by admin | dec 1, 2023 | Verkiezingen 2024
PVV van Geert Wilders wint de verkiezingen in Nederland. Staat dit ons ook te wachten in 2024?
Nederland sluit zich aan bij een groeiende lijst landen waar extreemrechts de traditionele rechtse partijen overvleugelt. PVV behaalt 37 zetels in de Tweede Kamer en is daarmee de onbetwiste winnaar van de Nederlandse verkiezingen. De partij draait al lang mee, zoals Vlaams Belang bij ons. In 2010 was PVV al eens de grootste, in 2004 gold dat voor Vlaams Belang. Laat ons hopen dat dit scenario zich hier niet herhaalt. Daarom enkele lessen.
1. VLAAMS BELANG EN N-VA
Ten eerste horen kiezers juist geïnformeerd te worden. Vlaams Belang? Geloof ze niet! Vlaams Belang heeft overduidelijk géén sociale agenda. Ze doen wel graag alsof, maar geloof ze alsjeblieft niet. Kijk naar hun Europees stemgedrag rond het minimumloon. Of het beleid van extreemrechts in Italië en Finland. Het is aan opiniemakers en academici om hier non-stop op te wijzen.
Vlaams Belang is geen partij als alle andere. We zien hoe Geert Wilders een mildere toon aanslaat (‘Milders’). Maar Wilders blijft Wilders, daar doen zijn gematigde electorale verkooppraatjes niets aan af. Het cordon sanitaire blijft nodig ter bescherming van onze democratie en rechtsstaat. Publiekelijk verklaren dat een samenwerking met deze partijen mogelijk zou kunnen zijn, is uit den boze.
Voorheen bestond er een soort cordon sanitaire rond PVV, waarbij VVD onder geen beding met Wilders wilde samenwerken. En toen ging het fout met VVD. Kersvers VVD-leider, Dilan Yesilgöz, gaf aan dat samenwerking bespreekbaar is. Die koerswijziging gaf Wilders electorale vleugels. In België spreekt minister-president Jan Jambon (N-VA) over ‘verschuivingen in de goede richting’ bij Vlaams Belang en zet daarmee de deur op een kier voor samenwerking in 2024.
Door Vlaams Belang verder salonfähig te maken, draagt men bij aan de perceptie bij kiezers dat het een legitieme politieke optie is. De recente uitlatingen van Jan Jambon in De Zevende Dag kunnen dan ook worden beschouwd als een strategische blunder. Lichten ze net een tipje van de sluier over de ware intenties van N-VA? Hopelijk houdt de zogenaamde Chinese muur tegen een potentiële ‘samen een meerderheid’-coalitie stand. We vragen alle democratische partijen om dat te (her)bevestigen. Het cordon sanitaire blijft nodig.
2. SOCIALE AGENDA
Ten tweede, de sociale agenda moet op het voorplan. De zorgen van de mensen om het einde van de maand te halen. De bezorgdheid voor een duurzame toekomst. De focus moet liggen op sociaaleconomische thema’s. Diverse onderzoeken tonen aan dat extreemrechts kapitaliseert op economische onzekerheid.
Afkalvende koopkracht leidt tot frustratie bij de bevolking. Te lage pensioenen, ontoereikende sociale bescherming en gezondheidszorg, falende onderwijs- en kinderopvangsystemen, lonen die niet in verhouding staan tot de stijgende levenskosten, enzovoort. Dit alles versterkt de lokroep van de proteststem.
Gelukkig beschikt ons land over een systeem van automatische indexering van lonen en uitkeringen dat de bevolking enigszins beschermt in economisch turbulente tijden, zoals tijdens de energiecrisis, de oorlog in Oekraïne en de coronacrisis. De lonen moeten opnieuw kunnen stijgen en het minimumloon moet omhoog.
3. VERTROUWEN EN BELEID
Ten derde is het cruciaal om een degelijk beleid te voeren en vertrouwen binnen de regering te waarborgen. Luisteren, leren en proactief reageren op de behoeften en zorgen van de gemeenschap is essentieel. Open dialoog, duurzame oplossingen voor sociaaleconomische problemen en dienstbaarheid op lokaal niveau kunnen de opkomst van extremisme tegengaan. Ze kunnen een meer inclusieve en veerkrachtige samenleving opbouwen.
Daarom is het zo belangrijk dat links sterker uit de verkiezingen komt en dat progressieve partijen (en het middenveld) de krachten bundelen. Ook dat kan een les zijn uit Nederland: socialisten en groenen samen zijn er wél op vooruitgegaan: 1+1=3.
De Vivaldi-coalitie kende momenten van moeizame samenwerking. Dit leidt tot gemor bij de bevolking. De spektakeldemocratie draagt bij aan de groei van de rechterzijde. In dezelfde lijn is het belangrijk om te voorkomen dat een regering valt door een twistpunt zoals migratie.
Dit zagen we in 2018 met de regering-Michel en de controverse rond het Marrakeshpact, en ook bij de regering-Rutte IV, waar onenigheid over het asielbeleid instabiliteit bracht. Het is essentieel om extreemrechts niet na te apen, noch in woorden, noch in waarden, noch in ideeën. Het origineel is altijd aantrekkelijker dan de kopie.
4. BEGROTING
En last but not least, ten vierde: we staan voor een immense herverdelingsopdracht. De klimaatuitdaging zal massieve investeringen vergen. Daarom is een terugkeer naar de soberheidspolitiekuit den boze en moet het Europese begrotingskader worden herzien. Een voluntaristisch beleid is nodig om de grote vervuilers te doen betalen en de grote vermogens aan te spreken.
Recent ontsnapte België nog nipt aan Europese sancties vanwege onze zorgwekkende begrotingscijfers. Die rekening mag niet worden betaald door de gewone burger. Blindelings besparen en privatiseren, zal de maatschappelijke ontreddering alleen maar doen toenemen. De discussie moet gaan over meer zuurstof voor pensioenen, gezondheidszorg, sociale zekerheid en de budgetten van regionale en lokale overheden. Het is cruciaal om te onderzoeken of er alternatieve financieringsbronnen zijn.
De lessen uit Nederland tonen de urgentie van een sterk front dat vasthoudt aan het cordon sanitaire tegen extreemrechts en zich focust op een sociale agenda, gericht op de economische zorgen van de bevolking. Samenwerken is essentieel, net als vertrouwen opbouwen door effectief beleid, en politici die hun verantwoordelijkheid opnemen zonder de lasten op de gewone burger af te wentelen. Eenheid en daadkracht zijn het beste medicijn tegen de extreemrechtse dreiging.
Bron: Sampol
by admin | dec 1, 2023 | Economie
Flexi-jobs, lagere patronale bijdragen, loopoptimalisatie, vennootschappen,… Willen we de sociale zekerheid nog wel financieren?
Bij de laatste begroting van de regering-De Croo werden de flexi-jobs uitgebreid naar twaalf extra sectoren, zoals gevraagd door Vlaams minister-president Jan Jambon in zijn Septemberverklaring. Flexi-jobben wordt mogelijk voor buschauffeurs, in het onderwijs, de kinderopvang, de voedingssector, de begrafenissector, in rijscholen, in de landbouw, de autosector, de publieke sport- en cultuursector, de verhuissector, de immosector en in de evenementensector. Daarvoor kon je ook al een flexi-job doen in de horeca, bij bakkers, slagers, in supermarkten, bij de kapper en in de sportsector. Op termijn willen liberalen de flexi-jobs uitbreiden naar àlle sectoren, ook in de zorg. Werken zonder lasten als de oplossing voor alle problemen, zo lijkt het soms wel.
Een regering met zeven partijen moet natuurlijk compromissen sluiten. De liberalen pakten bij de laatste begroting uit met de voornoemde uitbreiding van de flexi-jobs, investeringen in veiligheid en een federaal tekort onder de 3% van het bbp. De socialisten pronkten op hun beurt met de bankentaks, hogere minimumlonen, investeringen in de zorg en internationale solidariteit. Zulke ‘uitruil’ is niet abnormaal. Toch blijft het gemak waarmee flexi-jobs als pasmunt passeren bijzonder zorgwekkend; zelfs al wordt in het compromis rond flexi-jobs de werkgeversbijdrage verhoogd van 25% naar 28%. Ive Marx noemt flexi-jobs dan ook ‘volksverlakkerij’: “De fiscale druk is zo hoog dat je als overheid je eigen belastingontwijking moet organiseren om mensen zogezegd tevreden te houden. Quod non. Wat de mensen willen, is natuurlijk een faire fiscale hervorming.“
Natuurlijk zijn flexi-jobs handig voor mensen die een cent willen bijverdienen en voor werkgevers die gemakkelijk mensen willen aannemen. De voorspelling van toenmalig staatsecretaris voor Fraudebestrijding en architect van flexi-jobs, Bart Tommelein (Open VLD), dat ze een succesverhaal zou worden, komt dan ook uit. Elk jaar wordt het gebruik ervan uitgebreid. Eerst was de flexi-job er enkel voor mensen die voltijds of vier vijfde werken, nadien ook voor gepensioneerden. Vandaag zijn er al 108.000 mensen met een flexi-job, vooral in Vlaanderen. En wordt ze dus uitgebreid naar twaalf extra sectoren.
Een systeem met enkel winnaars, dus? Helaas niet. Vooral de kassa van de overheid verliest. Flexi-jobs zetten de betaalbaarheid van onze sociale zekerheid, waarvan de financiering steeds meer op losse schroeven komt te staan, verder onder druk. Een kort overzicht van gederfde inkomsten voor de overheid:
Een. De taxshift van de regering-Michel is een zware rugzak die we nog een tijd zullen meeslepen. De impact was dramatisch: het verlagen van de werkgeversbijdrage van 33 naar 25% leverde nauwelijks jobs op, zorgde er vooral voor dat bedrijven hun winstmarges hebben vergroot, en leidt elk jaar tot een minderopbrengst voor de sociale zekerheid van minimaal 6 miljard euro. Een minderopbrengst die elk jaar stijgt en in 2027 zelfs meer dan 8 miljard euro zal bedragen.
Ondertussen blijven de vermogens grotendeels onbelast. Arthur Apostel berekende dat een vermogensbelasting van 1% op het nettovermogen van de top 1% rijkste huishoudens jaarlijks 5,9 tot 6,6 miljard euro zou opbrengen. Een meer ambitieuze en progressieve vermogensbelasting, zoals voorgesteld door Paul De Grauwe, kan tussen de 20 à 24 miljard euro opleveren.
Twee. De huidige vormen van loonoptimalisatie zijn echt niet meer houdbaar. Loonoptimalisatie is de omzetting van brutoloon in voordelen die aan belastingen en sociale bijdragen ontsnappen. Denk aan: de bedrijfswagen of elektrische bedrijfsfiets, pc of laptop, internetabonnement, maaltijdcheques, ecocheques, sportcheques, cultuurcheques, groepsverzekering, hospitalisatieverzekering, kostenvergoeding, terugbetaling individueel pensioensparen, enzovoort. De lijst is eindeloos. Ondertussen bestaan er meer dan 84 van zulke loonvoordelen. Samen goed voor 6,8 miljard euro, waardoor de sociale zekerheid 2,6 miljard euro aan inkomsten misloopt.
Drie. Ook de vervennootschappelijking van de arbeidsmarkt is stilaan een reusachtig probleem. Dokters, juristen, notarissen of consultants kozen al langer voor een vennootschap om zich te laten uitbetalen, in plaats van een fiscale behandeling volgens de personenbelasting. Maar ook steeds meer bedienden en kaderleden richten nu een vennootschap op, lazen we onlangs in De Tijd. In vijf jaar tijd is het aantal van die vennootschappen bijna verdubbeld: van 41.510 in 2019 naar 76.578 vandaag. Zo’n vennootschap is eigenlijk niet meer dan een vehikel die toelaat om arbeidsinkomsten om te zetten in vermogensinkomsten. Via een managementvennootschap betaal je 20% vennootschapsbelasting op de eerste schijf van 100.000 euro die je verdient. De lastendruk daalt fors en opnieuw verliest de staatskas.
De taxshift, de loonoptimalisatie en de vervennootschappelijking zijn drie complexe en weerbarstige thema’s. Ze lenen zich niet tot passionele debatten. Ze worden niet besproken aan De Tafel van Gert of in Terzake. Ze zullen straks in de campagne niet zorgen voor clicks en likes op sociale media. Maar ze zijn wel mede de oorzaak dat onze sociale zekerheid armlastig is geworden en er te weinig geld is om de acute sociale noden te lenigen. De vermogensbelasting komt er maar niet. Recent werd de fiscale hervorming van minister Van Peteghem afgevoerd. En nu worden de flexi-jobs verder uitgebreid. Het doet de vraag stellen: willen we de sociale zekerheid, ons zo dierbaar, nog wel financieren?
(O, ja. U leest het goed: elk cijfer in dit stuk van gederfde inkomsten voor de overheid betreft miljarden, niet miljoenen.)
Bron: SAMPOL
by admin | nov 10, 2023 | Verkiezingen 2024
Volgend jaar 2024 zijn er verscheidene verkiezingen.
Daarom zullen we geregeld verkiezingsnieuws, partijstandpunten, verkiezingspeilingen, opinies en commentaren publiceren in een nieuwe rubriek.
De regelmatige peilingen laten al goed merken dat veel kiezers het beleid van de huidige regeringen, zowel de nationale als de Vlaamse, zwaar bekritiseren.
Volgens de laatste Knack-enquête zijn nagenoeg 1 miljoen Vlamingen tegen de huidig gevoerde politiek en kritisch voor de werking van justitie en de media.
Hoe kijken Belgen naar de democratie? Op verzoek van Knack hield onderzoeksbureau Kantar een online enquête bij 1012 Belgen van 18 jaar of ouder. De resultaten zijn bij momenten alarmerend.
Laten we maar met de deur in huis vallen: bijna één derde van de Belgen vindt dat we niet in een democratie leven. Bij Franstaligen leeft dat gevoel iets sterker dan bij Nederlandstaligen, maar het valt vooral op dat dit sterker leeft bij jongeren: 37% van de 18- tot 35-jarigen vindt België geen democratie, tegenover 24% van de 65-plussers.
Het kan nog erger: bijna 40% van de ondervraagden oordeelt dat de Europese Unie geen democratie is. Maar opvallend, de jongeren zijn hierover positiever gestemd dan de ouderen: 36% van de jongeren zegt dat de EU geen democratie is, tegen 43% van de ouderen. De Belgische democratie heeft het dus vooral verkorven bij jongeren, de EU-democratie eerder bij ouderen.
Zo’n 38% van de Belgen vindt dat een coalitie van verschillende partijen de beste manier is om een land te besturen, 16% opteert een regering met één partij. Als we dieper in de cijfers duiken, merken we dat ouderen duidelijk enthousiaster zijn over coalitieregeringen dan jongeren. Nog opmerkelijk: in Vlaanderen is 43% ervan overtuigd dat coalitieregeringen het beste zijn, in Wallonië slechts 28%.
Een regering gevormd door experts of een burgerpanel, een kleine vaste groep inwoners die geregeld wordt bevraagd over bepaalde onderwerpen, wordt telkens door 14% genoemd als de efficiëntste manier om het land te besturen.
Maar hier zien we toch grote verschillen. Terwijl in het zuiden van het land 23% gelooft dat een burgerpanel de beste bestuursvorm is, vindt dat maar bij 8% van de mensen in het noorden weerklank. Ook het houden van referenda scoort onder de taalgrens met 22% beter dan de 14% boven de taalgrens. Maar in Vlaanderen meent dan weer 18% dat een regering met experts de beste bestuursvorm is, tegenover 9% in Wallonië. Vlaanderen neigt meer naar deskundigen, Wallonië meer naar de mening van de bevolking als het gaat over efficiënt besturen.
Het idee dat verkozenen door lottrekking moeten worden aangeduid, zoals bijvoorbeeld auteur David Van Reybrouck bepleit om alvast de Senaat te bevolken, wordt door een ruime meerderheid afgewezen: 65% van de Nederlandstaligen ziet dat niet zitten, tegenover 58% van de Franstaligen.
Bijna de helft van de Belgen, 46%, vindt dat de regering samen met het parlement de meeste macht heeft in ons land. Zo’n 35% oordeelt dat de politieke partijen hier de macht uitoefenen, op de voet gevolgd door de rijkste mensen, financiële markten en banken. Voor 15% van de landgenoten zit de meeste macht in ons land in handen van de vakbonden.
Volgens 56% van de ondervraagden is onze democratie in gevaar. In Wallonië en bij jongeren leeft dat oordeel sterker, rond de 65%. Degenen die vinden dat onze democratie bedreigd wordt, wijzen vooral migratie, desinformatie en extreemrechts als de grootste gevaren aan. Ook hier zijn er enkele regionale verschillen: 45% van de Nederlandstaligen noemt migratie een bedreiging, tegen 33% van de Franstaligen. En omgekeerd ziet 45% van de Franstaligen extreemrechts als bedreiging, tegen 31% van de Nederlandstaligen. Maar ze vinden elkaar als het gaat over extreemlinks: telkens 30% bestempelt dat als een bedreiging voor onze democratie.
Iets meer dan een kwart van de Belgen beschouwt religie als een bedreiging voor onze democratie. Doorgevraagd over welke religies het dan gaat, duidt 82% de islam aan. In Vlaanderen (89%) ligt dat duidelijk hoger dan in Wallonië (75%), bij ouderen (89%) ligt het hoger dan bij jongeren (79%). De andere religies scoren heel wat lager: 22% noemt het christendom een gevaar, 15% het jodendom, 11% het boeddhisme en 7% het hindoeïsme.
Zowat de helft van de Belgen vindt dat zijn of haar stem niet telt. Dat gevoel geldt in gelijke mate voor mannen en vrouwen, Nederlands- en Franstaligen, jong en oud, en ook hoe lang men heeft gestudeerd maakt geen verschil: welke bevolkingsgroep je ook bekijkt, de helft vindt dat hij/zij niet meetelt.
De enquête peilde ook naar wie of wat een essentiële tegenmacht moet vormen om de democratie te waarborgen. De politieke oppositie komt dan met 39% het vaakst uit de bus, gevolgd door de burgerbeweging (33%), vakbonden (28%), burgerpanels (27%), de media (25%) en sociale media (16%). Ook hier schatten de Franstaligen de burgerbeweging en -panels hoger in, samen met de vakbonden. De Nederlandstaligen hechten wat meer waarde aan de media en sociale media.
Op de vraag wat nuttig is om je stem te laten horen en de democratie te bevorderen, antwoordt 64% ‘gaan stemmen’. Verder noemt men een petitie ondertekenen (35%) en vreedzaam manifesteren (29%) ook nuttig. Voor zo’n 10% mag dat zelfs niet-vreedzaam manifesteren zijn of burgerlijke ongehoorzaamheid. Als vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid vindt 25% dat het geoorloofd is om bedrijven te boycotten en 23% om openbare ruimte te bezetten. Opvallend is dat slechts 6% het toegelaten vindt om zich vast te kleven of te ketenen, een actievorm die de laatste tijd in trek is.
Er zijn regionaal wel grote verschillen als het gaat over de tolerantie voor burgerlijke ongehoorzaamheid: 59% van de Nederlandstaligen zegt dat geen enkele vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid toegelaten is, tegen 27% van de Franstaligen. Ook hier is er een groot verschil tussen jongeren en ouderen: van de 18- tot 35-jarigen verwerpt 25% burgerlijke ongehoorzaamheid, bij de 65-plussers is dat 63%.
Slechts 3% van de Nederlandstaligen vindt dat een burgerbeweging de wet mag overtreden, tegenover 8% van de Franstaligen. Zo’n 10% van de jongeren vindt dat men zich niet aan de wet hoeft te houden, bij de ouderen is dat minder dan 1%. Nederlandstaligen en ouderen willen duidelijk minder weten van burgerlijke ongehoorzaamheid dan Franstaligen en jongeren.
Meer dan de helft van de Belgen, zo’n 56%, voelt zich niet vertegenwoordigd door de federale staat. Regionaal zit er een licht verschil op: 58% van de Nederlandstaligen vindt zich niet gerepresenteerd door de Belgische overheid, tegen 54% van de Franstaligen. En bij ouderen ligt het cijfer ook hoger dan bij jongeren (60 tegen 53%). Meer mensen die alleen een diploma lager secundair hebben, voelen zich in vergelijking met de landgenoten met een diploma hoger (universitair) onderwijs minder vertegenwoordigd (62 tegen 52%).
Evenveel burgers, 55%, voelen zich niet vertegenwoordigd door het Vlaams, Brussels of Waals Gewest. We zien hier dezelfde kleine verschillen als bij de vraag over de federale overheid: 56% van de ondervraagden uit het Vlaams Gewest voelt zich niet vertegenwoordigd door het Vlaams Gewest, dat geldt voor evenveel Brusselaars ten opzichte van het Brussels Gewest en voor 51% van de inwoners van Wallonië voor het Waals Gewest. Ouderen en mensen met een lager diploma voelen zich niet alleen minder gerepresenteerd door de federale overheid, maar ook door hun regionale overheid.
Bijzonder interessant wordt het als de uitkomsten op beide vragen aan elkaar worden gekoppeld. Dan blijkt dat het grotendeels dezelfde mensen zijn die zich niet vertegenwoordigd voelen door de nationale regering én de regionale regering. Zo’n 45% van de Belgen voelt zich noch door de federale overheid, noch door de regionale overheid vertegenwoordigd. En 70% van de mensen die vinden dat hun stem niet meetelt, voelt zich door niets vertegenwoordigd.
Liefst 70% van de ondervraagden zegt dat de politici in België hun eigen belangen boven die van het volk stellen. Die overtuiging wordt breed gedragen door alle bevolkingsgroepen, al zien we het iets meer bij Nederlandstaligen en ouderen, maar ook bij de anderen gaat het steeds om zo’n 65%.
Drie op de vier Belgen zijn er voorstander van om de inkomsten van politici te plafonneren op het gemiddelde loon. Dat idee wordt opnieuw door velen gedeeld, welke positie ze ook bekleden in de samenleving. Zo’n 70% vindt dat het cumuleren van openbare ambten onder alle omstandigheden moet worden verboden. Vooral Franstaligen, ouderen en hoger opgeleiden zijn die mening toegedaan.
Iets meer dan de helft van de ondervraagden, 54%, vindt dat de meeste Belgische politici incompetent zijn. Zowat de helft van de Belgen vindt zelfs dat de meeste politici corrupt zijn. Terwijl de uitspraak dat politici ‘incompetent’ zijn door zowat alle lagen van de bevolking evenveel wordt uitgesproken, ligt dat voor ‘corrupt’ lichtjes anders: bij Franstaligen, jongeren en mensen met een lager diploma ligt dat aandeel iets hoger.
Van de Belgen die vinden dat de meeste politici corrupt zijn, verwerpt de helft een coalitieregering als de efficiëntste manier van besturen. De grootste voorkeur van die groep mensen gaat uit naar een regering met één partij (69%) of naar het organiseren van referenda (66%). Een regering van experts (55%) of een burgerpanel (51%) vinden wat minder instemming. Een op de drie onder hen zegt dat een dictatuur het beste zou zijn.
Van de mensen die vinden dat hun stem niet meetelt, oordeelt 72% dat de meeste politici in België corrupt zijn.
Twee op de drie Belgen vindt een democratie het meest efficiënte politieke systeem. Opnieuw is dat een overtuiging waarin veel Nederlandstaligen en Franstaligen, mannen en vrouwen, jong en oud, kort en lang opgeleid zich kunnen vinden. Het grootste deel van die mensen, 75%, is ervan overtuigd dat een coalitieregering de beste bestuursvorm is, en veel beter dan bijvoorbeeld een regering gevormd door één partij of door experts.
Maar een derde van onze landgenoten vindt dat de macht moet worden uitgeoefend door een sterke leider, zonder invloed van het parlement. Die overtuiging is iets groter bij de Franstaligen (36%) dan bij de Nederlandstaligen (30%), wat misschien verwondering kan opwekken omdat in het noorden van het land een partij als het Vlaams Belang hoog scoort.
Opmerkelijk is ook dat heel wat jongeren (43%) voor zo’n sterke leider zijn in tegenstelling tot de 65-plussers (25%). Een vergelijkbare breuk zien we bij lager opgeleiden (46%) en mensen met een hogere studie (24%).
Van de Belgen die voor een sterke leider zijn zonder inspraak van het parlement denkt 52% dat een dictatuur de efficiëntste bestuursvorm is voor ons land, voor 50% mag het ook een burgerpanel zijn en voor zowat evenveel landgenoten een regering gevormd door één partij. Voor bijna 40% kan ook een regering gevormd door experts zorgen voor doortastend beleid.
In België geldt de stemplicht voor iedereen van 18 jaar of ouder, maar voor de lokale verkiezingen in oktober 2024 is de opkomstplicht afgeschaft. Benieuwd hoeveel mensen dan zullen opdagen aan het stembureau. In elk geval wil zo’n 43% van de Belgen dat de stemplicht helemaal wordt afgeschaft en 32% zou niet gaan stemmen als het niet verplicht was. Vooral bij de jongeren leeft dat sterk: 45% van hen zou dan niet meer opdagen. Dat hoge cijfer is opmerkelijk omdat jongeren van 16 tot 18 jaar volgend jaar voor het eerst mogen stemmen (niet verplicht) voor het Europees Parlement.
Ook interessant: de helft van de ondervraagden vindt dat een blanco stem moet worden weerspiegeld in lege zetels in het parlement. En een op de drie zegt dat migranten dezelfde rechten moeten hebben als autochtonen, inclusief stemrecht. Zo’n 54% is daartegen, en daarbij zien we geen verschil tussen Nederlandstaligen als Franstaligen: in beide groepen is iets meer dan de helft tegen gelijke rechten inclusief het stemrecht voor migranten. Dat druist in tegen de vaak gehoorde overtuiging dat Vlamingen het minder begrepen zouden hebben op migranten en ‘racistischer’ zouden zijn dan Franstaligen.
Er is dus niet zoveel animo voor een opkomstplicht, wél voor referenda: 70% van de Belgen wil dat zeker over de belangrijke vraagstukken in onze samenleving telkens een volksraadpleging wordt gehouden. Ouderen (78%) zijn meer te vinden voor referenda dan jongeren (57%). Zo’n 17% van de landgenoten vindt referenda de efficiëntste manier om een land te besturen. In Wallonië staat men daar met 22% iets positiever tegenover dan in de rest van België.
Pakweg 38% van de Belgen vindt een cordon sanitaire, waarbij geen politieke akkoorden of afspraken gemaakt zouden worden met een extremistische partij zoals het Vlaams Belang, essentieel voor onze democratie. Hier zien we een groot verschil onder de bevolking: 22% van de Nederlandstaligen staat achter een cordon sanitaire, tegenover 57% van de Franstaligen. Omgekeerd vindt 57% van de Vlamingen een cordon sanitaire niet essentieel voor de democratie, tegen 18% van de Franstaligen. Ouderen en lager opgeleiden tonen zich grotere tegenstanders van het cordon.
Een derde van de Belgen vindt dat het cordon sanitaire het best wordt uitgebreid naar extreemlinkse partijen. Ook hier zijn Franstaligen (42%) grotere voorstanders dan Nederlandstaligen (25%). Ook jongeren en hoger opgeleiden zijn het idee iets meer genegen. Samenvattend zijn vooral Franstaligen, jongeren en hoger opgeleiden gewonnen voor een cordon sanitaire, zowel tegen extreemlinks als extreemrechts.
Zo’n 54% vindt dat de media extremistische partijen aan het woord moeten laten. In Franstalig België bestaat een cordon médiatique tegen het Vlaams Belang, maar 49% van de Franstaligen is het daar niet mee eens, 35% is voorstander van zo’n cordon médiatique en de rest heeft er geen mening over. Onder Nederlandstaligen vindt 57% dat de media ook extreme partijen aan bod moeten laten komen, 29% vindt van niet en de rest heeft geen mening.
Iets meer dan 40% van de Belgen zegt dat onze rechtbanken niet onafhankelijk zijn. Iets meer dan de helft vindt dat onze rechters geen voeling hebben met de realiteit. Vooral ouderen (58%) en lager opgeleiden (54%) delen die mening, Nederlandstaligen en Franstaligen verschillen daarover nauwelijks van overtuiging. Wat duidelijk blijkt: het gaat vooral op voor mensen die vinden dat hun stem niet meetelt. 70% van hen vindt rechters wereldvreemd.
Velen vinden ook de media niet onafhankelijk. Iets meer dan de helft van de Belgen oordeelt dat de media en de politiek elkaar indekken. Die conclusie wordt door zowat alle bevolkingsgroepen in onze samenleving evenveel gedragen, maar toch vooral opnieuw bij mensen die vinden dat hun stem niet meetelt: 68% van hen vindt dat de media en de politiek onder één hoedje spelen.
Conclusie De conclusie na dit onderzoek is ontluisterend. Een wel érg grote groep mensen lijkt alle geloof in de samenleving kwijt te zijn. Een vijfde van de Belgen (19% Nederlandstaligen, 21% Franstaligen met een betrouwbaarheidsmarge voor deze combinatievraag van 2,5%) is ervan overtuigd dat zijn stem niet meetelt, dat hij niet vertegenwoordigd wordt, dat de meeste politici corrupt zijn, dat rechters wereldvreemd zijn, en dat de media en de politiek elkaar indekken.
Dat betekent dat zo’n 1,8 miljoen Belgen, onder wie 1 miljoen Vlamingen, zich niet alleen afkeert van de politiek maar ook de juridische wereld en de traditionele media. Kortom: van het hele systeem. Dit onderzoek werd online uitgevoerd door Kantar van 4 september tot 8 september 2023, in opdracht van Knack en Le Vif, bij 1012 Belgen van 18 jaar of ouder, met een foutenmarge van 3,1%.
Bron: Knack
by admin | nov 10, 2023 | Economie
In de jaarlijkse doorlichting van de Belgische economie struikelt het Internationaal Monetair Fonds (IMF) over de Belgische begroting. Er is vooral langs de uitgavenkant een grote inspanning nodig om de houdbaarheid van het Belgische sociaal model te garanderen. Het sociaal contract van België staat onder druk, zo merkt het IMF op. Dat model zorgt voor een hoge mate van herverdeling, spant uitgebreide sociale vangnetten, vermindert de ongelijkheid en verzacht de vele schokken die de Belgische economie sinds de pandemie getroffen hebben. “Maar dat model staat onder druk. De vergrijzing zorgt voor grote structurele tekorten op de begroting en een stijgende overheidsschuld. Om de houdbaarheid van het model te garanderen zijn hervormingen nodig”, zegt Jean-François Dauphin, het hoofd van de Belgische IMF-missie.
Inspanning van 30 miljard euro nodig
Het advies van het IMF aan de Belgische overheden is dus duidelijk. Stel de sanering van de begroting niet langer uit, niet alleen om het sociaal contract te beschermen, maar ook om de begrotingsbuffers te herstellen die wenselijk zijn om toekomstige schokken op te vangen. Een strakker begrotingsbeleid helpt ook in de strijd tegen de nog altijd te hoge kerninflatie.
Bij ongewijzigd beleid zal het Belgische begrotingstekort en de staatsschuld verder oplopen, waarschuwt het IMF. Tegen 2028 zou het tekort 5,5 procent bedragen bij een overheidsschuld van meer dan 115 procent. “We weten niet waar de grens ligt van de overheidsschuld, maar het is niet verstandig die grenzen op te zoeken. De kwetsbaarheid van de overheidsfinanciën moet verminderd worden”, zegt Jean-François Dauphin.
Concreet beveelt het IMF een begrotingstraject aan dat geen vrolijke lectuur is voor de volgende regeringen. “In vergelijking met het scenario van ongewijzigd beleid is een inspanning van 0,6 procent van het bbp nodig in 2024 en van 0,8 procent per jaar in de periode 2025-2030. Dat brengt de totale inspanning in de periode 2024-2030 op 5,7 procent van het bbp (wat overeenstemt met ongeveer 30 miljard euro). Die inspanning is nodig om de stijgende vergrijzingsuitgaven te compenseren en om de schuldratio op het pad richting 60 procent van het bbp te brengen”, aldus het IMF.
Focus op de uitgaven
Die aanbevolen begrotingsinspanning kan uiteraard op verschillende manieren gerealiseerd worden. Het IMF raadt aan vooral naar de uitgaven te kijken. “Door de hoge belastingdruk lijkt de ruimte voor extra belastingen beperkt. De uitgaven voor sociale uitkeringen en overheidslonen zijn in vergelijking met de periode voor de pandemie het sterkst gestegen. De sociale uitkeringen lagen in België 5,2 procentpunt van het bbp hoger dan gemiddeld in de geavanceerde EU-landen in 2021, terwijl de sociale resultaten niet beter waren. Er is dus ruimte voor efficiëntiewinsten”, zegt het IMF.
Het IMF pleit ook traditiegetrouw voor hervormingen in de pensioenen. “De verhoging van de minimumpensioenen in 2020 en de pensioenbonussen in 2022 doen het verwachte tekort in het pensioenstelsel in de periode 2022-2070 verder toenemen. De in juli 2023 bereikte overeenkomst om die kosten te compenseren is toe te juichen, maar de vergrijzing blijft het stelsel onder druk zetten. Hervormingen die de effectieve pensioenleeftijd verhogen, zijn nodig”, adviseert het IMF.
Verhoog productiviteit Een andere evergreen van het IMF is de smeekbede om maatregelen te nemen die de productiviteit – en dus de potentiële groei van de economie – verhogen. Dat kan bijvoorbeeld door het verschil in netto-inkomenskloof tussen werken en niet-werken te vergroten. Of door restrictieve regelgeving van de kleinhandel en van de meeste vrije beroepen af te bouwen. “Een sterkere toename van de productiviteit helpt om de impact van de begrotingssanering te verzachten en om de kosten van de vergrijzing te betalen”, zegt Jean-François Dauphin.
Bron: Trends
by admin | nov 10, 2023 | Economie
De Belgische Staatsschuld Meter van België 2023 Teller » StaatsschuldMeter.be
Het Planbureau ziet de staatsschuld komende jaren almaar oplopen, met begrotingstekorten ruim boven 5 procent. De Belgische staatsschuld zal de komende jaren, minstens tot 2026 stevig blijven toenemen. Dat voorspelt het Federaal Planbureau in een rapport. De coronacrisis heeft een groot budgettair gat geslagen en het is niet duidelijk wanneer we daarvan zullen herstellen.
Het is geen nieuws: de coronacrisis heeft de Belgische overheden geld gekost, véél geld. Bedrijven moesten worden gered, werknemers verloren hun job en moesten uitkeringen krijgen en het zorgpersoneel kreeg premies en loonsverhogingen. Dan vergeten we nog even de kosten voor vaccins en vaccinatiecentra en teststraten.
De overheden waren nog niet bekomen van de bankencrisis die begon in 2008 en dus moest er worden bijgeleend om de coronakosten te dekken. Er is dus door de overheid fors meer uitgegeven dan er binnenkwam en dat leidt tot begrotingstekorten en die leiden dan weer tot een totale staatsschuld.
Het Federaal Planbureau heeft een rapport gepubliceerd waarin onder meer vooruitzichten staan over de begrotingstekorten en de staatsschuld en dat ziet er niet rooskleurig uit.
Voor corona waren de politieke leiders van ons land al lang blij dat het begrotingstekort – eindelijk – onder de 2 procent dook, maar volgens het Planbureau gaan we naar een langdurige periode met tekorten van meer dan 5 procent en dat doet de staatsschuld fors oplopen.
Als je jaar na jaar de rekeningen niet kunt betalen, dan stapelen je schulden op. Dat is dus ook voor de Belgische overheid het geval. Als België in één klap zijn schulden wil terugbetalen, moet het meer dan 500 miljard euro op tafel leggen.
Het Planbureau verwacht een stabilisering van de staatsschuld, omdat de economie weer fors aantrekt, maar daarna gaat het weer in stijgende lijn. Voor 2025 zouden we uitkomen op meer dan 120 procent van het bruto binnenlands product, dat is de waarde van alle goederen en diensten die in België worden geproduceerd. Zo komen we heel dicht bij het naoorlogse record van 130 procent midden jaren 90.