Boekrecensie – Victor De Raeymaeker

Boekrecensie – Victor De Raeymaeker

Woonzaak: ‘het woonbeleid dat er geen is’

Wonen is een grondrecht. Het recht om menswaardig te wonen. In praktijk blijft dat recht een “recht” zonder meer en wordt dat niet omgezet in iets concreets of constructiefs. Als leek kan ik na het lezen van dit boek van 200 bladzijden eigenlijk bijna begrijpen waarom dat zo is.

Wat een ongelooflijk kluwen van wetten en wetjes, besluiten, initiatieven. Wat een vat vol tegenstrijdigheden. Niets lijkt te werken of het vooropgestelde doel te bereiken. Praten, dialoog, zich constructief opstellen: allemaal tevergeefs. Als gewone burger kan ik hier en daar wel zekere details begrijpen en zekere initiatieven bijvallen omdat ze “juist” en rechtvaardig lijken. Maar je krijgt zeker geen vat op het geheel.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat “onze” politiekers dat kunnen. Het lijkt alsof zij wel zien dat er “iets” is dat niet kan, “iets” dat ze willen veranderen omdat hun politieke visie ze in die richting wijst, “iets” gaan aanpakken onder publieke druk of druk van partijgenoten, “iets” dat ingefluisterd wordt door “influencers” die het inderdaad beter weten dan de politieker in kwestie. Al die “ietsjes” “doen” natuurlijk meestal wel wat, maar ze maken het geheel niet logischer, begrijpelijker, gerichter, socialer, rechtvaardiger.

Hugo Beersmans is te bewonderen, want die lijkt wel zicht te hebben op “het woonbeleid dat er geen is” en hoe dat moet veranderen. Eén enkele boosdoener schuift hij in elk geval duidelijk naar voor. Kort na de Tweede Wereldoorlog,  een 70- tal jaar geleden, vond men dat het een goed idee zou zijn de Vlamingen warm te maken voor het idee om een eigendom te verwerven in de vorm van een eigen huis. Dat leek natuurlijk heel aantrekkelijk, vele Vlamingen slikten toen die spreekwoordelijke “Baksteen in hun maag” en begonnen te werken voor een hun eigen huis. Dat had natuurlijk als gevolg dat er nog maar weinig sociale huurwoningen  werden gebouwd en dat er niet veel aandacht meer was voor de private huurmarkt. “Het is die voortdurende en éenzijdige focus op eigendomsverwerving die bijzonder negatieve effecten op de andere deelmarkten veroorzaakt”, concludeert schrijver.

Als leek – nog eens – zou je het boeltje gewoon willen schrappen en van de basis af een degelijk woonbeleid uitwerken. Iets in die zin zal misschien moeten gebeuren na de uitspraak van “het Europees Comité voor Sociale Rechten”. Want het woonactivisme staat sterk in België en meer dan 50 Vlaamse organisaties, van middenveld tot vakbonden, zijn wanhopig bij elkaar gekropen en hebben een coalitie gevormd om er uiteindelijk wat aan te doen. Ze hebben samen een organisatie gevormd, “Woonzaak” en gaan een klacht indienen bij dat Comité. Om dat voor te bereiden, willen ze het ook zo breed bekend maken en dit boek is deel van die campagne. Hier kan je inderdaad alles vinden wat er over te weten is.

Concreet wil dat zeggen – zoals het in de “Vlaamse Codex Wonen” staat –  dat iedereen moet kunnen beschikken over een aangepaste woning, van goede kwaliteit, in een behoorlijke woonomgeving, met woonzekerheid tegen een betaalbare prijs. In Vlaanderen zijn er 170.000 zoekenden ingeschreven en toch moeten deze overwegend kansarmen blijven wonen in slechte woningen.

Enkele voorbeelden van en vragen over hoe het nu werkt:

– Hoe komt het dat een kwart miljoen Vlaamse families op de private huurmarkt moet wonen en betalen, terwijl ze nochtans in aanmerking komen voor een sociale woning.

– Bijna iedereen weet en zegt dat er groot gebrek is aan sociale woningen en toch blijven de betrokken ministers met ideeën aandraven die naast de kwestie zijn en eerder de privémarkt bevorderen.

– Met minder dan 6,5 procent sociale huurwoningen staan wij onderaan de lijst van sociale huurwoningen in Europa. Frankrijk 18% en Nederland meer dan 30%.

– Waarom worden er alsmaar hogere limieten ingevoerd voor het bouwen van sociale woningen?

– Niet de rechter beslist over de sanctie van uitsluiting van inschrijving maar wel de sociale verhuurder. Komt daar nog bij dat de betrokken huurder drie jaar zal uitgesloten blijven gezien hij zich niet meer mag inschrijven als kandidaat huurder.

– Een argument ter verantwoording van een eigendomswoning stelt het zeer aantrekkelijk voor. “Een woning kopen is een vorm van pensioen en het fiscaal voordeel is een vorm van pensioensparen.” Wat minder mooi is, is dat het wel gebeurt dat, zelfs met fiscale steun, het niet haalbaar wordt voor een grote groep en dat die dus na hun pensioen ook nog huur zullen moeten blijven betalen, dat terwijl de overheid de pensioenen laag houdt omdat ze er lijken van uit te gaan dat men toch al een pensioen verworven heeft in de vorm van een eigen woning.

– Het is net alsof er een zwarte lijst bestaat op de private huurmarkt.

– Over de meest behoeftige doelgroep, de dak- en thuislozen, zijn er nauwelijks objectieve data beschikbaar.

– We weten uit een telling dat in Gent 8,8 procent al meer dan twee jaar in precaire opvanginitiatieven zit.

– De Vlaamse overheid heeft, met andere woorden, helemaal geen zicht op de problematiek van dak- en thuisloosheid, noch op hoe die evolueert, noch op de vraag of haar beleid daaromtrent doelmatig is. Het beleid in Vlaanderen is dan ook strijdig met de vereisten onder artikel 16 van het handvest.

– Sociale woningen lijken meer en meer het imago te krijgen van woningen voor armen. Gedeeltelijk is dat dan weer door de manier waarop de sociale woningen gebouwd worden, qua schaal en omgeving. Een sociale woning moet toch geen woning zijn die er uitziet alsof het bedoeld is als een soort opvangsysteem voor mensen die niet weten hoe je deftig kan wonen. En vermits sociale woningen nu die bijklank hebben, willen steden er liefst niet te veel op hun  grondgebied, geholpen door de Vlaamse Regering die bepaald heeft dat er in één stad niet meer dan 15% sociale woningen kunnen gefinancierd worden.

– Als je dan ook nog aanstuurt op stevig fusioneren in de sector is het duidelijk dat men eigenlijk met kosten en baten bezig is, met budget en procedures, taalkennis zelfs, efficiëntie, rendabel zijn en opbrengen, en niet met sociale werking.

– Wat doe je als je je met je familie toch in de privésector gewaagd hebt en dan blijkt dat je, bijvoorbeeld, niet kan investeren in de energiebesparende middelen die een vereiste zijn of onvoldoende inkomen hebt om de onderhouds- en gezamenlijke kosten te betalen die te maken hebben het gebouw? Waardoor je dan toch weer op zoek moet naar “elders” en verhuizen naar weer een andere omgeving, school en vriendjes voor de kinderen en met toch weer kosten die daarmee te maken hebben.

– Het is duidelijk dat je het private verhuren en wonen niet zomaar kan overlaten aan “de markt” die maar één zichtbare hand heeft: winst maken.

– Als je het ongeluk hebt arbeidsongeschikt te zijn, kan je dat niet langer zijn dan negen jaar, want daarna kan je niet langer in een sociale woning blijven wonen.

Als de bevoegde overheid graag wat meer wil weten over een rechtvaardig(er) woonbeleid en over wat er kan gedaan worden, dan kunnen ze beginnen met even de 12 pagina’s bibliografie te doorlopen achteraan dit boek en dan kan er geen twijfel over bestaan dat er wat moet gedaan worden.  Je vindt er alles wat er in al die jaren over geschreven, gezegd en gedebatteerd is, de acties die gevoerd werden, de wetenschappelijke studies die er over verschenen zijn.

Maar het is natuurlijk veel eenvoudiger om samen met de gewone burger “Woonzaak”, dit ene boek van Hugo Beersmans te lezen.

Woonzaak, Hugo Beersmans, Uitgeverij EPO, 2022, ISBN 978 94 6267 363 2. 

Het had waar kunnen zijn: fake news en desinformatie helder uitgelegd

Het had waar kunnen zijn: fake news en desinformatie helder uitgelegd

In wat hopelijk de laatste maanden van een slopende coronapandemie zijn, en aan het begin van een gruwelijke oorlog in Oekraïne, brengt VRT-journalist Tim Verheyden een zeer actueel en lezenswaardig boek uit over de impact van desinformatie en fake news. Het had waar kunnen zijn leest vlot weg, en kan hopelijk een breed publiek bewust maken van de problematiek.

Tim Verheyden is een journalist die zijn nek durft uitsteken. Hij confronteerde voor een lopende camera Dries Van Langenhove met de inhoud van de geheime chatgroepen van Schild en Vrienden. Dat Verheyden een uitstekend verteller is weten we sinds zijn docuseries Privacy en ik en Facebook en ik. Zijn nieuwe boek, Het had waar kunnen zijn, verschijnt in de voorbereiding van een nieuwe serie die later op het jaar te zien zal zijn.

Het boek focust op twee actuele gebeurtenissen, de coronapandemie en de Russische inval in Oekraïne. Telkens weer vraagt hij zich af hoe fake news en desinformatie ontstaat, wie er belang bij heeft en hoe we er iets aan kunnen doen.

Corona: conflict en controverse

Fake news lijkt te beginnen als de business van kleine cyberritselaars in Noord-Macedonië. Met het aantreden van Donald Trump als Amerikaans president zien we dat het veel belangrijker wordt, en bewust wordt ingezet om politieke belangen te dienen.

Eens de coronapandemie losbrak zagen we ook in West-Europa hoe ver het intussen gekomen is. Het vertrouwen van het publiek in de overheid, de wetenschap en de media staat op een dieptepunt. Verheyden neemt de tijd om het succes te verklaren van personaliteiten als Mattias Desmet, Hilde De Smedt, Lieven Annemans en Sam Brokken. Annemans en Brokken maakten enkele interessante bemerkingen, maar het ontbreekt hen aan de juiste wetenschappelijke kennis. Met filosoof Johan Braeckman stelt Verheyden dat het hebben van een achterban geen bewijs is van het eigen wetenschappelijk gelijk.

Sociale media spelen een belangrijke rol in het verspreiden van nepnieuws. Dat heeft te maken met de algoritmes die ze volgen, algoritmes die er enkel op gericht zijn dat gebruikers blijven kijken, klikken en interageren. Conflict en controverse scoren beter dan verbondenheid, zo blijkt, en big tech heeft geen scrupules om daar op in te spelen. Platformen versterken vooroordelen en stimuleren mensen om in hun eigen bubbel te blijven.

Extreemrechts heeft weinig scrupules om in te spelen op de ontevredenheid en onzekerheid. Vlaams Belang nodigde Geert Van den Bossche en Sam Brokken uit in een onderzoekscommissie, niet omdat de partij oprecht gelooft dat ze gelijk hebben, maar omdat de stem die zij laten horen goed valt bij een deel van de achterban.

Oekraïne: doelbewuste desinformatie

In een oorlog is de waarheid het eerste slachtoffer. Die wijsheid, ten onrechte aan Winston Churchill toegeschreven, geldt de afgelopen maanden meer dan ooit. In februari 2022 valt Rusland Oekraïne binnen. Rusland heeft al jaren een slechte reputatie als verspreider van desinformatie, zowel via sociale media als via het eigen nieuwskanaal RT.

Tim Verheyden maakt er werk van om de desinformatie te duiden en te bekritiseren. Dat lukt natuurlijk enkel omdat de leugens doorzichtig zijn. De Westerse propaganda gaat, voor zover we daar vandaag een beeld van hebben, anders te werk. Van de NAVO en de VS zal je wellicht minder flagrante leugens horen, maar eerder eenzijdige berichtgeving. We horen over de gruwel van de Russen, niet over de onderdrukking van de Russischtalige Oekraïners. We lezen heldenverhalen over het Oekraïense leger, geen getuigenissen van soldaten die de moed hebben te deserteren.

Verheyden heeft daar weinig aandacht voor, en dat is een tekortkoming van dit boek. Als hij het over desinformatie in de Amerikaanse oorlogspropaganda heeft gebruikt hij een voorbeeld uit het verleden, de zogenaamde massavernietigingswapens van Saddam Hoessein in Irak.

Sterke journalistiek

Verheyden zoekt een antwoord op fake news en desinformatie in regelgeving. Hij stelt zijn hoop op de Digital Services Act, die momenteel voorbereid wordt in het Europees Parlement. Het valt te hopen dat Europa op een schaal kan werken die de grote techbedrijven inderdaad tot handelen dwingt, maar Verheyden houdt terecht een slag om de arm.

Daarnaast pleit hij ook voor sterke journalistiek. Hij pleit voor factchecks, zeker als die verder gaan dan het puur verifiëren van berichtgeving. Een goede factcheck toont ook hoe nieuws gemaakt wordt, hoe journalisten aan informatie komen en hoe daarbij fouten kunnen ontstaan. Daarmee kan je dus je lezers opvoeden tot kritische mediagebruikers.

Mediawijsheid: uitdaging voor de komende jaren

De sterkte van Het had waar kunnen zijn is de leesbaarheid. Het boek wisselt theoretische beschouwingen af met concrete verhalen, en met gesprekken met specialisten in verschillende aspecten van de problematiek. Zo komen onder andere Johan Braeckman, politicologe Nathalie Van Raemdonck en journalist en factchecker Rien Emmery aan het woord. Ook maken we kennis met Elke en Caitlin, wiens familie uit elkaar viel door discussies over corona, en Andy, een kijker met wie Tim Verheyden in discussie ging.

Fake news en desinformatie zijn niet met Donald Trump verdwenen, en zullen ook na corona en de oorlog in Oekraïne blijven bestaan. Het is daarom belangrijk dat mensen vals van echt leren onderscheiden en kritisch leren kijken naar wat ze te zien krijgen. Mediawijsheid is een uitdaging voor de komende jaren, en dat begint bij een goed begrip van hoe sociale en nieuwsmedia werken. Van hun methodes en hun economische structuren. Daarbij kan dit heldere nieuwe boek van Tim Verheyden zeker helpen.

Het had waar kunnen zijn, op zoek naar de impact van desinformatie en fake news verscheen bij Pelckmans, ISBN 978 94 6401 609 3

ACV-ABVV-ACLVB hebben redelijke argumenten om wijziging loonnormwet te eisen

ACV-ABVV-ACLVB hebben redelijke argumenten om wijziging loonnormwet te eisen

Met een gemeenschappelijke petitie wisten de vakbonden ACV, ABVV en ACLVB een hoorzitting af te dwingen in de Commissie Sociale Zaken van de federale Kamer van Volksvertegenwoordigers. Daar verdedigden zij hun argumenten om een wijziging van de huidige loonnormwet te eisen. Die wet verhindert dat de lonen van de werkende mensen gelijke tred houden met de winsten die zij voor hun werkgevers produceren.

Na de grote vakbondsbetoging van 20 juni in Brussel, gaat een hoorzitting in de commissie sociale zaken van het federaal parlement over de loonnormwet. De drie vakbonden ACV, ABVV en ACLVB verzamelden meer dan 87.000 handtekeningen voor een parlementaire petitie, en voor het eerst in de parlementaire geschiedenis volgt er ook effectief een hoorzitting na een dergelijke petitie.

Tijdens deze hoorzitting zullen ACV, ABVV en ACLVB aan de parlementsleden duidelijk maken waar de loonnormwet rammelt. En waar oplossingen liggen. Dat is belangrijk, want alleen het federaal parlement kan de loonnormwet aanpassen.

Het loondebat is in tijden van zeer hoge inflatie bijzonder actueel. De automatische loonindexering is noodzakelijk, maar volstaat niet. De nominale loongroei in 2022 is 5,6 %, maar de inflatie bedraagt 8,2 %.

In de index zitten verschillende vertragingsmechanismen. Bovendien worden motorbrandstoffen niet meegerekend en wordt de prijsevolutie van stookolie afgevlakt. Lagere inkomenscategorieën spenderen in verhouding tot hun totaalinkomen ook een groter deel van hun inkomen aan energie.

Daarom moet het koopkrachtprobleem fundamenteel aangepakt worden en dat kan alleen als deze loonnormwet aangepast wordt.

Als dit niet gebeurt, komt de faire verdeling van gecreëerde welvaart steeds meer onder druk. Dat proces is trouwens al jaren gaande: de reële lonen van Belgische werknemers liggen plat op de buik sinds de financiële crisis.

Er is volgens de drie vakbonden ook ruimte voor hogere lonen. De winstmarges van bedrijven zijn historisch hoog, ook in vergelijking met onze buurlanden.

Daarom willen de vakbonden dat de loonnormwet aangepast wordt. Een diepgaande hervorming van de wet van 1996 is absoluut noodzakelijk, met als prioriteiten:

  • Herstel van het indicatief karakter van de loonnorm: dit betekent dat de norm in de wet niet langer bindend is en een richtlijn wordt waar bedrijven en sectoren soepel mee kunnen omgaan.
  • Een correcte berekening van de loonhandicap (taxshift en loonsubsidies). De loonhandicap is het concurrentieel loonverschil dat een land heeft ten opzicht van zijn buurlanden.
  • Verleggen van de focus van loonkosten naar breder concurrentievermogen.
  • Onvoorwaardelijk behoud van de automatische loonindexering en van de baremieke verhogingen (de loonsverhogingen die worden afgesproken voor o.a. anciënniteit, leeftijd, bevorderingen of veranderingen van de taakinhoud).

Bron: DeWereldMorgen

Vlaams akkoord voor werkgelegenheid bereikt

Zes van de zeven Vlaamse sociale partners in de Sociaal-Economische Raad van Vlaanderen (SERV) ondertekenen een werkgelegenheidsakkoord met de Vlaamse Regering. Het Vlaamse ABVV sluit zich daar niet bij aan en noemt het een onevenwichtig akkoord.
Zes van de zeven Vlaamse sociale partners in de Sociaal-Economische Raad van Vlaanderen (SERV) ondertekenen een werkgelegenheidsakkoord met de Vlaamse Regering, dat de krapte op de arbeidsmarkt1 aanpakt en inzet op werkbaar werk. De Vlaamse socialistische vakbond ABVV vindt het resultaat voor werknemers echter te mager en besliste het niet mee te ondertekenen.
Zes van de zeven erkende sociale partnerorganisaties, de werkgeversbond Voka, de christelijke vakbond ACV, het verbond van zelfstandig ondernemers UNIZO, de liberale vakbond ACLVB, de Boerenbond en Verso, de werkgeversorganisatie van de social profit sector, vinden het een gemiste kans dat het ABVV zich niet kan vinden in het bereikte akkoord.
De Vlaamse arbeidsmarkt staat onmiskenbaar in brand en dit akkoord biedt volgens hen de juiste instrumenten om dit aan te pakken. Dit akkoord met de Vlaamse Regering sluit heel nauw aan bij het eerdere akkoord ‘Iedereen nodig, iedereen mee’ dat alle zeven werkgevers- en werknemersorganisaties op 24 maart 2022 hebben afgesloten. Dat akkoord steunt op vier pijlers:

  1. activeren met meer resultaat en herintreders aantrekken,
  2. opleiding sterker aanmoedigen,
  3. inzetten op werkbaar werk
  4. kansen benutten van interregionale mobiliteit en economische migratie.
    Het doel van het akkoord is om groepen die vandaag nog niet actief aanwezig zijn op de arbeidsmarkt aan te trekken en fors in te zetten op maatregelen om werknemers die reeds aan de slag zijn ook aan de slag te houden.
    De zes sociale partners die het akkoord ondertekenen willen zo snel mogelijk het akkoord van Vlaams Economisch Sociaal Overlegcomité (VESOC) met de Vlaamse Regering ondertekenen om acute problemen op de arbeidsmarkt op te lossen met een veertigtal concrete maatregelen.
    Bezwaren van het ABVV
    Het Vlaams ABVV liet de andere sociale partners in de SERV en het kabinet van Vlaams minister van Economie Jo Brouns (CD&V) weten het VESOC-werkgelegenheidsakkoord niet te zullen ondertekenen. Hoewel de vakbond tijdens de onderhandelingen vooruitgang zag in de positie van de Vlaamse Regering, blijft het resultaat voor werknemers volgens het ABVV bijzonder mager.
    De Vlaamse Regering bewijst weliswaar lippendienst aan de principes van een arbeidsmarkt die ook voor werknemers goed en structureel toegankelijk is, maar negeert de werkelijke noden. Het Vlaams ABVV betreurt het gebrek aan budget, de tijdelijkheid van initiatieven en het onevenwicht tussen maatregelen voor werkgevers versus werknemers.
    “Willen we de arbeidsmarktkrapte oplossen, dan zal de regering meer moeten overhebben voor werknemers”, voorspelt algemeen secretaris Vlaams ABVV Caroline Copers. “Naast betere loon- en arbeidsvoorwaarden is ook dit een cruciale luik.”
    Wel een korting van de sociale bijdragen aan de Rijksdienst voor Sociale Zekerheid (RSZ) voor werkgevers die langdurig werkzoekenden aanwerven in een nochtans krappe arbeidsmarkt maar geen inkomensondersteunende premie voor werknemers die van een zware naar een lichte job met minder loon overschakelen om niet uit te vallen in tijden van torenhoge burnoutcijfers.
    Dit is symbolisch voor de aanpassingen die de Vlaamse regering deed aan het werkgelegenheidsakkoord dat de sociale partners eind maart voorlegden. Dit akkoord, waarin de sociale partners de noden van zowel werkgevers als werknemers vertaalden, veranderde volgens het ABVV tijdens de onderhandeling met de Vlaamse regering in een document waarin niet langer de problemen van werknemers maar vooral de economie centraal staat.
    Die verschuiving doet het Vlaams ABVV – na herhaalde pogingen tot bijsturing – besluiten het akkoord niet te kunnen steunen. Dat gebeurt ondanks de vooruitgang die de afgelopen weken merkbaar was in de onderhandelingen.
    De Vlaamse regering erkent weliswaar de nood aan een werkzaamheidsfonds, betere ondersteuning van oudere werknemers, bijsturing van de digitale aanpak door de Vlaamse Dienst voor Arbeidsbemiddeling en Beroepsopleiding (VDAB) of de nood aan opleiding.
    Verder dan erkenning komt het volgens het ABVV vaak niet. Zo zal voor het werkbaarheidsfonds amper 1,5 miljoen aan tijdelijke projecten uitgetrokken worden. Voor oudere werknemers zal men ‘een zoekconferentie’ organiseren die de drempels binnen en buiten het werk in kaart moeten brengen en ‘onderzoekt’ men een retentiepremie.
    Waar het over opleiding gaat, dient die niet om de werknemer te versterken, maar om knelpuntberoepen te helpen invullen met uitsluiting van wie een uitkering heeft. Enkel in de digitale aanpak VDAB is de bijsturing wél tot tevredenheid van het Vlaams ABVV.
    Daar begrijpt ook de Vlaamse regering eindelijk dat voor veel werkzoekenden niet een mail of sms maar face to face-contacten nodig zijn. Vraag blijft echter of met alle nieuwe opdrachten die de VDAB krijgt – zonder extra budget – ze dit ook zal kunnen waarmaken.
    Het resultaat van de aanpassingen door de Vlaamse regering is een onevenwichtig werkgelegenheidsakkoord waarin vooral werkgevers steun en aanmoediging ontvangen, niet de werknemers.
    Dit is onaanvaardbaar voor het Vlaams ABVV, dat de berichten over een dalende werkbaarheidsgraad, stijgende burn-outs en een groeiend aantal langdurig zieken niet wenst te negeren.
    “Dit akkoord is gewoon niet realistisch meer”, vindt algemeen secretaris va het ABVV Caroline Copers. “Natuurlijk heb je voor een goed draaiende economie gezonde bedrijven nodig. Maar ook gezonde werknemers. Dat laatste lijkt de Vlaamse regering volkomen te vergeten.”
    Bron: DeWereldMorgen
Rerum Novarum in mineur

Rerum Novarum in mineur

De verdeling van de welvaart trekt steeds schever, waardoor ook het onderste deel van de middenklasse alsmaar dieper wegzakt. Dat heeft ACV-voorzitter Marc Leemans gezegd in zijn toespraak naar aanleiding van Rerum Novarum, het feest van de christelijke arbeidersbeweging. Er is nood aan meer herverdeling, zei hij.
Leemans klaagt in zijn toespraak opnieuw de loonnormwet aan, waardoor de lonen dit jaar maar met 0,4 procent bovenop de indexering kunnen stijgen. De Zweedse coalitie van voormalig premier Charles Michel (MR) maakte door de loonnormwet te verstrengen “een foute thermometer die ervoor zorgt dat de loonmarge voor de komende twee jaar wellicht zelfs nul komma nul wordt. Dat zal in ieder geval niet met ACV zijn”, zegt de voorzitter.
De werknemers hebben enkel nog de automatische indexering als houvast, “maar ook de index willen de werkgevers weg”, zegt hij. “Zij willen dus onderhandelen over een loondaling!”
De koek die we samen bakken wordt dus niet eerlijk verdeeld, aldus Leemans. En dat terwijl er wel geld is voor betere lonen. Zo deden heel wat bedrijven het bijzonder goed tijdens de coronacrisis en verwennen veel bedrijven hun aandeelhouders met extra dividenden. En de prijsstijgingen leveren een deel van de bedrijven — vooral de energiebedrijven — woekerwinsten op.
“De waarheid is dat de verdeling van welvaart steeds schever trekt. Met aan de ene kant verarming en uitsluiting van gewone mensen. Met een middenklasse waarvan het onderste deel ook alsmaar dieper wegzakt. En met aan de andere kant steeds grotere concentratie van inkomens en vermogens bij een elite”, aldus Leemans.
Hij roept dan ook op tot meer herverdeling, via de sociale zekerheid, maar ook via een hervorming van de belastingen. Hij herhaalt dan ook het pleidooi van ACV voor een vermogensbelasting en hamert ook op een faire belasting op inkomen. “Waarom is de euro die men verdient door een nanoseconde speculatie minder belast dan de euro die men verdient door een leven lang transpiratie en hard werken?”
Volgens Neutr-On herhaalt Leemans elk jaar hetzelfde verhaaltje, maar in de praktijk blijven de rijken rijker worden en de armen armer. Leemans gebruikt holle woorden en het is dan ook begrijpelijk dat de christelijke zuil geloof-waardigheid blijft verliezen.
Want zoals het spreekwoord zegt: veel beloven en weinig geven doet de zotten in vreugde leven.