by admin | apr 4, 2023 | Varia
De organisatie Grootouders voor het Klimaat organiseerden op 24 maart een colloquium in Antwerpen over de kwestie ‘Burgerlijke Ongehoorzaamheid, een volgende stap in het klimaatactivisme? Voor Grootouders voor het Klimaat meer dan een retorische vraag. Zijn zachte acties nog voldoende om de klimaatcrisis aan te pakken?
De Belgische organisatie Grootouders voor het Klimaat werd opgericht in 2019, nog net een jaar voor de pandemie roet in het eten gooide van talrijke organisaties van het maatschappelijk middenveld. Toch slaagde de organisatie in zijn opzet. Vier jaar later staan de Grootouders voor het Klimaat klaar voor verdere actie.
Tijdens een druk bijgewoond colloquium stelden zij zich de vraag of ook zij acties van burgerlijke ongehoorzaamheid moeten overwegen.
Wat voorafging
Oorspronkelijk in 2009 begonnen als de Grandparents Climate Campaign in Noorwegen hebben de Grootouders voor het Klimaat nu al afdelingen in meerdere Europese landen.
In België kreeg het initiatief in 2019 navolging in het kielzog van de scholierenbeweging Fridays for Future, die vanaf augustus 2018 overal in Europa actie begon te voeren met schoolstakingen op vrijdag.
Dat jongereninitiatief was op zijn beurt geïnspireerd door het Zweedse schoolmeisje Greta Thunberg. De dan 15-jarige Greta besloot vanaf september 2018 elke vrijdag post te vatten voor het Zweedse parlement met een eenvoudige boodschap Skolstrejk för klimatet (schoolstaking voor het klimaat).
Werd ze aanvankelijk weggelachen door media en politieke leiders, zagen die zich vrij snel verplicht bakzeil te halen – al was het maar voor de schone schijn (meestal). Haar solo-actie heeft sindsdien wereldwijd navolging gekregen. De rest is geschiedenis – die nog lang niet voorbij is. In oktober 2022 bracht ze in Het Klimaatboek 108 wetenschappers, filosofen, auteurs en activisten samen en schreef ze zelf 18 thematische inleidingen (zie de recensie hier).
Colloquium
Is burgerlijke ongehoorzaamheid een volgende stap in het klimaatactivisme? Wanneer en op welke manier kunnen organisaties zoals de Grootouders voor het Klimaat al dan niet aansluiten bij acties van burgerlijke ongehoorzaamheid? En hoe verhoudt burgerlijke ongehoorzaamheid zich tot de andere minder radicale actiemiddelen?
Die vragen waren het onderwerp van een Colloquium waar GvK een aantal academici, onderzoekers en activisten uitnodigden in het Hof van Liere op de campus van de Universiteit Antwerpen voorbije vrijdag 24 maart.
Na een inleiding door Bernard Hubeau namen een aantal sprekers het woord. Socioloog Kees Schuyt beantwoordde de vraag: ”Vreedzaam demonstreren voor urgente klimaatverbeteringen: welke (on)gehoorzame manieren zijn effectief en geoorloofd?”.
UA hoogleraar Walter Weyns herinnerde het publiek aan het werk en de ideeën van wat we nu de eerste klimaatactivist zouden kunnen noemen, Henry David Thoreau (1817-1862).
Vervolgens gaf filosofe Maité de Haan haar indrukken van wat ‘civil’ en ‘uncivil disobedience’ is en kan zijn, waarna de voormiddag werd afgesloten met een juridische analyse van wat kan en wat niet kan in de huidige wettelijke context en wat de eventuele gevolgen kunnen zijn waar activisten rekening moeten mee houden door UHasselt hoogleraar Erik Lancksweerdt.
Tijdens de namiddagsessie kwamen de mensen met praktijkervaring aan het woord. Bert De Somviele overliep de geschiedenis van Bos+ en wees op de impact die hun ‘illegale’ bosaanplantingen reeds hadden op de beleidsvoerders.
Mees Engelen lichtte het opzet van de activistengroep Code Rood1, een organisatie die reeds actief is in meerdere Europese landen.
Daarna volgde nog een boeiende gedachtenwisseling in een panel van Bert De Somviele en Mees Engelen met Dirk Tonnard (GvK-België), Margriet Goddijn (GvK-Nederland) en Sara Vicca (UA-wetenschapper).
Dit Colloquium was een eerste aanzet. Zonder de minste twijfel gaan de Grootouders voor het Klimaat het hier niet bij laten. Wordt vervolgd.
Zie op Facebook de inleidende toespraak van Bernard Hubeau, GvK-covoorzitter.
Aanbevolen literatuur:
De tijd dringt – Brieven van Grootouders voor het Klimaat (samengesteld door Bernard Hubeau en Marc Cabus). EPO, Antwerpen, 2023, 239 pp. ISBN 978 9462 6744 17
Greta Thunberg, et al. Het Klimaatboek. De Bezige Bij, Amsterdam, 2022, 480 pp. ISBN 978 9403 1943 18
Note:
- De naam verwijst naar de weerterm Code Rood. Code Rood is een alarmfaze die het publiek tot uiterste waakzaamheid oproept, omdat de weerstoestand zeer gevaarlijk kan worden, grote schade kan toebrengen. Bij Code Rood wordt elke verplaatsing ten zeerste afgeraden.
Bron: De Wereld Morgen
by admin | mrt 10, 2023 | Sectoren
Daan Seghers werkt al bijna twintig jaar in de gehandicaptenzorg en ziet veel collega’s kopje onder gaan. Met een open brief deelde hij zijn bezorgdheid. Die post op sociale media werd massaal opgepikt en gedeeld. Wat is er volgens deze opvoeder aan de hand?
Droomjob
Daan Seghers (36) heeft een passie: de natuur. Volwassenen met een ernstige verstandelijke beperking genieten mee van die gedrevenheid: in Sint-Kruis-Winkel, een plattelandsdorpje nabij Gent, laat hij de boerderij van vzw Kompas op volle toeren draaien.
Daan windt er geen doekjes rond: “Ik heb een droomjob, vooral omdat mijn hart ligt bij mensen met zware zorgnoden. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit iets anders zou doen.”
Toch tempert hij dat enthousiasme, uit schroom voor collega’s die in leefgroepen moeilijk werk verrichten. Daan ziet ze afhaken en maakt zich zorgen over de toekomst van langdurige en intensieve zorg voor kwetsbare mensen. “Na mijn open brief kreeg ik veel reacties, vanuit alle hoeken en werkterreinen. Daar schrok ik van.”
Moervaart
Kompas vzw heeft een breed aanbod voor mensen met een beperking. Zij kunnen op verschillende sites terecht voor wonen, werken en vrije tijd. Hier vind je niet alleen dagbesteding of residentiële woonvormen. Kompas is ook de stuwende kracht achter een groot werkatelier, een museumcafé en sociaal restaurant Villa Ooievaar.
Daan werkt bij ‘Moervaart’, een moderne residentiële site voor veertig volwassenen met gedrags- en emotionele problemen. De achtergrond van al die mensen is heel gevarieerd. Hun gedragsproblemen zijn het gevolg van een aangeboren of niet-aangeboren hersenletsel. Sommigen belanden hier na een ernstig ongeval. Anderen werden justitieel geplaatst, nadat in de gevangenis of het forensisch psychiatrisch centrum bleek dat ze daar niet thuishoorden. Door hun zorgafhankelijkheid zullen velen hier wonen tot hun levenseinde.
Waarom schrijft iemand met een droomjob zo’n harde open brief?
Daan: “Ik besef maar al te goed dat ik op mijn boerderij in een uitzonderlijke situatie werk. Elke dag geef ik enkele mensen het moment van hu
n leven. Zijn we het op de boerderij even beu, dan gaan we naar het bos.”
“Maar stap ik enkele meters verder de leefgroepen in, dan bots ik op een andere realiteit. Mijn collega’s hebben niet de ruimte om ’s morgens aan tafel rustig te overleggen hoe de dag zal verlopen. Ze hollen van het ene incident naar de andere crisis.”
“Naast de vele fijne momenten, is dat een onvermijdelijk onderdeel van het werken met deze groep. Maar het weegt zwaar, dus wordt bewust gewerkt in kleine leefgroepen van maximaal zes bewoners.”
Dan nog zie je veel collega’s afhaken?
“De feiten spreken voor zich: van de grote groep collega’s die acht jaar geleden mee aan de start van de Moervaart stonden, schieten er nog drie over. Ik ben 36 jaar jong en toch ben ik hier al een ancien. Begeleiders die nog aan boord zijn, zijn geen enkel moment gerust. Geregeld worden ze tijdens een vrij weekend gebeld om in te springen in een leefgroep. Het water staat hen al ver boven de lippen.”
“Collega’s die na minder dan een jaar opnieuw vertrekken zijn geen uitzondering. Dat komen en gaan, is lastig voor bewoners en ondermijnt de kwaliteit van zorg. Mijn liefde voor deze unieke job en de overtuiging dat we voor kwetsbare mensen het verschil maken, maken dat ik boos en ongerust ben.”
Directies proberen de schade te beperken met radicale oplossingen: het sluiten van een leefgroep bijvoorbeeld.
“Door een leefgroep te sluiten,
neem je enige druk van de ketel. Voorlopig konden we dat bij ons voorkomen door collega’s in te schakelen die in de ambulante opvang en begeleiding werken. Maar dat is slechts een pleister op een gapende wonde.”
“Het sluiten van een leefgroep heeft voor deze bewoners verschrikkelijke gevolgen. Sommigen missen de ondersteuning van familie en vrienden. Zonder leefgroep belanden ze, ondanks een ernstige gedragsproblematiek, letterlijk op straat.”
Het probleem is niet alleen dat veel medewerkers uitvallen. Blijkbaar is het ook bijzonder moeilijk om nieuwe collega’s te vinden?
“Tien jaar geleden konden werkgevers voor elke vacature kiezen tussen verschillende sterke kandidaten. Vandaag is dat helemaal anders. Elke dag lees je noodkreten van organisaties die verbijsterd vaststellen dat op vacatures nog amper gereageerd wordt.”
“Op een arbeidsmarkt waar alle zorgorganisaties op zoek zijn naar nieuwe medewerkers, hebben diensten die werken met mensen met ernstige gedragsproblemen het extra moeilijk. De toekomstperspectieven en inclusiekansen van onze bewoners zijn beperkt. Hier vallen geen succesverhalen te rapen van mensen die na een intensieve revalidatie opnieuw aan de slag kunnen. Het is begrijpelijk dat begeleiders die langs alle kanten bevraagd worden, kiezen voor minder zware zorgcontexten.”
Komt dat probleem van werkdruk en personeelstekort plots uit de lucht gevallen?
“Vroeger was het anders. Na een heftige periode, volgde er rust. We wisten bijvoorbeeld dat de zomervakanties zwaar waren: onze bewoners bleven hier en medewerkers gingen op vakantie. Dat zette druk op de leefgroepen. Maar na de zomervakantie ebde die weg en konden we herademen.”
“Sinds corona is het anders. We hadden gehoopt dat na deze pandemie de storm zou gaan liggen, maar de druk op de leefgroepen blijft voortdurend hoog. Er zijn geen periodes meer om even naar zuurstof te happen. En dus geraak je in ademnood, zeker wanneer je als jonge mens deze job moet combineren met een eigen gezinsleven. Ik zie te veel collega’s verdrinken en andere oorden opzoeken.”
Dat gevoel moest je delen?
“Vanuit dat gevoel kroop ik inderdaad in de pen, als een onomwonden alarmkreet. Ik heb het gevoel dat als er nu niet fors wordt tussengekomen, er een implosie van de zorgsector zal volgen.”
“Dat gevoel van uitzichtloosheid werd nog versterkt toen onze directie onrustwekkende cijfers deelde. Het jarenlang niet indexeren van de werkingskosten, de stijgende energiekosten en torenhoge inflatie zetten zorgorganisaties met de rug tegen de muur. Er is geen financiële ruimte meer.”
“De boodschap was helder: er is geen budgettaire ruimte om de druk op leefgroepen weg te nemen. Integendeel, er zal bespaard moeten worden, ook in de begeleiding van mensen. Zowel begeleiders als directieleden strijden om te overleven, elk op hun manier. Dat kan toch niet?”
Volgens jou heeft die financiële druk ook te maken met de manier waarop de zorg gefinancierd wordt.
“Enkele jaren geleden gooide men de financiering van zorg voor personen met een beperking over een andere boeg. De ambitie van die persoonsvolgende financiering klinkt mooi: versterk de autonomie van de gebruiker door het zorgbudget bij hem leggen en niet bij de voorziening.”
“Maar wat zien we op het terrein? Voor sommige mensen met een beperking is die financiering een zegen, voor anderen een hel. Ik las op Sociaal.Net heel graag het verhaal van Nadia Hadad, de burgerlijk ingenieur die vertelt dat er voor haar een nieuwe wereld opengaat, dankzij haar persoonlijke assistent.”
“Maar de mensen waarmee wij werken zijn minder mondig, vaak zwak omringd en zwaar zorgbehoevend. Zij betalen daar de prijs voor. De verliezers van dit financieringssysteem zitten in ons kamp. Zij hebben weinig keuzemogelijkheden: als ze hier niet tevreden zijn, resten er weinig alternatieven. Deze groep mensen wordt op weinig plaatsen met open armen ontvangen.”
“Bovendien is het budget ontoereikend voor mensen die zeven dagen op zeven zorg nodig hebben. Om dat gat dicht te rijden, rekent de overheid op familie, vrienden en buren, bijvoorbeeld voor opvang tijdens het weekend en vakanties. Maar onze bewoners hebben dat netwerk vaak niet of het netwerk is niet in staat om met deze zware problematiek om te gaan.”
Waarom is er zo weinig aandacht voor de specifieke situatie van deze groep mensen?
“Overal zijn er noden en tekorten: in de kinderopvang, scholen en woonzorgcentra. Maar zij hebben lobbymachines om dat minstens kenbaar te maken. De groep mensen waarmee wij werken, hebben dat niet. Wie gaat er in Brussel duidelijk maken dat onze bewoners de dupe zijn van een financieringsmechanisme of het personeelstekort voor hen nog zwaarder weegt?”
“Onderzoekers kunnen dat allemaal staven en beamen, maar daardoor verandert er nog niks. Daarom vind ik het mijn taak om stevig op tafel te kloppen. Dat is cruciaal omdat wij, hulpverleners, vaak de enigen zijn die deze kwetsbare mensen nog omringen.”
De zware zorg voor deze specifieke groep van mensen rust op de schouders van sociale professionals. Je vraagt meer middelen om die opdracht goed te blijven vervullen. Een andere strategie: vraag aan familie, vrienden en buren om deze zorg te delen?
“Die strategie sluit aan bij de vermaatschappelijking van zorg. Ook die visie straalt een mooie en sterke boodschap uit.”
“Maar ook hier geldt dat dit alleen werkt voor bepaalde doelgroepen, en helaas niet voor de mensen waarmee wij werken. Want bij dat delen van zorg bots je vroeg of laat op de begrensde draagkracht van onze samenleving. Kijk naar mensen met ernstige dementie of mensen met voortdurende psychotische opstoten en waanideeën. Ook voor hen zijn eigen afdelingen in woonzorgcentra of psychiatrische ziekenhuizen noodzakelijk. De samenleving is niet klaar om deze mensen warm te onthalen in de buurt of op het dorpsplein.”
Is inclusie voor deze groep mensen te hoog gegrepen?
“Omgaan met ernstige gedragsproblemen is bijzonder moeilijk. Je ziet dat vooral bij mensen met een niet-aangeboren hersenletsel, bijvoorbeeld als gevolg van een trombose of ernstig ongeval. Zo’n hersenletsel verandert ook de persoonlijkheid van mensen. Ik bewonder de familieleden die hier trouw op bezoek blijven komen. Maar veel collega’s, vrienden of buren haken af. Dat is de harde realiteit.”
“Vanzelfsprekend doen we pogingen om bruggen te bouwen. We ruimen in onze buurt het zwerfvuil op en proberen vrijwilligers te betrekken. Maar het beeld van de buurman die een fietstocht maakt met een van onze mensen is te romantisch. Zonder enige aanleiding kunnen situaties plots escaleren. De omgeving kan dit gedrag niet plaatsen en mensen reageren angstig. Dan heb je professionals nodig die dat opnieuw in goede banen krijgen.”
Je brengt een harde en confronterende getuigenis.
“Gelukkig genieten veel andere zorgbehoevende mensen van de mooie kanten van inclusie en vermaatschappelijking. Maar de realiteit van begeleiders die werken met mensen met zeer zware zorgnoden is anders. Of je dat nu wil of niet, isolement en uitsluiting zijn hier onvermijdelijk. Dat probleem wordt heel groot als niemand zich zorgen maakt zolang ze als ‘eilandbewoners’ onzichtbaar en rustig blijven.”
“Daarom moeten we dringend hard op tafel slaan en beleidsmakers de realiteit van onze job tonen. Want een nuchter en eerlijk beleid koestert sociale professionals die deze opdracht zo goed mogelijk proberen te vervullen.”
Zit er een oplossing in je hoed?
“Ik ben een bewogen opvoeder, geen professor of minister van welzijn. Afhakende collega’s, veel zand in de machine van leefgroepen of het onvermijdelijke isolement van de meest zorgbehoevende mensen: het zijn allemaal complexe problemen die velerlei oplossingen vragen. Ik dacht er al veel over na, sprak met jan en alleman en kroop in mijn pen. Maar ik heb geen pasklaar antwoord.”
“Misschien helpt het om te beginnen waar de nood het hoogst is. Als je niet kan garanderen dat begeleiders in het weekend even op adem kunnen komen of op hun verlofdag niet gebeld zullen worden om toch dienst te doen, dan weet je waar je eerst de uitslaande brand moet blussen. Doe dat door deze fantastische maar aartsmoeilijke job met alle mogelijke middelen te waarderen.”
Bron: sociaal.net
by admin | mrt 10, 2023 | Varia
SamPol viert 30 jaar met sterk dossier over rijkdom en ongelijkheid.
Het thema van jubileumnummer Januari 2023 van maandblad Samenleving&Politiek (SamPol) kon niet beter vallen. Met 21 bijdragen mag dit het ultieme dossier over maatschappelijke ongelijkheid worden genoemd, over de échte oorzaken van extreme rijkdom en over werkbare remedies, die wel degelijk haalbaar zijn. “Het is louter een kwestie van politieke wil”
De gemiddelde mediaan …
‘Gemiddelde Belg op één na rijkste van Europa‘. Daar heb je ze al, de gemiddelden. Niet toevallig dat de ‘bemiddelden’ der aarde het graag over ‘gemiddelden’ hebben en niet over de mediaan. Te moeilijk voor de lezers-luisteraars-kijkers?
Neen, beste media. De meeste mensen weten niet wat ‘mediaan’ betekent, en dat is niet omdat ze dom, ongeletterd, marginaal (… vul zelf verder in) zouden zijn.
Er zijn dingen die je mag en moet blijven herhalen, ‘gemiddelden’ houden geen rekening houden met verdeling, nog zo een foeilelijk begrip (volgens de ‘bemiddelden) dat nergens voor nodig is, want ‘te moeilijk’.
Een eenvoudig kort cijfervoorbeeld volstaat om te illustreren waarom ernstige journalisten altijd de mediaan horen te gebruiken, en dat ik zelf altijd gebruik wanneer ik ergens ga spreken over de werking van de massamedia (wat sinds de pandemie stilgevallen is).
Als negen personen elk 1.000 euro per maand verdienen en ik als tiende persoon 91.000 euro binnenrijf, dan ‘verdienen’ wij samen 100.000 euro per maand en halen wij een mooi gemiddeld inkomen van 10.000 euro. De mediaan geeft een heel ander beeld. Het is het cijfer dat in het midden van de reeks ligt (of tussen de twee middelste cijfers):
1.000-1.000-1.000-1.000-1.000-1.000-1.000-1.000-1.000-91.000
De ‘wij’ in dit voorbeeld hebben een mediaan-inkomen van 1.000 euro. Klinkt al heel anders dan een gemiddelde van 10.000.
Wij hebben nog altijd geen degelijk inzicht in hoe de welvaart in dit land echt verdeeld is. Te moeilijk? Neen, niet ‘relevant’, dat wil zeggen niet relevant voor zij die er alle baat bij hebben dat deze kennis niet verspreid wordt.
Je mag zelf raden welk deel van de bevolking meent dat inkomensongelijkheid niet onderzocht hoeft te worden. Je kan over de ongelijkheid heel verontwaardigd doen, maar de nuchtere feiten laten spreken is nog steeds de sterkste boodschap. Die boodschap brengt themanummer Januari 2023 van SamPol.
Enkele voorbeelden:
• Het interview Extreme rijkdom is pure verspilling van hoofdredacteur Wim Vermeersch met politiek filosoof Dick Timmer kan je volledig lezen in de overname op ons platform.
• Hoe moet je ongelijkheid meten? Sarah Kuypers van het Centrum voor Sociaal Beleid aan de Universiteit Antwerpen stelt in Wat een ongelijkheidsonderzoeker lijden kan vast dat onderzoek naar ongelijkheid zwaar wordt bemoeilijkt door het ontbreken van administratieve data.
• Is inkomensongelijkheid hetzelfde fenomeen als armoede, vermogensongelijkheid of koopkracht? Gaat het over een effectieve verslechtering of is er eerder sprake van een perceptie? Jonas Vanderkelen van de Onderzoekseenheid Publieke Economie aan de KU Leuven zoekt het uit in De paradox van de Belgische inkomensongelijkheid.
• Francine Mestrum legt zich al jaren toe op de studie van armoede. Recent hoorden we op onze nationale zender weer een pleidooi voor meer filantropie van de superrijken, in plaats van meer belastingen. Mestrum maakt kort en krachtig brandhout van De hypocrisie van filantropie. “Filantropie heeft … niets vandoen met armoedebestrijding of ‘het algemeen belang’, maar met macht en invloed”.
• Sacha Dierckx, economisch adviseur van het ABVV, houdt een pleidooi voor Een publiek vermogensfonds voor meer gelijkheid. Geen Chinese Cubaanse of Noord-Koreaanse dictatuur, maar gewoon de praktijk in Noorwegen en zelfs in de VS, in de deelstaat Alaska. De olie in de bodem heeft daar uiteraard mee te maken. Geen evidentie, maar dit is geen pleidooi voor de samenleving, excuseer de ‘alleen’-leving van Margaret Thatcher waar “aandelen bezitten even gewoon is als een auto bezitten”, maar voor een ‘collectief en democratisch’ idee.
Samenleving&Politiek (SamPol), jaargang 30, Januari 2023. Het maandblad SamPol verschijnt 10 maal per jaar, voor 40€ krijg je het in je bus en online, 25€ voor wie jonger is dan 25 of ouder dan 65, online alleen aan 30€ per jaar. Je kan ook een steunabonnement nemen van 50€. Maak hier je keuze. Wil je het eerst eens uitproberen? Vraag een proefnummer via info@sampol.be
by admin | mrt 10, 2023 | Sectoren
Neutr-On wil een 30-urenweek. Veel werknemers zouden er sito presto voor tekenen. Terecht, want zo’n korte werkweek doet wonderen voor onze gezondheid en work-lifebalans. Helaas is het (nog) niet de realiteit.
Het was de 34-jarige Finse premier Sanna Marin die de piste voor de vierdagenwerkweek opperde tijdens een debat in augustus 2019. Op dat moment was ze minister van Verkeer, en dus nog geen premier. Marin sprak er over mogelijke denkpistes om een vierdagenwerkweek in te voeren of om de werkdagen in te korten tot zes uur.
In ons land lanceerde toenmalig PS-voorzitter Elio Di Rupo in 2016 al een voorstel voor een werkweek van 32 uren met behoud van loon. “Minder burn-outs bij de mensen, meer productiviteit voor de bedrijven”, klonk zijn motivatie.
Werktijdverkorting leidt tot hogere productiviteit?
Want zo’n vierdaagse werkweek zou nu eenmaal beter werken. In Scandinavië wordt al langer geëxperimenteerd met kortere werkdagen of -weken. Zo werkten in het Zweedse Göteborg 68 verpleegkundigen van het rusthuis Svartedalen twee jaar lang 30 uur per week, in plaats van 37 uur. Daarbij behielden ze het salaris van hun volledige werkweek.
De zorgkundigen gaven daarbij aan dat ze fitter en meer gemotiveerd waren, waardoor ze productiever waren, minder fouten maakten in hun werk en het aantal burn-outs afnam. En de rusthuisbewoners? Wat ‘de kwaliteit van de zorg’ betreft, rapporteerden ze een meer positieve ervaring.
Verschillende bedrijven experimenteren al langer met kortere werkdagen. Zo testte Microsoft Japan een systeem waarbij verschillende werknemers maar vier dagen per week moesten werken in plaats van vijf. De resultaten waren verbluffend: ondanks de kortere week nam de productiviteit met maar liefst 40% toe.
Tools en technologie voor een beter leven.
Ondanks het kostenplaatje van het Zweedse experiment, werden voor het verplegend personeel en de rusthuisbewoners uitsluitend positieve resultaten vastgesteld. Het debat over de kortere werkweek zal dus niet vlug gaan liggen. Daarvoor is de vraag naar een betere work-lifebalans en meer werkbaar werk te groot.
Volgens Jack Ma (Alibaba) en Bill Gates (Microsoft) zullen we in de toekomst over de tools en technologie beschikken om minder te werken en beter te leven. Automatisering, artificiële intelligentie en robotica gaan voor werknemers en bedrijven veel zoete vruchten opleveren. Zoals een toename van de productiviteit, economische groei en minder werkuren. Volgens Neutr-On zijn het vooral de grote vakbonden die hun leden bedriegen en er voor zorgen dat de kloof tussen de armen en de rijken groter wordt.