by admin | mei 3, 2023 | Economie
Hoe private hebzucht tot collectieve verarming leidt.
Het lijkt soms of centrale bankiers gedoemd zijn om steevast de vorige crisis te bestrijden. Velen zagen in de huidige inflatiecrisis bijvoorbeeld een directe herhaling van de jaren 1970. Het ten alle prijzen voorkomen van een nieuw loonprijsspiraal – een situatie waarin hogere lonen en hogere prijzen elkaar in een vicieuze cirkel aanjagen – gold daarom snel als dé beleidsprioriteit. ‘Om te voorkomen dat de prijzen uit de hand lopen, moeten we voorkomen dat werknemers fikse loonsverhogingen vragen’, verwoordde Andrew Bailey, voorzitter van de Britse centrale bank (BoE), die strategie. Via renteverhogingen en het verhogen van de werkloosheid moesten de lonen en looneisen van werknemers dus kost wat kost in bedwang gehouden worden.
De bekendmaking van de jaarresultaten van veel grote ondernemingen de voorbije manden deed dat dominante perspectief echter zacht wankelen. Ondanks oplopende kosten vanwege sputterende toeleveringsketens, verstoringen in internationaal vrachtverkeer, en fors stijgende energie- en grondstoffenprijzen, bleken veel niet-financiële bedrijven in de Verenigde Staten en in de Eurozone de afgelopen periode toch recordwinsten geboekt te hebben. Daarmee lijkt zich de vreemde trend af te tekenen dat wanneer input- en productiekosten stijgen, winsten gewoon meestijgen en zelfs proportioneel gezien toenemen. ‘Dit is niet hoe kapitalisme hoort te werken’, opperden zelfs zakenbankiers en vermogensbeheerders verwonderd.
Ook bij centrale banken groeide de afgelopen weken traag het besef dat hoge winsten wel eens relevant kunnen zijn in het verklaren van de aanhoudende inflatie. Zeker nu energieprijzen sterk gedaald zijn, maar de kerninflatie toch plakkerig hoog blijft. ‘Er is veel discussie over loongroei, maar we besteden waarschijnlijk te weinig aandacht aan de andere kant van de medaille: bedrijfswinsten’, liet ECB-directielid, Fabio Panetta, zich onlangs in een interview ontvallen. Daags voordien kwamen ECB medewerkers al tot de conclusie dat ‘het effect van de winsten op de binnenlandse prijsdruk vanuit historisch perspectief uitzonderlijk hoog is’. Na maanden van geweeklaag over hoe stijgende lonen de inflatie dreigde te bestendigen en verder aan te vuren, lijken centrale bankiers in Europa en daarbuiten dus plots een nieuw probleem ontdekt te hebben: exuberante bedrijfswinsten.
ONHEIL ALS EXCUUS OM TE GRAAIEN
Daarmee lijken ze zich in vertraagd tempo aan te sluiten bij de consensus die eerder al groeide onder analisten: inflatie veroorzaakt door een opeenvolging van economische schokken – de pandemie, sterk verstoorde toeleveringsketens, de inval van Rusland in Oekraïne, scherp stijgende energieprijzen – fungeerde als ideaal voorwendsel voor grote bedrijven met marktmacht om de eigen winstmarges verder op te krikken. In een inflatoire omgeving anticipeert de consument immers op verder stijgende prijzen en verliest hij of zij het overzicht van wat nog een redelijk prijs is om te betalen. Dit geeft bedrijven een ongeziene kans om prijzen ook daadwerkelijk te verhogen en zo hogere winsten binnen te rijven. Vanwege de opgebouwde spaaroverschotten – aangelegd gedurende de lockdownperiodes – waren consumenten bovendien veel minder prijsgevoelig dan bedrijven oorspronkelijk hadden verwacht. Gevolg: in plaats van elkaar te onderbieden om marktaandeel te winnen, besloten bedrijven lagere volumes te gaan verkopen aan hogere prijzen.
Doorheen de post-Covidperiode hebben bedrijven hun marktmacht dus anders leren aanwenden: in plaats van leveranciers verder onder druk te zetten om hun kosten te verlagen en de lonen van hun werknemers te beperken, hebben veel bedrijven nu simpelweg de prijzen voor hun (eind)klanten verhoogd. Daarom spreekt men ook treffend van ‘excuus’-, ‘smoes’- of ‘graaiflatie‘. Voorgaande prijsstijgingen worden hierbij handig gebruikt door bedrijven als excuus of smoes om de prijzen van goederen en diensten verder op te drijven, meer dan nodig is om de gestegen productiekosten te compenseren. Eerder dan het zo gevreesde loon-prijsspiraal lijkt een winst-prijsspiraal vandaag dus de boosdoener in het hoog houden van de inflatie.
MAAR DE REMEDIE BLIJFT DEZELFDE?
Toch ziet het er niet naar uit dat centrale bankiers snel het geweer van schouder zullen veranderen. Mede door het fenomeen van graaiflatie zal de kerninflatie nog een geruime tijd hoog blijven en als reactie daarop zal de ECB de beleidsrente waarschijnlijk nog een aantal keer verhogen. Gouverneur van de Belgische Nationale Bank en lid van de Raad van Bestuur van de ECB, Pierre Wunsch, laat er alvast geen misverstanden over bestaan: ‘alvorens we kunnen stoppen met renteverhogingen moeten we de lonen en de kerninflatie verder zien dalen’.
Die aanhoudende renteverhogingen zullen het leven voor ons allemaal nog wat duurder maken en onze levensstandaard nog verder ondergraven. Maar eerder dan dit als een probleem te zien, bekijken centrale bankiers dit net als de oplossing voor het fenomeen van graaiflatie: ‘Als de prijzen gedurende langere tijd sneller stijgen dan de lonen en de reële lonen daardoor dalen, zullen de huishoudens zich op een gegeven moment de hogere prijzen niet meer kunnen veroorloven’, aldus ECB-Raadslid Isabel Schnabel. Kortom: de verwachting is dat de hoge winstmarges van bedrijven vanzelf onder druk zullen komen te staan als de vraag in de economie inklapt, al dan niet als gevolg van de gestegen rentes.
Of lonen of bedrijfswinsten nu de drijfveer zijn, maakt voor centrale bankiers uiteindelijk dus weinig verschil. In beide gevallen blijft het antwoord ongewijzigd: om de inflatie de kop in te drukken moeten werknemers inboeten op hun inkomen en levensstandaard. Op die manier heeft graaiflatie wel het voordeel van de duidelijkheid. Het ontbloot immers op onnavolgbare wijze het ideologische karakter van de huidige beleidsconsensus: terwijl prijscontroles op arbeid een geliefkoosd middel blijven om inflatie te bestrijden, blijven ze uit den boze voor kapitaal. Zelfs wanneer uit alle gegevens blijkt dat bepaalde bedrijven de boel ongegeneerd belazeren voor privaat gewin. Nee, hardleerser dan onze monetaire beleidsmakers krijg je ze niet…
Bron: Sampol
by admin | mei 3, 2023 | Varia
Opiniestuk van Milan Dekeyser
‘Het geloof in de democratie herstel je niet door enkel de leeftijd waarop je mag gaan stemmen te verlagen’, schrijft de Milan Dekeyser (17). Hij roept op om jongeren al veel vroeger kennis te laten maken met democratische processen, en wel op de schoolbanken.
Vandaag hoor je tegelijk pleidooien om de leeftijd te verlagen waarop jongeren voor het eerst mogen gaan stemmen als klaagzangen dat jongeren niet meer geloven in de politiek. Het eerste zou daarbij een oplossing moeten zijn voor het tweede.
Jongeren laten vandaag meer dan ooit hun stem horen. Ze komen op straat, onder meer voor het klimaat. Ze engageren zich wel, maar niet in de traditionele zin, volgens de breuklijnen van de politieke partijen. Vaak krijgen ze het gevoel dat ze door hun onconventionele engagement niet gehoord worden, en dat hun mening aan de kant geschoven wordt, omdat ze nog niet voldoende levenservaring hebben. En dat terwijl de meeste grote problemen van vandaag net het meeste impact zullen hebben op de levens van wie vandaag nog jong is.
Hoewel de politieke interesse en kennis van 16-jarigen en 18-jarigen in grote lijnen te vergelijken is, staan de meeste jongeren niet te springen om te gaan stemmen. (En mochten ze dat toch doen, zou dat wellicht de meer radicale partijen ten goede komen.)
Het is dus meer dan twijfelachtig dat de leeftijdsgrens om te gaan stemmen naar omlaag halen, het vertrouwen van jongeren in de politiek kan herstellen.
Beter zou het zijn om politiek en maatschappelijk engagement te beschouwen als een puzzel. Elk stukje, hoe klein ook, is van belang om het geheel te laten kloppen. Media, vrienden, ouders, politieke kennis, verenigingen en school, allemaal zijn het de hoekpunten, van waar we verder kunnen beginnen bouwen.
In deze bijdrage wil ik stilstaan bij de mogelijkheden van de school als een democratisch oefenterrein, waar jongeren niet alleen kennis opdoen over, maar ook actief kunnen meedenken over de schoolwerking.
School als democratisch oefenterrein
Als we de stemleeftijd willen verlagen, moeten we de leerlingen voorbereiden op verkiezingen. Deze voorbereiding moet bestaan uit kennis over de democratie en ervaring. Een school is de ideale plek om deze skills aan te brengen. Leerlingen kunnen ervaring opdoen over de werking van een democratie, wanneer ze actief betrokken worden bij de schoolwerking.
En met actief betrekken bedoelen we natuurlijk meer dan enkel een verstofte leerlingenraad. De leerlingenraad is het meest voorkomende participatieorgaan in de Vlaamse scholen, maar toch wordt er amper gebruik van gemaakt, hetzij door desinteresse van de leerlingen, hetzij door gebrek aan visie bij de directie.
Op mijn eigen middelbare school is de leerlingenraad gewoon een leeg begrip. Men vindt geen geëngageerde leerlingen om zich één middag per maand vrij te maken voor de leerlingenraad.
We moeten de leerlingenraad terug hip maken, en enkel een nieuwe naam of een likje verf zullen niet helpen. Jongeren moeten het gevoel hebben dat er naar hen geluisterd wordt en dat ze samen zaken in beweging kunnen zetten.
Dit vertrouwen kan worden opgebouwd door hen te betrekken bij bijvoorbeeld de aanwerving van een nieuwe leerkracht of bij de aankoop van nieuw materiaal. Als leerlingen voelen dat hun stem gehoord wordt, zullen ze sneller in participatieorganen zoals een leerlingenraad treden. Hetzelfde geldt voor het schoolreglement, als scholen die regels zouden afstemmen met alle betrokken partijen – dus ook de leerlingen- dan zal het draagvlak groter zijn, en zullen ze beter nageleefd worden, wat zal zorgen voor een beter schoolklimaat.
Eigen budgetten
Bijkomend probleem is de organisatie. Hoewel bijna elke school een school een leerlingenraad heeft, is er geen eenduidige handleiding voor de opstart en organisatie ervan. Een leerlingenraad kan op verschillende manieren worden samengesteld, zo kan men opteren om verkiezingen te organiseren. Hierbij wordt er dan een lijst opgesteld met een aantal kandidaten waarop de leerlingen kunnen stemmen, zodat alle jaren en studierichtingen vertegenwoordigd zijn.
Daarnaast kan men ook kiezen om de leerlingenraad te loten, een voordeel van deze methode is dat je niet enkel de extraverte personen aantrekt. Naast een leerlingenraad kan je ook enkele werkgroepen in het leven roepen om rond een bepaald thema na te denken. De echte durvers kunnen de leerlingen een bepaald budget geven dat ze autonoom mogen spenderen. Hierdoor maken ze kennis met de begroting van een school en leren ze overleggen en compromis sluiten. Wanneer een directie snel de mening van alle leerlingen wil weten, kan er een poll of enquête aangemaakt worden en via smartschool naar iedereen toegestuurd worden.
Geen gebrek aan participatiekanalen, wel aan visie
Het tweede luik is ‘de kennis’ en hiermee bedoelen we niet droge theorie over het politieke systeem. Deze ‘droge’ theorie is noodzakelijk, en daarom wordt dit al onderwezen tijdens de lessen geschiedenis. Met kennis bedoelen we de actualiteit kunnen plaatsen en er kritische vragen bij stellen. Door de introductie van lessen ‘Mens en samenleving’ in het Katholiek onderwijs zetten we grote stappen vooruit. Tijdens deze lessen leren leerlingen belangrijke burgerschapscompetenties om uit te groeien tot zelfredzame, kritische burgers. Leerlingen krijgen les in mediawijsheid, economische en financiële competenties, sociaal-relationele competenties en geestelijk en mentaal bewustzijn. Deze lessenreek in combinatie met meer leerlingenparticipatie op school en ruimte voor actualiteitsdebatten tijdens de lessen godsdienst en/of mens en samenleving geeft leerlingen de ideale bagage om hun stem uit te brengen.
Als voorbereiding op verkiezingen kan een school ook een project starten rond ‘hoe moet ik stemmen’ of men kan de leerlingenraad gebruiken om een politieke verkiezing na te bootsen. Zo leren scholieren het concept kennen en wordt de drempel om te gaan stemmen weer een stukje verlaagd.
Als we de stemleeftijd willen verlagen en effectief jongeren warm maken om te gaan stemmen, moeten we de democratie dichter bij de jongeren brengen. Door leerlingen verantwoordelijkheden te geven, hen te betrekken bij beslissingen en hen ruimte te geven om kritisch na te denken over de maatschappij, leren ze belangrijke burgerschapscompetenties die noodzakelijk zijn om in een democratie te functioneren. Zo raken ze vertrouwd met de democratische waarden van de maatschappij en zullen ze sneller naar de stembus trekken.
Bron: Knack
by admin | mei 3, 2023 | Economie
Recent onderzoek en alarmsignalen over uitval van werknemers omwille van spier- en skeletaandoeningen komt nauwelijks aan bod in het debat rond langer werken. Dat komt omdat diegenen die daar het minste last van hebben het hoogste woord voeren, aldus Maarten Hermans (ACV).
Deze maand presenteerde zowel de Sociaal-Economische Raad van Vlaanderen als de FOD Werkgelegenheid, Arbeid en Sociaal Overleg grootschalig onderzoek naar arbeidskwaliteit in respectievelijk Vlaanderen en België. Dit beleidsonderzoek is echter niet gelanceerd met wetenschappelijk zeer discutabele stellingen over het activeren van werklozen, dus het haalt noch de krantenkoppen, noch veel likes.
En dat gebrek aan aandacht is zeer spijtig, want de bevindingen op basis van bijna drie decennia aan data over arbeidskwaliteit zijn juist bijzonder pertinent voor het tewerkstellings- en eindeloopbaanbeleid. Zoals de statistieken over het verontrustend breed en toenemend voorkomen van risicofactoren voor spier- en skeletaandoeningen (SSA), zoals lage rugpijn, tendinitis en artrose.
Zwaar en repetitief werk
Zo staan de indicatoren voor zwaar fysiek en repetitief werk in België momenteel nog nooit zo hoog sinds de start van de enquêtering in 1995. Zware lasten heffen, personen tillen, repetitieve handelingen uitvoeren, in vermoeiende en onnatuurlijke houdingen moeten werken – al deze risicofactoren zijn nog verder gestegen sinds de vorige meting in 2015.
Hier spreken we niet over een handvol verdwijnende functies in de zware industrie, waar desnoods het beleid gericht zou kunnen compenseren via een puntensysteem voor zware beroepen. Deze risicofactoren en haar gevolgen zijn zeer breed verspreid doorheen de arbeidsmarkt. Het is bijvoorbeeld ondertussen de sector gezondheid en welzijn die de bouwsector heeft voorbijgestoken als recordhouder, met 41% van de werknemers die fysiek zware arbeid rapporteren.
En via Delhaize-franchise of in directe tewerkstelling, voor een kwart tot 43% van de werknemers in de groot- en kleinhandel gaat het om fysiek zwaar werk, werken in ongemakkelijke houdingen, en met gedurige repetitieve bewegingen. Dit werk dient een derde van de retail-werknemers uit te voeren onder problematische werkdruk: een duidelijke én de laatste 15 jaar enkel stijgende risicofactor voor fysieke én mentale gezondheidsproblemen.
Recordaantal gezondheidsklachten
Met zulk wijdverspreid voorkomen van ziekmakende arbeidskenmerken, mag het dan ook niet verbazen dat ondertussen een recordaandeel van 72% van de Belgische werknemers SSA-gerelateerde klachten rapporteert. Slechts 58% van deze groep werknemers acht het mogelijk om hun huidige of een gelijkaardige job uit te oefenen tot 60 jaar, laat staan tot 67 jaar. Dit zien we ook bevestigd in longitudinaal onderzoek: als werknemers naar fysiek lichter werk kunnen wisselen, halveert hun kans om met spier- en skeletaandoeningen in blijvende arbeidsongeschiktheid te belanden.
Blijf je dus werknemers blootstellen aan zulke risicofactoren, dan belanden ze met een kapotte rug in werkloosheid, een vorm van pensioen, of in langdurige ziekte. Een derde van het half miljoen langdurige zieken is uitgevallen met zulke spier- en skeletaandoeningen. Dit is een enorme hoeveelheid individueel menselijk leed, met daarbovenop een collectieve kost van 3 miljard euro aan gezondheidszorguitgaven.
De stijgende trend, grootschalige omvang, en dwingende conclusies voor tewerkstellings- en eindeloopbaanbeleid, staan in schril contrast met de effectiviteit van de wetgeving die zou toelaten dit aan te pakken. Mee doordat de werkgeversorganisaties een voorgestelde Europese richtlijn hierover hebben weggelobbied, zitten we in België een decennium later nog steeds met een juridisch gat in onze wetgeving over risicofactoren voor spier- en skeletaandoeningen.
Monoloog van de opiniërende klasse
Dat er zo veel inkt vloeit over tewerkstellings- en eindeloopbaanbeleid, maar deze pertinente dimensie maar niet in het debat geraakt, heeft veel te maken met de terechte vaststelling van De Morgen-journalist Bart Eeckhout dat het eindeloopbaandebat minder debat dan monoloog is, vooral gedeclameerd door de politieke en opiniërende klasse van hoger opgeleiden.
Diegene die sneller de arbeidsmarkt zal moeten verlaten met spier- en skeletaandoeningen is bijvoorbeeld de poetshulp die je keuken kuist, de begeleidster die je peuter optilt, en de verpleegster die je grootouder in bed heft. Ondertussen zijn het anderen – ja, inclusief mijzelf – die zo de tijd hebben om vanuit een ergonomische bureaustoel rapporten, opiniestukken en tweets te pennen over hoe de eerste groep werknemers langer op de arbeidsmarkt moet blijven.
Pseudowetenschappelijke onzin
Om een uitgesproken contrast te nemen: hoogleraren hebben bijvoorbeeld als beroepsgroep de meest optimistische vooruitzichten qua gezonde levensverwachting, met in de periode 2001-2017 de helft minder kans op overlijden tegenover het gemiddelde in de actieve beroepsbevolking. Het poetspersoneel dat hun bureau thuis of in onderaanneming aan de unief proper houdt juist een kwart méér kans.
Die extra gezonde levensjaren en zeer degelijk pensioen zijn natuurlijk van harte gegund. Misschien zouden we in ruil wel wat meer zelfreflectie mogen vragen van beroepsgroepen zoals hoogleraren, parlementairen en bedrijfsleiders, die individueel én meer gewicht hebben in het eindeloopbaandebat, én daar juist minder over wakker liggen.
Voel je een tweet opkomen om Macron te prijzen voor zijn ‘moedige hervormingen’, of om de pseudowetenschappelijke onzin te verspreiden dat lagere uitkeringen 60-jarige werklozen aan het werk helpen, sta dan even op uit de ergonomische bureaustoel voor een babbel met de poetshulp over haar werk en leefwereld. Dat is gezond, voor de bloeddoorstroom én het maatschappelijk debat.
Maarten Hermans is ACV-expert welzijn op het werk en vrijwillig wetenschappelijk medewerker aan de VUB.
Bron: Knack
by admin | mei 3, 2023 | Antipestteam
Vanaf april 2023 kunnen sociale woningmaatschappijen controleren of sociale huurders zonder werk zich ingeschreven hebben bij de VDAB. Voor deze inschrijving, verplicht sinds 1 januari, kregen huurders tot 31 maart de tijd. Het Vlaams ABVV stelt vast dat deze pestmaatregel zeer onduidelijk werd uitgevoerd en geen enkel gunstig effect heeft voor betere werkgelegenheid.
Het Vlaams ABVV omschreef de beslissing van de Vlaamse regering als een pestmaatregel en stelt dat de invoering bovendien allesbehalve zorgvuldig gebeurt. De registratieprocedure om te bepalen voor wie de verplichting geldt staat niet op punt, er is budget noch begeleiding voor de geviseerde doelgroep en bij de huurders zelf heerst onduidelijkheid over rechten en plichten.
Vanaf 1 april moeten Vlaamse sociale huurders zonder werk, zonder werkloosheidsuitkering en op beroepsactieve leeftijd ingeschreven zijn bij de Vlaamse Dienst voor Arbeidsbemiddeling en Beroepsopleiding (VDAB). Het gaat over huisvrouwen en -mannen, over studenten en mantelzorgers die geen betaalde baan hebben maar evenmin een werkloosheidsuitkering krijgen.
Deze verplichting werd beslist door Vlaams minister van Wonen Matthias Diependaele (N-VA). De invoering van deze ‘huurdersverplichting’ hangt echter met haken en ogen aan elkaar, zo stelt het Vlaams ABVV vast.
De registratie van huurders voor wie deze verplichting geldt staat niet op punt. Om dit probleem te omzeilen gingen maar liefst 130.000 brieven de deur uit op een totaal van 145.000 huurders. Minister Diependaele verdedigde deze brede mailing als ‘informatie’: “Iemand die al werkt moet toch ook weten dat de verplichting geldt”.
Noch de VDAB, noch de sociale woningmaatschappijen hebben in hun interne organisatie specifieke aandacht voor de geviseerde doelgroepen. Minister Diependaele voorzag er geen budget voor en zijn collega, Vlaams minister van Werk Jo Brouns (CD&V), heeft voor deze doelgroepen geen specifieke begeleiding voorzien. De Vlaamse regering richt zich uitsluitend op één zaak: de verplichte inschrijving.
De sociale huurders weten op basis van de mailing die ze ontvingen niet wat de gevolgen zijn van deze verplichting. Dat ze geen verplichting inhoudt om te solliciteren of werk te zoeken wordt verzwegen, dat de administratieve boete voor wie zich niet inschrijft kan oplopen tot 5.000 euro wordt evenmin vermeld, net zomin als de manier waarop het juiste bedrag van de boete wordt bepaald. Ook hoe de controle op inschrijving zal gebeuren en of een huurder zelf de bewijzen van inschrijving dient voor te leggen is nergens duidelijk. Dit creëert onnodige ongerustheid bij de sociale huurders.
Verschillende deelgroepen onder de huurders worden door deze inschrijvingsplicht verplicht te bewijzen dat ze recht hebben op de vrijstelling van sollicitatie of aanvaarden van werk. Zelfvoorzienende mensen met een handicap worden nu verplicht een hele papiermolen in gang te zetten bij de Vlaamse én federale administraties om een boete te vermijden. Ook studenten ouder dan 18 zullen een bewijs van werk moeten leveren. Het Vlaams ABVV heeft al meerdere verontruste vragen gekregen van getroffen personen die deze verplichting niet begrijpen.
Slecht bestuur
Volgens ABVV-Algemeen Caroline Copers getuigt deze aanpak van slecht bestuur en een totaal gebrek aan opvolging. “De Vlaamse regering koppelt het recht op wonen aan een plicht op werk zoeken in de hoop zichzelf van de verplichting te ontslaan voldoende sociale woningen te voorzien. Dat ze daarbij zelfs niet de moeite neemt om dit grondig op te volgen is extra cynisch. Er is begeleiding noch financiering, overlast voor mensen en diensten en er wordt een extra drempel ingebouwd op een basisrecht met dus groter risico dat er mensen op straat belanden.”
Het Vlaams ABVV antwoordt op deze gang van zaken met drie tegenvoorstellen:
- Terugdraaien van de negatieve koppeling tussen wonen en werken: schaf deze verplichting af. Wonen is een recht, geen stok om mee te slaan.
- Zorg voor voldoende sociale woningen en stop met de marginalisering van zowel sociale huurders als het sociale wonen. En neen, de private markt is niet het antwoord, discriminatie tussen niet-sociale en sociale huurders op de privé-markt evenmin.
- Het Vlaamse werkgelegenheidsbeleid moet drempels wegwerken voor werkgelegenheid, administratieve sancties vanuit het woonbeleid doen dat niet.
Voldoende kwaliteitsvolle en betaalbare woningen zorgen samen met goed openbaar vervoer voor het wegwerken van drempels naar werk. Pestmaatregelen doen dat niet, aldus nog het Vlaams ABVV.
Bron: De Wereld Morgen
by admin | mei 3, 2023 | Sectoren
Op de vooravond van het feest van de werkende klasse trekt Conner Rousseau alweer de rechtse N-VA-kaart en stigmatiseert hij opnieuw die mensen die het al moeilijk hebben.
CR, voorzitter van Vooruit, lanceerde een paar dagen geleden het idee dat mensen die twee jaar werkloos zijn verplicht een basisbaan moeten aanvaarden. Met de slogan “iedereen moet bijdragen aan de welvaartmaatschappij” zal de langdurige werkloze zijn of haar uitkering verliezen als hij/zij deze job – aan het minimumloon – weigert.
Volgens CR moeten de arbeidsbemiddelingsdiensten (VDAB in Vlaanderen, FOREM in Wallonië) de werklozen sneller en op grotere schaal vormingen en opleidingen laten volgen binnen de eerste twee jaar werkloosheid en ze daarna een basisbaan aanbieden.
Het zou gaan over basisbanen in de zorg (keuken, poets en administratieve taken, …), onderwijs (voor-en naschoolse opvang), de groendienst van steden en jobs in de vrijetijdssector.
Het is wel erg vergelijkbaar met de verplichte gemeenschapsdienst, die sinds dit jaar is ingevoerd in Vlaanderen, met dit verschil dat de basisbaan van CR een minimumloon voorziet (het interprofessioneel minimumloon is sinds 1 december 2022 €12,86 bruto/uur of €1.954,99 bruto/maand). Dit loon zou gesubsidieerd worden door de Europese overheid, ons belastinggeld dus.
N-VA en de OpenVLD zijn enthousiast over het pleidooi van CR want in de praktijk zal dit leiden tot het beperken in de tijd van de werkloosheidsvergoeding. Hun credo: “voor wat, hoort wat”. Maar als je werkloos bent, heb je afgedragen aan de sociale zekerheid (uitgezonderd de schoolverlaters, maar deze krijgen dan ook geen werkloosheidsuitekering maar een veel lagere inschakelingsvergoeding).
Het pleidooi voor basisbanen is het zoveelste voorbeeld van hoe CR en de andere traditionele partijen en het Vlaams Belang steeds weer naar beneden sjotten en zo de werklozen onder andere als luiaards voorstellen.
Over wie gaat het nu eigenlijk?
België telt 1.619.000 mensen die niet of niet betaald werken: werkloos, ziek, pensioen, huisvrouw of man, student. Binnen die groep krijgen 272.000 mensen een werkloosheidsvergoeding. 37 procent van deze laatste zijn langer dan twee jaar werkloos.
Maar deze groep is enorm divers: bv. 4 op de 10 heeft een beperking, velen zijn ouder dan 55 jaar, en velen zijn zeer laag geschoold. We weten allemaal dat heel veel werkgevers weigeren deze categorieën van mensen in dienst te nemen. Willen wij deze mensen zonder inkomen zetten na twee jaar?
Wie ooit werkloos is geweest, weet dat dat geen pretje is. Wie ooit langdurig werkloos is geweest, weet dat je daar erg ongelukkig van kunt worden. Telkens opnieuw een “neen” krijgen bij je volgende sollicitatie. Te oud of te jong, te onervaren of te veel ervaring, te laag of te hoog geschoold, niet wit genoeg, enz.
Je zelfbeeld zakt in verhouding met je aantal sollicitaties. Je inkomen zakt drastisch, want naast je maandelijks loon valt ook je vakantiegeld en je eindejaarspremie weg. Je verbergt je omdat je je schaamt voor iedereen die wel een job heeft … En toch worden werklozen steeds meer gestigmatiseerd door CR.
Van die 1.619.000 mensen zijn er vandaag ongeveer 500.000 mensen inactief omwille van langdurige gezondheidsproblemen. Met andere woorden: 500.000 zieke werknemers. De meeste mensen binnen deze groep hebben een job maar kunnen niet werken omwille van ziekte. Velen daarvan zijn thuis omwille van een ziekte gerelateerd aan het werk: bijvoorbeeld burn-out.
Lijkt het niet veel logischer om de werksituatie van deze mensen grondig te bekijken en deze te verbeteren, zodat zij terug aan het werk kunnen?
Zulke goedkope jobs hebben gevolgen voor heel de arbeidsmarkt
In de eerste plaats zal dit reguliere jobs doen verdwijnen. Al gehoord van het verhaal van Jan die op de groendienst werkte? Wel, Jan werd ontslagen omdat de stad kosten wilde besparen. Maar na twee jaar werd hij als werkloze terug verplicht om op diezelfde groendienst te werken maar nu voor veel minder geld …
Daarenboven zien we in het buitenland waar zulke systemen al veel langer bestaan dat het geen nieuwe jobs creëert (het verdringt bestaande jobs) en dat de herinschakeling in reguliere jobs onbestaand is. Met andere woorden, mensen blijven in de zeer laag betaalde, gesubsidieerde jobs zitten.
Op deze manier rijdt CR ook voor de patroons. Natuurlijk heeft onder andere Agoria (werkgeversfederatie metaalsector) hierover ook een mening. Zij eisen dat de langdurige werklozen verplicht een opleiding moeten volgen in functie van een knelpuntberoep. Een opleiding die betaald moet worden door de overheid uiteraard.
De werkgevers willen namelijk het personeel dat ze volgens henzelf broodnodig hebben niet zelf opleiden want dat kost geld. Werklozen opleiden is volgens Agoria de taak van de VDAB/Forem. Ook CR zegt dat de VDAB/Forem meer werklozen sneller opleidingen moet aanbieden. Maar ondertussen is er zo zwaar bespaard op de VDAB/Forem en dat heeft gevolgen voor het personeelsbestand. Zoals velen moeten zij meer werk verrichten met minder mensen.
Verplichte gemeenschapsdienst is een pestmaatregel, bedacht door mensen die nog nooit te maken hebben gehad met concrete grote drempels in de zoektocht naar werk: discriminatie omwille van handicap, gender, fysieke en/of mentale problemen, migratieachtergrond, enz. De vakbonden hebben dan ook zeer terecht deze maatregel veroordeeld.
Misschien is het pleidooi over de basisbaan CR’s manier om de vakbonden mee te krijgen. Maar hij vergist zich. De vakbonden hebben zich in niet mis te verstane woorden uitgesproken tegen de basisbaan.
Iedereen gelijk?
En het moet mij van het hart: mensen worden gestraft omdat ze geen fatsoenlijk en eerlijk betaalde job vinden door hun werkloosheidsvergoeding, hun inkomen, af te pakken. Tegelijkertijd zijn er politici van de meerderheidspartijen (in België, Vlaanderen en Wallonië) die illegaal bovenop hun zeer riant pensioen nog vergoedingen ontvangen en zij worden helemaal niet gestraft.
En tot slot een belangrijk weetje: een langdurige alleenstaande werkloze krijgt vandaag maximum € 1.385,75 bruto/maand. Daar moet hij/zij van leven: afbetaling huis of huishuur, energiekosten, eten (waarvoor de prijzen nog steeds stijgen), vervoer, enz. …
Schaf de loonnorm af en zorg zo voor veel meer volwaardige, doenbare en eerlijk betaalde jobs. Maak van ‘welzijn op het werk’ een echt item. Voer het brugpensioen op 58 jaar terug in met vervangingsplicht en breng de pensioenleeftijd naar 60 jaar.
Bron: De Wereld Morgen