Scheidsrechters verplicht om alle racisme te melden op wedstrijdblad

Scheidsrechters moeten voortaan alle gevallen van racisme en discriminatie melden die op en rond het voetbalveld plaatsvinden.

De Belgische Voetbalbond (KBVB) en taalvleugels Voetbal Vlaanderen en ACFF lanceerden het ‘Come Together-actieplan’ tegen discriminatie en racisme. Er werden onder andere een ‘Diversity Board’ samengesteld, onafhankelijke bestuurders geïntegreerd in de Raad van Bestuur van de KBVB en er werd een Nationale Kamer Discriminatie en Racisme geïnstalleerd.

Als onderdeel van de campagne moeten scheidsrechters voortaan gevallen van racisme en discriminatie melden, ook als ze zelf niets hebben gehoord of gezien. Er komt zelfs een apart vak op het wedstrijdblad om dergelijke gevallen aan te duiden. Er worden ook sancties verbonden aan de overtredingen, gaande van schorsingen tot alternatieve straffen.

“Scheidsrechters krijgen voortaan expliciet de vraag of ze discriminatie of racisme hebben waargenomen en zijn ze verplicht om elke melding van een speler, afgevaardigde of supporter op te nemen ook al hebben ze zelf de discriminatie niet gehoord of gezien”, zegt Nand De Klerck, woordvoerder van Voetbal Vlaanderen. “Onze scheidsrechters zijn net als elke individuele club een cruciale partner in deze strijd.”

Vanuit politieke hoek komt er kritiek op de plannen, met name van het Vlaams Belang. “Dit gaat  richting een verklikkersmaatschappij”, zegt Vlaams Parlementslid Johan Deckmyn. “Scheidsrechters moeten scheidsrechters blijven – zij zijn geen politieagenten. Het is aan de ordediensten om de orde te handhaven. Dit is een pure heksenjacht en een oneigenlijke overdraging van strafrechtelijke en politionele verantwoordelijkheid aan private personen.”

“Dit zijn buitensporige maatregelen die de terechte wenselijkheid van een goede verstandhouding tussen mensen van verschillende afkomst in het voetbal niet dichterbij zal brengen, maar eerder contraproductief zullen werken”, klinkt het verder. “Dit zorgt voor wantrouwen en paranoia.”

De andere partijen steunen het initiatief van de voetbalbond.

Gebrek aan fair-play en tegenwerking vind je ook in andere sporten.  Zo werd de rolstoel van rolstoelsprinter Peter Genyn op de Paralympische Spelen in Tokio vlak voor de finale gesaboteerd. Iemand had drie banden plat gestoken en zijn kader gebroken.  Genyn wilde geen namen noemen over wie de sabotage mogelijk deed Hij zei:  “Ik ben blij dat ik kunnen tonen heb wat ik kan. Je moet een sukkelaar zijn om zoiets te doen.”   Genyn behaalde  de gouden medaille. 

Volgens Neutr-On moet elke vorm van grensoverschrijdend gedrag,  racisme, discriminatie, agressie, hooliganisme, sabotage of gebrek aan fair-play bestraft worden.

Voetbal en sport een feest!

Vlaams opleidingsverlof uitgebreid tot 250 uur

Samen met de start van het nieuwe schooljaar is het Vlaams opleidingsverlof uitgebreid: van 125 tot 250 uur. De eenmalige uitbreiding moet levenslang leren aanmoedigen.

Werknemers die zich willen bijscholen, krijgen al langer een duwtje in de rug van de overheid. Vroeger gebeurde dat met het betaald educatief verlof, maar sinds de zesde staatshervorming is Vlaanderen bevoegd voor zijn eigen regeling. Vlaanderen introduceerde op 1 september 2019 het Vlaams opleidingsverlof. Daarmee kunnen werknemers tot 125 uur zonder loonverlies afwezig zijn van hun werk, om een erkende opleiding te volgen.

De werkgever mag het loon in die periode weliswaar begrenzen tot 3047 euro bruto per maand. Hij kan nadien een deel van de loonkosten terugvorderen bij de overheid: een forfaitair bedrag van 21,30 euro per uur. Dat gebeurt via een zogeheten WSE-loket. Hoe de terugbetalingsaanvraag precies verloopt, leest u hier.

“Het Vlaams opleidingsverlof geldt enkel voor wie in de privésector én in het Vlaams Gewest tewerkgesteld is”, merkt Karien Defoor, juridisch expert bij Liantis, op. “Bevindt de hoofdzetel van uw werkgever zich in Brussel of in Wallonië, maar werkt u voor een filiaal in Vlaanderen? In dat geval komt u in aanmerking.”

“Vlamingen die in Brussel of Wallonië werken, kunnen geen aanspraak maken op het Vlaams opleidingsverlof. Zij kunnen terugvallen op het Brusselse of het Waalse systeem van het betaald educatief verlof.”

250 uur

In het schooljaar 2021-2022 verdubbelt de limiet van het Vlaams opleidingsverlof eenmalig tot 250 uur. De Vlaamse regering trekt daarvoor 10 miljoen euro uit. Ze wil zo werkgevers stimuleren om hun werknemers warm te maken voor om- en bijscholing. “Dat moet hun toekomstkansen in de sector en op de Vlaamse arbeidsmarkt in het algemeen verbeteren”, zegt Vlaams minister van Werk Hilde Crevits (CD&V) in een persbericht. “Levenslang leren moet ook helpen om werknemers langer aan de slag te houden.”

Ook wanneer u deeltijds maar minimaal halftijds werkt, komt in aanmerking. Het maximale aantal uren opleidingsverlof wordt dan pro rata berekend volgens uw tewerkstellingspercentage. Klik hier voor een persoonlijke berekening.

“Weet wel dat u de 250 uren niet aan eenzelfde opleiding mag spenderen”, waarschuwt Karien Defoor. “Dat zit zo: de werknemer mag tot 125 uur afwezig zijn voor opleidingen die hij zelf kiest, en daarnaast nog eens maximaal 125 uur voor opleidingen die de werkgever voorstelt.”

Welke opleidingen mag u volgen?

Uiteraard komt niet eender welke opleiding in aanmerking voor het Vlaams opleidingsverlof. Een overzicht vindt u in de officiële opleidingsdatabank. Het gaat voornamelijk om arbeidsmarktgerichte vormingen. U ziet ook meteen of er bepaalde voorwaarden zijn om zo’n opleiding te volgen. Nogal wat cursussen komen bijvoorbeeld enkel in aanmerking voor wie zijn eerste diploma van dat niveau wil behalen. Hebt u al een bachelor of een master op zak, dan hebt u dus mogelijk geen recht op het opleidingsverlof.

U moet zich voor minstens drie studiepunten of 32 contacturen of lestijden inschrijven, binnen een periode van één jaar. U mag verschillende modules bij eenzelfde opleidingsverstrekker combineren om tot dat minimum te komen. In schooljaar 2021-2022 mag dat zelfs met modules van verschillende instanties.

Ook loopbaangerichte opleidingen kunnen recht geven op opleidingsverlof. “Dat zijn opleidingen in het kader van een persoonlijk ontwikkelingsplan”, legt Karien Defoor uit. “Ook wie zijn middelbare school niet afmaakte en via de Vlaamse Examencommissie alsnog zijn diploma wil halen, kan een beroep doen op het opleidingsverlof.”

Sinds vorig jaar worden veel opleidingen overigens digitaal georganiseerd. Het Vlaams opleidingsverlof is echter in principe alleen toegestaan voor blended learning. Daarbij moeten er nog altijd (online) contactmomenten zijn tussen de lesgever en de cursist. Een volledig digitaal lessenpakket dat u zelf moet verwerken, komt dus niet in aanmerking.

Ter info: u mag tijdens het schooljaar niet meer dan 10 procent van de lessen ongewettigd afwezig zijn. Anders wordt 25 procent afgetrokken van uw eerstvolgende recht op opleidingsverlof.

Hoe gebeurt de aanvraag?

Via deze link kunt u zelf uw aanvraag indienen. De standaardprocedure bevat vijf stappen. De eerste is uiteraard: nagaan of u wel in aanmerking komt voor het Vlaams opleidingsverlof. Meld vervolgens aan de opleidingsverstrekker dat u daarvan gebruik wenst te maken. Licht ook uw werkgever in, zodat die daar rekening mee kan houden in de werkplanning. Voor opleidingen die per schooljaar georganiseerd worden, moet u hem uiterlijk op 31 oktober 2021 het inschrijvingsattest bezorgen.

Hoe het verlof concreet wordt opgenomen, wordt in onderling overleg afgesproken. “Als alle voorwaarden vervuld zijn, kan de werkgever de door de werknemer gekozen cursussen in principe niet weigeren”, stelt Karien Defoor. “Dat mag hij enkel wanneer u hem het attest te laat heeft gegeven én als er in het bedrijf met een collectieve planning gewerkt wordt. Anderzijds mag uw baas u geen opleidingen opleggen. De werknemer beslist of hij al dan niet ingaat op het voorstel van zijn werkgever.”

Als u in de loop van het schooljaar van werkgever verandert, kunt u in principe ook in uw nieuwe bedrijf het opleidingsverlof blijven opnemen. Dat vergt wel administratieve stappen. U dient het inschrijvingsattest van uw opleiding binnen de vijftien dagen na uw indiensttreding te overhandigen aan uw nieuwe baas, evenals een overzicht van de al opgenomen uren en het saldo van het maximumrecht per schooljaar. Daarmee kan hij dan een terugbetalingsaanvraag indienen. Uiteraard moet u nog steeds voldoen aan de toelatingsvoorwaarden.

Andere steunmaatregelen

Hebt u niet voldoende aan het Vlaams opleidingsverlof, dan kunt u ook tijdskrediet met motief overwegen. Dat geldt voor een opleiding die erkend is door een van de drie Belgische gemeenschappen of door de sector, en die minstens 360 lesuren per jaar omvat. U pauzeert uw huidige job dan gedurende maximaal 36 maanden (eventueel gedeeltelijk). In die periode ontvangt u geen loon, maar wel een uitkering van de federale Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening.

“Die RVA-vergoeding is evenwel altijd lager dan uw normale loon, maar u kunt nog altijd een bijkomende aanmoedigingspremie aanvragen”, weet Karien Defoor. “Die varieert tussen 152,72 en 518,38 euro netto per maand, afhankelijk van uw vroegere en huidige tewerkstellingsregime. Ook uw gezinssituatie speelt mee: als alleenstaande hebt u recht op maandelijks 45,20 euro extra.”

Vergeet ten slotte niet dat u met opleidingscheques een deel van de kosten van een opleiding kunt betalen. Werknemers uit zowel de privésector als de Vlaamse en de federale openbare sector komen in aanmerking. Welke opleiding u met de opleidingscheques kunt betalen, hangt af van uw scholingsgraad. Een voorwaarde is dat u in Vlaanderen woont. Per schooljaar hebt u recht op een tegemoetkoming van maximaal 125 euro. Hebt u geen diploma hoger onderwijs of secundair onderwijs, dan gelden verhoogde bedragen voor een aantal specifieke opleidingen.  Bron: Knack

Trek de laagste lonen op

‘Klimaatrampen, gezondheidscrisissen, digitalisering: mensen in armoede zijn het minst beschermd tegen deze externe schokken. Het is hoogdringend dat beleidsmakers de nodige preventieve maatregelen treffen, te beginnen met het optrekken van de laagste inkomens’, schrijven de partners van het Belgian Minimum Income Network (BMIN).

(foto: VRT NWS)

Midden juli werd België na de coronapandemie opnieuw getroffen door een grote crisis. Als gevolg van de overstromingen verloren 41 mensen het leven, meer dan 10 000 mensen hebben geen woonst meer, essentiële infrastructuur werd vernietigd en de wederopbouw zal maanden, zo niet jaren, duren. Hoewel de overstromingen niet alleen kwetsbare gezinnen hebben getroffen, is het duidelijk dat zij opnieuw het grootste slachtoffer zijn. De overheid zet terecht in op het tegengaan van de verarming bij mensen die hun woonst en bijna al hun bezittingen verloren hebben. Het is echter hoogdringend dat beleidsmakers eindelijk ook de nodige preventieve maatregelen nemen om mensen in armoede beter te beschermen tegen dergelijke externe schokken.

Een belangrijk deel van de zwaarst getroffenen door de overstromingen zijn mensen met een laag inkomen. Dit hoeft ons niet te verbazen. Mensen met een laag inkomen wonen vooral in wijken waar de huur het laagst ligt. Het zijn net deze wijken, die minder goed gelegen zijn en waar de huizen vaak verouderd en in minder goede staat zijn, waar de overstromingen lelijk hebben huisgehouden. In Verviers heeft de Vesder bijvoorbeeld het zwaarst toegeslagen in Hodimont, Ensival en Pré-Javais. Dit zijn ook de wijken waar de mensen met de laagste inkomens wonen. In Trooz werden drie sociale woonwijken verwoest. Bewoners getuigen er dat ze dergelijk intens noodweer nog niet eerder hebben meegemaakt.

Voor mensen in armoede is de kans op herstel van deze tegenslag veel minder groot. Zij dreigen verder in de armoede verzeild te raken en volledig kopje onder te gaan. Hun inkomen is in “normale” omstandigheden al te laag om te kunnen rondkomen, laat staan dat zij nu een financiële buffer hebben om zo’n ramp te overbruggen. Eén van de personen die we gesproken hebben, getuigt: “We hadden al niks. Nu hebben we minder dan niks.” Velen zijn niet of onvoldoende verzekerd (omdat nét hun inkomen dit niet toelaat) . Voor hun vervoer – vooral in de landelijke gebieden – rekenden zij op een oude tweedehandswagen die niet omnium verzekerd is en die zij dus niet gaan kunnen vervangen. Er is weliswaar het rampenfonds, maar momenteel zijn de voorwaarden om er beroep op te doen zeer beperkt, zeker voor kwetsbare groepen. Ondanks de inspanningen van de lokale overheden, die zelf zwaar getroffen zijn, geven bewoners uit de armste wijken aan dat de hulpverlening hen niet of onvoldoende bereikt. Velen onder hen zijn getraumatiseerd en hebben psychologische hulp nodig. Hun toekomstperspectief ziet er somber uit, tenzij snel de noodzakelijke structurele maatregelen genomen worden om uit deze dramatische situatie te geraken.

Het feit dat mensen in armoede het hardst getroffen zijn komt jammer genoeg niet onverwacht. Ook bij de covid-crisis was dit al het geval: de grootste oversterfte was bij mensen in armoede, werknemers in precaire jobs waren het minst goed beschermd door de sociale zekerheid, door de grote stijging van de uitgaven voor basisgoederen (voeding, elektriciteit, gas,…) raakten vooral zij in de problemen om hun facturen en huur te betalen, enz. Als we ervoor willen zorgen dat mensen met een laag inkomen niet langer degenen zijn die de hoogste prijs zullen betalen bij dergelijke externe schokken, die volgens experten zeker nog gaan volgen, is er maar één oplossing: het aanpakken van de structurele armoede en ongelijkheden in onze samenleving.

Een waardig inkomen moet voor iedereen gegarandeerd worden

Hoewel er veel moeten gebeuren om de omvang van een dergelijke crisis aan te pakken, bijvoorbeeld op vlak van gezondheid, ecologie, ruimtelijke ordening en toegang tot kwaliteitsvolle huisvesting, mag één maatregel waarover al jarenlang een grote consensus bestaat niet vergeten worden: een waardig inkomen moet voor iedereen gegarandeerd worden door de laagste inkomens zo snel mogelijk tot boven de Europese armoedegrens te tillen. De overstromingen hebben nogmaals aangetoond dat zonder een waardig inkomen het zelfs moeilijk wordt om te overleven. Het is bovendien onmogelijk om zich aan te passen aan de grote veranderingen die onze samenleving te wachten staat op vlak van klimaat, digitalisering, gezondheid enz. Het heeft geen zin te wachten op nog meer rampen, we moeten handelen, en snel! Daarom pleit het Belgian Minimum Income Network (BMIN), bestaande uit de netwerken armoedebestrijding, de vakbonden, de mutualiteiten, wetenschappers en andere middenveldorganisaties al meer dan 10 jaar voor toereikende en toegankelijke inkomens.

Deze maatregel heeft al politieke weerklank gevonden. De drie laatste volwaardige federale regeringen hebben het optrekken van de laagste inkomens ingeschreven in hun regeerakkoord. Bij de regeringen Di Rupo en Michel bleef dit echter dode letter. De BMIN-partners verwelkomen dat de regering De Croo de eerste is die ook effectief een verhoging voorziet in de “richting” van de Europese armoedegrens. Deze verhoging is echter ruim onvoldoende, wordt te traag ingevoerd en is, zeker in het licht van de huidige crisis, slechts een druppel op een hete plaat. Men mag niet opnieuw de fout maken te denken dat de herneming van onze economie een trickle down-effect zal hebben en hierdoor het structureel inkomenstekort van mensen in armoede zal opvangen. Extra financiële middelen zijn nodig.

Het Belgian Minimum Income Network (BMIN) roept daarom onze beleidsmakers op om in het kader van het herstel na de overstromingen, en ook de covid-crisis, de ambitie te hebben om de armoede terug te dringen en mensen in armoede niet achter te laten. Laat deze crisissen een opportuniteit zijn om eindelijk de nodige structurele maatregelen te nemen. Laat mensen in armoede deel uitmaken van de oplossing om het hoofd te bieden aan toekomstige maatschappelijke uitdagingen. Maak een einde aan het feit dat er in België nog steeds honderdduizenden mensen geen menswaardig leven kunnen leiden. Trek eindelijk de laagste inkomens op tot boven de Europese armoedegrens ! Zonder verder uitstel!

Bron:  Trek eindelijk de laagste inkomens op tot boven de Europese armoedegrens | Netwerk tegen Armoede

Frederick Douglass: een verhaal van slaven en abolitionisten

Slavernij bestaat al lang, het bestaat – helaas – nog steeds. De arbeidsomstandigheden van de arbeiders die in Qatar de voetbalstadia bouwen zijn daar een voorbeeld van. Sinds mensenheugenis worden bepaalde mensen beschouwd als objecten, koopwaren in het bezit van een meester. Vele volkeren hebben zich hier schuldig aan gemaakt. De Atlantische driehoekshandel, met het vervoer van Afrikaanse slaven naar Amerika als belangrijk onderdeel, vormde echter een breuk in de geschiedenis van de slavenuitbuiting. De intensiteit van de uitbuiting nam in Amerika ongeziene proporties aan en slavernij werd er gekoppeld aan een specifieke huidskleur. ‘Zwart’ en ‘slaaf’ werden synoniemen. Het is in die context dat het verhaal van Frederick Douglass, zwarte man en dus slaaf in het 19de-eeuwse Amerika, zich afspeelt.

Een slaaf in Amerika

Frederick Augustus Washington Bailey, beter bekend als Frederick Douglass, werd als slaaf geboren in Maryland in 1818. Voor zijn ontsnapping reduceerde zijn leven zich hoofdzakelijk tot het verrichten van zware arbeid voor blanke meesters. Als slaaf was hij immers een koopwaar, tot aan zijn dood gedoemd de grillen van zijn meesters te bevredigen. Slavernij beschouwde hij als een duivels instituut dat dehumaniserend was voor zowel de slaaf als de meester. In de onderwerping en onderdrukking van de slaaf – noodzakelijk om de sociale orde te behouden – verloren de slavenhouders hun ziel. Hiermee benadrukte hij de onvermijdelijke repercussies van een slavenmaatschappij op het gedrag van de individuele slavenhouder.

De instandhouding van de slavenmaatschappij berustte echter op meer dan louter fysieke repressie; de cultivatie van de onwetendheid van de slaven was een andere steunpilaar. Dat onderwijs een bedreiging vormde voor de slavenmaatschappij begrepen de slavenhouders intuïtief. Frederick Douglass werd het levende bewijs van dit gevaar. De beginselen van het alfabet leerde hij van de vrouw van zijn meester, nadat zij hiermee stopte werd hij autodidact. Onderwijs snijdt echter langs twee kanten schreef Douglass. Het vuur om te ontsnappen werd in hem aangewakkerd; de te betalen prijs hiervoor was echter een steeds groter bewustwording van de gruwel van de slavernij. De kiemen van…

Lees verder via:  Frederick Douglass: een verhaal van slaven en abolitionisten (vonk.org)

Huurprijzen woningen blijven stijgen

Huurprijzen woningen blijven stijgen

De huurprijzen voor appartementen bereiken in Vlaanderen (alweer) recordhoogtes. Met een gemiddelde huurprijs van meer dan 750 euro en een steeds krapper wordende huurmarkt blijft de wooncrisis Vlaanderen bijzonder hard treffen. Een crisissituatie die om dringende maatregelen en investeringen vraagt, in de private én sociale huurmarkt. Op korte termijn zou een breder toegankelijke huurpremie al een belangrijke stap vooruit zijn voor wie wacht op een sociale woning. “We vragen een snellere toekenning van de huurpremie aan een grotere groep mensen,” aldus algemeen coördinator Heidi Degerickx van het Netwerk tegen Armoede.

169.000 mensen staan op de wachtlijst voor een sociale woning (recentste cijfers van 2020). 169.000 mensen die vaak in een bijzonder precaire woonsituatie moeten zien te overleven op de private huurmarkt. 169.000 mensen van wie de Vlaamse overheid erkent dat ze hier en nu recht hebben op een sociale woning, maar die daar in de praktijk gemiddeld vier jaar, en vaak veel langer, op moeten wachten.

Bouwritme voor sociale woningen verdubbelen tot 5.000 extra per jaar

Willen we de wachtlijsten substantieel inkorten en op (lange) termijn wegwerken, dan moet het bouwritme voor sociale woningen verdubbelen tot 5.000 extra per jaar. Een wooncrisis vergt echter ook maatregelen op korte termijn en daar kan de huurpremie een krachtig instrument zijn. De huurpremie ondersteunt mensen die wachten op een sociale woning en nu, noodgedwongen, een privé-woning huren. Het bedrag hangt af van het inkomen, de gezinssamenstelling, de ligging en de huurprijs en varieert tussen 150 en 280 euro per maand.

De huurpremie helpt mensen echt vooruit

Heidi Degerickx: “De huurpremie helpt mensen echt vooruit. Gezinnen krijgen hierdoor de financiële ruimte om de huur betaalbaar te houden en een meer kwaliteitsvolle huurwoning te vinden. De premie blijft echter voor veel mensen ontoegankelijk. Het kan toch niet zijn dat mensen vier jaar op de wachtlijst voor een sociale woning moeten staan voor ze hun recht op een huurpremie openen.”

Zelfs na vier jaar komt de huurpremie maar terecht bij een klein deel van de wachtenden

Zelfs na vier jaar komt de huurpremie maar terecht bij een klein deel van de wachtenden. Wie in een woning woont die niet voldoet aan de kwaliteitsnormen van de Vlaamse Wooncode, heeft er geen recht op. Hetzelfde geldt voor wie een te hoge huurprijs betaalt. Daardoor vallen net de huurders in de meest kwetsbare situaties uit de boot.

Verkort de wachttijd voor de huurpremie van vier naar één jaar en versoepel de toekenningsvoorwaarden

Het Netwerk tegen Armoede vraagt dat de wachttijd voor de huurpremie ingekort wordt van vier naar één jaar en dat de toekenningsvoorwaarden versoepeld worden. Zo kunnen ook de huurders in de meest precaire woonsituatie hier gebruik van maken. Op langere termijn herhalen wij onze vraag om het bouwritme voor sociale woningen drastisch te verhogen. De krapte op de huurmarkt kan maar duurzaam verholpen worden met een ambitieus investeringsplan in een groter aanbod aan betaalbare woningen.

Nog teveel mensen moeten overleven met een inkomen onder de armoedegrens

“Dat zoveel mensen kampen met een slechte woonsituatie, heeft uiteraard ook te maken met hun inkomen. Nog teveel mensen moeten overleven met een inkomen onder de armoedegrens. Wij hopen dat ook de federale regering hierin meer ambitie toont,” aldus nog Heidi Degerickx.

Voor extra info:

Stijgende huurprijzen vragen om dringende investeringen in private en sociale huurmarkt | Netwerk tegen Armoede