by admin | apr 6, 2022 | Boeken
Momenteel loopt op Eén ‘Restaurant misverstand’, een tv-reeks waarin mensen met dementie een rol in het restaurant krijgen.
Het actualiteitenmagazine De zevende dag nodigde Cris die in de reeks te zien is uit samen met professor Bart De Strooper, een wereldautoriteit in het Alzheimeronderzoek, niet alleen aan de KU Leuven maar ook in Londen aan het UK Dementia Research Institute. Van zijn hand verscheen ‘Tegen het vergeten. Hoe de strijd tegen Alzheimer winnen?’ Is een geneesmiddel tegen Alzheimer denkbaar?
Ook de moeder van De Strooper lijdt aan dementie. Hij is er zelf ook bang voor: 1 op 3 wordt er mee geconfronteerd. Er is zeker een erfelijke component maar het is ook niet zo zwart-wit. Er is nog heel veel onderzoek nodig. We kunnen de strijd tegen Alzheimer winnen en daarom heeft De Strooper dat boek geschreven.
De laatste 20 jaar is er enorm veel baanbrekend onderzoek gebeurd. ‘Als we dezelfde middelen hebben als voor het kankeronderzoek – 20 maal meer – of de middelen die vrijgemaakt zijn voor het onderzoek in het kader van corona, zouden we al een grote stap vooruit kunnen zetten. Alzheimer maakt meer slachtoffers dan kanker: 220.000 versus 73.000 kankergevallen in ons land. Tegen 2050 zouden dit er een half miljoen zijn. Een verdriedubbeling. ‘We zitten met geneesmiddelen’, vertelt De Strooper, ‘maar die moeten op de goede manier uitgetest worden. Vaak wordt een grote test uitgerold. Dementie wordt als symptoom geanalyseerd. Maar we moeten naar subtielere effecten kijken en moeten behandelen wanneer we nog niet over dementie spreken.’
Het afremmen is de uitdaging. Het veld moet meer geld vrijmaken voor dat klinisch onderzoek. ‘We moeten ook in discussie gaan met de patiënten: Hoeveel risico’s willen ze nemen? Dit is ook een taboe. Iemand met dementie kan niet meer beslissen en wil misschien geen risico nemen door medicatie.’
Misschien moet er naar het voorbeeld van Kom op tegen Kanker, ook jaarlijks een Kom op tegen Dementie komen, werpt Lisbeth Imbo op. Volgens De Strooper zou een campagne twee zaken kunnen doen: enerzijds focussen op de (mantel)zorg en respect in de maatschappij en anderzijds middelen voor het wetenschappelijk onderzoek vrijmaken.
Prijs: € 22,50 + € 3,95 verzendingskosten
Bestellen via info@stopalzheimer.be
by admin | apr 6, 2022 | Boeken
Iedereen kent ondertussen de president van Oekraïne: Volodimir Zelenski. De man die in zijn land bekend werd als tv-komiek en stand-upcomedian. En ondertussen een voorbeeld werd voor zijn bevolking, vanwege zijn standvastige en vastberaden houding als staatshoofd tegenover de agressor. Wie is verdorie die man?
Vrijwel de hele wereld is in shock na de Russische invasie van Oekraïne. En vol bewondering voor de jonge, betrekkelijk onervaren president Volodimir Zelenski. Toen de Amerikanen hem aanboden om Oekraïne te ontvluchten, zei hij dat hij geen lift nodig had, maar munitie.
En toen stond de wereld op zijn kop
Geboren uit Joodse ouders in een stad gesticht door de Kozakken was Zelenski jarenlang vooral een vertrouwde komiek op televisie, zeker ook in Rusland. Op het witte doek was hij te zien in romantische filmkomedies waarin hij één enkele keer luchtig de draak stak met Russische oligarchen.
Wie is deze dienaar van het volk? Waar komt hij vandaan? Wat maakt hem zoals hij is?
Zelenski van auteur Don Croonenberg is een biografie over een gesjeesd rechtenstudent, acteur, schrijver en satiricus die als president van een gekweld land hoopt het laatst te lachen in de strijd tegen een dol doorgedraaide tsaar.
Croonenberg baseerde deze biografische schets op publieke informatie afkomstig van binnen- en buitenlandse media en besteedde tegelijk veel aandacht aan de man achter de politicus.
Dit is een eerste gezamenlijke project van Uitgeverij Doorbraak en zusterfirma Willems Uitgevers en wordt mee ondersteund door Boeken.cafe waar het boek ook te koop is.
We hebben het boek laaggeprijsd (€19,95) omdat we geen munt willen slaan uit een dramatisch oorlogsgebeuren, maar toch ons publiek willen informeren over een politicus die een voorbeeld is voor zijn bevolking.
Wie is die man toch?
Leveringen vanaf 30 maart 2022.
Bestel hier uw exemplaar
by admin | apr 6, 2022 | Economie
De voorbije dagen vonden opnieuw invallen plaats bij koeriersbedrijven in ons land. Daarbij werden telkenmale nieuwe inbreuken vastgesteld. Kamerlid Michael Freilich wil het probleem dringend aanpakken met een wetsvoorstel dat postbedrijven hoofdelijk aansprakelijk stelt voor de arbeidsomstandigheden van de onderaannemers. “Ons wetsvoorstel ligt klaar en kan meteen gestemd worden. De plannen die minister De Sutter (Groen) voorstelt daarentegen moeten nog een lange weg opgaan. Ze zijn trouwens geheel onrealistisch want ze brengen het ondernemingsklimaat in het gedrang en vormen een directe inperking van de ondernemingsvrijheid. Dat zal Europa nooit tolereren.”
De wantoestanden in de pakjessector moeten dringend aangepakt worden. Daarom pleiten Kamerleden Michael Freilich en Björn Anseeuw al een tijdje voor het hoofdelijk aansprakelijk stellen van die bedrijven voor de arbeidsomstandigheden van de onderaannemers. “Op dit moment beschikken deze postbedrijven niet over de juridische tools om de arbeidsomstandigheden van hun koeriers te kunnen controleren. Met dit systeem maken we dat mogelijk en stellen we hen eveneens verantwoordelijk voor wanpraktijken.”
Niet opnieuw het wiel uitvinden
De regeling moet zorgen dat bedrijven een attest kunnen aanvragen bij hun onderaannemers om de RSZ-toestanden te controleren. Ze kunnen daarmee ook een naamlijst ontvangen van het ingezette personeel én clausules toevoegen in contracten met hun onderaannemers in verband met de loon- en arbeidsvoorwaarden van de koeriers. Een gelijkaardig, succesvol systeem bestaat al in andere sectoren, zoals de bouw-, voedings- en bewakingssector. “We moeten het wiel dus niet opnieuw uitvinden”, aldus Michael Freilich.
Geen gelijk speelveld
Waarom dit beter is dan een aanpassing van de Postwet, zoals minister De Sutter beoogt? “Met ons voorstel kan je niet alleen sneller ingrijpen maar het is ook niet in strijd met het vrij ondernemerschap en de Europese wetgeving rond vrije concurrentie. Minister De Sutter beweert altijd volmondig dat de nieuwe Postwet gericht is op het creëren van een gelijk speelveld, maar vergeet daarbij te vermelden dat bpost zelf een bevoorrechte marktpositie heeft”, legt Freilich uit.
“Voor het probleem van social dumping bestaan er dus betere oplossingen dan de nieuwe Postwet. Die wantoestanden vragen om een snelle en correcte ingreep. Voer die hoofdelijke aansprakelijkheid zo snel mogelijk in en maak eindelijk het verschil”, besluit Freilich.
Bron: N-va
by admin | apr 6, 2022 | Onderwijs
Vlaams minister van Onderwijs Ben Weyts zorgt ervoor dat hoogbegaafde kinderen en jongeren een aangepaste schoolloopbaan kunnen volgen. De minimumleeftijd om te mogen starten in de lagere school verdwijnt: zo kunnen zeer makkelijk lerende of hoogbegaafde kinderen ook al vóór de leeftijd van vijf jaar beginnen aan het eerste leerjaar. In het secundair onderwijs zullen hoogbegaafde jongeren dan weer vrijstellingen kunnen krijgen voor één of meerdere vakken. Zo moeten ze niet meer bezig zijn met leerstof die ze al beheersen en komt er tijd vrij waarin ze bijvoorbeeld meer gevorderde kennis kunnen bestuderen. “We willen vermijden dat hoogbegaafde leerlingen schoolmoe worden en afhaken”, zegt Weyts. “Daarom maken we nu een aanpak op hun maat mogelijk”.
Ongeveer 2 à 3 procent van de Vlamingen is hoogbegaafd, maar de regelgeving binnen Onderwijs hield amper rekening met hen. Zo moet zelfs de slimste en meest schoolrijpe kleuter nu wachten tot de minimumleeftijd van 5 jaar voor hij of zij mag beginnen aan de lagere school. En de scholier die wiskunde beter beheerst dan de wiskundeleerkracht moet de wiskundeles blijven volgen. De regelgeving laat immers niet toe dat de leerling een vrijstelling krijgt. Heel wat zeer makkelijk lerende of hoogbegaafde jongeren worden schoolmoe omdat ze in de klas niet uitgedaagd worden.
Vroeger starten in eerste leerjaar
Daar komt nu verandering in. Vanaf volgend schooljaar verdwijnt de minimumleeftijd om te mogen starten aan de lagere school: zo kunnen zeer makkelijk lerende of hoogbegaafde kinderen ook al voor de leeftijd van 5 jaar starten in het eerste leerjaar, na toelating van de klassenraad en het Centrum voor Leerlingenbegeleiding (CLB).
Vrijstellingen in secundair
In het secundair onderwijs vanaf volgend schooljaar hoogbegaafde leerlingen een vrijstelling krijgen voor één of meerdere vakken, op advies van de klassenraad. Op die manier kan de klassenraad veel makkelijker en beter op maat van een scholier werken. Als een scholier een vrijstelling krijgt, komt er tijd vrij voor andere dingen. Zo wordt verveling vermeden en komen er kansen voor intellectuele uitdaging en ontplooiing.
Specifiek beleid voor hoogbegaafden
Deze beslissingen passen in een beleid rond hoogbegaafdheid dat sinds de start van deze regeerperiode stap voor stap wordt uitgebouwd. Zo werd er voor het eerst geld vrijgemaakt specifiek voor hoogbegaafde leerlingen, kwam er een expertisecentrum, werden er begeleidingsprojecten opgezet. Zo besliste Weyts eerder ook al om de minimumleeftijd voor het behalen van een getuigschrift lager onderwijs te schrappen: vroeger moest je minstens 8 jaar zijn om ‘af te studeren’ in de lagere school, nu zal het ook vroeger kunnen.
Bron: N-va
by admin | apr 6, 2022 | Onderwijs
Aanvangsbegeleiding in het basisonderwijs is vooral gericht op onthaal en persoonlijke ondersteuning. Ze gaat nauwelijks over het functioneren in de klas. En behalve de mentor zijn andere collega’s amper betrokken. Dat concludeert Dries Mariën in zijn masterproef. “Beginnende leraren aan boord houden is nochtans cruciaal tegen het lerarentekort.”
Laten we starten met het goede nieuws: de meeste starters evalueren hun aanvangsbegeleiding positief.
Dries Mariën: “Klopt. Daar was ik blij om. Mijn persoonlijke ervaringen als starter in het basisonderwijs jaren geleden bleken dus toch niet zomaar te veralgemenen. Misschien stond ik met een betere aanvangsbegeleiding toen zelfs nog voor de klas vandaag, en was ik nooit verder gaan studeren?”
“In mijn onderzoek ondervindt 60% van de starters gelukkig wél een gevoel van vertrouwen en veiligheid bij zijn aanvangsbegeleiding. 28% ervaart gemengde gevoelens en 12% spreekt zich eerder negatief uit. Die laatsten voelen het traject als een extra verplichting, missen een mentor of een veilige schoolcultuur.”
“Ook goed nieuws: een groot deel van de starters geeft aan dat de extra middelen die sinds 1 september 2019 zijn vrijgemaakt voor aanvangsbegeleiding effectief voelbaar zijn in hun school. Zelfs in het toch wel bijzondere coronaschooljaar 2019-2020. De cao heeft dus duidelijk impact.”
“Vooral over het onthaal op hun nieuwe school en over de ondersteuning bij hun persoonlijk functioneren zijn de starters tevreden. Er is aandacht voor hun welbevinden en dat waarderen ze. Onderschat niet dat sommige starters een praktijkshock ervaren, zelfs na een uitgebreide stage. Plots krijgen ze de volledige verantwoordelijkheid en zijn de verwachtingen naar hen toe hoog gespannen. Een goed uitgebouwde aanvangsbegeleiding vangt dat op.”
“Ondanks de afschaffing van de mentoruren, blijkt mentorschap, waarbij een ervaren leraar de starter onder zijn hoede neemt, de populairste vorm van aanvangsbegeleiding. Dat is in veel scholen ondertussen goed ingeburgerd, maar liefst 78% van de starters krijgt een mentor toegewezen.”
Er is helaas ook nog werk aan de winkel. Of liever ‘aan de klas’.
Dries Mariën: “Starters krijgen inderdaad weinig begeleiding op de klasvloer. De klasdeur blijft in heel wat scholen nog steeds dicht. En dat is jammer. Het heeft met veiligheid te maken: leraren ervaren bij elkaar binnenkijken nog steeds als controlerend in plaats van verrijkend.”
“Dat laatste is het nochtans zeker, ook voor ervaren leraren trouwens. Starters komen net uit de lerarenopleiding en brengen innovatie binnen in een schoolteam. Dat proces toelaten, stopt de misvatting dat een starter nog niets weet. Als een schoolteam ervoor openstaat. En daar wringt het schoentje. ‘Wij doen dat hier zo’, krijgen starters nog vaak te horen. Weg innovatiekans.”
“Het pedagogisch-didactische aspect is wel het moeilijkste om een starter in bij te staan. Dan ga je naar het hart van lesgeven. Dat is kwetsbaarder dan uitleggen waar het kopieerapparaat staat. Het vraagt een open schoolcultuur waar falen mag. Je leert van op je bek te gaan en daarover te reflecteren met je mentor.”
“Dat is meer dan een klasdeur openzetten, je moet ook de juiste interventies doen in die klas. Niet elke mentor beschikt over de juiste vaardigheden om coachende vragen te stellen. Dat blijkt ook uit het onderzoek: er zijn grote verschillen in de kwaliteit van de mentoren. Het is niet omdat je een ervaren leraar bent dat je een goede coach bent.”
“Bovendien zitten starters in een kwetsbare positie. Ze hebben een tijdelijke aanstelling van bepaalde duur (TABD) en moeten zich bewijzen om het statuut van een tijdelijke aanstelling van doorlopende duur (TADD) te verwerven. Dat verhoogt de druk, ze voelen zich dan toch gecontroleerd. Die periode is bovendien verkort. Je hebt minder tijd om te groeien. Tijdens mijn masterproef is die periode naar 2 jaar gegaan, nu zelfs al naar 1.”
“Er zijn onderzoekers die dat aanhalen als kritische bemerking: directies moeten binnen het jaar zien of een beginnende leraar in het team past, dan ga je veel meer naar de prestatie kijken, minder naar de evolutie. Het is een goed bedoelde maatregel om starters sneller een vaste job te bezorgen, maar het geeft extra stress als neveneffect.”
Mentoren staan er ook vaak alleen voor als begeleider van de starter.
Dries Mariën: “Andere collega’s zijn inderdaad te weinig betrokken, zo blijkt. Aanvangsbegeleiding zou een gedeelde verantwoordelijkheid moeten zijn waarbij directies, mentoren, parallelcollega’s, graadcollega’s … elkaar aanvullen. Een mentor kan een formeel klasbezoek doen, vakcollega’s kunnen ondersteunen met materiaal, graadcollega’s met weer andere dingen.”
“Uit de onderwijsliteratuur blijkt dat een gedeelde verantwoordelijkheid voor aanvangsbegeleiding en professionalisering heel belangrijk is. Je kan niet verwachten dat een mentor dat alleen doet. Gewoon in de lerarenkamer aan een starter eens vragen ‘hoe gaat het met je?’ of ‘red je het?’ kan al wonderen doen. Die starter voelt zich opgenomen in het schoolteam.”
Hoe kan het beter?
Dries Mariën: “Om te beginnen: een verplichte opleiding voor mentoren en andere aanvangsbegeleiders zou de kwaliteit verhogen. Die opleidingen bestaan al, maar ze zijn vrijblijvend. Ze leren er coachen, verbinden, groeigericht evalueren, omgaan met vertrouwelijke info. Dat laatste is niet onbelangrijk. Je bouwt een vertrouwensband op met een beginnende leraar en tegelijk wil je directie weten hoe het loopt.”
“Dat is een moeilijke balans. Het is een kwestie van duidelijke afspraken maken, als mentor met je directie samenzitten om te kijken wie welk mandaat opneemt en wie waar de focus legt. Een mentor zou niet in de puur evaluerende houding mogen gaan. Maar hij mag problemen wel aankaarten, natuurlijk.”
“Daarnaast kunnen scholen meer inzetten op andere begeleidingsvormen naast het mentorschap. De deuren openzetten bij collega’s, nascholingen op maat volgen of intervisies doen met andere starters bijvoorbeeld. En laat de begeleiding niet stoppen zodra een leraar zijn TADD heeft, zoals de cao nu bepaalt, maar integreer ze in het professionaliseringsbeleid van de school. Zo ontstaat er een continuüm van starter tot ervaren leraar.”
Neem je dan elke starter mee in een vast traject?
Dries Mariën: “Liever niet. Er zijn grote verschillen tussen starters. Er zijn er die recht van hun lerarenopleiding komen, anderen werkten al in andere scholen of komen uit de privé. Een begeleiding op maat werkt beter. Werk een basistraject uit en speel daarnaast in op individuele noden en vragen. Differentieer zoals je bij je leerlingen zou doen.”
“1 op de 5 zegt trouwens dat hij geen begeleiding nodig heeft. Ik denk dat dat een combinatie is van ‘ik trek mijn plan wel en ik ga zelf op mijn bek’. Niets mis mee, maar ik denk dat het toch belangrijk is dat er iemand aanwezig is met de nodige expertise en ervaring om met die leraar in gesprek te gaan. Niet vanuit een controlerende, maar vanuit een coachende rol.”
“Begeleiding op maat houdt ook een verantwoordelijkheid voor de starter in. Aanvangsbegeleiding is een recht dat je als starter hebt, maar ook een plicht waar je als starter zelf een inspanning voor moet doen. Zij nemen nog te weinig initiatief om zelf steun op maat te vragen, al is er steeds meer sprake van een wederzijds engagement. Je moet echt die lerarenkamer in, je niet verschuilen in je klas of achter je bureau. Neem initiatief om collega’s te ontmoeten, hen vragen te stellen over de school.”
“Overvraag starters ook niet. Rooster hen een paar uur vrij om dan met hen in gesprek te gaan, niet na het laatste lesuur of na een personeelsvergadering. Er komt al zoveel op hen af. Of durf te investeren in hen door ze binnen hun opdracht een paar uur lesvrij te maken. Geef ze tijd om in te werken. Dat gebeurt nog te weinig.”
Kan de lerarenopleiding bijdragen in dit verhaal?
Dries Mariën: “Zeker. Mentoren van de lerarenopleiding en mentoren op school zouden meer kunnen samenwerken om de praktijkshock te verzachten. Mentoren van de lerarenopleiding zouden zelfs starters nog even kunnen begeleiden. Het gebeurt al hier en daar maar nog erg ad hoc, weinig gestructureerd. Het moet natuurlijk praktisch haalbaar blijven, de druk op die mentoren is al hoog. Het zou wel een mooie brug slaan tussen de lerarenopleiding en de praktijk.”
“Dompel studenten verder nog meer vanaf hun eerste jaar in die praktijk onder zodat ze echt weten waar ze aan beginnen. Leraar zijn is zoveel meer dan lesgeven. Het zou de overgang minder bruusk maken.”
Bron: Klasse