by admin | mei 3, 2023 | Economie
In de zakenkrant l’Echo verscheen op 17 maart een bijdrage waarin 46 economen een verontrustende tekst hebben geplaatst over de toestand van de staatsfinanciën. Vandaag reageren 51 andere economen en academici hierop: het is niet onze overheidsfinanciering die onhoudbaar is, het is het huidige economisch model.
De ratingbureaus, die in alle talen zwegen toen er miljarden uit de publieke middelen geput werden om banken, bedrijven en de kapitalistische economie te redden, zijn weer helemaal terug. En met hen de roep om bezuinigingen.
De 46 economen publiceerden in l’Echo een witboek waarin zij waarschuwen voor de alarmerende situatie van onze overheidsfinanciën[1]. Ze vinden weerklank bij de gouverneur van de Nationale Bank, die aangeeft dat ‘alles erop wijst dat het tijd is voor een grote begrotingsinspanning’, bij de staatssecretaris voor Begroting, die bevestigt dat ‘het probleem van de Staat de uitgaven zijn’ en bij de voorzitter van de MR, die zonder nieuwe liberale hervormingen het faillissement van België voorspelt.
Maar wie gaat er eigenlijk failliet?
51 andere auteurs – economen en academici – reageren hierop: het failliet, dat er wel degelijk is, is dat van de financiële wereld, die opnieuw onze samenleving op de rand van een enorme crisis brengt, met rampzalige sociale en economische gevolgen. Deze mislukking was voorspelbaar en voorzien. Ze is het logische gevolg van een beleid dat heeft toegestaan dat de kapitaalbezitters op grote schaal bleven speculeren.
Streven naar een vermindering van schuldenlast en overheidstekort is een goede doelstelling, al was het maar om een eind te maken aan de gijzeling door de financiële markten en de gedwongen bezuinigingen voor elk begrotingsconclaaf.
Maar in 2023 kunnen we niet meer aanvaarden, zelfs niet meer bevatten, dat de bevolking en de openbare diensten systematisch het doelwit zouden zijn van de voorgestelde oplossingen om de staatsschuld aan te pakken, want dat zou een achteruitgang inhouden op maatschappelijk vlak, voor het milieu en voor de democratie. Alsof de meerderheid van onze samenleving, en niet in het minst de vrouwen, niet al jaren lijden onder de bezuinigingen.
Laten we niet uit het oog verliezen dat het in 2008-2009 om de banken te redden was dat onze overheidsschuld is geëxplodeerd (van 85% naar 100% van het bni [bruto nationaal inkomen]) en, na de covid-crisis, om de ondernemingen en de economie te redden (van 100% naar 115% van het bni).
Was het nodig om te handelen in 2008 en 2020? Uiteraard. Maar op een radicaal andere manier: door de voorwaarden te scheppen om soortgelijke situaties in de toekomst te voorkomen, met name door de financiële sector weer onder controle te krijgen en in dienst te stellen van het algemeen belang. Maar er is op dat vlak niets ernstigs ondernomen. Het accumuleren en speculeren ging onverminderd voort en vandaag, als nieuwe luchtbellen barsten, zouden sommigen opnieuw de samenleving de rekening willen presenteren.
Speculatie oorzaak van inflatie
Dezelfde logica geldt voor wat de aanhoudende inflatie betreft. Daar moet iets aan gedaan worden, maar dan wel door de onderliggende oorzaken, speculatie bijvoorbeeld, aan te pakken. Niet door te proberen de loonindexering te ondergraven, die slechts een gevolg is. Een gevolg dat overigens essentieel is om de binnenlandse consumptie in stand te houden, zoals onlangs nog bleek uit een rapport van de Nationale Bank.
Aan het begin van de oorlog in Oekraïne zijn er op de wereldbeurzen voor landbouwproducten niet minder dan 26 miljoen extra geldtransacties genoteerd. Deze puur speculatieve handel alleen heeft geleid tot meer dan 40% inflatie[2]. Zoals uit vele studies blijkt, is het de winst-prijsspiraal, en niet de loon-prijsspiraal, die de huidige inflatie aanwakkert.
Ja, het systeem moet worden hervormd, zonder uitstel. Maar wel om het roer om te gooien, en niet, zoals bij Delhaize gebeurt, om de waanzinnige race naar het dieptepunt van sociale en ecologische verantwoordelijkheid nog te versnellen.
Het kwaad bij de wortel aanpakken
Als het echt de bedoeling is om door een beter evenwicht tussen economische ontwikkeling, maatschappelijk welzijn en respect voor het milieu het leven voor de mensen aangenamer te maken, moet de bron van de problemen worden aangepakt.
Laten we beginnen bij de staatsschuld. We hebben meer dan ooit behoefte aan een volwassen debat over hoe de houdbaarheid van de overheidsfinanciën moet worden beoordeeld, voorbij aan de simplistische slogans over hoe hoog de schuld of het tekort is. De manier waarop het tekort de economische activiteit kan ondersteunen en zich kan terugbetalen (begrotingsmultiplicatoren) of ook de rol van de centrale banken bij de staatsfinanciering, dat zijn mogelijke hefbomen die ernstig moeten worden onderzocht. Bovendien zijn er tal van argumenten om van onze schuldeisers – de grote banken – te verwachten dat ook zij aan de gemeenschappelijke inspanning bijdragen door de staatsschuld te verminderen. We hebben ook een echte openbare banksector nodig, die taken van openbare dienstverlening vervult en zich in de eerste plaats ten dienste stelt van duurzame ontwikkelingsdoelstellingen van algemeen belang en niet van particuliere belangen. Het is daarnaast nodig om van de Europese Commissie te verkrijgen dat duurzame investeringen worden weggestreept uit de boekhouding van de overheidstekorten. Met name in gezondheid en klimaat zijn de noodzakelijke overheidsinvesteringen aanzienlijk. Ze kunnen niet worden gedaan zonder inbreuk te maken op de huidige regels.
Bekijken we vervolgens de inflatie. Laten we speculatie aanpakken door alle ‘profiteurs van de oorlog’, vooral in de energie- en de voedingssector, te treffen. En laten we eindelijk de markt voor afgeleide financiële producten eens reguleren, die niets meer met de werkelijkheid te maken hebben!
Tot slot is er de fameuze ‘werkgelegenheidsgraad’, die momenteel in het middelpunt van de politieke belangstelling staat. Uiteraard moeten er arbeidsplaatsen gecreëerd worden. Maar dan wel voor kwaliteitsvol en duurzaam werk. Slechts als werkomstandigheden en verloning verbeterd worden, het werk zijn zin terugkrijgt en privé en werk beter op elkaar afgestemd worden, zullen we de mensen meer aan het werk en in een betere gezondheid houden en arbeid toegankelijker maken voor wie nu uit de boot valt. De oplossing voor de toekomst is een collectieve arbeidstijdverkorting met behoud van salaris en extra aanwervingen ter compensatie. Een rechtvaardige en duurzame maatregel, die sociale vooruitgang met zich brengt[3].
De vraag die men zich bij hervormingen altijd zou moeten stellen is of die hervormingen de ongelijkheid helpen verminderen of ze juist vergroten. Een rechtvaardige belastinghervorming is essentieel om de ongelijkheid te verminderen. De oplossingen zijn bekend: het inkomen globaliseren, de belastingen progressiever maken, vermogenswinst en overwinsten belasten, vermogens belasten, belastingontduiking en -ontwijking bestrijden etc. Deze straffe maatregelen zouden volstaan om jaarlijks duizenden miljarden euro’s binnen te halen, waarmee menselijke ontwikkeling kan worden gefinancierd, de begroting in evenwicht gebracht en onze afhankelijkheid van de financiële markten teruggedrongen.
Op deze concrete manier het roer omgooien en meer sociale rechtvaardigheid nastreven is iets wat binnen handbereik ligt en het is cruciaal voor het behoud van onze democratieën, het herdenken van de economie en om, zoals George Orwell schreef in zijn boek 1984, niet alleen in leven maar ook en vooral mens te blijven.
Notes:
[1] Un collectif d’économistes prévient : “Nos finances publiques sont insoutenables”, L’Echo, 17 maart 2023.
[2] La spéculation boursière sur les céréales a contribué à la hausse des prix de nos courses, Simon Bourgeois, Maurizio Sadutto, RTBF, 20 februari 2023.
[3] Cf. de resultaten van het Britse proefproject met de vierdagenweek: https://autonomy.work/portfolio/uk4dwpilotresults/
Bron: De Wereld Morgen
by admin | mei 3, 2023 | Sectoren
Journalistiek wordt wereldwijd bedreigd door de opmars van fake news, blijkt uit de 21e editie van de World Press Freedom Index, die jaarlijks wordt samengesteld door Reporters Without Borders (RSF). België zakt 8 plaatsen in de rangschikking.
De World Press Freedom Index 2023 evalueert het klimaat voor journalistiek in 180 landen. In 31 landen wordt dat klimaat als “zeer ernstig” bestempeld, in 42 als “moeilijk” en in nog eens 55 als “problematisch”. Amper 52 krijgen de stempel “goed” of “bevredigend”. Met andere woorden: amper drie op de tien landen ter wereld scoren goed of bevredigend.
Opvallende verschuivingen
Noorwegen staat al voor het zevende jaar op rij op de eerste plaats. Maar, en dat is nieuw: met Ierland staat een niet-Scandinavisch land op de tweede plaats. Denemarken, Zweden en Finland vervolledigen de top vijf. De laatste drie plaatsen worden uitsluitend ingenomen door Aziatische landen: Vietnam (178), China (179) en Noord-Korea (180).
Er zijn enkele opvallende verschuivingen. Rusland is negen plekken gezakt en staat nu op plaats 164. Volgens RSF worden de laatste onafhankelijke media in het land meer dan ooit onderdrukt. Peru, waar journalisten worden “lastiggevallen, aangevallen en zwartgemaakt”, is de grootste daler met 33 plaatsen naar plaats 110. Brazilië klimt 18 plaatsen naar 92, mede door het vertrek van Jair Bolsonaro en diens “voortdurende aanvallen op de media.”
België
België zakt met maar liefst acht plaatsen in de ranglijst, van de 23ste plaats in 2022 naar de 31ste in 2023. In België heerst een relatief groot vertrouwen, zegt RSF, maar journalisten krijgen tijdens demonstraties te maken krijgen met geweld door politie en demonstranten en online bedreigingen, vaak met racistische of seksistische inslag.
Het verschil met Nederland is groot, dat 22 plaatsen is gestegen in de index. Nederland staat nu terug op de zesde plaats, die het ook had in 2021 voor de moord op misdaadverslaggever Peter R. de Vries.
Fake news
Als globale trend ziet Reporters Without Borders een groeiende “industrie” van desinformatie die de grens tussen waarheid en verzonnen informatie vertroebelt en zo betrouwbare informatie moeilijker toegankelijk maakt. In 118 van de onderzochte landen melden de meeste respondenten dat politieke actoren in hun land “vaak of systematisch” betrokken zijn bij massale desinformatie- of propagandacampagnes.
“Het verschil tussen waar en onwaar, echt en kunstmatig, feiten en kunstgrepen wordt vervaagd, waardoor het recht op informatie in gevaar komt”, zegt RSF. “Het ongekende vermogen om met inhoud te knoeien wordt gebruikt om degenen die kwaliteitsjournalistiek beoefenen te ondermijnen en de journalistiek zelf te verzwakken.”
Bron: De Wereld Morgen
by admin | mei 3, 2023 | Economie
Breek de dictatuur van de markt
Deze 1e mei strijden we voor een betaalbare winkelkar! Het is elke keer schrikken aan de kassa: tientallen euro’s voor een kar waar amper iets in ligt. Toch is het de realiteit in de supermarkt. We betalen 30% meer dan vorig jaar voor levensnoodzakelijke basisproducten als groenten, fruit, brood, eieren … De prijzen razen door en ons loon blijft achter. Door de uitgeholde index steeg dat maar met 10%. Dat is te weinig! Dat voelen we, dag in dag uit en vooral op het einde van de maand (een einde dat altijd vroeger begint).
door Michael Bouchez
Wij betalen hun winsten
De werkende klasse verliest. Maar er zijn ook winnaars. De kar van de aandeelhouders van Delhaize, Colruyt, Engie … blijft wel goed gevuld. Zij maken recordwinsten op onze basisproducten. De winsten van Ahold Delhaize gingen er met 13% op vooruit. Olieconcern ExxonMobil verdubbelde haar winst (een winststijging van 100% dus) … Het gebeurt in realtime voor onze ogen: een reusachtige transfer van arbeid naar kapitaal.
Wij betalen dubbel
Maar daar stopt het niet. De werkende klasse betaalt dubbel voor de winsten van de aandeelhouders. Bovenop de prijs aan de kassa betalen we voor hun winsten als werkende klasse omdat ze bovendien onze arbeidskracht goedkoper proberen te maken. Door onze loon- en arbeidsvoorwaarden af te breken, drijven ze de uitbuitingsgraad op. Wij moeten meer en sneller produceren in ruil voor minder loon. Dat is wat de poging tot franchisering bij Delhaize is: grotere winsten voor hen ten koste van onze koopkracht. Het is een illustratie van waar de samenleving naartoe gaat als we de regels van het kapitalisme volgen.
Offensieve eisen: de beste verdediging
1 mei is de dag waarop de werkende klasse haar geschiedenis van strijd en verworvenheden viert, ontstaan als een dag van strijd tegen de horror van het kapitalisme in de 19e eeuw. De arbeidsvoorwaarden bij PostNL, de poging tot franchisering, de sociale dumping en aanvallen op piketten van Delhaize zijn voorbeelden van hoe het patronaat die 19e eeuwse wereld terug wil brengen.
1 mei is de dag waarop we in herinnering brengen dat de werkende klasse door collectieve strijd sociale vooruitgang heeft afgedwongen. Geen halve cent loonsverhoging of geen halve dag verlof is uit de lucht komen vallen. Integendeel. Voor elke cent extra in de vorm van loon, pensioenen of sociale zekerheid en voor elke dag verlof is strijdsyndicalisme en een programma nodig geweest.
We moeten die strijd niet gewoon herdenken, maar omzetten naar eisen voor vandaag. Elke aanval op onze lonen, werkomstandigheden en koopkracht moet beantwoord worden door strijd van de volledige arbeidersklasse voor eisen, zoals het volledig herstel van de index om de winkelkar echt betaalbaar te houden, of voor een directe loonsverhoging van €2/u voor iedereen door het breken van de loonnormwet. Een strijd van de hele werkende klasse tegen de franchisering bij Delhaize, de neerwaartse spiraal van de arbeidsvoorwaarden van het winkelpersoneel en ook tegen de aanval op ons recht op collectieve actie.
Een andere samenleving
Zolang de markt blijft bestaan, zullen bedrijven de uitbuiting vergroten om hun winstmaximalisatie en marktpositie te versterken. Onze levensstandaard en hun winsthonger staan diametraal tegenover elkaar. De werkende klasse over alle sectoren heen, als personeelslid of als consument, heeft dezelfde belangen.
1 mei moet een dag van strijd zijn voor een alternatief op het kapitalisme: voor een democratisch geplande economie in een socialistische maatschappij die gerund wordt door de werkende klasse op basis van de noden van de meerderheid van de bevolking en de planeet.
Bron: LSP
by admin | mei 3, 2023 | Economie, Sectoren
Ritten die niet gereden worden wegens tekort aan chauffeurs of voertuigen, ontoegankelijke en vuile trams en bussen, agressie tegen het personeel … In de huidige situatie en met de klimaat- en mobiliteitsuitdagingen, zou een serieuze uitbreiding van de middelen en een massaal investeringsplan voor De Lijn een logische en vooral noodzakelijke stap zijn. Dat gebeurt niet. De hervorming van het bus- en tramnet zorgt voor achteruitgang en een verdere stap richting privatisering.
door een vakbondsafgevaardigde bij De Lijn (artikel uit maandblad De Linkse Socialist)
In 2019 besliste de Vlaamse regering dat de hele structuur van het openbaar vervoer zou veranderen. Het net wordt opgedeeld in een kernnet, aanvullend net en vervoer op maat. Dit zal gefaseerd ingevoerd worden tegen januari 2025. Tot dan zijn alle werkingsmiddelen vastgeklikt. De hervorming moet dus budgetneutraal gebeuren. Bovendien wordt het ‘vervoer op maat’ geprivatiseerd en afgelopen zomer sloot De Lijn een Openbaredienstencontract met de Vlaamse regering waarin de weg naar liberalisering en privatisering verdergezet wordt.
Basisbereikbaarheid?
Op 1 juli wordt de eerste fase van de basisbereikbaarheid ingevoerd, nadien volgen om de zes maanden nieuwe fasen. In de 15 vervoersregioraden werd de afgelopen jaren beslist over een nieuw vervoersnet. Van inspraak van reizigers of personeel was er weinig of geen sprake. Waar de plannen bekend raakten, schoten de actiegroepen uit de grond. Zo was er zodanig veel protest tegen het nieuwe tramnet in Antwerpen dat het terug opgeborgen werd.
Er is een switch naar zogenaamd ‘vraaggestuurd’ openbaar vervoer. Grote en belangrijke lijnen worden rechtgetrokken. Het aanvullend net moet samen met het vervoer op maat zorgen voor de toevoer naar het kernnet of de zogenaamde attractiepolen. Concreet betekent het dat extra middelen voor de ene lijn betaald worden met besparingen elders. De bussen zullen bovendien minder wijken bedienen. Een voorbeeld is lijn 730 in Brasschaat, waar de aanpassing al op 1 januari is doorgevoerd. De dichtbevolkte wijk ‘Kaart’ wordt niet meer bediend. Senioren die er wonen, kunnen enkele keren per dag beroep doen op een buurtbus. Voor de andere bewoners zijn er deelfietsen.
Het grootste probleem van dit plan is de budgetneutraliteit na meer dan 10 jaar zware besparingen. Zo kan geen enkele stap vooruit gezet worden. Vooral in landelijke gebieden zal dit zorgen voor een kaalslag en toename van vervoersarmoede. De term ‘basisbereikbaarheid’ denkt de lading absoluut niet!
Vervoer op maat van de private sector en de sociale dumping
Op 1 januari 2024 gaat het zogenaamde ‘vervoer op maat’ van start. Zo worden belbussen vervangen door OV-taxi’s. De toevoer naar het aanvullend en het kernnet zal volledig overgenomen worden door private spelers. De Lijn zal het vervoer op maat niet langer verzorgen en de chauffeurs zullen onder het taxi-decreet vallen. Dat is een ander paritair comité waar ze 3,6 euro bruto minder per uur zullen verdienen voor dezelfde job! Over de rest van de arbeidsvoorwaarden zwijgen we dan nog. De Vlaamse regering en de directie van De Lijn organiseren zo exact dezelfde sociale dumping als Delhaize…
ACV Openbare Diensten wees op een voorbeeld van een onderaannemer van De Lijn die belbusopdrachten uitvoerde. De onderaannemer liet weten het contract niet langer te willen uitvoeren, waarop De Lijn het contract in de markt van de taxi’s zette. Dezelfde onderaannemer stelde zich daarvoor kandidaat! Het wil hetzelfde werk doen met minder eisen en aan lagere lonen. Dit is slechts het topje van de ijsberg van de sociale dumping.
Nieuw Openbaredienstencontract: middel om verder te besparen
Het nieuwe contract tussen de Vlaamse regering en De Lijn gaat verder op de besparingsweg. Er moet maar liefst 188 miljoen euro aan ‘efficiëntiewinsten’ gevonden worden.
De reizigers zullen er niet beter van af zijn. Om de kostendekkingsgraad te verhogen, krijgt De Lijn toestemming om de tarieven te verhogen.
Wat er geïnvesteerd wordt, is voor de ‘private partners’. Zo wordt ingezet op vergroening van de bussen, vooral die van de pachters. In tegenstelling tot De Lijn zelf zijn de pachters voor de aankoop van nieuwe voertuigen niet gebonden aan procedures van openbare aanbesteding, waardoor de vergroening er sneller kan gaan. Dit staat letterlijk in het contract dat door de Vlaamse regering is opgesteld! Indien die regering tijdig de nodige budgetten had voorzien, dan stond de vergroening van het bussenpark al een pak verder. Voor hun investeringen kunnen de pachters overigens rekenen op ruime steun van de overheid. Per elektrische bus krijgen ze maximaal 21.700 euro per jaar om de meerkost te dekken.
In dit kader is er het plan ‘Move the Needle’, een hippe managementterm om te zeggen dat een groter deel van de koek naar de pachters gaat. Europese regels geven aan dat tot 33% van het exploitatiebudget mag worden uitbesteed. De Lijn zit momenteel op 29%. De Europese norm is echter geen verplichting, enkel een maximum.
Voor openbaar vervoer die naam waardig moeten we zelf zorgen
Het openbaar vervoer wordt al bijna 15 jaar afgebouwd. Dit komt nu in een verdere versnelling met een versterking van de privatisering. Wachten in de hoop op beterschap in de toekomst is geen optie. De malaise van het openbaar vervoer komt steeds op hetzelfde neer: een schrijnend gebrek aan middelen en het omvormen van een openbare dienst tot een verdienmodel.
Er zijn al veel acties gevoerd tegen de gevolgen van de afbraakpolitiek, soms met succes. Het blijft echter beperkt tot symptoombestrijding. Om echte stappen vooruit te zetten, moeten we strijden voor meer middelen. Als ArcelorMittal investeert in een nieuwe ‘groene’ hoogoven van 1,1 miljard euro, krijgt het daar 700 miljoen publieke subsidies voor van de Vlaamse en Europese autoriteiten. Maar voor groen openbaar vervoer zijn er geen middelen?!
Personeel voerde actie tegen de gevolgen van het beleid, reizigers tegen hervormingen waarbij lijnen dreigden te verdwijnen. Al het personeel, zowel bij De Lijn als de pachters, en de reizigers moeten de krachten bundelen. Dat kan op basis van een actieplan voor de eis van meer middelen voor dienstverlening, veiligheid, arbeidsvoorwaarden … De privatiseringen moeten teruggedraaid worden, waarbij zowel het personeel als de voertuigen van onderaannemers binnen De Lijn geïntegreerd worden. Extra middelen mogen immers niet dienen voor de winstmarges van de onderaannemers. Ze zijn nodig voor investeringen in meer en beter openbaar vervoer.
Bron: LSP
by admin | mei 3, 2023 | Economie
Om te winnen van de aandeelhouders van Ahold-Delhaize, zullen we de brede steun die we hebben actief moeten mobiliseren. De directie gaat in het offensief met repressie tegen stakersposten en reclamecampagnes in de media. Wat kunnen wij daar tegenover zetten? De steun en solidariteit onder het personeel, de sector, de bredere arbeidersbeweging en de klanten. Door van alle 128 winkels actiecentra te maken met petities, pamfletten en affiches, kunnen we opbouwen naar grotere acties aan deze winkels, lokale betogingen en nationaal protest.
Juridisch weerwerk bieden is nodig en gebeurt best in gemeenschappelijk vakbondsfront. Tegelijk moeten we beseffen dat we onze sterkte niet op het terrein van de directie zullen uitspelen. Zij kiest voor een juridische strijd en kreeg meteen een Brusselse rechter zo ver om stakersposten en blokkades te verbieden, de rechter was zelfs zo enthousiast om dit verbod buiten zijn rechtsgebied op te leggen. Onze sterkte bevindt zich elders: in de steun die we genieten en de kracht van de georganiseerde arbeidersbeweging. Een solidariteitsbetoging in Luik op 7 april, op initiatief van het CSC, gaf een belangrijk voorbeeld. Met 1500 betogers van Delhaize, Mestdagh Intermarché en andere bedrijven werd de solidariteit in actie omzet.
Toen de staalarbeiders van Forges de Clabecq in 1997 met een sluiting bedreigd werden, mobiliseerden ze in alle hoeken van het land onder werkenden en jongeren. Met 70.000 betogers in Tubeke werd de solidariteit zichtbaar. Stel je voor dat we met tienduizenden betogen aan de depots van Delhaize in Zellik. De directie zou het niet wagen om deurwaarders of politie in te schakelen.
Opbouwen naar zo’n type actie kan met sterke acties aan de winkels met zoveel mogelijk collega’s, klanten en syndicalisten uit andere bedrijven en sectoren. Daarmee kunnen we gaan naar regionale betogingen, mee voorbereid met interprofessionele militantenvergaderingen en campagnes gericht op de klanten. Het zou bovendien het perspectief van een staking van de hele sector concretiseren.
Als we de brede steun niet organiseren, zal de directie er alles aan doen om deze te ondermijnen.
Dit belangt iedereen aan!
De aanval op het personeel van Delhaize is een aanval op de hele arbeidersbeweging. Als de franchisering lukt, staan de vakbonden buitenspel en wordt flexibele en precaire arbeid de nieuwe norm. Zo wil men heel bewust evolueren naar een samenleving waarin je op zijn minst 2 jobs nodig hebt om te overleven. Dat gebeurt vandaag al met de toename van flexijobs. Zo zijn er heel wat werkenden uit andere lageloonsectoren die nog een flexijob in de distributie erbij nemen. Ze kunnen niet anders omwille van de slechte werkvoorwaarden en de hoge levenskost. Idem voor studenten om hun studies te betalen. Kortom, de deur wordt opengezet om de samenleving grondig te veranderen.
Een verandering waarbij we definitief over werkende armen spreken en waar één job niet meer volstaat! Als dit bij Delhaize lukt, waarom zouden Colruyt, Aldi of Lidl dan wel nog die hogere lonen betalen of op zondag gesloten blijven. Eens die nieuwe standaard gezet is, volgen ook andere sectoren. Als het bij de ene flexibel aan lage lonen kan, waarom niet bij de andere? In die zin was het een sterkte van de betoging in Luik dat ze niet alleen ging over de franchise van Delhaize maar een speerpunt maakte van het soort jobs dat gecreëerd wordt. Het is nu dat we de krachtsverhouding moeten versterken om Delhaize en deze nieuwe standaard in de samenleving te stoppen. Nog meer solidariteit ontwikkelen is nodig om als één tegenover deze kapitalisten te staan.
Alle werkenden betrekken in een opbouwend actieplan!
Het is mogelijk om op de werkvloer, in de volledige distributiesector én andere sectoren, de steun voor het personeel van Delhaize verder te activeren. Syndicale delegaties uit andere sectoren kunnen personeelsvergaderingen beleggen waar een delegee van Delhaize komt spreken en mobiliseren. Hetzelfde kan op interprofessionele bijeenkomsten van de vakbonden. Zo kunnen we de solidariteit mobiliseren, zowel in actie als in de ondersteuning van stakerskassen zodat het personeel de financiële slagkracht heeft om verder te staken.
We kunnen als volgende stappen bouwen naar een grote staking in de volledige distributiesector, in combinatie met lokale betogingen in alle steden! Zo wordt het duidelijk dat deze aanval niet aanvaard wordt door onze klasse. Het is een krachtmeting waarbij we duidelijk maken wie de distributiesector (en zijn winsten) mogelijk maakt. Door de staking veranderen we onze werkmiddelen in een instrument van strijd. Werkenden uit andere sectoren moeten via een stakingsaanzegging kunnen deelnemen aan alle acties die volgen. Zo kunnen we dit verzet massaal maken!
Met een opbouwend actieplan om de intrekking van het volledige plan af te dwingen, kunnen we winnen. Er zijn ordewoorden nodig voor een sectorstaking. In en rond de winkels van Delhaize kunnen we de kernen van verzet opbouwen met personeel, werkenden uit andere sectoren, klanten en buren. Zo kunnen we onze controle over de winkels versterken. Dat is de beste bescherming tegen de repressie van de directie. En het geeft het personeel het vertrouwen om de staking verder te zetten.
En als de directie toch doorgaat met de franchise, leggen we de nationalisatie van Delhaize op tafel om jobs en arbeidsomstandigheden te redden. Dit betekent dat we structureel en collectief de controle en de leiding terugnemen en de aandeelhouders die genoeg geprofiteerd hebben eruit gooien.
Bron: LSP