepsgebruik en de aftrek van huur in principe uit. De verhuurder kan in dat geval – en dat is een goede zaak – niet langer voor onaangename verrassingen komen te staan wanneer zijn huurder een deel van de woning bijvoorbeeld als thuiskantoor gebruikt. Hij kan zijn huur eenvoudigweg niet meer als kosten inbrengen, waardoor de verhuurder belast blijft op het kadastraal inkomen van de woning en niet op de werkelijke huurinkomsten. Zo heeft de verhuurder binnenkort een extra reden om het huurcontract te laten registreren.

Bron: Trends

‘Voor de fiscus is dit arrest van het Hof van Cassatie balen’

‘Voor de fiscus is dit arrest van het Hof van Cassatie balen’

De fiscus beschikt over een heel arsenaal aan middelen om fiscale onderzoeken tot een goed einde te brengen. Een van de veelgebruikte tools is het zogenaamde visitatierecht. U weet wel, dat recht van de fiscus om op bezoek te komen in uw bedrijf of privéwoning. Nooit aangenaam. Zeker als de fiscus tijdens het bezoek gebruikmaakt van zijn ‘actief zoekrecht’, lees: het ongestoord openen van kasten, lades, het doorzoeken en kopiëren van computers, het doorzoeken van privéruimtes en voertuigen, enzovoort.

Tot voor kort oordeelde de rechtspraak dat de fiscus ongestoord zijn gang kon gaan tijdens het bezoeken aan beroepslokalen. Voor de privéwoning was enkel een eerder pro-forma-achtige voorafgaandelijke machtiging van de politierechter vereist. Voor het overige waren er omzeggens geen beperkingen. Bovendien gold het devies dat zodra de belastingplichtige de fiscus had binnengelaten, die toelating werd gekwalificeerd als een formeel akkoord met de visitatie. Niets stond de fiscus dan nog in de weg om zijn onderzoek uit te voeren. Dat was totdat het Hof van Cassatie daar in een mijlpaalarrest van 16 juni 2023 een stokje voorstak.

Het Hof van Cassatie besliste dat voor een fiscale visitatie altijd de toestemming van de belastingplichtige vereist is. Vernieuwend is dat die toestemming te allen tijde blijvend aanwezig moet zijn. De belastingplichtige kan op ieder moment zijn toestemming weer intrekken. Op dat moment moet de fiscus de visitatie stopzetten.

De fiscus zal zich ongetwijfeld hebben verslikt bij het lezen van het arrest. Voorheen ging de fiscus uit van de onvoorwaardelijke medewerkingsplicht van de belastingplichtige en zijn actieve zoekrecht. Een njet van de belastingplichtige werd steevast genegeerd of weggelachen. Het Hof van Cassatie heeft evenwel de spreekwoordelijke puntjes op de i gezet: een visitatie blijft een bezoek en bezoekers moeten zich gedragen. De belastingplichtige blijft heer en meester van zijn privéwoning of beroepslokaal. Anders oordelen zou impliceren dat de fiscus met dwang zijn onderzoeken kan uitvoeren en dat mag niet. De fiscus heeft enkel een beperkt visitatierecht en geen huiszoekingsrecht zoals bij een gerechtelijk strafonderzoek.

Betekent dat nu dat de belastingplichtige een vrijgeleide krijgt om de fiscus aan de deur te zetten bij een fiscale visitatie? Neen, zeker niet. De belastingplichtige moet nog steeds zijn medewerking verlenen. Doet hij dat niet, dan riskeert hij sancties in de vorm van boetes, belastingverhogingen en een aanslag van ambtswege. Maar als de belastingplichtige zich geïntimideerd voelt, of de fiscus gaat te driest te werk, kan de belastingplichtige aan de noodrem trekken en de fiscus spreekwoordelijk aan de deur zetten. Het mes snijdt dus aan twee kanten.

Voor de fiscus is het arrest van het Hof van Cassatie allicht balen. Wil de fiscus toch nog ongehinderd een verrassingsbezoek brengen aan bijvoorbeeld een frauderende belastingplichtige, dan zal hij zich moeten wenden tot het strafrecht, waar huiszoekingen onder leiding van een onderzoeksrechter wel mogelijk blijven. Voor de belastingplichtige is het arrest goed nieuws. De belastingplichtige kan eindelijk weerwerk bieden tegen agressieve fishing expeditions of intimiderende fiscale controles in afwezigheid van een advocaat. Op die manier geeft het Hof van Cassatie een eigen en juiste invulling aan de niet-nagekomen belofte van de Vivaldi-regering om middels een wetgevend initiatief het respect voor de belastingplichtige te herstellen.

Bron: Trends

“Als Boom de Tomorrowland-omzet zou belasten, kan de aanvullende inkomstenbelasting voor de Bomenaars halveren”

Wie de jongste weken het regionaal nieuws volgt, kan er niet omheen: overal worden in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 2024 strategische posities ingenomen. Het betere ellebogen- en bochtenwerk is bezig om de beste positie bij de lijstvorming in te nemen. Fusies worden beslist, lijsttrekkers worden aangewezen, meer dan ooit verlaten oude partijkrokodillen hun vertrouwde nationale partij om een lokale lijst op te starten, al dan niet hun eerder aanbeden partijprogramma ritueel verbrandend.

Waar je nog niets over leest, zijn de verkiezingsprogramma’s. De lijsten lijken in deze fase belangrijker dan de inhoud. Hoe tegennatuurlijke kartels dat later gaan klaarspelen, Joost mag het weten. Voor zij die de pen vasthouden bij het schrijven van een programma, brengt het Grondwettelijk Hof goed nieuws: het gemeentelijke beleid krijgt aan de inkomstenzijde meer armslag.

Het hof moest zich uitspreken over de belastingreglementen van Stavelot en Malmedy. Op hun grondgebied ligt het autocircuit van Francorchamps, waar jaarlijks het formule 1-circus neerstrijkt. Dat evenement trekt veel volk aan, dat er ook veel geld achterlaat. De twee gemeenten voerden daarom een belasting op vertoningen en vermakelijkheden op hun grondgebied in. De belasting werd berekend als een percentage van de bruto-inkomsten van het evenement, inkomsten uit tickets, eten, drinken, parking en camping.

In de grondwet staat dat gemeenten een autonome fiscale bevoegdheid hebben, tenzij de wetgever noodzakelijke beperkingen invoert. Zo verbiedt het Wetboek van Inkomstenbelastingen dat gemeenten belastingen heffen op de grondslag of op het bedrag van de personen- en vennootschapsbelasting. Zo wil men vermijden dat gemeenten het federale beleid voor die belastingen een spaak in het wiel zouden steken.

Het Hof van Cassatie was daarom eerder van mening dat een belasting op bruto-inkomsten verboden is, omdat die een essentieel deel van de grondslag van de federale inkomstenbelasting vormen. Niets van, zegt het Grondwettelijk Hof. Beperkingen die de wetgever invoert op de grondwettelijk gewaarborgde fiscale autonomie moeten restrictief worden geïnterpreteerd. En er staat nergens expliciet dat gemeenten de bruto-inkomsten niet zouden mogen belasten. Stavelot en Malmedy krijgen dus groen licht van het Grondwettelijk Hof.

Het is dus een aantrekkelijke optie om dat op te nemen in de partijprogramma’s in steden en gemeenten met grote evenementen op hun grondgebied, waar vooral mensen van buiten de eigen gemeente naartoe komen: Boom met De Schorre, Hasselt met Kiewit, Antwerpen met het Sportpaleis, de Lotto-Arena en de Bosuil…

Zo’n belasting spaart de lokale inwoners en zorgt ervoor dat de vele extra gemeentelijke kosten die de evenementen meebrengen, worden betaald door de verbruikers die ze veroorzaken.

De opbrengst wordt het beste gebruikt om de aanvullende gemeentebelasting op de personenbelasting ten laste van de lokale werkende en ondernemende inwoners te verminderen. Als Boom de Tomorrowland-omzet zou belasten, kan de aanvullende inkomstenbelasting voor de Bomenaars met meer dan de helft dalen. De recente verlaging van de aanvullende gemeentebelasting in Antwerpen kost per procentpunt blijkbaar ongeveer 8 miljoen euro. Het belasten van de Champions- en Jupiler League-inkomsten van de Great Old, samen met de omzet van de tientallen uitverkochte Sportpaleis-concerten kunnen ervoor zorgen dat de mooie belastingverlaging van 2 procentpunten waar de Antwerpenaren nu van kunnen genieten, nog aanzienlijk kan stijgen.

Een verkiezingsprogramma schrijven, het is keuzes maken.

Bron: Trends

‘Vlaamse Belastingdienst snuffelt in de databank van de bankrekeningen na overlijdens’

Databanken met massa’s persoonsgegevens worden in het persoonsgegevensbeschermingsrecht altijd met argusogen bekeken. Er zijn verschillende risico’s, zoals gegevenslekken of oneigenlijk gebruik. De centrale gedachte is dat je persoonsgegevens maar verwerkt als dat echt nodig is voor het specifieke doel dat je daarmee wil bereiken. In het juridisch jargon heet dat het proportionaliteits­principe en het doelbindingsprincipe. Gegevens van mensen alvast opslaan ‘omdat dat wel eens ­interessant zou kunnen zijn’, is dus iets waar we kritisch tegenover staan in de Europese rechtsorde.

In 2011 werd in België het Centraal Aanspreekpunt (CAP) opgericht. Dat is een databank waarin aanvankelijk vooral rekeningnummers werden ­opgeslagen van klanten bij Belgische financiële ­instellingen. Hoewel een bankonderzoek op dat moment al mogelijk was rond bijvoorbeeld btw en successierechten, vond men het nodig een databank op te richten met rekeningnummers om het bankonderzoek in inkomstenbelastingen te faciliteren. De Privacycommissie was zeer kritisch. Waarom die massa gegevens voor alle rekeninghouders centraliseren als er slechts voor een deel van hen aanwijzingen van fraude zijn? Is dat wel proportioneel? Er werd ook gewaarschuwd voor oneigenlijk gebruik door derden.

Vandaag stellen we vast dat naast de administratie van de inkomstenbelastingen tal van andere instanties toegang hebben tot het CAP, zoals ­diensten van de federale overheidsdienst Justitie, gerechtsdeurwaarders, notarissen en de Vlaamse Belastingdienst. Of dat proportioneel is, moet voor elke doelstelling apart worden bekeken.

Sinds 31 januari 2022 moeten ook de saldi van bankrekeningen periodiek worden gemeld aan het CAP. Dat zou de strijd tegen de fiscale fraude efficiënter maken. Ook daar was de Gegevensbeschermingsautoriteit kritisch voor. Die meende dat de noodzaak daarvan voor de strijd tegen de fraude niet was aangetoond. Waarom kiezen voor een risicovolle centralisering van banksaldi, als de fiscus die ook kan opvragen bij de financiële instellingen?

Toen het Grondwettelijk Hof daarover moest ­beslissen, viel op dat het in zijn beoordeling van de proportionaliteit van die uitbreiding ook de doelstellingen van andere instanties die toegang hebben tot het CAP mee in overweging nam. Het feit bijvoorbeeld dat er geen minimumbedrag wordt opgelegd en dus alle saldi – hoe klein ook – worden opgeslagen, is volgens het Grondwettelijk Hof niet problematisch. Het verwijst daarvoor naar het voorbeeld van een gerechtelijk onderzoek naar witwaspraktijken waar meerdere rekeningen met kleinere saldi relevant kunnen zijn.

De vraag of dat ook nodig is voor de fiscus wordt buiten beschouwing gelaten. Door zo alle finaliteiten mee in rekening te nemen bij de beoordeling van de uitbreiding van de databank, wordt het hele doelbindingsprincipe uit het persoonsgegevens­beschermingsrecht uitgehold. In zijn proportionaliteitsbeoordeling neemt het Hof de efficiëntie­argumenten van de overheid zonder probleem mee.

Eén dag na het arrest van het Grondwettelijk Hof kreeg de Vlaamse belastingadministratie toegang tot het CAP voor de registratierechten en de erf­belasting, “omdat controles daardoor efficiënter kunnen verlopen”. Terwijl bank­onderzoeken in successierechten al lang mogelijk zijn. Ambtenaren bevoegd voor successierechten weten welke banken ze daarbij moeten betrekken, omdat banken en verzekeringsmaatschappijen heel wat informatie spontaan aan de overheid moeten verstrekken bij een overlijden. Maar nu het CAP ook banksaldi heeft, vindt de Vlaamse Belastingdienst het efficiënt op voorhand in de databank van de bankrekeningen te snuffelen. De vraag of die toegang echt nodig is, wordt niet langer gesteld. Efficiëntie lijkt het dus andermaal te halen op privacy.

Bron: Trends

Bijna 340 werknemers Match en Smatch verliezen job, geen overnemer gevonden voor twintigtal winkels

De directie van de winkelketens Match en Smatch heeft geen overnemer gevonden voor 19 van de 27 winkels die niet door Colruyt Group worden overgenomen. Zeker 337 werknemers – in de winkels en centrale diensten – verliezen hun baan. Er lopen nog gesprekken over een overname van de logistieke activiteiten.

Eind september werd aangekondigd dat Colruyt Group 57 Match- en Smatch-winkels overneemt van uitbater Louis Delhaize. Die winkels (28 van Match en 29 van Smatch) waren in 2022 goed voor ongeveer 300 miljoen euro omzet. Ze telden 1.069 werknemers.

Na de aankondiging kondigde de directie de intentie tot collectief ontslag aan voor maximaal 690 werknemers, in de 27 resterende Match- en Smatch-winkels en in ondersteunende diensten. Dat was meteen de grootste dergelijke aankondiging in meer dan drie jaar. 

Gisteren bleek dat er voor nog eens 150 werknemers een oplossing is gevonden. Zij werken in 7 winkels die alsnog worden overgenomen (Binche, Fleurus, Kessel-Lo, Leuze, Sint-Lambrechts-Woluwe, Thulin en Zele) door onder meer Carrefour en Delhaize. De werknemers “kunnen hun job behouden aan dezelfde loonvoorwaarden”, zo staat in een persbericht.

In een achtste winkel (Beaumont) wordt nog onderhandeld met een potentiële overnemer. 

19 winkels moeten de deuren sluiten

Voor zeker 337 werknemers is er minder goed nieuws. 163 van hen werken in de 19 winkels waarvoor geen overnemer werd gevonden. Die winkels sluiten de deuren tussen midden januari en eind maart. “De 163 medewerkers die in deze winkels werken, zullen kunnen genieten van het sociaal plan dat op 1 december werd onderhandeld”, aldus het persbericht.

Het gaat om winkels in Assenede, Cuesmes, Deerlijk, Eksaarde, Geldenaken, Haaltert, Jemappes, Kalken, Kluisbergen, Knesselaere,  Maldegem, Mechelen, Moerbeke, Moeskroen, Stembert, Tienen, Waasmunster, Zeveneken en Zulte. 

Er lopen daarnaast nog gesprekken over een mogelijke overname van de logistieke activiteiten, maar er is alvast “geen koper die belangstelling heeft getoond voor het overnemen van de activiteiten van de andere centrale diensten”, luidt het nog.

“De 174 medewerkers die in deze afdelingen werken, werden op de hoogte gebracht van de wettelijke opzegtermijn, sluitingsvergoedingen en overeenkomsten voor vervroegde uittreding waar ze recht op hebben. Intussen werden er al ondersteunende maatregelen en herplaatsingsmogelijkheden

Bron: vrt.nws