1 mei-toespraak PVDA-voorzitter Raoul Hedebouw

In zijn 1-mei toespraak hekelt PVDA-voorzitter Raoul Hedebouw de grote ongelijkheid in onze samenleving. Daarom stelt hij een rijkentaks voor en gaat hij tekeer tegen de graaicultuur. De pensioenleeftijd moet terug naar beneden en hij eist respect voor de werknemers van Delhaize.

“Dag kameraden,

‘t Is 1 mei. 1 mei, de Dag van de Arbeid. 1 mei, de dag waarop de wereld van de arbeid haar stem laat horen. 1 mei, de dag bij uitstek om het te hebben over de groeiende ongelijkheid in onze samenleving.

Want, kameraden, er heerst een echt taboe in dit land. Een taboe waar niemand over durft spreken. Een taboe over de echte transfers in ons land. Want als het over “money money” gaat, doet de regering altijd alsof we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, dat we met z’n allen de broekriem moeten aantrekken en langer moeten werken. Wij gaan dat taboe vandaag hier doorbreken. Wij gaan spreken over de ongelijkheid in onze samenleving, wij gaan spreken over de superrijken en de multinationals.

Ik denk dan aan de 37 miljardairs in ons land. Ik heb het over de 1 procent van de Belgische bevolking, die in totaal een vermogen van 662 miljard euro bezit. 662 miljard! Nooit eerder was er in ons land zo’n concentratie van rijkdom. En elders in de wereld ook niet trouwens. In de fiscale hervorming van de federale regering wordt daar met geen woord over gerept. Het is hoog tijd dat we ons eens richten op de mensen met de breedste schouders.

In ons land betaalt een miljardair vandaag 0 procent belasting op de meerwaarde die hij maakt op aandelen. Nul euro. Terwijl bij werkende mensen tot de helft van hun inkomen wordt belast. Ja, België is een belastinghel voor werknemers, maar een belastingparadijs voor de ultrarijken en multinationals.

Een klein clubje superrijken wordt steeds rijker, terwijl de mensen die de rijkdom creëren met moeite de maand doorkomen. En wat doet de regering? Ze verhoogt de accijnzen op onze energiefactuur. Daarom zeggen wij met de PVDA: “Het is genoeg geweest.” Wij zeggen: “TAX THE RICH!”

Het is tijd voor eerlijke belastingen. Ons voorstel voor een miljonairstaks ligt op tafel in het parlement. Wij willen een belasting invoeren van 1 procent op nettovermogens boven de 1 miljoen euro, 2 procent boven de twee miljoen euro en 3 procent boven de drie miljoen euro. Op die manier raken we enkel de superrijken.

Onze miljonairstaks zou 8 miljard euro opbrengen en kan morgen al gestemd worden. Die 8 miljard euro kunnen we gebruiken voor onze pensioenen, voor onze gezondheidszorg, voor onze openbare diensten.

De rechtse partijen zijn natuurlijk allemaal tegen. De Croo, Bouchez, De Wever… allemaal verdedigen ze openlijk de rijksten. Allemaal vinden ze het normaal dat ze de werkende mensen doen betalen. Ze blijven geloven in de mythe van het trickle-down-effect: hoe beter de rijken het zouden hebben, hoe meer de rest van de bevolking zogezegd mee zou profiteren.

Iedereen weet dat dat in de realiteit niet klopt: de rijken worden rijker en de armen armer. Wel, wij gaan hen niet laten doen. Een meerderheid in ons land – zowel in Vlaanderen als in Wallonië en Brussel – wil de grootste vermogens doen bijdragen. Dat is niet alleen een kwestie van sociale rechtvaardigheid, maar ook van democratie.

De socialisten, zij beweren dat ze de breedste schouders al laten bijdragen. Via de zogenaamde “effectentaks”. Wat is de effectentaks? Dat is een belasting van 0,15 procent op aandelen die op een effectenrekening staan. Zo’n rekening kun je bij je bank gaan openen om je aandelen erop te zetten.

Maar wat blijkt? De superrijken hebben hun aandelen helemaal NIET op effectenrekeningen staan. Zij hebben aandelen op naam en zetten die niet op zo’n rekening. De ultrarijken, de miljardairs, worden dus niet getroffen door deze belasting.

Dat is precies wat mijn kameraad Peter Mertens enkele weken geleden onthulde: zwart op wit, op basis van cijfers van de minister van Financiën, Vincent Van Peteghem, zelf. Geen enkele van de 37 miljardairs in ons land betaalt de effectentaks. Daarom brengt ze zo weinig op.

Steek een euro in de grond, giet daar water op, er zal nooit iets groeien. Het is de arbeid die kapitaal creëert, het werk van de werkende klasse.

Kameraden, kapitaal creëert geen kapitaal. Steek een euro in de grond, giet daar water op, er zal nooit iets groeien. Nooit. Zoals de klassieke economen al zeiden: het is de arbeid die kapitaal creëert, het werk van de werkende klasse. In ons land gaat een steeds groter deel van de welvaart, van de rijkdom die de werkende klasse produceert, naar het kapitaal. Een miljonairstaks is een eerste stap om dat recht te trekken.

Daarom versta ik niet dat Conner Rousseau al naar de N-VA aan het kijken is om in 2024 een coalitie te vormen. De N-VA is een neoliberale partij. De N-VA is de partij bij uitstek die de superrijken verdedigt. En wat stellen we vast? Dat Conner Rousseau de werklozen wil straffen in plaats van achter de superrijken aan te gaan!

Wie een linkse politiek wil, moet naar links kijken. We zijn er met de PVDA om een echt links alternatief op te bouwen, zowel in het noorden als het zuiden van het land.

Kijk naar het verschil tussen wat er in Antwerpen gebeurt en in Zelzate. In Zelzate, waar PVDA in een coalitie zit met Vooruit, gaan we voor een eerlijke fiscaliteit. Daar zijn we het geld gaan halen bij de grote multinationals, zoals ArcelorMittal, om het terug te geven aan de lokale middenstand en de inwoners van Zelzate. In Zelzate bestaat een goede dynamiek tussen Vooruit en de PVDA.

Natuurlijk moesten we tegen de stroom zwemmen en is Voka, de Vlaamse werkgeversorganisatie, in beroep gegaan tegen deze belasting. Maar we wonnen voor de Raad van State. Wie gelooft in een idee en de wil heeft om ervoor te strijden, kan en zal overwinningen boeken.

En uiteraard zullen we de liberalen, zoals Georges-Louis Bouchez (MR) en zijn ‘beweging van de rijken’, tegenkomen in onze strijd. We zullen hen blijven bestrijden. Maar het probleem is ook dat er socialisten zijn zoals Paul Magnette (PS). Zij doen forse, linkse beloftes op 1 mei, maar kieperen die beloftes de dag erna, op 2 mei, vervolgens weer de vuilnisbak in.

We moeten durven zeggen dat we de krachtsverhoudingen moeten veranderen. En dat doe je niet alleen in het parlement. Krachtsverhoudingen bouw je op straat op, samen met de vakbonden en de sociale beweging. Enkel op die manier kunnen we overwinningen behalen.

Overwinningen halen, zelfs vanuit de oppositie, dat is iets wat de PVDA geregeld doet. Samen met het middenveld. Samen met de acties van de werkende klasse.

Welke partij heeft voor het Noodfonds voor de zorg gezorgd?? De PVDA. Een recente studie toont aan dat onze overwinning 5.000 jobs heeft gecreëerd. 5.000!

Welke partij stelde voor om de minimumpensioenen te verhogen? Het is de PVDA die 180.000 handtekeningen verzamelde en die eis op de politieke agenda heeft gezet en deels heeft binnengehaald.

Welke partij heeft de Turteltaks van tafel geveegd omdat het onrechtvaardig was dat alle Vlamingen zouden betalen voor de zonnepanelen van havenbaasFernand Huts en co.? Opnieuw de PVDA met haar formidabele mobilisatiekracht. En we deden verder …

Welke partij eiste als eerste dat energie niet beschouwd zou worden als een luxeproduct waarop het btw-tarief van 21 procent geldt? Als de btw op energie vandaag 6 procent bedraagt, dan is dat dankzij de PVDA die daar al sinds 2007 actie voor voert, en de meer dan 300.000 mensen die ons steunendoor onze petitie te tekenen.

En overwinningen halen, dat deden we ook tegen al de privileges van de politieke klasse. Toen we voor het eerst in het parlement zaten in 2014 beslisten de rechtse partijen, N-VA , MR, Open Vld en CD&V, dat mensen tot 67 jaar zullen moeten werken. 67 jaar. Maar wat bleek toen, in 2015? Diezelfde elite die vroeg om de mensen te doen werken tot 67 jaar, mocht zelf al op 55 jaar met pensioen. Op 55 jaar! Na onze strijd moesten ze op die privileges terugkomen.

Diezelfde elite die eist dat de mensen geen loonsverhoging mogen vragen en dat de lonen van de mensen zelfs geblokkeerd worden, wel die elite strijkt zelf meer dan 6.000 euro netto per maand op. In het Vlaams Parlement hadden ze een keer beloofd om hun eigen lonen met 5 procent te verminderen. Dat was onder druk van de publieke opinie. Wat bleek een paar maanden later: ze hadden hun eigen beslissing niet toegepast. Het is onze Jos D’Haese die dat ontdekte en naar buiten gebracht heeft! Ook hier hebben we een overwinning geboekt.

En een paar weken geleden brak er een nieuw schandaal los. Het pensioen van politici is wettelijk begrensdop maximaal 7.800 euro. Maar wat blijkt? De traditionele partijen hebben bewust een manier gezocht om dat wettelijke maximum te omzeilen, zodat ze een pensioen tot 9.375 euro kunnen cumuleren. 9.375 euro! Diezelfde partijen die doodleuk aan de bevolking vragen om met kleine pensioentjes te leven, die kennen zichzelf ongeziene extra’s toe. En alle partijen hebben daarmee ingestemd. Alle partijen. Jawel, ook het Vlaams Belang. Als het gaat over meegraaien, dan doet het Vlaams Belang altijd mee.

We hebben meermaals voorgesteld dat de lonen van politici gehalveerd zouden worden. Maar van extreemrechts krijgen we altijd een grote “njet”. Vlaams Belang, daar klinkt het altijd van eigen volk eerst. Dat eigen volk, dat zijn dus die graaiers. Bij het Vlaams Belang is het “eigen graaiers eerst”. Veel geld voor zichzelf graaien, en dan maar hopen dat de mensen er niets van zien en dat de mensen mee naar beneden stampen. Naar de Walen, naar de werklozen, naar de migranten.

Dit heeft een doel, beste vrienden: dat de mensen niet naar het gegraai naar boven kijken maar naar beneden. Het is trouwens geen toeval dat het Vlaams Belang tegen elke vorm van belasting op de grote vermogens is. Dat is het ware gezicht van het Vlaams Belang, een partij in dienst van het establishment, in dienst van van de rijksten en die zelf profiteert van de privileges.

Kameraden, die politieke zelfbediening heeft een functie. Het feit dat politici 6.000 euro netto per maand verdienen, zorgt ervoor dat zij los staan van de realiteit van de mensen die zij vertegenwoordigen. Juist omdat politici pensioenen tot 9.000 euro kunnen verdienen, is het voor hen gemakkelijk om het minimumpensioen te verlagen.

Kameraden, wij zijn niet de eersten die al die politieke privileges willen afschaffen. Wij zijn marxisten. Wij kennen de historische strijd van de werkende klasse voor democratie. Al in 1871, in de Commune van Parijs, werden alle politieke privileges afgeschaft en moesten politici leven aan een arbeidersloon.

De verkozenen konden ook op elk moment ter verantwoording worden geroepen en uit hun functie worden gezet. Resultaat: het merendeel van de verkozenen was arbeider of een erkende vertegenwoordiger van de werkende klasse. Onze strijd tegen de graaicultuur is dus een strijd voor democratie.

Zoals de laatste weken is gebleken, spelen wij als partij een essentiële rol. Om de cultuur van privileges in de politieke wereld te bestrijden. Om het ware gezicht van het Vlaams Belang te ontmaskeren. Om problemen en sociaal beleid echt op de agenda van dit land te zetten. Dat doen we door mensen van onderuit te mobiliseren. Met een echt links alternatief.

Daarom doe ik vandaag een oproep: help ons de PVDA te versterken. Versterk ons in de dynamiek om een bolwerk tegen extreemrechts op te bouwen, een bolwerk tegen het liberale beleid, zodat we nog meer overwinningen kunnen behalen. Steun ons, word lid, engageer je in een lokale afdeling. Samen dwingen we verandering af.

Kameraden, in de komende weken of maanden wil de regering haar nieuwe pensioenhervorming op tafel leggen. Dezelfde politici die zichzelf al die privileges toekenden, beslisten al om de beloofde minimumpensioenen te verlagen. En ze zullen mensen blijven dwingen om langer te werken. We zien rechts, maar ook een deel van links in de regering, al een aanval inzetten op de zogezegde “geprivilegieerde” regelingen, die mensen toestaan vroeger te stoppen met werken.

Laat dit vandaag een essentiële les zijn, kameraden: laat u NOOIT meer “geprivilegieerd” of “bevoorrecht” noemen door een traditionele politicus. Het zijn zij die geprivilegieerd zijn. Zij zijn niet degenen die aan het eind van hun carrière vroegtijdig moeten stoppen omdat hun lichaam het niet meer aankan. Zij zijn niet degene met een zwaar beroep, met een beroep met veel werkdruk, flexibiliteit en stress die het niet meer aankunnen op latere leeftijd.

Als al deze politici ook maar één maand zouden werken als poetshulp, aan de band in een grote fabriek of als verpleegkundige, ze zouden het misschien een beetje begrijpen.

Kameraden, we hebben nog nooit zoveel rijkdom geproduceerd als vandaag. De productiviteit is geëxplodeerd, en het zijn de lichamen van de werkende mensen die de prijs betalen. Dé vraag is: wat gaan we doen met al die rijkdom? De regering wil dat ze in de zakken van de aandeelhouders verdwijnt. Maar voor ons is het niet meer dan normaal dat ze terugvloeit naar degenen die ze produceren.

Laat de rijkdom terugvloeien naar de werknemers, in de vorm van betere lonen, maar ook door het recht op een fatsoenlijk pensioen op een redelijke leeftijd. Op 67 jaar is elk beroep te zwaar. Vandaag zijn zeven op de tien mensen nog steeds tegen de verhoging van de pensioenleeftijd naar 67 jaar. Een zeer grote meerderheid in het noorden, zuiden en centrum van het land. Waarom wordt er niet naar hen geluisterd?

De socialisten hadden beloofd dat ze pas in een regering zouden stappen als de pensioenleeftijd weer op 65 jaar zou worden gebracht. Waarom hebben ze die belofte gebroken? Daarom zullen we blijven strijden tegen de verdere afbraak van onze pensioenen en voor de terugkeer van het pensioen op 65 jaar, kameraden!

De strijd van de Delhaiziens is een strijd voor welke samenleving we vandaag willen voor onze jongeren

Op deze Dag van de Arbeid, kan ik uiteraard niet anders dan iets zeggen over de Delhaiziens. Al die mannen en vrouwen strijden nu al meer dan acht weken aan een stuk tegen een multinational, Ahold-Delhaize, die hen wil verhandelen als koopwaar. Ondanks de moeilijkheden, ondanks de arrogantie van de directie, ondanks de deurwaarders, ondanks dat alles, staan ze er nog altijd. Dit weekend nog. Respect!

Dit is trouwens niet alleen de strijd van de 9.000 werknemers van Delhaize en hun gezinnen. Dit is een strijd voor de arbeidsvoorwaarden in de hele sector. Het is de strijd voor welke samenleving we vandaag willen voor onze jongeren.

Zo’n samenleving van onzekere contracten en van hyperflexibiliteit, waar de arbeidsvoorwaarden voortdurend achteruit gaan, die willen wij niet. Daarom is de strijd van de Delhaiziens ook de strijd van ons allemaal. De vakbonden lanceerden een paar dagen geleden trouwens een oproep voor een grote betoging in gemeenschappelijk vakbondsfront op 22 mei, als steun aan de werknemers van Delhaize. Wij steunen hen volledig!

Beste kameraden, het is vandaag 1 mei. En zoals dat prachtige lied, de Internationale, ons vertelt: “Makkers, ten laatste male, tot de strijd ons geschaard, en de Internationale zal morgen heersen op Aard”.

Vandaag hebben heel wat mensen wereldwijd te lijden onder de gruwel van oorlog. Zij kunnen deze mooie feestdag van de werkende klasse niet vieren zoals wij dat hier vandaag kunnen. In Oekraïne, in Jemen, in Palestina, in Congo… Oorlogen om geld. Oorlogen om nieuwe markten te veroveren.

Aan al die mensen zeggen wij: we zetten de strijd voort: voor het internationalisme en tegen de oorlog! Wij zullen de stem van de vredesbeweging blijven verdedigen. Wij zullen ons blijven verzetten tegen de militarisering en de escalatie die ons in een nieuwe Koude Oorlog dreigen mee te sleuren.

“Als de rijken oorlog voeren, zijn het de gewone mensen die sneuvelen”, zegt men. De werkende klasse heeft alleen maar te verliezen bij oorlog. Daarom roepen wij op tot een Europees vredesinitiatief. Het is tijd om op internationaal vlak echt naar de stem van de vrede te luisteren. En plaats te maken voor een multipolaire, democratische wereld.

Beste kameraden, wij gaan door. Geniet van deze 1 mei om samen met kameraden deze mooie Dag van de Arbeid te vieren. Vandaag is onze dag. Vandaag maken we er een feestje van!”

Bron: De Wereld Morgen

1 mei-toespraak van Conner Rousseau

In zijn 1 mei-toespraak pleit Vooruit-voorzitter Conner Rousseau voor minder lasten op arbeid, terwijl er op termijn een taks moet komen op meerwaarde uit aandelen. Hij wil dat de loonnormwet verdwijnt en wil meer mensen aan het werk. Hij vraagt ook applaus voor de werknemers van Delhaize.

Inleiding

Goeienavond allemaal welkom op onze vooravond!

Vrienden, bedankt om van overal af te komen naar Leuven om samen met ons de schoonste dag van het jaar te vieren.

Ik weet niet wat ze in Leuven zeggen maar in Sint-Niklaas zeggen ze “onze lieven heer is een socialist want elk jaar hebben wij goed weer”. Miranda, Paul, merci u om hier samen met ons een vuist te komen maken voor de gewone mensen.

Merci ook aan burgemeester Mo Ridouani om ons hier goed te ontvangen. En nu we toch bezig zijn met bedanken een hele dikke merci aan ons fantastisch federaal minister duo: Frank en Caroline! Merci aan Pascal en aan al onze hardwerkende parlementsleden, burgemeesters, schepenen, gemeenteraadsleden, medewerkers, militanten en sympathisanten.

Vrienden, als er één ding mij blij maakt is het dit: dat wij opnieuw één en ondeelbaar zijn. Een onstuitbaar progressief leger dat in ‘24 als één man voor de overwinning strijdt.

Ik zie hoe jullie elke dag jullie nikkel afdraaien. En ik ben jullie daar heel, heel dankbaar voor. Dankzij jullie staan we terug op de kaart En het beste moet nog komen!
Merci, merci, merci!

Vrienden, we zijn hier vanavond samen om het feest van de arbeid te vieren. En de plek is heel symbolisch: brouwerij De Hoorn. Omdat het een plek is van…bier. Maar vooral omdat dit een plek is van werk. Al sinds het einde van de 18e eeuw wordt in deze gebouwen met man en macht bier gebrouwen.

Dit was een kleine fabriek – een plek waar mensen samenkwamen om te werken Arbeiders, brouwers en bazen hebben hier jaar na jaar één van de beste en meest bekende Belgische producten gemaakt die er bestaat: de Belgische pint!

200 jaar werk hangt hier nog in de muren. En die muren hebben werk geleidelijk zien veranderen Van werken voor een hongerloon naar een deftige pree voor iedereen Van een 72 uren werkweek naar 38 uren mét weekends en betaald verlof Van een systeem zonder enige sociale bescherming naar een land met de beste gezondheidszorg en een sterke sociale zekerheid.

Dankzij wie? Dankzij ons. Dankzij wat? Dankzij strijd en beleid van de hele socialistische beweging!

Vandaag is de Hoorn een hippe coworking space waar jonge mensen met opengeslagen laptops hun boterham komen verdienen terwijl ze cappuccino’s en latte macchiato’s drinken. Ja, de tijden zijn veranderd. En we kunnen echt zeggen dat we vooruit gegaan zijn. Dat wij de dingen hebben doen vooruitgaan. En daar mogen we fier op zijn.

Maar dat is niet de reden dat we hier vandaag samen zijn. 1 mei is veel meer dan een herdenkingsfeest. 1 mei is de dag waarop wij de werkende mensen in de bloemetjes zetten: alle mensen die elke ochtend in hun auto, op de trein of achter hun bureau kruipen om hun schouders onder ons land te zetten.

1 mei is de dag waarop we zeggen waarvoor we al gestreden hebben en waarvoor we vandaag aan het strijden zijn. Want laten we eerlijk zijn, we leven al in een goed land maar het kan en moet nog véél beter.

Als er twee woorden passen bij Vlaanderen van de laatste 10 jaar dan is het stilstaan en achteruitgaan. Veel ouders vrezen dat hun kinderen het minder goed gaan hebben dan zijzelf. En ook veel jongeren zijn bang dat zij het slechter zullen hebben dan hun ouders. Zij vrezen voor hun pensioen, het klimaat en hun welvaart.

En eigenlijk is dat zot. Zeker voor een jonge politicus als ik is dat zot. En ik weiger dat te aanvaarden. Want eigenlijk weten we allemaal wat de problemen zijn in ons land En we weten als geen ander wat de oplossingen zijn en toch staan we stil.

Waarom? Is dat omdat er geen oplossingen zijn? Of is dat omdat de politiek vandaag niet werkt en te veel bezig is met zichzelf? Almaar ruzie: Vlaanderen tegen België. Vlaanderen tegen Brussel. Brussel tegen Vlaanderen. Werkgevers tegen de werknemers

Iedereen verdedigt precies alleen nog de belangen van zijn eigen clubje Maar wie verdedigt nog het algemeen belang? Op ons klein lapje grond moeten we net meer samenwerken en mogen we ons niet laten tegenhouden door taboes of heilige huisjes om de problemen van mensen echt op te lossen.

Ik kan u één ding verzekeren: wij doen daar niet aan mee aan al die zever. Wij gaan het anders doen. Willen we het geloof in de politiek herstellen… Willen we niet in een extreem rechtse horrorfilm terechtkomen, willen we ons land samenhouden, dan moet de politiek tonen dat ze wel nog dingen kan veranderen dat ze wel nog problemen kan oplossen.

Toen ik vier jaar geleden jullie voorzitter werd, waren ook wij ruzie aan het maken zat bij ons ook alles muurvast en gingen we jaar na jaar achteruit. En nu staan we er weer. Waarom? Omdat we terug overeenkomen schouder aan schouder, zij aan zij. Omdat we onze beweging op orde gezet hebben en omdat we een duidelijke boodschap brengen in de taal van gewone mensen.

We hebben onszelf hervormd en nu zijn we klaar om het land te hervormen! Met welk doel? Waarom doen we het? Om te zorgen dat iedereen kans heeft op het beste onderwijs, goede jobs en een deftig pensioen. Om te zorgen dat wie hard werkt een hoger loon krijgt en grote vermogens eerlijk bijdragen. En om te zorgen dat we ons land beter achterlaten voor onze kinderen.

Daarom doet Vooruit toch aan politiek? Om wat krom is recht te trekken. Om wat vast zit weer in beweging te brengen Om eindelijk weer vooruit te gaan!

Onderwijs

Vrienden, ik maak me zorgen over ons onderwijs, grote zorgen. We hebben geen gas, geen olie en geen diamanten in de grond zitten. Wij moeten het hebben van onze hoofden en onze handen. Wij zijn een kenniseconomie. Het niveau van ons onderwijs bepaalt het niveau van onze rijkdom. En dat niveau … gaat achteruit.

We hebben steeds meer leraren tekort. Jongeren verliezen hun motivatie. En de kennis van het Nederlands wordt steeds slechter. En de Vlaamse regering die staat stil, die heeft geen plan.

Vrienden, na jaren van stilstand, na jaren van achteruitgang moeten wij dat onderwijs grondig aanpakken. In de eerste plaats door in te zetten op betere kennis van het Nederlands. Goede kennis van Nederlands van jongs af aan is de basis van een goed onderwijs en verzekert echt gelijke kansen voor elk kind.

Als wij ervoor willen zorgen dat ieder kind op school goed Nederlands leert dan hebben we natuurlijk ook voldoende leerkrachten nodig. Hoe gaan we dat doen? Kleuterjuffen staan vaak voor 27 kindjes in de klas terwijl ik Grieks – Latijn kon volgen met vijf. Die luxe hebben we niet meer. We gaan moeten rationaliseren. We moeten ons onderwijs beter organiseren.

We moeten meer investeren in de eerste jaren van het kind in het kleuter – en basisonderwijs zodat die klassen kleiner worden en een kleuterjuf weer tijd heeft om les te geven en kinderen beter Nederlands te leren.

Vrienden, er is niet alleen het lerarentekort. Er is nog een ander tekort bedrijven schreeuwen om werkvolk goede technische profielen maar ze vinden ze niet. Aan politiekers en advocaten hebben we geen tekort, maar aan mensen die met hun handen willen werken wel.

En hoe komt dat? Omdat wij BSO en TSO nog altijd te weinig waarderen Het BSO en TSO moeten eindelijk geherwaardeerd worden! En ik wil hier een oproep doen: stop met neerkijken op technische richtingen! Stop met spreken van ‘zakken’ naar een richting. Stop met spreken over laagopgeleide tegen iemand die fantastisch werk doet met zijn handen.

Laten we afspreken dat we niet meer spreken over hoog- en laaggeschoold. Maar over praktisch en theoretisch geschoold en dat we elk talent evenveel respecteren en waarderen. Spreken we dat af?

Vrienden, als we vasthouden aan oude vormen en gedachten gaan we er niet geraken. Alleen met een stevige portie lef en véél meer samenwerking gaan we de stilstand in het onderwijs stoppen en eindelijk weer vooruit gaan.

Werk moet lonen

Op de dag van de arbeid staan de werkende mensen centraal. En dus is het voor ons elke dag, dag van de arbeid. Voor ons staan werkende mensen alle dagen centraal. En dat is nodig. Want sinds de bankencrisis van 2008 staat de werkende mens steeds meer onder druk.

Sindsdien wordt het deel van de welvaart dat naar vermogens gaat groter en het deel dat naar de lonen van de mensen gaat kleiner. Het loonaandeel daalt, het vermogensaandeel stijgt. Superrijken bezitten steeds meer en de werkende klasse voelt de druk toenemen.

Daarom grijpen we in. In de federale regering zorgt Vooruit ervoor dat de werkende mens opnieuw zijn eerlijke deel krijgt. We verhogen het minimumpensioen, van nu al meer dan 1500 euro, voor iedere mens die heel zijn leven zijn nikkel afgedraaid heeft. We verhogen de minimumlonen, zodat gaan werken meer loont.

En in tegenstelling tot onze rechtse voorgangers hebben we de inkomens opnieuw geïndexeerd en in tijden van crisis de koopkracht van de mensen het beste beschermd van heel de wereld. En om dat te betalen hebben we aangebeld bij de grote vermogens, hebben we aangebeld bij iedereen die meer dan 1 miljoen euro aandelen heeft.

En we hebben een eerlijk bijdrage gevraagd. Een bijdrage die tegen volgende jaar een miljard euro zal hebben opgebracht. En zo zorgen wij dat een groter deel van onze welvaart naar de portemonnee van de werkende mensen gaat. Zo is het dus voor ons elke dag, dag van de arbeid. Zo komen wij elke dag op voor de werkende mensen.

Maar wij willen meer! Werken moet méér lonen! Zeker in sectoren waar de winsten heel hoog zijn moet het loon van mensen kunnen stijgen boven de index. De vorige regering heeft de loonnormwet zo streng gemaakt dat werknemers zelfs niet meer kunnen onderhandelen over hogere lonen.

Daarom zeggen wij: de loonnormwet zoals die vandaag is, moet weg! Geef werkende mensen de kans om hun lonen echt te doen stijgen! Geef werkende mensen een eerlijk deel van de welvaart die zij zelf mee maken!

Vrienden, wij willen niet alleen dat de lonen van de mensen stijgen, wij willen ook dat de mensen netto meer overhouden van dat loon. En dus dat de lasten op werk dalen. Ik hoor dan altijd zeggen: “Daar is geen geld voor”. Al jaren moet ik horen “er is geen geld”.

Is dat zo? De rijkste mens ter wereld woont niet in Zwitserland, niet in Monaco en niet in de Bahamas, maar in België. Een groot deel van zijn fortuin zit hier in Belgische vennootschappen op de Louizalaan in Brussel.

Ik kan u één ding zeggen: hij heeft zijn geld niet van Frankrijk naar hier gebracht omdat hij graag frietjes eet. Hij heeft zijn geld niet naar hier gebracht omdat hij zot is van Niels Destadsbader. Hij heeft zijn geld naar hier gebracht omdat hij België ziet als een fiscaal paradijs.

Terwijl Deborah de helft van haar loon mag afgeven blijft zijn vermogen buiten schot! Zolang ge op miljarden winst op aandelen geenen euro belastingen betaalt, zolang fiscale profiteurs niet eerlijk bijdragen, moet er tegen mij niemand komen zeggen dat er hier geen geld meer is. Dat er geen geld meer is voor beter onderwijs, voor hogere pensioenen en voor hogere lonen voor werkende mensen.

En dus ja, er moet op termijn een bijdrage komen op meerwaarde uit aandelen, zoals in elk beschaafd Europees land. En dus ja, er moet een vermogenskadaster komen ook als een miljardairsdochter dat niet wil.

Want als iedereen eerlijk zijn belastingen betaalt, kunnen de belastingen voor iedereen omlaag. En dat begint met wéten waar het geld zit. Alleen dan kunnen we de belastingen correct innen. Alleen dan kunnen we sociale voordelen eerlijk toekennen.

Wanneer iemand 15 appartementen heeft in Turkije dan moet die hier geen sociale woning krijgen, daar zijn we het over eens. Maar een specialist met een zwembad in zijnen hof en een appartement in Knokke die zichzelf een minimumloon uitkeert en daardoor een studiebeurs voor zijn kinderen regelt, is dat dan eerlijk? Is dat dan normaal? Is dat rechtvaardig?

Nee! Voor ons is iedereen gelijk voor de wet. Willen we blijven investeren in onze pensioenen, willen we blijven investeren in gezondheidszorg, willen me meer investeren in ons onderwijs, dan moeten de grote vermogens hun deel doen! En wij zullen daar niet alleen over toeteren op twitter, wij gaan dat realiseren in een regering!

Meer mensen aan het werk

We helpen mensen vooruit met betere lonen. We helpen mensen ook vooruit door ze een loon te geven in plaats van een uitkering. En we helpen iedereen vooruit als we meer mensen aan het werk helpen.

De welvaartsstaat kan alleen overleven als meer mensen eerlijk bijdragen en meer mensen aan het werk gaan. En vandaag worden teveel mensen aan hun lot overgelaten, terwijl tienduizenden vacatures blijven open staan. Terwijl bedrijven schreeuwen om volk zoeken tienduizenden mensen al jaren naar werk – zonder succes.

En de Vlaamse regering slaagt er maar niet in om die mensen aan werk te helpen. Ze blijft precies hetzelfde doen als wat ze altijd al deed en hoopt dat de resultaten toch miraculeus beter worden. Volgens Einstein is dat de definitie van waanzin: hetzelfde blijven doen en toch andere resultaten verwachten.

Wij gaan iets anders doen. Wij gaan de stilstand doorbreken en eindelijk echt vooruit gaan in meer mensen aan werk te helpen. Daarom hebben we de basisbaan gelanceerd. We gaan mensen meer kansen bieden. We gaan mensen beter begeleiden. We gaan mensen beter opleiden, en als dat nog niet lukt dan bieden we ze een job aan met een volwaardig loon.

Zo beschermen we mensen tegen werkloosheid. Zo beschermen we mensen tegen armoede. Zo helpen we mensen echt vooruit. Na jaren van stilstand willen wij dit probleem wél oplossen. En al die voorspelbare reacties, daar zijn de mensen nog nooit beter van geworden die zullen ons niet tegenhouden vrienden.

We reiken iedereen de hand en zeggen: laat ons allemaal samenwerken in plaats van elkaar tegen te werken. Samenwerken om meer mensen aan werk te helpen, om mensen hun leven te verbeteren, om te strijden voor de werkende klasse. Ik verzeker u vrienden, op de socialisten, op Vooruit zullen de mensen altijd kunnen rekenen!

Applaus

En voor ik eindig vrienden, vraag ik nog een groot applaus niet voor mij, niet voor ons, maar voor de Deborah’s van deze wereld, voor het personeel van Delhaize dat in grote onzekerheid leeft omdat ze niet weten wat er met hen gaat gebeuren.

Aan de top van Delhaize heb ik nog een boodschap. Ik begrijp dat ge de toekomst van uw bedrijf wil verzekeren maar wilt ge alstublieft ook de toekomst van uw eigen mensen verzekeren?!

Vrienden 1 mei was nooit actueler dan nu. De socialistische beweging was nooit relevanter dan nu. Op ons zulde altijd kunnen rekenen. En er is maar één weg, en dat is vooruit!

Ne goeien eerste mei
En Rood is troef

Bron: De Wereld Morgen

1 mei: met zijn basisbanenplan staat Conner Rousseau volledig aan de verkeerde kant

Voor de wereld van de arbeid zijn de krachtsverhoudingen vandaag gunstiger dan ooit en dat kan niet anders dan zich vertalen in betere arbeidsvoorwaarden en hogere lonen. Uitgerekend op dat moment komt Conner Rousseau af met een plan die die sterke onderhandelingspositie verzwakt. Onbegrijpelijk en geen toeval dat de hele linkerzijde zijn plannen afschiet terwijl de rechterzijde applaudisseert.

Om te begrijpen waarom het plan voor basisbanen van Conner Rousseau fout zit is het nuttig om de conjunctuur van vandaag te bekijken. En die conjunctuur is heel tegenstrijdig. Aan de ene kant maken de werkgevers recordwinsten, terwijl ze geen ruimte laten voor loonsopslag. Aan de andere kant hebben de werknemers potentieel nog nooit zo sterk gestaan als vandaag.

Gezien de gunstige krachtsverhoudingen is de kans groot dat we voor een nieuw tijdperk staan waarin de wereld van de arbeid een eerlijker deel van de koek zal kunnen verwerven.

Het is dan ook volledig onbegrijpelijk dat CR een plan lanceert dat die sterke onderhandelingspositie van de arbeidersbeweging verzwakt. Het is geen toeval dat hij lik op stuk krijgt van de linkerzijde en applaus van de rechterzijde.

In het defensief …

In wezen heeft de sociale strijd altijd gedraaid rond de verdeling van de rijkdom, of nauwkeuriger, rond de strijd over de meerwaarde of winst. De logica is eigenlijk heel eenvoudig: hoe lager de lonen en hoe slechter de werkomstandigheden (langer of harder werken voor hetzelfde loon) hoe hoger de meerwaarde of de winst.[1]

De laatste veertig jaar waren op dat vlak heel voordelig voor het kapitaal en nadelig voor de wereld van de arbeid. In 1980 ontving de werkende bevolking 64 procent van de door hen geproduceerde rijkdom in België. In 2020 was dat gezakt tot 59 procent. Omgekeerd steeg het kapitaalaandeel van 35 procent naar 45 procent.

Dat is een transfer van arbeid naar kapitaal van iets meer dan 40 miljard euro per jaar. Terwijl de lonen en uitkeringen, in verhouding met de levensduurte, de laatste jaren nauwelijks gestegen zijn, boeken onze bedrijven recordwinsten en versassen de superrijken en grote bedrijven jaarlijks voor meer dan 200 miljard euro naar belastingparadijzen.

Het bedrijfsleven stelt zich ook alsmaar agressiever op. Het huidig conflict in Delhaize is daar een goede illustratie van. Om de winsten te verhogen doet deze warenhuisketen aan sociale dumping en stuurt het deurwaarders af op de vakbonden die zich daartegen verzetten.

… maar potentieel sterker dan ooit

Deze situatie staat in schril contrast met de huidige conjunctuur. De verdeling van de meerwaarde wordt namelijk bepaald door de krachtsverhoudingen tussen arbeid en kapitaal en die worden op hun beurt voor een groot deel bepaald door vraag en aanbod op de arbeidsmarkt.[2]

Die verhoudingen zijn nu de laatste jaren zeer gunstig geëvolueerd voor de wereld van de arbeid. Als gevolg van vergrijzing en lagere immigratie wordt de poel met beschikbare arbeidskrachten almaar kleiner en is de arbeidsmarkt nog nooit zo krap geweest als vandaag. Dat verstevigt de onderhandelingspositie van de werknemers.

Normaal gesproken moet zich dat onvermijdelijk vertalen in betere arbeidsomstandigheden en hogere lonen. Dat is nu eenmaal de wet van vraag en aanbod op de arbeidsmarkt.

Voorlopig worden hogere lonen in ons land tegengehouden door de loonnormwet. De rechterzijde probeert de gunstige krachtsverhoudingen op de arbeidsmarkt ook te verminderen door enerzijds mensen langer te laten werken (hogere pensioenleeftijd) en anderzijds meer mensen aan het werk te krijgen. Dat laatste gebeurt door de jacht op werklozen en langdurig zieken.

Een andere poging om de arbeidsmarkt ‘af te koelen’ is de verhoging van de rentevoeten. Dat gebeurt onder het mom van de strijd tegen de inflatie.[3] Hogere rentevoeten vertalen zich in minder investeringen, waardoor de tewerkstelling daalt en de arbeidsmarkt minder krap wordt. Cru gezegd, om de krachtsverhoudingen gunstig te houden voor het kapitaal neemt men zijn toevlucht tot (een beetje) recessie, ook al gaat dat mogelijk ten koste van heel wat sociale ellende.

De verkeerde kant

Met de huidige arbeidskrapte zijn de omstandigheden dus gunstiger dan ooit voor de arbeidersbeweging. We staan voor een tijdperk waarin de wereld van de arbeid in het offensief kan gaan en een verloren deel van de koek terug kan opeisen en verwerven.

Dat Conner Rousseau net op dit moment een pleidooi houdt om langdurig werklozen te verplichten om een – laag betaalde – job te aanvaarden is onbegrijpelijk. Los van het feit dat het onfatsoenlijk is om langdurig werklozen op te jagen en zeker voor een partij die zegt op te komen voor de zwakkeren, verzwakt hij met dat voorstel de gunstige krachtsverhoudingen van de arbeidersbeweging.

Het activeringsbeleid is uitgerekend de hefboom voor de rechterzijde om de ongunstige krachtsverhoudingen op de arbeidsmarkt zoveel mogelijk te doen keren.

Het was dan ook te verwachten dat hij op applaus zou krijgen van zowat de hele rechterzijde, inclusief het Vlaams Belang. Omgekeerd wordt het voorstel afgeschoten door het ABVV, zijn zusterpartij de PS en de PVDA.

De voorzitter van de MR, George-Louis Bouchez doet daar bijzonder schamper over: “Ik zie alleszins dat Vooruit steeds meer op de lijn van MR zit. Alvast wat de sociale zekerheid betreft. Soms ook over migratie. Soms zijn ze rechtser dan ik. (…) Ik word langs rechts ingehaald.”

Offensieve eisen

De arbeidersbeweging is zich er misschien nog niet voldoende van bewust, maar gezien de gunstige krachtsverhoudingen is de tijd rijp voor offensieve eisen. Gelukkig werden er een aantal van die eisen op dit 1-mei feest geformuleerd.

Vooreerst moet de loonnormwet op de schop, een eis die o.a. door Miranda Ulens van ABVV, Vooruit en PVDA naar voor werd geschoven.

De sociale dumping en de aanval tegen de vakbonden moet ophouden. BBTK en ABVV pleiten voor meer sociaal overleg en er is ook een nieuwe wet nodig om toestanden à la Delhaize in de toekomst te vermijden.

Een taks op de superrijken is nodig om de grondige ongelijkheid te verminderen en de sociale zekerheid voldoende te kunnen financieren, een eis van PVDA.

De pensioenleeftijd moet terug naar beneden, een eis van ABVV en PVDA.

Nergens gehoord, maar misschien toch nuttig om de oude eis van werktijdverkorting met loonbehoud opnieuw te formuleren. Te veel mensen kreunen onder de combinatie van gezin en werk. Gezien het onevenredig groot aandeel van het kapitaal in de geproduceerde rijkdom is er zeker ruimte voor deze maatregel.

Waar wachten we op?

Bron: De Wereld Morgen

Tekort in het Antwerps buitengewoon basisonderwijs nog groter geworden: geen school voor 6 op de 10 aangemelde kinderen

Maar liefst 599 van de 1.015 kinderen die zich voor volgend schooljaar hebben aangemeld voor een plaats in het buitengewoon basisonderwijs in de stad Antwerpen hebben geen plaats toegewezen gekregen. Daarmee is het tekort nog dramatischer dan vorig jaar. “We hebben gevraagd om toch eens te onderzoeken vanwaar die grote toestroom komt van kinderen met een verstandelijke beperking.”

In de stad Antwerpen moeten ouders die een lagere school zoeken voor hun kinderen zich online aanmelden, waarna het systeem kinderen aan een school toewijst. Dat lukt lang niet met alle kinderen, want zeker in het buitengewoon basisonderwijs – kleuter- en lagere school dus – zijn al jaren grote plaatstekorten. 

Maar de nieuwste cijfers voor het komende schooljaar zijn nog dramatischer dan anders, zo leren cijfers van het Lokaal Overlegplatform (LOP). Maar liefst 599 van de 1.015 aangemelde kinderen in het buitengewoon onderwijs – bijna 2 op de 3 dus – hebben geen plaats toegewezen gekregen. Zij staan dus op de wachtlijst. 

“En zeker in het kleuteronderwijs type 2 – kinderen met een verstandelijke beperking – is het tekort enorm”, zegt LOP-voorzitter Ilse De Volder. “Daar zitten we aan 226 kinderen die geen plaats hebben. We hebben maar 19 kinderen een plaats kunnen geven. En de perspectieven zijn jammer genoeg niet goed.”

“Idem voor kleuters type 9, kinderen met een normale intelligentie maar met een autismespectrumstoornis: daar zien we nog altijd 31 kleuters die geen plaats hebben. Die zitten nu nog altijd in een gewone kleuterschool, maar als die vraag er komt, weten we dat dat ernstige problemen zijn.”

Strenge eisen voor schoolgebouwen

In het lager onderwijs zet die trend zich voort voor kinderen met een verstandelijke beperking (type 2): 144 kinderen hebben daar geen plaats. Voor type 9 telt het LOP 119 kinderen zonder plaats op een geschikte school. Voor type 3 – kinderen met een emotionele of gedragsstoornis maar zonder verstandelijke beperking – hebben 33 kinderen geen plaats, meer dan de helft van de aanmeldingen.

“Vorig jaar hebben verschillende koepels nog extra capaciteit gecreëerd”, zegt De Volder. “Maar al die scholen zitten nu echt vol. Het grote probleem in Antwerpen is vooral een aangepaste locatie te vinden. Die gebouwen moeten echt wel afgestemd worden op de noden van die kinderen met een beperking. De overheid heeft daar strenge eisen over, maar ook in Antwerpen zelf vraagt de bureaucratie heel veel van schoolbesturen. Ook zij zeggen daarom soms: ‘Hier stopt het, dit lukt niet meer voor ons’.”

Schepen van Onderwijs Jinnih Beels (Vooruit) heeft vanuit het stadsbestuur wel initiatieven mee ondersteund en middelen aangereikt om de tekorten te helpen oplossen. Maar dat volstaat amper, ziet De Volder. “Voor type 2 zouden we misschien nog een aantal plaatsen kunnen creëren, maar nooit voor al die 226 kleuters en de 144 lagere schoolleerlingen op de wachtlijst. Dat zijn bijna 3 scholen die we zouden moeten bijcreëren.”

Woede bij ouders

Ouders van kinderen die geen plaats hebben, reageren uiteraard erg boos. “En terecht. Daar zitten kinderen tussen die zich al voor het derde jaar aanmelden. Die zaten de vorige jaren dus ofwel gewoon thuis, ofwel niet in de school van hun keuze, ofwel in een gewone school, ofwel in een ander type. Dus soms hebben die wel een school, maar hebben ze geen aangepast onderwijs. Nochtans hebben zij daar wel recht op. En eerlijk gezegd: we hebben ook geen perspectieven. We kunnen hen dus ook niet zeggen: wacht nog even.”

Bij het LOP vragen ze zich luidop af wat er aan de hand is. “We hebben gevraagd aan de minister van Onderwijs (Ben Weyts (N-VA)) om toch eens te onderzoeken vanwaar die grote toestroom komt van kinderen met een verstandelijke beperking. Het is een tendens in heel Vlaanderen, maar in een stad als Antwerpen zie je dat nog veel sterker. Daar gaat het over enorm grote aantallen. En het blijft groeien: de cijfers stijgen nu al voor het vierde jaar op rij.”

Directeur Antwerpse school getuigt: “Voor heel veel ouders is dit een vreselijke dag”

“Op de wachtlijst van onze school – waar alles samen plaats is voor 102 kinderen – staan 194 kleuters en dan nog eens 113 lagere schoolkinderen. Dat is echt verschrikkelijk”, dat vertelt Saskia Vandereyken, directeur in Katrinahof Antwerpen, een school voor buitengewoon basisonderwijs voor kinderen met een verstandelijke beperking (type 2).

“Voor heel veel ouders is dit een vreselijke dag: zij weten niet wat ze volgend schooljaar met hun kind moeten doen. Veel van hen hebben dit al meermaals meegemaakt. Want je kunt wel een heel jaar op een gunstige plek op de wachtlijst staan: op het einde van het schooljaar vervalt die plaats.”

“Wij krijgen nu heel wat telefoontjes van mensen die de wanhoop nabij zijn. Zij hopen dat er toch nog ergens een achterpoortje is. Dat gaat niet over 5 mensen, wel over meer dan 300 mensen voor de hele school. Ik kan daar jammer genoeg totaal niks aan doen.”

Sommige verhalen zijn schrijnend, zegt Vandereyken. “Zo hoor je soms dat een van beide ouders moet stoppen met werken om voor het kind te zorgen, wat dan weer voor problemen zorgt voor de rest van het gezin. Want plots komen al die zorgnoden terecht op 1 loon.”

Veel perspectief is er niet, want ondanks alle inspanningen gaat het traag met de uitbreidingen in het Antwerpse onderwijs. “Ook wij willen uitbreiden. We hebben zelfs een locatie op het oog. Maar dat gaat maar over 30 plaatsen, voor kleuter- en lagere school samen, dus dat is een druppel op een hete plaat.”

Bron: VRTnws