by admin | mei 2, 2025 | Varia
De socialistische vakbond ABVV maakt zich op voor juridische stappen tegen het plan van de regering-De Wever om de duur van werkloosheidsuitkeringen te beperken tot twee jaar. Volgens het ABVV zal dit plan vanaf januari 2026 145.000 mensen treffen, met vergaande gevolgen voor hun sociale bescherming.
Volgens eigen ABVV-cijfers zouden 145.000 mensen hun uitkering verliezen, veel meer dan de 100.000 die minister David Clarinval (MR) eerder noemde. Dit cijfer is gebaseerd op hun eigen database, waarin 45 procent van alle langdurig werklozen zijn opgenomen. Het verschil tussen de schattingen van het ABVV en de minister is groot, en maakt duidelijk hoe sterk de impact van deze maatregel zal zijn.
Als de werkloosheidsuitkering na twee jaar stopt, zal een meerderheid van de getroffen werklozen niet in hun eigen onderhoud kunnen voorzien. Dus zullen velen aankloppen bij de OCMW’s voor hulp. Die kampen nu al met beperkte middelen, en zullen moeilijk deze enorme instroom van mensen in nood op kunnen vangen. Het ABVV waarschuwt dan ook voor een ‘gigantische massa’ die in de problemen zal komen.
Niet alleen de ‘inactieve’ werklozen
Minister Clarinval suggereerde eerder dat vooral werklozen die al jaren niet meer werken het meeste zouden verliezen. Maar volgens ABVV-secretaris Bert Engelaar is dat fout. Het gaat namelijk niet alleen om mensen die bewust inactief zijn, maar ook om mensen die wel degelijk willen werken, maar moeite hebben om voldoende arbeidsdagen bij elkaar te scharrelen.
Volgens Engelaar worden voornamelijk deze mensen getroffen door het nieuwe beleid. Ze werken met tijdelijke, deeltijdse of vervangingscontracten, maar komen niet aan de vereiste hoeveelheid werk om hun uitkering te behouden.
Het gaat onder andere over mensen die vanuit werkloosheid terug aan de slag gaan, maar geen voltijds contract krijgen. Veel van deze mensen ontvangen een toeslag om hun inkomen op peil te houden. Dit betreft vaak vrouwen in sectoren zoals de handel of schoonmaak. Het ABVV waarschuwt dat deze mensen hun inkomensgarantie-uitkering zullen verliezen, wat hen verder in de armoede zal duwen.
Juridisch argument: ‘Stand still-beginsel’
ABVV beroept zich op het zogenaamde ‘stand still-beginsel’, dat sociale rechten beschermt tegen afbouw door de overheid. Dit principe is vastgelegd in artikel 23 van de Grondwet, dat de sociale rechten van burgers garandeert. In 2015 werden bijna 30.000 mensen uit de werkloosheid gegooid, omdat hun inschakelingsuitkering zogezegd “op” was. Twee derde van hen woonde in Wallonië, 15 procent in Brussel. Velen onder hen hadden geen alternatief. Ze kwamen op straat terecht, zonder inkomen.
We stapten toen ook naar de rechtbank en kregen gelijk: die uitsluiting was in strijd met de Grondwet. De rechters zeiden duidelijk dat je mensen niet zomaar hun sociale rechten kunt afnemen. Iedereen heeft recht op een leven in waardigheid. Dat staat in artikel 23 van onze Grondwet.
Regering-De Wever wil sociale afbraak
De uitkomst van de juridische procedure zal veel betekenen voor de toekomst van de sociale zekerheid in ons land. Het plan van de regering-De Wever is slechts één van de vele hervormingen die gericht zijn op het beperken van sociale uitkeringen en het verminderen van de overheidsuitgaven. Het is een trend die al langer zichtbaar is, waarbij de regering steeds verder snijdt in het sociaal vangnet.
Dit beleid wordt door veel sociale organisaties en vakbonden sterk bekritiseerd, omdat het de meest kwetsbaren in onze samenleving hard treft. Het ABVV benadrukt dat werklozen niet schuldig zijn aan de huidige situatie, en dat het beleid van de regering hen alleen maar verder in de problemen brengt.
“Niet alleen voor de mensen die getroffen worden, maar voor iedereen die gelooft in rechtvaardigheid en solidariteit stappen we naar de rechtbank. We laten niemand vallen. Zeker niet in tijden waarin alles duurder wordt, jobs onzeker zijn en sociale bescherming belangrijker dan ooit is”, besluit Engelaar
BRON: DeWereldMorgen.be
by admin | mei 2, 2025 | Sectoren
Telkens ik politici hoor spreken over de beperking van de werkloosheid, veert mijn hart op. Eindelijk iemand die het recht op werk serieus neemt. Helaas blijkt nogal snel dat men niet de werkloosheid zelf, maar wel de uitkering wil beperken. Nogal een subtiel verschil.
Wie niet werkt, krijgt geen uitkering, dat is tegenwoordig de teneur. Draai het echter om en geef mensen een job. Wie de regeerakkoorden samen legt, vindt van beide een beetje terug.
De uitkering stopt dan wel na twee jaar, maar de VDAB zal in Vlaanderen aan elke werkzoekende een ‘ultiem jobaanbod’ doen. Dat klinkt vreemd als je weet dat de VDAB 80 miljoen moet besparen. De werkzoekenden zelf in dienst nemen, zal de VDAB dus niet doen.
Wie dan wel? Volvo, voor hun nieuwe productielijn elektrische auto’s? Een aantal misschien ja, maar heb je al gezien in welke hoogtechnologische omgeving er daar gewerkt wordt?
We spreken hier over 67.000 mensen die minstens twee jaar niet hebben gewerkt. Daarvan zijn er 33.000 korgeschoold, 22.000 hebben volgens de VDAB een vorm van arbeidsbeperking (cijfers Arvastat). Met die ‘pleine forme’ waarin ze volgens minister Clairinval verkeren, valt het vanuit een arbeidsmarktperspectief dus nogal tegen. 1 + 1 is hier helaas geen 2. Een intelligent persoon als de fractieleider van de NV-A in de Kamer zou beter moeten weten.
Let’s face it, een groot deel zal niet terecht kunnen bij werkgevers als Volvo of de Vlaamse KMO. De productiviteitseisen van die jobs liggen gewoon te hoog. Je kan het de werkgevers niet eens kwalijk nemen. De loonkost is bij de hoogste van Europa en dus moet een werknemer renderen. Ruimte voor persoonlijke begeleiding, voor een wat trager tempo, voor niet drie maar dertig keer herhalen van de werkinstructies is er niet.
Geen job bij de Volvo dus. Een samenlevingsjob dan maar, de rebranding van de gemeenschapsdienst? Straten vegen en soep uitdelen in scholen om toch maar de uitkering en een aalmoes te behouden, als dat even mag van minister Clarinval? Nuttige taken, daar niet van, maar als ‘ultiem jobaanbod’ toch wat pover. De werkzoekende verdient toch beter!
Wat dan wel? Eigenlijk moet je het niet ver zoeken. In Vlaanderen hebben we een van de beste en meest effectieve sociale economie-sectoren van Europa. Al decennialang zit daar opgebouwde expertise in het tewerkstellen van personen die langdurig werkzoekend zijn.
Je kent ze als de kringloopwinkels waar je altijd wel een piece unique vindt, als fietspunten die de blauwe deelfietsen onderhouden, als sociale buurtrestaurants waar rijk en arm terecht kunnen voor een gezonde maaltijd, als betrouwbare en kostenefficiënte onderaannemers van het beetje industrie dat Vlaanderen nog rijk is. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
In het jargon gaat het om maatwerkbedrijven en sociale tewerkstellingsondernemingen. Hun kerntaak is nu toch wel exact waar de overheden naar op zoek zijn: het aanbieden van zinvolle jobs aan elke persoon, hoe ver de afstand van de arbeidsmarkt ook is. Match made in heaven en probleem opgelost?
Helaas nee. Er zijn twee problemen.
Eén, de sociale economie mag niet groeien. Er is een beperkt quotum aan personen waarvoor Vlaanderen subsidies wil geven. Als werken een recht is of zelfs een plicht, is dat toch een beetje raar. Het is alsof een ziekenhuis bedden, dokters en materiaal heeft, maar geen patiënten mag aannemen.
We vragen al jaren om dit kunstmatig klein houden van de sociale economie te stoppen. Hulde aan de CD&V die dit opnam in hun programma. En dan nu actie.
Tweede probleem, de VDAB. Het is de opdracht van de VDAB om de mensen die het nodig hebben, toe te leiden naar de sociale economie ondernemingen. De mensen zijn er, dat weten we uit de statistieken. De vacatures zijn er, dat horen we elke dag. Maar het stropt.
Waarom? Het beleid heeft zo weinig vertrouwen gegeven aan de VDAB dat er een cultuur is ontstaan waar processen primeren op resultaten.
De VDAB is een logge tanker tot de nok geladen met procedurele ballast. Het loopt voor geen meter en het ligt niet aan de mensen van de VDAB. Die willen niets liever dan dat hun organisatie transformeert in wendbare speedboats. We hebben een beleidscultuur nodig die de VDAB vertrouwt in waar ze goed in is en waar ze voor is opgericht: mensen begeleiden naar een voor hen geschikte job.
Ja maar, die sociale economie-organisaties krijgen toch wel subsidies? Dat valt niet te ontkennen.
Subsidies die in de plaats komen van een uitkering. Subsidies die de koopkracht versterken. Subsidies waardoor er goederen en diensten kunnen worden aangeboden tegen betaalbare prijzen aan kwetsbare groepen. Subsidies die zorgen voor extra fiscale inkomsten.
En, even zonder het telraam: subsidies die eigenwaarde geven, die mensen uit het isolement in een sociaal weefsel katapulteren, subsidies die mensen een toekomst geeft. Maatschappij, tel op de winst.
Laat de sociale economie vrij groeien, hervorm de VDAB en beperk de werkloosheid, niet enkel de uitkering.
Eva Verraes is directeur van HERW!N vzw.
BRON: DeWereldMorgen.be
by admin | mei 2, 2025 | Sectoren
Terwijl de regering-De Wever doof blijft voor de verzuchtingen van werkende mensen, blijft de solidaire tegenstroom zich verzetten.
“Het is echt een kloteregering”, zo vat Johanna het samen. Als student is zij ook naar Brussel gekomen om de stakers te steunen. “Het is de werkende klasse die het land opbouwt, deze regering breekt het af.”
Ongehoord
Wanneer we door de betoging lopen, zien we veel bordjes tegen de pensioenmalus, dat is het systeem waarmee de regering je pensioen met 5 procent wil verlagen voor elk jaar dat je vóór je 67e met pensioen gaat.
Vaak zijn het mensen die een zwaar beroep met shifts in ploegen hebben die met zulke bordjes rondlopen. Er leeft bij hen duidelijk het gevoel dat de regering niet begrijpt wat hun werk inhoudt. “Ik nodig hen uit om eens één dag ons werk aan ons loon te komen doen”, zo zegt Ralph rechtuit.
Het illustreert de voedingsbodem voor deze staking. De regering en de opiniemakers voor de status quo mogen dan wel voortdurend over de hinder van een staking spreken, en die is er natuurlijk, maar wanneer er niet geluisterd wordt naar de mensen die elke dag dit land doen draaien, dan hebben zij geen andere optie dan het werk neer te leggen om gehoord te worden. De stakers tonen de regering opnieuw: geen macht zonder tegenmacht.
Solidariteit
Ook deze keer is de breedte van het protest opnieuw opvallend. Zo spreken we met een vrouw die gebruikmaakt van het kunstenaarsstatuut. Dat lijkt mede dankzij de druk van de vorige staking dan toch overeind te blijven, maar toch is ze vandaag weer aanwezig. “Als je alleen voor jezelf opkomt, wie komt er dan voor jou op”, zo klinkt het.
We zien verschillende Palestijnse vlaggen en een van de betogers haast zich, wanneer we het gesprek willen afronden, om nog te zeggen dat de belangrijkste reden om op straat te komen voor haar het buitenlandbeleid is. “Ze hebben geen geld om vluchtelingen op te vangen, maar wel om te investeren in wapens”, dat kan toch niet.
Solidariteit, dat is de logica die vandaag iedereen samenbrengt. Ook dat is iets wat deze regering niet lijkt te begrijpen: dat deze beweging uit mensen bestaat die zich niet uit elkaar laten spelen, die niet enkel voor zichzelf opkomen, maar wel voor een meer solidaire samenleving.
BRON: DeWereldMorgen.be
by admin | mei 2, 2025 | Sectoren
De ombudsdienst voor de treinreizigers Ombudsrail publiceerde zijn jaarrapport 2024. De NMBS gaat enigszins beter om met klachten, maar blijft nog hardleers. Fouten toegeven of excuses aanbieden is nog steeds een brug te ver voor onze openbare treindienst.
Het aantal klachten bij Ombudsrail blijft toenemen, met 11 procent in 2023 en met nog eens 7,6 procent in 2024. Ombudsrail zoekt niet alleen naar concrete oplossingen voor individuele klachten maar formuleert op basis van ontvangen klachten ook adviezen voor structurele verbeteringen.
Ombudsrail vraagt tevens reeds meerdere jaren een aanpassing van de Wet van 28 april 2010 over de ombudsdienst voor treinen. Een wetsvoorstel ligt al enige tijd klaar in de Kamer van Volksvertegenwoordigers.
Het overgrote deel van de klachten betreft uiteraard de NMBS zelf. Je kan Ombudsrail echter ook aanspreken voor klachten over alle internationale treindiensten die op Belgisch grondgebied actief zijn, zoals de Eurostar, de Franse SNCF, de Duitse DB, de Nederlandse NS, de Oostenrijkse ÖBB en dienstverstrekkers als Interrail en European Sleeper.
Vertragingen en afgeschafte treinen, het komt op alle lijnen voor, maar drie lijnen springen er uit, wat er op wijst dat daar meer aan de hand is.
Zo blijkt overstappen in Dendermonde zeer dikwijls niet te lukken. Ook de verbinding tussen Brussel en Hamont loopt in Lier of Herentals zeer frequent fout, net als op de lijn Turnhout-Antwerpen.
Dat treinen soms haltes overslaan om opgelopen vertragingen op te vangen, kan gebeuren en zou aanvaardbaar zijn als de communicatie over deze beslissingen duidelijk en tijdig gebeurt, wat dikwijls niet het geval is.
Bovendien misbruikt de NMBS strakke administratieve procedures om fouten niet te moeten toegeven. Zo worden geëiste boetes voor foutief als ‘ongeldig’ genoteerde abonnementen niet terugbetaald omdat de betrokken persoon zijn schadeclaim niet tijdig heeft ingediend.
Soms komt Kafka om de hoek kijken. Een reiziger weigerde een boete te betalen voor een overtreding op een dag dat hij zich in de Franse stad Lyon bevindt. De NMBS was van oordeel dat de persoon zelf moest bewijzen dat identiteitsdiefstal werd gepleegd met zijn naam. Bewijs van zijn afwezigheid op die dag werd niet aanvaard.
Wanneer de NMBS na langdurig aandringen toch bepaalde boetes intrekt worden die wel geannuleerd maar in hun briefwisseling daarover wordt met geen woord gerept over de erkenning van de fout, noch worden enige excuses geformuleerd.
Het blijft ook verbazen dat de NMBS in het internettijdperk nog altijd geen geïntegreerde database heeft van verloren en gevonden voorwerpen. In Brussel-Zuid, het drukste station van België heeft de dienst alleen een overzicht van de in dat station gevonden of afgeleverde voorwerpen.
Zelfs voor ogenschijnlijk kleine werken is oneindig wachten geblazen
Van alle Belgische stations blijkt alleen Brussel-Noord toegang te hebben tot de database van alle treinstations (weet ik uit persoonlijke ervaring). We schrijven in 2025.
Zo kan het dat een aangifte in Brussel-Zuid geen link legt naar het gezochte voorwerp in de database van Brussel-Noord, waar het betrokken voorwerp werd afgegeven door een eerlijke vinder. Hoewel de identiteit van de eigenaar bekend was nam de NMBS geen enkel initiatief om hem te verwittigen dat zijn voorwerp terecht was.
Werken aan het spoor, het is uiteraard nuttig als dat de dienstverlening verbetert. Op de lijn Brussel-Nijvel die ik dagelijks gebruik rijden er tijdens vele weekends geen treinen voor de aanpassing van de lijn naar vier sporen.
De vervangbussen doen niet alle stations aan en hebben een uurrooster dat niet overeenkomt met dat van de geschrapte treinen. Ik zie ze dan ook regelmatig leeg door mijn gemeente rijden. Er zijn bij de NMBS nog altijd diensten waar men denkt dat alles OK is als er een vervangbus is voorzien. Dat die moet aangekondigd en aangeduid worden hoort daar niet bij.
Aan het personeel zal het niet gelegen hebben
Zelfs voor ogenschijnlijk kleine werken is oneindig wachten geblazen. In Harelbeke belooft de NMBS één defecte roltrap te vervangen, in 2027. Niet vermeld in het verslag van de Ombudsrail is de roltrap van perron 12 in Brussel-Noord (in de meest noordelijke onderdoorgang). Die werkt de voorbije 10 jaar gemiddeld een à twee dagen per week en is sindsdien al zo dikwijls hersteld dat de kostprijs voor een nieuwe trap er al meerdere malen is doorgejaagd.
Aan het personeel zal het niet gelegen hebben. De NMBS lijdt onder een loodzware inefficiënte bestuursstructuur met teveel afzonderlijke directies. De coördinatie tussen Infrabel en NMBS werkt bovendien voor geen meter.
Het wegwerken van de gepolitiseerde top van het bedrijf is een deel van de oplossing. De echte oplossing is nochtans eenvoudig: meer mensen en meer middelen.
Daar spreekt Ombudsrail zich niet over uit.
Je vindt het Rapport 2024 van Ombudsrail hier.
Een klacht indienen als treinreiziger kan je met dit formulier.
BRON: DeWereldMorgen.be
by admin | mei 2, 2025 | Varia
1 mei is in ons land een feestdag. De meeste mensen hebben die dag verlof, maar waarom eigenlijk?
Acht uur werken, acht uur slapen en acht uur vrije tijd. Dat was het idee van de vakbonden in de Verenigde Staten die in 1884 een grootschalige campagne opzette voor een achturige werkdag.
Grootschalige campagne
Het was niet zomaar een ballonnetje dat de vakbonden oplieten. Er werd al veel langer over gesproken en nu wilden de vakbonden het ook echt realiseren. Ze gaven zichzelf twee jaar de tijd: op 1 mei 1886 moest en zou de achturige werkdag realiteit zijn. Uiteindelijk zou het tot na de Tweede Wereldoorlog duren tot ze hun slag volledig thuis haalden.
1 mei als datum werd niet voor niets gekozen. Die dag stond in de VS bekend als Moving Day, de dag waarop contracten werden opgemaakt, beëindigd of verlengd, en veel arbeiders verhuisden. Twee jaar lang werd er gemobiliseerd, en vanaf 1 mei 1886 werd in verschillende sectoren actie gevoerd. 340.000 arbeiders gingen in staking.
Repressie
Op 4 mei werd op Haymarket Square in Chicago een bijeenkomst gehouden. Toen de politie ter plaatse kwam ontplofte er een bom. Vervolgens opende de politie het vuur op de menigte. Meerdere mensen werden gedood en vele honderden raakten gewond.
Zonder te onderzoeken waar de bom vandaan kwam werden acht verdachten opgepakt en berecht zonder bewijs. Ze werden ter dood veroordeeld. Vier van hen werden opgehangen, één pleegde zelfmoord in zijn cel, en de drie anderen zagen hun straf omgezet in gevangenisstraf. Later komt naar boven dat de bom afkomstig was van een politieagent.
De repressie had een omgekeerd effect. Van de VS tot in Europa ontstaat een solidariteitsbeweging met ‘de martelaren van Chicago’. “Als er dan toch acht mensen van de wereld genomen moeten worden, dan zouden het de acht rechters van het hooggerechtshof moeten zijn”, zo verklaart de Ierse toneelschrijver George Bernard Shaw.
De beweging groeit
In 1888 besluit de American Federation of Labor om elk jaar op 1 mei te demonstreren, ter nagedachtenis aan de gebeurtenissen in Chicago en om de eisen van de werkende klasse naar voor te schuiven.
Niet veel later wordt dat ook overgenomen werd door de vergadering van de Socialistische Arbeiders-Internationale (“Tweede Internationale”), een internationale organisatie voor socialistische partijen en vakbonden, in Parijs: 1 mei werd er uitgeroepen tot de internationale dag van de arbeid.
De eerste 1 mei in Europa vond plaats in 1890. Tienduizenden arbeiders staakten en stapten op in marsen om een werkdag van 8 uur te eisen. In Parijs droegen de deelnemers een rode driehoek. Het was het symbool van hun eis voor een achturendag. Later ging diezelfde rode driehoek ook symbool staan voor het verzet tegen het fascisme.
Vandaag
Sindsdien is 1 mei de dag van de werkende klasse, van de vakbonden en van het socialisme. Tot op de dag van vandaag komt men die dag overal in de wereld op straat.
Dat doet men om te vieren we dat werkende mensen opgekomen zijn voor betaald verlof, de sociale zekerheid hebben opgebouwd en de samenleving meer menselijk hebben gemaakt.
Dat doen we ook om nieuwe eisen op tafel te leggen: hogere lonen, een vermogensbelasting, arbeidsduurvermindering. Aangezien 1 mei een internationale feestdag is, is er bovendien ook aandacht voor solidariteit met Palestina.
1 mei is met andere woorden een dag waarop rood is wat rood hoort te zijn. Een dag waarop iedereen van de wereld en de wereld van iedereen is.
BRON: DeWereldMorgen.be
