Alle leerlingen van het eerste middelbaar krijgen nu A, B of C-attest

Alle leerlingen van het eerste middelbaar zullen vanaf nu ook een A, B of C-attest krijgen. Dat maakt minister voor Onderwijs Ben Weyts (N-VA) bekend. Tot nu toe waren er scholen waar je in het eerste jaar niet kon blijven zitten en waar je pas in het tweede jaar een attest kreeg. 

De regel gaat dit schooljaar (2022-2023) al in. Iedere leerling van het eerste middelbaar krijgt dus meteen na de examens in juni een A-, B- of C-attest. De maatregel geldt ook alleen voor leerlingen uit de A-stroom. Dat zijn leerlingen die de basisschool succesvol hebben beëindigd. Voor de B-stroom, waar leerlingen extra begeleiding krijgen, verandert er niets.

Vlaams minister van Onderwijs Ben Weyts wil er zo voor zorgen dat leerlingen zo snel mogelijk in de juiste studierichting terechtkomen. “We willen een duidelijk signaal geven dat het ook in het eerste jaar uitmaakt of je je best doet of niet. Examens moeten echt tellen. Het is verkeerd om het eindoordeel lang uit te stellen.”

“Het geven van een attest na het tweede jaar, gaf leerlingen de indruk dat ze hoe dan ook konden overgaan naar het tweede jaar secundair onderwijs.”

Voor de scholen van het Gemeenschapsonderwijs is de wijziging geen probleem. Het gaat slechts om een beperkt aantal scholen dat pas na het tweede jaar een attest gaf, zegt Nathalie Jennes van de scholenkoepel. “Deze wijziging is op voorhand gecommuniceerd. Onze scholen zijn daar dus in principe klaar voor.”

Bron: VRT nws

Leidt bankencrisis naar een nieuwe recessie?

Leidt bankencrisis naar een nieuwe recessie?

De afgelopen weken zorgden voor stroomstoten die doorheen het financiële systeem werden gejaagd. De aanleiding was de dreigende ineenstorting van Silicon Valley Bank, die vooral technologiebedrijven tot haar klanten rekende, al snel gevolgd door de val van de cryptobank Signature. De Centrale Bank in de VS, de Federal Reserve, greep meteen in om de paniek in het financiële systeem te beperken. Die paniek kan immers resulteren in een diepe economische crisis.

door Peter Delsing uit maandblad De Linkse Socialist

Yellen, verantwoordelijk voor financiën binnen de Biden-regering, kwam meteen tussen om de spaartegoeden van bedrijven en de vooral rijke klanten van Silicon Valley Bank voor 100% te garanderen. Een tech-bedrijf als Roku stapelde bijna 500 miljoen dollar op bij de bank. Terwijl de regering in de VS zich slechts garant stelt voor 250.000 dollar per rekening. Een kettingreactie van faillissementen moest ten allen prijze vermeden worden. 

Voor een derde bank, First Republic, sprongen een aantal grote banken – onder leiding van Jamie Dimon van JP Morgan – met 30 miljard dollar in de bres. De klanten van de bank hadden op enkele weken tijd 70 miljard dollar van hun rekeningen gehaald. Het opgehaalde kapitaal moest volgens Yellen en de opiniemakers van de heersende klasse de “solidariteit” tussen de banken in de verf zetten. Het had meer weg van een staaltje paniekvoetbal om verdere besmetting van het systeem te vermijden. 

Remedies van gisteren zijn de kwaal van vandaag 

Silicon Valley Bank had reeds in 2021 enkele waarschuwingen van leden van de Federal Reserve gekregen. Maar het management kon zijn gang blijven gaan. De bank zat op een berg van Amerikaanse staatsobligaties, die ze een aantal jaren geleden had opgekocht. Deze waren echter – met hun lagere rentevoeten – minder waard geworden door de recent sterk opgetrokken rente vanwege de Fed. 

De politiek van goedkope leningen en een lage rente – sinds decennia de stoplap om het steeds trager groeiende neoliberale kapitalisme er weer bovenop te krijgen – werkt in een context van ontketende inflatie niet meer. De steile prijsstijgingen waren het gevolg van door de pandemie verstoorde aanvoerketens, de oorlog in Oekraïne, het dichtdraaien van de energiekraan door Rusland … Maar zeker ook van monopolistische prijsverhogingen vanwege de op winst beluste multinationals. Het enige botte wapen om die inflatie te temperen – en de looneisen van de werkenden en jongeren af te blokken – bestond volgens gevestigde economen uit het uitlokken van een recessie door lenen veel duurder te maken en zo geld uit de economie te trekken en zelfs de werkloosheid doelbewust op te drijven. 

Vergelijk de lichtzinnigheid van deze maandenlang aangekondigde “kroniek van een recessie” met de paniek die uit Yellens daden spreekt als het erop aankwam om het vermogen van de rijken en machtigen veilig te stellen. Bij Silicon Valley Bank kon er zelfs geen sprake zijn om bijvoorbeeld de spaarders slechts voor 90% te vergoeden, via de opening van de liquiditeitskranen. Zelfs zo’n maatregel zou teveel onzekerheid bij investeerders wereldwijd hebben gecreëerd. Zo werden middelgrote banken ook “systeembanken”, gezien de nationale en internationale verwevenheid van het financiële en productieve kapitaal. Deutsche Bank, die wankele Europese reus, had bijvoorbeeld voor bijna 17 miljard dollar geïnvesteerd in commercieel vastgoed bij Silicon Valley Bank.  

De kunstmatige instrumenten van het regime om een diepe crisis – die tot revolutionaire conclusies zou kunnen leiden – voor zich uit te duwen, zoals lage rente en schuldopbouw, sloegen om in hun tegendeel. Maar de omslag naar een ander beleid – een einde stellen aan het tijdperk van goedkoop geld – zorgt in het tijdperk van kapitalistische wanorde voor nieuwe problemen. Het brengt de financiële sector in de problemen door de snelheid en omvang van de omslag.

De fundamenten zijn niet gezond 

De vertegenwoordigers van het kapitalisme bezweren ons dat het met de fundamenten van dit systeem wel goed zit. Na de pandemie is er onder meer in de VS nog steeds een inhaaloperatie wat de creatie van jobs betreft. Een zachte winter en voldoende energievoorraden zorgden ervoor dat het perspectief van een recessie tijdelijk leek te zijn uitgesteld. Nu dreigt een ontwikkelende bankencrisis een economische crisis uit te lokken, in het bijzonder omdat de winsten van de grote bedrijven onder druk staan. De problemen bij de banken zullen ervoor zorgen dat ze voorzichtiger worden met leningen, wat een rem zal zetten op de economische activiteit. 

In de gevestigde media wordt de nadruk gelegd op de betere situatie van de banken na de crisis van 2008. In de eurozone via de Bazel 3-normen, en in de VS via de wetgeving Dodd-Frank werden meer regels opgelegd, bijvoorbeeld inzake de verhouding tussen de eigen bezittingen versus de investeringen en leningen. Martin Wolf van de Financial Times wijst erop dat de verhouding tussen beiden beter 1 op 3 zou zijn, dan wat vandaag de norm is voor veel banken: van 1 op 10 tot 1 op 20! 

Dit is een fundamenteel probleem. Bij een ernstige crisis zullen de banken nog steeds snel door hun kapitaalbuffers zitten. Zo’n extreme kloof tussen beiden is een bedreiging voor de hele economie. De opgelegde fusie van Credit Suisse met UBS in Zwitserland creëert een monsterbank die qua mogelijke verliezen enkele malen de hele Zwitserse economie vertegenwoordigt!

Credit Suisse alleen was een van de 30 wereldwijd voor het systeem cruciale banken. De Zwitserse president Alain Berset stelde: “Een ongecontroleerde ineenstorting van Credit Suisse zou onschatbare gevolgen hebben voor het land en het internationale financiële systeem.” Vandaar dat de Zwitserse regering binnen de kortste keren een wet kon schrijven om de aandeelhouders buitenspel te zetten en de anti-trust wetgeving naast zich neer kon leggen. 

Zolang het kapitalisme traag bleef groeien, gekoppeld aan een beleid van goedkoop geld in het tijdperk van de neoliberale globalisering, kon de indruk worden gewekt dat de schulden in het systeem geen fundamenteel obstakel waren. In een periode van sneller opeenvolgende en diepere recessies is dat door de Centrale Banken gevoede idee een illusie. 

De beurzen in de VS vertonen wat de evolutie van de staatsobligaties betreft de laatste weken een ongeziene volatiliteit, met dagschommelingen die sinds de crisis van 2008 niet meer zijn vertoond. Toen de rente op de staatsobligaties van 2 jaar op 13 maart van 4,59 naar 3,98% gleed, was dat de grootste neerwaartse val sinds 1982. Aldus een hoofd investeringsofficier in de New York Times: “Dit zijn monsterlijke bewegingen op één dag. (…) Dit is complete waanzin.” Greg Peters van PGIM Fixed Income stelt: “De volatiliteit is gewoon extreem.” 

Het kapitalisme kampt sinds de jaren ‘70 met een crisis die het via verhoogde uitbuiting, steil groeiende schulden en het openbreken van nieuwe gebieden voor kapitalistische uitbuiting … probeerde te boven te komen. De winstgevendheid werd deels hersteld, maar ten koste van een toenemende crisis van overaccumulatie, terugvallende productieve investeringen tegenover het BBP, tragere groei, opgepotte winsten en het decadent opkopen van de eigen aandelen met deze winsten. 

Het systeem heeft zich vastgereden en brengt ons van crisis naar ergere crisis. We moeten het verwerpen en opkomen voor het enige rationele alternatief: een economie onder controle van de werkende klasse, op basis van planning – van het hoogste tot het laagste niveau – en verkiezingen op de werkplaatsen en in de wijken. Het wereldkapitalisme heeft ons geen toekomst meer te bieden.

Bron: LSP

Franstalig onderwijs: aarzelingen aan de top, vastberadenheid aan de basis

Op het moment van schrijven was de datum van 27 april nog niet officieel gelanceerd als nieuwe actiedag van het Franstalig onderwijs [Ondertussen is dat gelukkig wel gebeurt!]. Aan vastberadenheid van het personeel ontbrak het de afgelopen maanden niet. Er waren vier dagen van mobilisatie en staking, telkens met zowat 10.000 betogers. Voor de algemene staking van de openbare diensten op 10 maart wachtten veel collega’s tevergeefs op ordewoorden. Er is nood aan een echt actieplan dat zich niet beperkt tot de vraag om gehoord te worden. Alleen wie ons niet wil horen kan naast ons protest kijken. We moeten strijden om meer middelen af te dwingen!

door een jonge vakbondsmilitant van het ACV uit maandblad De Linkse Socialist

“Er zijn enorme tekorten in de sector. Het begint al met de arbeidsvoorwaarden. Een van mijn klassen is vrij representatief. Het is een groep van 30 leerlingen, waaronder twee anderstalige nieuwkomers. De klas is vrij goed uitgerust, met een interactief bord, maar met plafonds die vol zitten met ongedierte.”

“De vervallen staat van de gebouwen, de overbevolkte klassen, de onzekerheid van de job, vooral in het begin, met vervangingen op korte termijn zonder vooruitzichten, dat alles verklaart waarom de job zo hard is. Maar liefst 35% van de jonge leerkrachten verlaat het beroep binnen de vijf jaar. Ik ben aan mijn derde jaar bezig. Een goede collega van mij aan haar zevende jaar en zij heeft al een burn-out.”

“Toen de actiedag van het gemeenschappelijk vakbondsfront in de openbare diensten op 10 maart werd aangekondigd, was ik erg enthousiast. Tijdens de laatste personeelsvergadering vroeg een derde van de aanwezigen een nieuwe stakingsdag. Een dergelijke actiedag biedt bovendien kansen om strijd te verenigen. We staan niet alleen, de volledige openbare sector wordt al jarenlang ondermijnd door besparingen. Na een jaar van sterke mobilisaties van het onderwijspersoneel hebben we nog maar weinig binnengehaald. Hoog tijd dus om harder toe te slaan en niet alleen met het onderwijs.”

Mobilisatie tegen de stroom in 

“De stakingsdag vond een week na de vakantie plaats. De tijd voor de mobilisatie was dus krap. Het was duidelijk dat het niet gemakkelijk zou worden. Mijn delegee van het ACV had net andere opdrachten gekregen en is nu op twee scholen actief. Ze rekende op mij om te mobiliseren. Op maandag hing ik een oproep om te staken in de leraarskamer, gevolgd door enkele argumenten en een inschrijvingslijst om mee te doen. Zo kon ik de discussies in de leraarskamer aanwakkeren, collega’s overtuigen en hen op die basis inschrijven voor de staking.”

“In de namiddag kreeg ik echter een telefoontje van mijn delegee. ‘ACV Onderwijs heeft geen stakingsaanzegging ingediend’, zei ze. Wat?! De grootste vakbond van het land die deel uitmaakt van het gemeenschappelijk front diende geen aanzegging in? Waarom niet? Het vrije onderwijsnet is toch ook een openbare dienst! Het is de Federatie Wallonië-Brussel die ons betaalt. Mijn delegee stuurde een e-mail naar de vakbond om zich te verzetten tegen de beslissing. Om 17u kregen we antwoord: de aanzegging is toch ingediend. Een kleine overwinning!”

“De week ging verder en ik besefte dat de mobilisatie vooral op mijn schouders rustte, mijn delegee zou niet op het piket zijn en zelfs niet staken. Ik sprak collega’s aan en kwam langzaam aan ruim tien stakers. In dit stadium was het nog te vroeg om een piket te zetten om de school te blokkeren. De traditie in het onderwijs is om geen blokkade voor de eigen school te zetten om conflicten met niet-stakende collega’s te voorkomen.”

“Op woensdag was het aantal inschrijvingen al opgelopen tot 15. Ik besloot om een pamflet te maken om op de dag zelf te verspreiden. Ook wilde ik mobiliseren voor een piket aan de school om de eisen te bespreken met niet-stakende collega’s, leerlingen en ouders. Daarna konden we andere piketten in de stad bezoeken, samen met leden van LSP en Campagne ROSA. Ik stuurde deze voorstellen door naar mijn delegee, maar dat werd afgeschoten. Ze weigerde de informatie aan mijn collega’s door te geven omdat het pamflet en de actie niet door de vakbond waren goedgekeurd. De vakbond maakte zelf echter geen materiaal en deed niets om te mobiliseren, er was zelfs geen e-mail. Ik besloot dan maar om zelf de informatie te verspreiden via het prikbord van de vakbonden in de leraarskamer.”

Uitstekend piket

“Op de ochtend van de staking was er een uitstekende sfeer aan de ingang van de school. We hadden veel discussies met niet-stakende collega’s en ouders om hen bewust te maken van onze eisen, in essentie de noodzaak van meer publieke middelen voor onderwijs. Het piket was enthousiasmerend. Collega’s deelden pamfletten uit aan leerlingen en ouders, iets wat al ruim tien jaar niet meer was gebeurd.” 

“Van de 23 stakers gingen er zes mee op een solidariteitstocht langs andere piketten. Het waren vooral jonge collega’s die de ernst van de situatie en de noodzaak van actie begrijpen. Uit onze tocht bleek dat de mobilisatie naar de piketten niet groot was, ook al werd er veel gestaakt. We kwamen wel moedige groepen tegen van Delhaize-personeel dat strijdt tegen de franchisering, RTBF-journalisten die zich verzetten tegen onzekere contracten en freelance werk, collega’s aan de universiteit die opkomen voor gratis en degelijk onderwijs.”

“Deze mobilisatie toont dat we niet moeten aarzelen om het vakbondsapparaat wakker te schudden, een stakingsaanzegging te eisen en te mobiliseren met eigen materiaal waarbij collega’s worden betrokken. Zoals ons pamflet stelde: ‘De woede van de collega’s moet in actie omgezet worden om geen ruimte te laten voor cynisme en defaitisme. We moeten meer collega’s bij de mobilisatie betrekken. Door passieve steun in actie om te zetten kunnen winnen.’ We moeten niet wachten op de leiding, we moeten zelf voor een strijdbaar syndicalisme opkomen.”

Bron: LSP

Wij worden gepluimd terwijl zij graaien

Wij worden gepluimd terwijl zij graaien

De traditionele politici doen er alles aan om de aandacht af te leiden van het debat over hun eigen extraatjes. Terwijl hun opbod in de strijd tegen ‘woke’ steeds absurder vormen aanneemt, rolden N-VA en VB over elkaars voeten in de strijd tegen staatssecretaris Schlitz van Ecolo. Zo werkt de zondebokmethode: iedereen een andere richting laten uitkijken. In de traditionele media pakt het deels, maar het debat over hun eigen extraatjes blijft hangen.

Dat de gevestigde politici zichzelf gretig bedienen, was al langer geweten. Van de hoge lonen, zelfs voor wie amper in het parlement komt (ja, Bart De Wever, we hebben het over u), tot de gouden handdrukken op het einde van een mandaat en de riante pensioenen. Het allerhoogste pensioen was amper goed genoeg voor zichzelf, voor de Kamervoorzitters kwam daar nog een flinke hap bovenop. De extraatjes kwamen in alle parlementen voor en onder alle partijen. Allemaal beweerden ze achteraf dat ze van niets wisten.

Het is straf: onze pensioenen en uitkeringen kennen ze tot op de laatste cent, zeker als ze er nog verder op kunnen beknibbelen. Maar hun eigen inkomen zouden ze niet kennen en er zelfs amper interesse in getoond hebben? Dat klinkt hoogst ongeloofwaardig. Alleszins is dergelijke nonchalance een luxe die gewone werkenden zich niet kunnen veroorloven. Wij moeten elke euro omdraaien met de hoge prijzen voor wonen, eten, diensten, vervoer …

Daar zit overigens ook een reden waarom dit debat zo gevoelig is en blijft hangen. De afgelopen jaren kregen we steeds te horen dat onze lonen en uitkeringen te hoog zouden zijn. Er waren onafgebroken aanvallen erop. Zelfs indien het minimumpensioen wat werd opgetrokken, bleef het gekoppeld aan voorwaarden die straks mogelijk nog strenger worden. Ondertussen maakt de regering zich op om het ambtenarenpensioen aan te vallen. Volgens de regering is dat nodig om ervoor te zorgen dat de verschillende pensioenregimes naar elkaar groeien. Dat betekent een neerwaartse spiraal. Voor zichzelf kijken ze echter de andere kant uit: het is nooit genoeg!

De aankondigingen over de extraatjes van traditionele politici begonnen met de pensioenen van Herman De Croo en Siegfried Bracke. De maximale pensioengrens van 7800 euro voor ambtenaren was voor hen niet voldoende. Dit doet pijn voor N-VA en Open VLD omdat zij tot de luidste schreeuwers behoren als het gaat om het aanvallen van het ambtenarenpensioen. Zij stellen ambtenaren graag voor als profiteurs met privileges die onverantwoord zijn. Maar nu wordt duidelijk dat ze zelf niet bereid zijn om te leven met wat ze anderen opleggen.

Het meest gebruikte argument om de hoge lonen voor politici te rechtvaardigen, is dat ze hard werken. We willen daar op zich geen uitspraak over doen, maar werken wij dan niet hard? Hoe sterk is de productiviteit de afgelopen jaren niet opgedreven en waar blijft onze compensatie daarvoor? Zelfs de Vlaamse regeringsdienst voor statistiek erkent dat de “loonkost per eenheid product” lager ligt dan in de buurlanden, kortom wij produceren meer meerwaarde voor het kapitaal dan onze collega’s in de buurlanden. Als hard werken een compensatie verdient, wordt het hoog tijd dat de loonwet van 96 die beperkingen oplegt op de schop gaat. Terwijl zij graaien, worden wij gepluimd!

Misschien nog dit: als er zo hard gewerkt in de parlementen, hoe komt het dan dat blijkbaar enkel de PVDA-verkozenen de bepalingen gelezen hebben over de pensioenextra’s en uittredingsvergoedingen die de gevestigde politici goedkeurden? Ze weten dus niet hoeveel ze zelf verdienen, maar ook niet wat ze allemaal stemmen? Ook dat komt ongeloofwaardig over.

De PVDA scoorde de voorbije week met haar offensief over de inkomens van de traditionele politici. Dit is erg nuttig voor de arbeidersbeweging omdat het ons extra argumenten biedt in elke strijd voor onze koopkracht, lonen en uitkeringen. Het verzwakt diegenen die vooraan staan in de aanvallen op onze koopkracht. We moeten er rekening mee houden dat een kat in het nauw rare sprongen kan maken en dat de rechterzijde in de tegenaanval gaat, onder meer tegen elk verzet tegen onderdrukking dat als woke wordt weggezet. De traditionele politici en de rechterzijde zullen niet zomaar toegeven, zelfs niet als hun hypocrisie en gegraai algemeen bekend is. Voor onze koopkracht, levensstandaard en publieke investeringen in zorg en onderwijs moeten we doorheen strijdbewegingen een krachtsverhouding opbouwen waarbij we het volledige systeem betwisten. Graaien aan de top zit in het DNA van het kapitalisme, het pluimen van de sociale meerderheid eveneens. Heel het systeem is rot, hoog tijd voor een socialistisch alternatief!

Bron: LSP

1 mei-toespraak Miranda Ulens, algemeen secretaris ABVV

In haar 1 mei-toespraak pleit Miranda Ulens voor meer respect voor werknemers en tegen sociale dumping. Er moet een nieuwe wet komen om toestanden zoals in Delhaize in de toekomst te vermijden. Er moet opnieuw ruimte komen voor echte loonsverhogingen en de pensioenleeftijd moet naar beneden.

Kameraden,

Het is vandaag meer dan ooit tijd voor respect.

Respect voor de fietskoerier, die te weinig sociale bescherming geniet. Respect voor de ambtenaar, die essentiële openbare diensten verleent. Respect voor de werknemer in het maatwerkbedrijf, die nog altijd minder dan 14 euro per uur verdient.

Respect voor de werknemer van Delhaize, die als een pion op een schaakbord wordt verschoven enkel met het oog op nog meer winst bij de internationale holding. Wij staan hier vandaag voor jullie en met jullie. Vandaag zijn wij allemaal Delhaiziens.

Wij zijn fier op onze arbeid, we zijn er trots op. Welke arbeid dan ook: als verpleegkundige, leerkracht, ambtenaar, kassierster of schoonmaker. Alle arbeid is belangrijk. Arbeid is de motor van de samenleving. Arbeid zorgt voor welvaart voor onze kinderen, ons gezin en de samenleving. Arbeid is een hefboom naar gelijkheid, democratie, vrede en rechtvaardigheid. Arbeid verdient respect, onze werknemers verdienen meer …

Maar ook werklozen verdienen respect. Voorstellen die worden gelanceerd en passen in een sfeertje waarin zij worden gestigmatiseerd en weggezet als profiteurs, mogen rekenen op een syndicale reactie.

Het is vandaag dus meer dan ooit nodig dat we onze stem laten horen. Dat we opkomen voor onze rechten. Want ook dat is 1 mei: vechten voor onze rechten. Dat die rechten de laatste maanden, en in het bijzonder de laatste weken zwaar onder druk zijn gezet, bewijzen sociale conflicten als Delhaize.

Financieel zeer gezonde bedrijven die hun werknemers als pionnen op een schaakbord verschuiven om toch winsten bovenop winsten te maken. Die hun werknemers niet langer zien als mensen, maar als middelen waar ze mee kunnen doen wat ze willen. Die werknemers dumpen in statuten met slechtere voorwaarden en minder rechten. Dat is regelrecht sociale dumping en dat moet gestopt worden. STOP aan sociale dumping.

Ons werk, onze arbeid louter zien als een economisch middel, is diegene die arbeid levert, reduceren tot een economisch goed. Een goed dat ingezet kan worden volgens de grillen van de vrije markt. Dat is géén respect! En wij mogen het als samenleving ook niet langer dulden, dat we worden gebruikt om de winsten van aandeelhouders te vergroten; dat onze sociale rechten – waarvoor we decennialang hebben gevochten – worden afgebroken; of dat we monddood worden gemaakt.

Kameraden, het ABVV wil dat er werk wordt gemaakt van een syndicale vertegenwoordiging voor alle werknemers. Wij willen een afvaardiging vanaf 5 werknemers, een comité preventie en bescherming vanaf 20 en een ondernemingsraad vanaf 50 werknemers.

Wij eisen ook dat de sociale geest van de Wet-Renault wordt gerespecteerd en niet alleen de letter van de wet. Het is onaanvaardbaar dat werkgevers herstructureringen doorvoeren zonder echt sociaal overleg. Het is onaanvaardbaar dat 9.000 werknemers met een vingerknip in de onzekerheid worden gezet. De druk op hun toekomst en die van hun gezin is ondraaglijk. Oplossingen zijn mogelijk:

de wetgeving moet beter, zodat winstgevende bedrijven niet zomaar tot collectief ontslag kunnen overgaan en kunnen reorganiseren zonder een sluitend sociaal plan te onderhandelen;

op sectorvlak moeten afspraken gemaakt worden tegen sociale concurrentie in arbeids-en loonvoorwaarden;

op bedrijfsvlak moet er werkelijk sociaal overleg worden gevoerd.

Want kameraden, beste vrienden, wat er fout loopt bij Delhaize en vandaag bij te veel andere bedrijven, is het totaal negeren van de kracht van sociaal overleg. Sociaal overleg, dat is rekening houden met wat werknemers op tafel leggen. Dat is zich houden aan afspraken. Dat is niet van vandaag op morgen cao’s opzeggen en het personeel laten weten dat ze binnenkort op een totaal andere werkvloer zullen staan. Met totaal andere arbeidsvoorwaarden.

Sociaal overleg, dat is kiezen voor een sociaaleconomisch model gericht op sociale vooruitgang. En niet op een race to the bottom, niet op een moordende concurrentie op kap van de werknemers. Dus, JA, sociaal overleg zolang het kan, maar actie wanneer dat moet. Wat velen niet weten is dat de werknemers die vandaag voor hun rechten opkomen, worden afgedreigd door de directie.

Dat de directie van Delhaize het gerecht inschakelt, deurwaarders en de politie laat inzetten om stakingspiketten onmogelijk te maken. Syndicale actie is een sociaal recht, een mensenrecht dat in ons land anno 2023 nog te veel met de voeten wordt getreden.

Beste vrienden ter linkerzijde, laat ons samen werk maken van een betere bescherming van syndicale en sociale acties. Kameraden, sociaal overleg zorgt voor vooruitgang. Het is in tal van nationale en internationale studies aangetoond dat sterke vakbonden en sterk sociaal overleg aan de basis liggen van hoge welvaart.

Landen met een hoge cao–dekkingsgraad zijn landen met weinig of geen werkende armen. Het is dan ook bijzonder belangrijk dat we niet alleen naar België kijken, maar dat we ons ook inzetten om op Europees niveau te zorgen voor sociale normen. Concurrentie tussen landen, door te werken met lage lonen en minder sociale bescherming, zorgt voor een neerwaartse spiraal.

Wij willen dat er nu in alle lidstaten afspraken worden gemaakt over het stevig optrekken van het minimumloon.

Wij willen dat er belastingen komen op producten die Europa binnen komen als ze niet voldoen aan de internationaal erkende arbeidsnormen.

Wij willen dat aan bedrijven die internationaal actief zijn, een zorgplicht wordt opgelegd zodat ze hun verantwoordelijkheid opnemen voor het naleven van sociale en milieunormen in gans hun waardeketen.

En wij eisen dat de inspecties worden verdubbeld om sociale dumping daadwerkelijk te bestrijden.

Kameraden, als we niet ingrijpen, verglijden we met de ogen open in een maatschappijmodel waar werknemers ondergeschikt worden gemaakt in mensen, in structuren die gezinnen ondersteunen, in meer en voor iedereen toegankelijke kinderopvang, in kwalitatieve zorg, in meer openbare diensten waar ambtenaren de middelen hebben die nodig zijn om hun werk te kunnen doen.

Het is aan ons, socialisten, om wat sociaal scheef zit terug recht te trekken.

Dat betekent in de eerste plaats dat wij van de socialisten verwachten dat bij het volgend regeerakkoord de hervorming van de wet van ’96 wordt opgenomen. De vakbonden moeten terug vrij kunnen onderhandelen over echte loonsverhogingen. De wet op de loonvorming werd in 2017 door de liberalen en de N-VA aangepast op vraag van de werkgevers.

Sindsdien hebben we geen enkele serieuze loonsverhoging meer gehad, enkel indexaanpassingen. Wij rekenen op jullie om dat recht te trekken en de werknemers terug meer koopkracht te geven. Wij rekenen op jullie om ervoor te zorgen dat er op geen enkele manier wordt geraakt aan de automatische indexering van lonen en uitkeringen

Maar koopkracht gaat niet alleen over lonen. Dat gaat ook over uitkeringen, zoals de pensioenen. De pensioenhervorming waaraan wordt gewerkt, mag geen pensioenverarming zijn. Het moet een pensioenverbetering inhouden voor de pensioenen van vandaag en morgen.

Zowel op vlak van het pensioenbedrag, als wat betreft het aantal gewerkte jaren zodat wie jong is beginnen werken, kan stoppen op een deftige leeftijd. Heel belangrijk hierbij is aandacht voor zware beroepen. Wie zwaar werk heeft gedaan, wie veel in ploegen en met nachten heeft gewerkt, wie belastend werk deed… moet kunnen rekenen op een loopbaaneinde dat menselijker is. Werken tot 67 hoort daar niet bij.

Voor wie op oudere leeftijd in de problemen komt, moeten er sociale oplossingen mogelijk blijven. In plaats van het SWT aan te vallen moet ervoor worden gezorgd dat minder mensen langdurig ziek worden. Bijvoorbeeld door de werkdruk aan te pakken.

Mag ik erop wijzen dat er vandaag in gans ons land minder dan 20.000 mensen met SWT zijn, maar dat er bijna een half miljoen werknemers langdurig ziek zijn. Zolang oudere werknemers minder kans maken op de arbeidsmarkt, moet SWT mogelijk blijven. Daarom willen we dat de afspraken van ons sociaal akkoord gerespecteerd worden.

Tot slot nog een laatste oproep aan de regering. Ook wij willen een verschuiving van belastingen van arbeid naar vermogens en kapitaal. Maar zorg ervoor dat de overheid niet op droog zaad komt te staan door allerlei fiscale fantasietjes uit te werken die een gat slaan van jewelste. Dat is niet wat we vandaag nodig hebben. En dat is niet waar we de komende generaties mee willen opzadelen.

Kameraden, laat ons Arbeid geven wat het verdient: respect voor de werknemers, respect voor het sociaal overleg, respect voor onze rechten.

Leve het ABVV, leve de socialistische gemeenschappelijke actie, leve 1 mei!

Bron: De Wereld Morgen