by admin | jul 13, 2025 | Sectoren
Arizona ontziet niemand, iedereen komt aan de beurt : na de eerste aanvallen op ambtenaren (afbraak statuut en dienstverlening), gepensioneerden (langer werken voor minder pensioen), gezinnen (het leven wordt duurder, de lonen stijgen niet met gelijke tred) werklozen (na 2 jaar verliezen ze hun uitkering, door de fiscale hervormingen krijg je per maand € 200 minder uitkering), gaan ze nu de werkende klasse verder ambeteren onder het mom van de arbeidsmarkt te moderniseren (lees arbeidsrechten afbreken).
Minister Clarinval tovert de volgende nieuwe maatregelen uit zijn hoed:
De 38-urige werkweek en de 8-urige werkdag, waarvoor onze voorouders gevochten hebben, worden afgeschaft: je zal tot 13 u per dag mogen werken, tot 48 u per week. Het is mogelijk dat er, wanneer het minder druk is, dan evenredig minder uren gewerkt kunnen worden. Zo niet, dan worden het overuren.
Het heet dan dat het voordeel van dit systeem zou zijn dat gezinnen werk en sociaal leven beter op elkaar zouden kunnen afstemmen. Wat pure onzin is, het zal de druk integendeel opvoeren binnen het gezin, het zal de werknemer vlugger een burn-out opleveren. Niemand heeft hier baat bij. Hoe meer stress, hoe meer fysische en psychische aandoeningen, dat hebben tientallen studies al uit den treure aangetoond!
Overuren zal je niet langer kunnen compenseren met een extra dag inhaalverlof. Overuren worden voor werkgever en werknemer fiscaal voordeliger. 360 vrijwillige overuren zonder inhaalrust noch motivering, maar wat is vrijwillig, als je werkgever het je vraagt… zal je het dan weigeren? Velen zijn bang voor hun job, dus rest er hen geen keuze de wil van de baas uit te voeren!
Verbod op nachtarbeid verdwijnt: meer winkels die 24 u openzijn, meer gestoorde nachtrust voor winkelbedienden en voor buurtbewoners. Geen extra loon, geen strikte voorwaarden, ook zo in de industrie. Nachtarbeid heeft een zware impact op de gezondheid. Bazen krijgen het recht willekeurige werktijden in te richten.
- Ontslagvergoedingen worden minder voordeling berekend dan voorheen
De huidige ontslagvergoedingen worden gehalveerd.
- Verminderde bescherming bij ontslag vakbondsafgevaardigden
Voor verkozenen bij de sociale verkiezingen wordt de opzegperiode bij ontslag teruggebracht van 2 jaar naar 6 maanden.
Wie zal zich nog kandidaat willen stellen, of wie zal de arbeidsomstandigheden nog durven aanklagen? Is het de bedoeling om de vakbondsafgevaardigden de mond te snoeren?
- Flexijobbers zullen jaarlijks tot €18.000 kunnen verdienen i.p.v. de €12.000
Hoe meer flexijobbers aan het werk zijn, hoe minder jobs voor de laag geschoolde werklozen overschieten. Ook zullen er meer jobstudenten vanaf een jongere leeftijd (15j) voor langere periodes kunnen ingezet worden. Zo worden de lonen systematisch laag gehouden.
- Herinstelling van een proefperiode
Een proefperiode voor nieuwe werknemers van zes maanden met een opzegperiode van slechts één week. Dit in het voordeel van de werkgever en zeker niet van de werknemer. Meer willekeur bij de werkgever, minder zekerheid en meer slaafsheid bij de werknemer.
- Werknemers zullen nog maar twee keer recht hebben op een ziektedag zonder doktersbriefje
Weer meer doktersbezoeken en hogere uitgaven voor de zieke werknemer. Ziek zijn wordt nog te veel benaderd als een keuze (niet op het werk willen verschijnen) in plaats van als een calamiteit (er niet kunnen zijn).
Al deze beslissingen zouden dan moeten leiden tot meer tewerkstelling en een hogere productiviteit. Meer aanwezigheid op het werk, minder lange ziekteperiodes. In werkelijkheid zijn die maatregelen tegenstrijdig met het vooropgestelde doel. Meer uren werken en langer werken leidt tot stress en tot meer ziekte. Tot op hoge leeftijd werken zonder aangepast werk, zal niet lukken. Niemand heeft het nog over de aangepaste pensioenleeftijd voor zware beroepen! We keren terug naar de arbeidsomstandigheden van 100 jaar geleden: dezelfde uitbuiting, maar nu slavernij in een modern jasje!
Over dit alles moet nog overlegd worden met de vakbonden, zegt de regering, anderzijds zijn de meeste coalitiegenoten het al eens met de voorstellen. We kennen de betekenis van “overlegmoment”, sinds de NVA in de regering zit: ze delen gewoon mee wat ze van plan zijn. Het woord van de politiek is wet, luisteren en braaf zijn is de boodschap. Volgens Bart De Wever zal het 10 jaar duren vooraleer de begroting op orde is. Nieuwe besparingen zijn niet uit te sluiten! We moeten paal en perk stellen aan al deze maatregelen! Al jaren horen we hetzelfde: het is crisis, dus moet er bezuinigd worden. In realiteit worden de bazen rijker en de werknemers worden armer en ongezonder. Het is genoeg geweest, er is een andere samenleving mogelijk!
Daarom zeggen wij:
- Iedereen op straat tegen Arizona: Voor een algemene staking tot de val van deze regering! Voor een arbeidersregering!
- Stop de kapitalistische uitbuiting!
Voor de invoering van een rationele en democratische planning van de economie!
Bron: Vonk
by admin | jul 13, 2025 | Economie
Volgens Peter Mertens van PVDA spaart de meerwaardebelasting van Arizona de superrijken.
Neutr-On sluit zich bij zijn visie aan.
De Arizona-regering heeft een akkoord over de meerwaardebelasting. “Alle grote verklaringen ten spijt: neen, de superrijken zullen deze nieuwe meerwaardebelasting niet betalen. Zij kunnen de meerwaardebelasting zeer gemakkelijk ontwijken, want de regering weigert de belangrijkste fiscale ontsnappingsroute te sluiten”, reageert onze volksvertegenwoordiger in de Kamer, Peter Mertens.
“Er wordt al maanden gediscussieerd over de verschillende achterpoortjes, maar waar niemand over spreekt, is dat de voordeur wagenwijd openstaat: als de superrijken hun aandelen in vennootschappen steken, dan kunnen ze volledig vrijgesteld worden van belasting op meerwaarde. De meerwaardebelasting geldt immers enkel voor particulieren,” vervolgt Peter Mertens.
Eerder bracht de PVDA al naar buiten dat door de vrijstelling van meerwaardebelasting voor grote bedrijven en financiële holdings de staatskas 4 miljard per jaar misloopt. Dat is acht keer meer dan wat de meerwaardebelasting in het beste geval in 2029 moet gaan opbrengen. “Dat de meerwaardebelasting zo weinig gaat opleveren, is net omdat de regering weigert om de superrijken te raken”, reageert Mertens. “Als we de grootste vermogens echt wil doen bijdragen, zoals men beweert, hebben we een echte vermogensbelasting nodig. Het is de meest efficiënte en eenvoudigste manier om alle achterpoortjes voor de superrijken in één keer te sluiten”.
Mertens richt zich ook expliciet tot CD&V, Vooruit en Les Engagés: “Een meerwaardebelasting is geen vrijgeleide voor het verderzetten van de sociale afbraak van deze regering. Jullie willen onze pensioenen aanvallen, sjoemelen met de index, onze nachtpremies afpakken, en onze sociale zekerheid afbreken en proberen de werkende mensen deze bittere pil te laten slikken met deze symbolische maatregel. Dat gaat niet passeren.” Gaan de superrijken de meerwaardebelasting betalen? | PVDA
by admin | jul 13, 2025 | Sectoren
Wat is jeugdvakantie?
Dit infoblad geeft uitleg omtrent de jeugdvakantie waarop deze jongeren recht hebben, ter aanvulling van hun onvolledig recht op gewone betaalde vakantie.
De jongere die afstudeert, jonger is dan 25 jaar en ten minste één maand werkt als loontrekkende gedurende het jaar waarin hij zijn studies heeft beëindigd, kan het daarop volgende jaar jeugdvakantie nemen ter aanvulling van zijn onvolledig recht op vakantie. Voor elke jeugdvakantiedag ontvangt hij, ten laste van de werkloosheidsverzekering, een uitkering die 65% bedraagt van zijn begrensd loon.
Hoe wordt de gewone betaalde vakantie berekend?
Het aantal weken betaalde vakantie in het vakantiejaar hangt af van de tewerkstellingsduur in het vorige jaar (vakantiedienstjaar). Wie het ganse jaar heeft gewerkt, heeft in het daaropvolgende jaar recht op 4 weken betaalde vakantie. Wie slechts een half jaar heeft gewerkt, heeft slechts recht op 2 weken betaalde vakantie.
Voor betaalde vakantiedagen wordt een vakantiegeld uitbetaald. Bij een bediende gebeurt de betaling door de werkgever; bij een arbeider door de Rijksdienst voor Jaarlijkse Vakantie of door een vakantiekas.
Voorbeeld:
Een jongere die afgestudeerd is in 2015 (vakantiedienstjaar) en aan het werk gaat als bediende vanaf 1 oktober, heeft in 2015 slechts drie maanden gewerkt en heeft in 2016 (vakantiejaar) slechts één week betaalde vakantie.
De regeling van de jeugdvakantie voorziet dat de pas afgestudeerde jongere ter aanvulling van zijn onvolledig aantal betaalde vakantiedagen, jeugdvakantie mag nemen (zodat de totale vakantieperiode 4 weken kan bedragen). Voor de jeugdvakantiedagen kan een jeugdvakantie-uitkering betaald worden ten laste van de werkloosheidsverzekering.
Wie heeft recht op jeugdvakantie?
Om recht te hebben op jeugdvakantie moet de jongere aan de volgende voorwaarden voldoen:
- op 31 december van het vakantiedienstjaar de leeftijd van 25 jaar niet bereikt hebben;
(het vakantiedienstjaar is het kalenderjaar dat voorafgaat aan het kalenderjaar waarin de jongere vakantie neemt.) - in de loop van het vakantiedienstjaar zijn studies (met inbegrip van de periode van het maken van een eindwerk) of opleiding (alternerende opleiding, vorming erkend in het kader van de deeltijdse leerplicht, opleiding erkend door de VDAB, ACTIRIS, FOREM of ADG in het kader van het inschakelingsparcours) hebben beëindigd;
- na de beëindiging van de studies of opleiding, in de loop van het vakantiedienstjaar gewerkt hebben als loontrekkende gedurende een minimumperiode. De jongere moet gedurende ten minste één maand verbonden zijn door één of meerdere arbeidsovereenkomsten en deze tewerkstelling moet ten minste 13 arbeidsdagen in de zin van de werkloosheidsreglementering omvatten. Een tewerkstelling met de vakantieregeling “openbare dienst” of met een uitgestelde bezoldiging (onderwijs) tellen echter niet mee.
Alle verdere info: Hebt u recht op de jeugdvakantie?
by admin | jul 13, 2025 | Verkiezingen 2024
De pas verkozen algemeen secretaris van het ABVV, Bert Engelaar, wil dat Vooruit uit de regering stapt. Zijn verklaring in een interview met Humo lokte prompt scherpe veroordelingen uit bij de topmannen en -vrouwen van sommige vakcentrales van het ABVV. Het is absoluut geen toeval dat deze discussie aan de top van de socialistische vakbond gevoerd wordt op een moment dat het sociaal protest, na 6 maanden strijd, een tweede adem zoekt.
‘Vooruit kan niet blijven zeggen: zonder ons zou het nog erger zijn geweest’, vindt Engelaar. Maar een aantal grote vakcentrales van het ABVV ziet dat toch anders: ‘Als Vooruit eruit stapt, wordt het pas echt gevaarlijk.’ lezen we in een artikel in de Knack. Er volgen een reeks uitlatingen van Chris Reniers (ACOD), Frank Moreels (BTB) en Alain De Temmerman van Horval, die de regeringsdeelname van Vooruit verdedigen. Ze herhalen alledrie het afgezaagde argument: ‘Zonder hen zou het veel erger zijn’. Dat is het soort syndicalisme waarbij de vakbond herleid wordt tot sociaal assistent of stervensbegeleider. Zo gaan we van nederlaag naar nederlaag.
Toevallig of niet (niet dus) vinden we bij deze pleitbezorgers van Vooruit, de BTB; een centrale die haar economische macht de laatste 6 maanden nauwelijks of niet heeft ingezet tegen de regering. Erger nog, de BTB heeft, de staking van 31 openlijk gesaboteerd door de dokwerkers in de havens niet op te roepen om mee te staken. Indien de havens, die van Antwerpen in het bijzonder, lam lagen, is het vooral te danken aan de acties van de sluiswachters en loodsen die niet zijn aangesloten bij de BTB…
De leiders van de BTB en anderen die de kaart van Vooruit trekken, zijn ook degene die op de rem hebben gestaan tijdens de laatste mobilisaties. Bovendien overdrijven ze bewust de ‘verworvenheden’ van Vooruit in de regeringsvorming, zoals het behoud van de index bijvoorbeeld. De laatste maanden hebben we moeten vaststellen dat de toepassing van de automatische indexering voor de gezondheidswerkers (600,000 mensen) met een paar maanden werd uitgesteld, net zoals bij andere beroepen. Zo kan het zorgpersoneel tot 170 euro per maand mislopen bij elke overschrijding van de spilindex.
Het is zeldzaam dat politieke verschillen in het ABVV zo aan de oppervlakte komen.
Waarschijnlijk leven die spanningen al een hele tijd aan de top van de vakbond, maar werden ze niet naar buiten gebracht. Beter was geweest een openlijke democratische discussie te voeren, samen met alle militanten, delegees en secretarissen, over de band tussen politiek en vakbond en in het bijzonder over de verhouding tussen Vooruit en de vakbond. De discussie over wat men van Vooruit verwacht, legt ook iets anders bloot: de syndicale strategie die erin bestaat, kleine ‘verbeteringen’ te willen bekomen aan fundamenteel asociale maatregelen. Nu en dan probeert Conner Rousseau de aandacht af te leiden met bv. de meerwaardebelasting en andere trucjes. Zo probeert hij de indruk te scheppen dat ze nog nuttig zijn voor de vakbonden. In werkelijkheid is hij het ‘linkse’ vijgenblad van een zeer rechts beleid. Bert Engelaar heeft het begrepen. Veel vakbondsmilitanten ook.
Bron: Vonk
by admin | jul 13, 2025 | Verkiezingen 2024
De Arizona regering is 180 dagen oud. Het sociale verzet ertegen is echter 220 dagen oud. Dit is nogal uniek. De vakbondsacties begonnen twee maanden voor de vorming van de regering De Wever en waren zogezegd ‘preventief’. Met deze acties probeerden de vakbonden de coalitiegesprekken te beïnvloeden met de ijdele hoop de vlijmscherpe kantjes er af te halen. De vrees voor grootschalig sociaal protest was ongetwijfeld een bekommernis in de aanslepende onderhandelingen.
Slechts twee andere regeringen kenden een langere onderhandelingsperiode in de politieke geschiedenis van het land. Niet alleen de ‘linkse’ coalitiepartner Vooruit, maar ook CD&V en Les Engagés keken ongerust over hun schouder naar de vakbonden bij elke asociale maatregel die werd uitgetekend. “Zal ons regeerakkoord protest uitlokken, en hoe sterk zal het zijn?” was de knagende vraag in de Wetstraat. “Hoe gaan we dat allemaal kunnen verkopen” bij een ongeruste werkende klasse?
Regering op ramkoers
Maar deze regering is duidelijk voorbereid op een stevige confrontatie met de vakbonden en de arbeidersklasse. Ze heeft de veiligheidsgordels aangesnoerd en de schokdempers versterkt. Ze hoopt vooral dat de meest rechtse en conservatieve delen van de vakbonden het protest in de hand kunnen houden en desnoods saboteren Voor het patronaat, dat jubelt als nooit tevoren, zijn de geplande maatregelen een godsgeschenk. Een drie jaar lange recessie in de industrie, de neergang van de bouwsector en de detailhandel, een slabakkende productiviteit en competitiviteit, noopten de kapitalisten tot een harde aanpak. Er is geen ruimte voor loonsverhogingen, noch een echte index. De concurrentie van iedereen tegen iedereen (langdurige werklozen, zieken, studenten, gepensioneerden) op de arbeidsmarkt moet worden aangezwengeld. Zo stijgt de druk op de loon- en werkvoorwaarden in de bedrijven. Het doel is: de hongerige winstmachine blijven voeden. Want ondanks zwakke prestaties – de groei van het bbp in 2025 is quasi onbestaande – van de Belgische economie blijven de aandeelhouders en andere profiteurs feest vieren. De vier grootbanken boekten vorig jaar een nettowinst van meer dan 8 miljard euro. De winstmarges van bedrijven tot 42% van de toegevoegde waarde in 2024. De economische en geostrategische neergang van Europa, in de verf gezet door de nieuwe handelsoorlog en het verdwijnen van de militaire ruggensteun van de VS, zorgt voor een militaristische draai van alle regeringen op het continent. De sterke stijging van de militaire uitgaven moet grotendeels betaald worden door te snoeien in de sociale uitgaven. ‘Wapens in plaats van boter’ is het nieuwe beleid.
Lobbying versus klassenstrijd
In de vakbondshoofdkwartieren heerste er begin dit jaar fatalisme. “Ze lopen daar allemaal nogal depressief rond” werd er ons verteld. Dat verwondert ons niet. Bij gebrek aan vertrouwen in de kracht van de arbeidersklasse en bij gebrek aan een antikapitalistisch alternatief, denken veel vakbondsleiders dat er enkel te prutsen valt aan de plannen van de regering. Zo klagen ze vooral over het ‘onevenwicht’ in de maatregelen en smeken ze om met hen te praten, om aan sociaal overleg te doen. Sociaal overleg is blijkbaar de enige levenslijn van het vakbondsapparaat. Thierry Bodson van het ABVV, weigert zelfs de strijd voor de val van de regering in te zetten. Ze willen de regeringsmaatregelen ‘bijsturen’ en ‘eerlijker’ maken. Nochtans, voorziet het regeerakkoord, de meest verregaande sociale afbraak in een halve eeuw. En die valt niet bij te sturen, maar moet in de prullenmand worden gegooid. De acties en stakingen die sinds de vorming van de nieuwe regering over het land rollen, zetten veel kwaad bloed bij het patronaat. En terecht. De algemene 24 urenstaking van 31 maart was de grootste in 10 jaar. De nationale betoging die er aan voorafging, was een ‘onstuimige stroom’. Daarna volgden nog vele acties, interprofessioneel en nationaal of in sommige sectoren zoals de openbare diensten en in het bijzonder bij het spoor. Deze acties kunnen rekenen op grote steun van de bevolking leerde ons een bevraging van de VRT. Zowel in Wallonië, Brussel als Vlaanderen. Het was echter zoeken naar een coherent vakbondsplan om de regering en het patronaat KO te slaan. De regering, ondanks veel interne spanningen, blijft haar traject van sociale afbraak en verarming volgen. Dat weegt op de motivatie van zowel delegees en militanten, maar vooral ook op de achterban. En nee, er is geen sprake van gelatenheid en berusting. Hoe concreter de gevolgen van al de maatregelen duidelijk worden, hoe kwader de mensen zijn. Maar er is een actieperspectief nodig en een antikapitalistisch alternatief dat verder gaat dan ‘een rijkentaks’ en andere luttele hervormingen.
Tweede adem nodig Het is duidelijk dat al deze acties vooral het resultaat waren van druk van onderuit. De vakbondstop ziet in dit veelvoud aan acties slechts een ‘drukkingsmiddel’ om te lobbyen bij deze of andere minister of bij Vooruit. Het komt er voor hen op aan om hier een uitstel daar een bijsturing van een asociale maatregel binnen te halen. Tot dat willen ze de sociale strijd vandaag herleiden. Volgens ACV topvrouw, Ann Vermorgen, wordt het ‘een langdurig proces, dat geduld en vastberadenheid vraagt’. Thierry Bodson, ziet heil in een ‘sociale marathon’, t.t.z. een strijd die jaren kan duren… Wie uitgeput is op het einde van deze marathon is niet duidelijk, maar het sociale verzet is wel op zoek naar een tweede adem, zo niet geraakt het in ademnood. De nieuwe nationale betoging, aangekondigd in het vroege najaar, kan hiervoor een aanzet zijn. Maar slechts op één voorwaarde: er moet een nieuwe dynamiek op gang komen van onderuit. We kunnen er niet omheen: een machtige stakingsbeweging van onbeperkte duur in beslissende sectoren van de economie is nodig. Zo een beweging kan andere sectoren aanmoedigen om dezelfde weg in te slaan. Secretarissen, delegees en militanten moeten met de ‘werkvloer’ praten. Individueel en op algemene vergaderingen. En vooral moet er goed geluisterd worden… De bedrijfsgebonden en sectorale eisenbundels moeten samengebracht worden met een nationaal en interprofessioneel programma. Vooraan dat programma moet er staan: geen gepruts, geen nepoverleg, weg met Arizona.
Bron: Vonk
