Voorlopig geen verlaging van de belastingdruk op arbeid.

‘Hoe de taxshift kan gebeuren, is al volledig becijferd door de Hoge Raad van Financiën. Het volstaat dat de politiek een keuze maakt uit een menu aan kant-en-klaar uitgewerkte hervormingsscenario’s.’ Dat zegt Anton Van Zantbeek, advocaat bij Rivus en gastdocent aan de Fiscale Hogeschool in een artikel in Trends.

De Belgische personenbelasting hangt met spuug en paktouw aaneen. Het is een echte koterij. Ooit was het nochtans een coherente belasting. Maar decennialang visieloos politiek gerommel en lobbyfiscaliteit hebben hun tol geëist. De zesde staatshervorming was de doodsteek. Sedertdien vindt geen kat er haar jongen in terug. Ook spant België mondiaal de kroon met de belastingdruk op arbeid. De belastingdruk op werkenden is degoutant hoog. Dat vindt eigenlijk iedereen. Iedereen schuift als oplossing een taxshift naar voren. Door voordeelregimes af te schaffen wordt budgettaire ruimte gecreëerd om de belasting op arbeid algemeen te verlagen.

De taxshift veronderstelt dus een grondige snoeibeurt in vrijstellingen en belastingverminderingen. Dat is het perfecte moment om de personenbelasting weer te kalibreren. Maar talloze heilige huisjes moeten sneuvelen. Denk aan de belasting op reële huurinkomsten, het fiscale regime voor het spaarboekje of een meerwaardebelasting. Voordeelregimes afschaffen raakt kiezers. Die gedachte werkt verlammend op onze beroepspolitici. Geld uitgeven is gemakkelijk. Voordelen afnemen blijkt bijna onmogelijk te zijn.

Hoe de taxshift kan gebeuren, is al volledig becijferd door de Hoge Raad van Financiën. Het volstaat dat de politiek een keuze maakt uit een menu aan kant-en-klaar uitgewerkte hervormingsscenario’s. Op een aantal congressen liet minister van Financiën Vincent Van Peteghem (CD&V) daarover onlangs in zijn kaarten kijken. Veel blijk van ambitie geeft hij niet. Pas volgend jaar zou hij met een blauwdruk van een fiscale hervorming komen. Die zou de nieuwe fiscaliteit tegen 2030 definitief moeten regelen. Met dat ambitieloze tijdpad gooit de minister impliciet de handdoek in de ring. De blauwdrukken zijn al sinds begin 2020 klaar. Waarop wachten we? Met verkiezingen in 2024 in het achterhoofd is een loutere blauwdruk in 2022 gewoon veel te laat.

Op een betekenisvolle verlaging van de belastingdruk op arbeid hoeven we voorlopig dus niet te hopen. Intussen kunnen we ons verwachten aan een veelheid van pogingen om extra belastingen te innen. Of die pogingen succesvol zijn, hangt af van hoe het politiek wordt gespind. Het klimaat, de fiscale rechtvaardigheid en de bestrijding van misbruiken zijn veelgebruikte argumenten om belastingen te verhogen. Maar daaraan wordt geen daling van de belasting op arbeid gekoppeld. De algemene belastingdruk verhoogt gewoon. Van een taxshift is geen sprake.

Recente voorbeelden zijn legio. In november suggereerde Van Peteghem nog dat een hogere belasting op inkomsten uit de verhuur van onroerend goed geen taboe mag zijn. In oktober deed zijn partijgenoot Steven Matheï zijn duit in het zakje. Voor hem moet de anomalie van het voordeel van alle aard op tweede verblijven in vennootschappen worden aangepakt. In september vond men bij CD&V, geflankeerd door Groen en Vooruit, dat het belastingvoordeel op tweede verblijven op de schop moest. In de grote vakantie tackelde de minister in zijn actieplan tegen fraude het gebruik van auteursrechten. Intussen zal de onlangs aangenomen grote hervorming van de autofiscaliteit ongetwijfeld het klimaat ten goede komen, maar zeker ook de Belgische schatkist.

En zo doet deze regering wat alle voorgaande hebben gedaan: pappen en nathouden. De algemene belastingdruk en het overheidsbeslag sluipen daardoor langzaam maar zeker omhoog. Die perfide evolutie zal duren tot er een regering komt die vijf minuten politieke moed heeft. In Brussel, Halle en Vilvoorde weten ze dat vijf minuten heel lang kunnen duren.  Bron: Moneytalk/Trends

Staking in Brusselse gevangenissen

In de Brusselse gevangenissen van Sint-Gillis, Vorst en Berkendael was er een 48-urenstaking. De vakbonden ACOD en VSOA vragen dringende maatregelen om de werkomstandigheden te verbeteren, want ‘het personeel is op’, klinkt het aan het stakingspiket aan de gevangenis in Sint-Gillis.

De vakbonden hebben enkele weken terug een twintigtal voorstellen op papier gezet die direct geïmplementeerd konden worden. De directie heeft tijd gekregen, maar de vakbonden zagen niets veranderen.

‘We vragen bijvoorbeeld om de gevangenis 30 minuten te bevriezen, zodat het personeel gezamenlijk kan eten. Na twee weken is dat nog niet in voege. Een ander voorstel is dat de vleugel waar de medische supplementen zich bevinden, wordt versterkt. Ook dat is nog niet in voege’, vertelt Joachim Vermaeren van ACOD. Naast de slechte werkomstandigheden, is er ook nog het personeelstekort en de overbevolking van de gevangenissen.

‘De gedetineerden ergens anders naartoe sturen is quasi onmogelijk. Vorige week vertelden we de directie al dat er gewoon niet genoeg materiaal is om de gevangenis te laten draaien met 900 gedetineerden’, stelt Stijn Van den Abeele, regionaal voorzitter VSOA Brussel.

Vermaeren voegt nog toe dat de toekomst voor velen onzeker oogt: ‘Volgend jaar zouden we naar Haren gaan. Daar moeten nog 200 aanwervingen gebeuren voordat die gevangenis open kan. Dat zorgt voor onzekerheid bij het personeel en dat leidt tot een toxische cocktail. We hebben 110 beambten die op een bepaalde dag naar een gevangenis dichter bij huis mogen, maar zolang er geen aanwervingen zijn, kan dat niet gebeuren’.  Als het niet betert komen er waarschijnlijk nog acties.

Betoging voor recht op sociale actie

Lode Vanoost  in DeWereldMorgen

ACV en ABVV betogen op 6 december voor eerlijke lonen en voor het recht op sociale actie.

Op 6 december betogen de leden van de christelijke vakbond ACV en de socialistische vakbond ABVV samen in Brussel, voor eerlijke lonen die de koopkracht vrijwaren en voor het recht op collectieve actie, een recht dat met recente vonnissen op de helling komt te staan.

Recente berichten in de mainstreammedia hebben het over komende ‘loonstijgingen’ die niet ‘betaalbaar’ zouden zijn. Wie verder leest dan de titels merkt dat het in werkelijkheid niet over loonstijgingen gaat. In werkelijkheid komt er een indexaanpassing.

Het verschil tussen ‘indexaanpassing’ en ‘loonstijging’ is essentieel. Media die dit essentiële verschil niet duiden tonen aan welke zijde ze staan.

Indexering is bescherming koopkracht, géén loonstijging

De Belgische indexering is een statistische berekening op basis van de prijs van een aantal marktproducten die worden gemeten op meerdere plaatsen. Dit cijfer laat toe de maandelijkse veranderingen in de kostprijs van het dagelijks bestaan te berekenen. Op die manier wordt berekend hoeveel koopkracht een loon betekent. Vandaag zijn alle lonen, vervangingsinkomens, pensioenen en de huurprijzen verbonden aan wat nu de gezondheidsindex heet.

Wanneer een loon cijfermatig identiek blijft terwijl de marktprijzen stijgen wordt men met hetzelfde loon in feite armer. Daarom wordt het loon door indexering aangepast aan de stijgende levensduurte1 volgens een bepaald systeem. Dat gebeurt echter niet dagelijks, maar periodiek, wanneer de index een bepaald percentage overschrijdt.

Er komt een indexaanpassing aan, op 1 januari 2022 moeten de lonen met 3,56 procent aangepast worden om gelijke tred te houden met de stijgende prijzen van huisvesting, voeding, brandstof, energie. Volgens de werkgevers zou dat onhoudbaar zijn. Wat zij ‘vergeten’ is dat de indexaanpassingen periodiek zijn terwijl de marktprijzen dagelijks veranderen. Met andere woorden, tussen twee indexaanpassingen genieten de bedrijven extra-winst omdat hun producten duurder worden verkocht terwijl de lonen die ze uitbetalen dezelfde blijven.

België is het enige land ter wereld met een automatisch indexeringssysteem. In andere landen moet daar telkens over onderhandeld worden, waarbij het bekomen resultaat altijd lager is dan de gestegen index. Het meest extreme voorbeeld zijn de VS, waar de lonen sinds de jaren 1970 nauwelijks geïndexeerd worden. Dat daar nu betoogd wordt voor loonsverhogingen van 15 tot 20 procent is dan ook niet te verwonderen en allesbehalve onredelijk omdat de productiviteit en de winsten in diezelfde periode meer dan verdubbeld zijn.

Zelfs het Belgische indexsysteem is nog altijd voordelig voor de werkgevers. Zij stellen de indexering voor als een ‘loonsstijging’ die zij zouden ‘geven’. In werkelijkheid geven ze niets. Een echte loonsstijging betekent een verhoging van de koopkracht. Indexering houdt de koopkracht alleen maar op hetzelfde peil.

Hogere productiviteit, hogere winsten, dus hogere lonen

De werkgevers profiteren bovendien van de toegenomen productiviteit van hun werknemers, maar weigeren een redelijk deel van de grotere winsten die daar uit voortvloeien te delen met zij die de winsten hebben mogelijk gemaakt met hun arbeid, zoals de COVID-periode nog maar eens heeft aangetoond.

De organisaties die de werkende mensen vertegenwoordigen, de vakbonden, zien hun mogelijkheden ondertussen inkrimpen om te onderhandelen voor een betere koopkracht van alle werknemers (niet alleen van hun eigen leden!2). De loonnormwet van 1996 (aangepast in 2017) verbiedt immers te onderhandelen over een loonmarge die de lonen sneller laat stijgen dan in de buurlanden. Dit is een pervers antisociaal mechanisme, om de eenvoudige reden dat die omringende landen dat ook doen.

Het resultaat voelen de werkende mensen elke dag, elke maand, elk jaar. In een gemeenschappelijke verklaring verwoorden ACV en ABVV dit zo: ‘Zelfs in ondernemingen die grote winsten binnenhalen, belet de wet om over een grotere loonsverhoging te onderhandelen. Als het niet langer mogelijk is te onderhandelen, moeten vakbonden collectieve actie kunnen voeren, kunnen staken, zonder het risico te lopen gerechtelijk vervolgd te worden.’

Criminalisering van sociale actie

Het recht op sociale actie in al zijn vormen wordt erkend door in de VN-Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Dat recht wordt echter de facto uitgehold. Recente vonnissen in Antwerpen en Luik criminaliseren stakingsposten. De wetgevende macht (het parlement) en de uitvoerende macht (de regering) weigeren echter de wetten te wijzigen, zodat de derde rechterijk macht dergelijke vonnissen niet zou kunnen uitspreken.

Zelfs de OESO en het IMF, niet bepaald werknemersvriendelijke instellingen, bevestigen dat sociaal overleg goed is voor de economie, omdat het zorgt voor hogere koopkracht, voor hogere productiviteit, voor minder werkverzuim door het onderhandelen van betere werkomstandigheden.

Als dit allemaal waar is, waarom verzetten de werkgevers zich dan zo halsstarrig tegen deze sociale eisen. Omdat dit systeem van indexering en sociaal overleg de winsten weliswaar verhoogt, maar terug herverdeelt onder de werkende bevolking. Dat willen zij niet. De taart mag dan zelfs krimpen (door de dalende koopkracht van hun werknemers), zolang hun aandeel maar groter wordt. Daar gaat het over.

Neutr-On steunt de actie maar keurt alle vormen van vandalisme, brandstichting, vernielingen, geweld en agressie af.

Notes:

1  In theorie zou een indexering ook tot een lager loon kunnen leiden, waneer de levensduurte zou dalen, maar dat doet zich nooit voor. Een krimpende marktprijs gaat immers in tegen de logica van het kapitalistische marktsysteem dat eeuwige groei vergt. Die groei om de groei is de hoofdoorzaak van inflatie. Dan geraakt het systeem periodiek in de problemen, zodat de vermaledijde overheid (dwz. de belastingbetaler) moet tussenbeide komen.

2  Vakbonden komen op voor de rechten van alle werkende mensen, ook voor zij die lid zijn van een andere vakbond, ook voor zij die géén lid zijn van een vakbond, ook voor zij die hun collega’s bespotten, saboteren of de sociale acties voor betere werkvoorwaarden tegenwerken.

Tijdelijke uitkering voor ouders

Tijdelijke werkloosheid door corona mogelijk voor ouders in week van 20 december.

Ouders die moeilijkheden ondervinden om hun kinderen op te vangen tijdens de week van 20 december – de extra week kerstvakantie voor het basisonderwijs waartoe het Overlegcomité  besliste – zullen bij de RVA een aanvraag kunnen indienen voor tijdelijke werkloosheid wegens overmacht door corona.

Dat heeft het kabinet van minister van Werk Pierre-Yves Dermagne  bevestigd.

Het Overlegcomité besliste dat de basisscholen een week voor de kerstvakantie al zullen sluiten, om de verspreiding van het coronavirus af te remmen.

Werknemers die een beroep doen op tijdelijke werkloosheid door corona, zullen een uitkering ontvangen die overeenkomt met 70 procent van het gemiddeld loon (begrensd op 2.840,84 euro) en een supplement van 5,74 euro per dag.

Coronamaatregelen in het onderwijs

Extra maatregelen in onderwijs

Het Overlegcomité kwam  opnieuw vervroegd samen en besliste verschillende nieuwe maatregelen om de huidige zware coronagolf het hoofd te bieden. Tijdens het overleg met de onderwijsminister en de onderwijspartners werd gekeken wat de impact van deze beslissingen op onderwijs was. Een overzicht van de reeds bestaande maatregelen vind je hier. Hieronder geven we een overzicht van de bijkomende maatregelen die vandaag beslist werden en ingaan vanaf 8 december.

Leraren, directies, ondersteunend personeel en CLB-medewerkers doen in ongeziene omstandigheden alles om er het beste van te maken voor de leerlingen en dit wordt enorm gewaardeerd. Bedankt voor jullie volgehouden inzet tijdens de afgelopen periode en de extra inspanningen in de komende weken.

Coronamaatregelen schooljaar 2021-2022 | Vlaams Ministerie van Onderwijs en Vorming (vlaanderen.be)

Hou de FAQ de komende dagen in het oog, ze worden zo snel mogelijk bijgewerkt. Nog vragen? Je kan elke weekdag tussen 8 en 17 uur terecht bij het callcenter corona van AGODI op het nummer 02 553 27 46. 

Corona 2021 – 2022: veel gestelde vragen en antwoorden | Vlaams Ministerie van Onderwijs en Vorming (vlaanderen.be)