Eerst de werklozen, nu de werknemers met een burn-out. Met het voorstel om ziekte-uitkeringen in de tijd te beperken, kiest N-VA voor een aanval op de sociale zekerheid in schijfjes. Die stopt niet bij één groep.
Nu de koning het ontslag van premier De Wever in beraad houdt, valt links en rechts opnieuw de term “verantwoordelijkheid”. Maar verantwoordelijkheid is ver zoek wanneer een premier voorstelt om de ziekte-uitkeringen te beperken in de tijd voor werknemers met een burn-out. Dat is Niet Verantwoordelijk, wel Authentiek. De Vlaams nationalisten houden van de wij-zij-tegenstelling en hangen bewust het beeld op van de echte zieken tegenover de profiteurs. Wantrouwen als beleidsmodel.
Na de ingrepen in de werkloosheidsverzekering was het zo voorspelbaar dat het vizier zou verschuiven naar de langdurig zieken. In de werkloosheid was het makkelijk om de volledige groep in een keer aan te vallen, met alle gevolgen van dien voor ouderen die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt, voor werklozen die een opleiding in een knelpuntberoep volgden, voor personen die eerder door de arbeidsbemiddeling als niet-toeleidbaar werden bestempeld…
Nu wordt voor een stapsgewijze aanpak geopteerd. Eerst worden de werknemers met een burn-out geviseerd. Morgen misschien andere psychische aandoeningen. Overmorgen andere vormen van langdurige arbeidsongeschiktheid, ziektebeelden en mensen. Intussen veronderstelt N-VA dat in de publieke opinie de vox populi hun hondenfluitje wel mee zal ondersteunen.
Het is een beproefde strategie: begin met een groep waarvan je hoopt dat de publieke opinie weinig weerstand zal bieden. Speel in op frustraties, voed de achterdocht en wek de indruk dat misbruik de regel is. Vervolgens wordt het steeds gemakkelijker om ook andere groepen aan te pakken. Zo verschuift stap voor stap de grens van wat maatschappelijk aanvaardbaar wordt geacht.
Dat zulk een idee opduikt in een begrotingstabel is verre van onschuldig. Het is een waarschuwing voor wat ons nog te wachten staat. In de arbeidsongeschiktheid zijn er de laatste periode heel wat maatregelen genomen en is een verscherpte controle geïnstalleerd die werknemers op verschillende tijdstippen examineert. Intussen is duidelijk dat deze ingrepen effect beginnen te hebben. Dat bevestigen onderzoekers die ook aangeven dat het totale ziekteverzuim na jaren van sterke stijging nu duidelijk daalt. Nieuwe RIZIV-prognoses geven overigens aan dat het aantal langdurig zieken met 9 procent daalt tegen 2029. Uiterst cynisch dus, dat net nu dit voorstel gelanceerd wordt.
Het uitgangspunt in de ziekteverzekering moet steeds het medische oordeel van de artsen zijn. Het is de behandelende arts die de ziekteperiode voorschrijft en het is de arts van de mutualiteit die controleert of dit terecht is. Het is tijd dat de N-VA kleur bekent ten aanzien van de behandelende artsen. Ze zijn gewiekst genoeg om niet “fraudeurs” te roepen. Maar als de N-VA meent dat er zo veel arbeidsongeschikte werknemers ten onrechte in de ziekteverzekering opgenomen zijn, dan zeggen ze eigenlijk dat de behandelende artsen massaal valse attesten afleveren. Welke beroepsgroep is eigenlijk nog veilig voor de N-VA?
Dit is niet “veiligstellen voor ons en de toekomstige generaties” of “eerlijker maken”. Dit is afbraak. Zoals ten tijde van de Zweedse regering voorzien ze nu ook meer dan een miljard aan bijkomende kortingen zodat werkgevers minder bijdragen aan de sociale zekerheid. Terwijl iedereen weet dat de sociale uitgaven omwille van de vergrijzing zullen toenemen. Het gaat dus niet om schuldig verzuim, wel om voorbedachte rade. Net omwille van deze onvolkomen financiering langs de inkomstenzijde worden er steeds driestere maatregelen voorgesteld langs de uitgavenzijde. Met als voorlopig (?!) triest hoogtepunt dit voorstel tot ingreep in de ziekteverzekering.
Tijdens de huidige pauze in de begrotingsonderhandelingen herhaal ik het graag nog een keer: als we de sociale zekerheid overlaten aan N-VA zullen we eindigen met een compleet uitgeklede variant die enkel nog de kleine ongemakken voor de middenklasse opvangt, maar de echte kwetsbare werknemers zullen in de kou blijven staan. Terwijl een sociale zekerheid die alleen nog overeind blijft voor wie haar niet nodig heeft, geen sociale zekerheid meer is.
Bron: SAMPOL.be