by admin | nov 3, 2022 | Sectoren
Het is een lastige week voor minister van Binnenlandse Zaken Annelies Verlinden (CD&V) om op reis te zijn in de VS. Want ondertussen komt de politieke top van het land bijeen op het Overlegcomité in een voor haar cruciaal dossier: de corona-aanpak. Maar tegelijk broeit er onrust bij haar personeel: de vakbonden bij de politie zijn boos en voeren nu al dagen actie.
- Onder meer hinder op de Brusselse ring, maar ook richting de luchthaven, plus allerlei stiptheidsacties, zijn het lastige gevolg voor de burger.
- Het draait daarbij in de eerste plaats om de centen: de bonden eisen loonsverhoging én betere pensioenen. Dat bovendien de PS-minister van Defensie Ludivine Dedonder wél erin slaagde om voor ‘haar’ personeel bij Defensie een stevige loonsverhoging te forceren, wringt voor de politiediensten: zij eisen nu boter bij de vis van hun minister.
- Erger voor Verlinden is dat vandaag in De Standaard de vakbonden wel heel hard uithalen naar haar aanpak en stijl: “Het is de vijfde minister die ik meemaak, en dit hebben we nog nooit gezien”, zegt Vincent Houssin, de immer scherpe vakbondsleider van het VSOA. Woorden als “bitsigheid” en “vriestemperaturen” vallen in de krant. “Volgens haar begrijpen wij het allemaal verkeerd. Een minister als Pieter De Crem wist precies wat hij moest doen om een conflict te ontmijnen. Hij pakte de telefoon. We hebben minister Verlinden deze week nog niet gehoord.”
- De politievakbonden zijn, voor het eerst, ook verenigd in één front. Dat betekent geen goed nieuws, want ze willen nog twee maand doorgaan met hun acties. En die kunnen voor erg veel overlast zorgen.
Bron: businessam.be
by admin | nov 3, 2022 | Sectoren
Stafchef van het Belgisch leger Hofman liet onlangs voor de TV-camera’s een ballonnetje op. Hij vindt dat we moeten nadenken over het herinvoeren van de militaire dienstplicht. Minister van Defensie Dedonder schoot het idee weliswaar onmiddellijk af, maar in de media borduurden bekende koppen van het militair-academische milieu erop voort.
Dat het debat vandaag opnieuw wordt opgerakeld is een gevolg van de Russische invasie in Oekraïne. Eerder dit jaar vormde deze oorlog al het ultieme argument om drastische stijgingen van het militair budget aan te kondigen, zodat tegen 2035 de NAVO-norm bereikt wordt van 2% van het Bruto Binnenlands Product (BBP) voor Defensie. Tot eind vorig jaar was dit ondenkbaar.
De oorlog en de angst voor Rusland dienen als glijmiddel om de bewapening en de ruimere militarisering van onze samenleving door te duwen. Het ballonnetje over de dienstplicht is daar een zoveelste uiting van. We doen daarbij alsof we voor decennia met een vijandige Europese oostelijke buur te maken zullen hebben. De idee dat een alternatieve, inclusieve en gedemilitariseerde veiligheidsarchitectuur een reële en goedkopere manier is om in de toekomst dergelijke proxy-oorlogen en een nieuwe gevaarlijke wapenwedloop te vermijden, wordt in het huidige oorlogsklimaat bijna gezien als vloeken in de kerk.
Hofman plaatst nochtans zelf meteen vraagtekens bij de dienstplicht: Defensie is een hoogtechnologische zaak geworden en een dienstplicht van 8 tot 12 maanden is veel te kort om de vaardigheden daartoe aan te leren. Bovendien zou het heel wat extra budgetten, uitrusting en manschappen kosten om de dienstplichtigen op te leiden. In Nederland is men enkele jaren geleden al aan het rekenen geslagen. Mocht Defensie alle 18-jarigen weer oproepen en opleiden voor militaire dienst, dan zou dat volgens voormalig Nederlands minister van Defensie, Ank Bijleveld, het eerste jaar alleen al 15 miljard euro kosten. De invoering van de legerdienst zou sowieso een werk van jaren zijn, zo voegt de Belgische stafchef eraan toe. En dan is – hopelijk – de oorlog in Oekraïne al achter de rug.
Waarom er dan over beginnen? Wel, het is onderdeel van een reeks pogingen om het draagvlak voor het militaire apparaat te versterken. Aan de legerdienst kwam in 1994 een einde in ons land. Hij werd echter niet afgeschaft, wel opgeschort. Om de zoveel jaar is er wel een aanleiding om de eventuele herlancering van de legerdienst in de media-aandacht te brengen. Vijf jaar geleden was dat bijvoorbeeld de herinvoering van de legerdienst in Zweden. Dergelijke debatten gaan steevast gepaard met een opsomming van de vermeende positieve kwaliteiten van een legerdienst. Toen Jonathan Holslag, een academicus die verbonden is aan het militair apparaat, in de zomer van 2018 aankondigde dat hij een opleiding zou aanvatten als reservist in het leger, deed hij dat met de woorden: “Ik zie een opleiding paracommando zeker zitten. Ik vind dat een mooi Europees ideaal: een sterke geest in een sterk, strijdvaardig lichaam”. In zijn in 2017 verschenen boek ‘Toekomst in eigen handen’ schrijft Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken dat we “een samenleving van mietjes” zijn geworden. “Een legerdienst zou niet alleen ruggengraat kweken, maar ook bijdragen aan het samenhorigheidsgevoel”, aldus Van Grieken. Jonathan Holslag, die het voorwoord van dat boek verzorgde en net als de extreemrechtse politicus een zelfverklaard voorstander van een militaire en burgerlijke dienstplicht is, zit op dezelfde lijn. Een legerdienst kan zorgen voor “meer samenhorigheid in de samenleving, voor een stukje discipline ook”.
Het valt op dat de betrokkenen graag wat genuanceerd overkomen en het doorgaans in één adem over zowel legerdienst als burgerdienst hebben. Niet toevallig geeft dat meteen het handige voordeel dat de legerdienst dezelfde maatschappelijke waarde krijgt toebedeeld als het uitoefenen van een burgerdienst in de zorg of het onderwijs.
Voorstanders van een legerdienst gebruiken graag termen als ‘discipline’ of ‘respect’. Geregeld ook definieert men de legerdienst als een belangrijk element in het opvoedkundig systeem, of zelfs als een tegengif voor jeugdcriminaliteit, hangjongeren, werkloosheid, enz. Ook CD&V-voorzitter Sammy Mahdi voelt er wel wat voor, want “we kunnen wat patriottisme gebruiken”. M.a.w. de legerdienst zou de maatschappelijke verankering van het leger moeten verbeteren. Als er over een paar jaar, zoals voorzien, meer dan 5 miljard euro naar het militair apparaat zal vloeien, is de creatie van een militair draagvlak geen overbodige luxe.
Die verankering lag in 2007 ook aan de basis van de beslissing van de regering Verhofstadt II tot de invoering van een ‘vrijwillige dienst van collectief nut’ (DCN). Collectief nut wordt hier beperkt tot de indienstneming van jongeren bij instellingen die onder het ministerie van Defensie vallen. Defensieminister Dedonder haalt de DCN nu uit zijn slapend toestand om er in 2023 – in gewijzigde vorm – mee van start te gaan. Dit voorjaar bevestigde Dedonder in het parlement dat het versterken van “de maatschappelijke rol van Defensie” en “de solidariteit” tot de doelstellingen behoren.
Veel gebruikte argumenten ten voordele van een legerdienst zijn van contradictorische aard. Het leger zou zorgen voor respect en solidariteit, terwijl het een georganiseerd instituut is waar je met wapens leert omgaan om te doden. En dat in een rechtsorde waar het doden van een medemens verboden is. Het leger moet onze democratie en vrijheid beschermen, terwijl het een overwegend patriarchaal, hiërarchisch systeem is dat zelf helemaal niet democratisch georganiseerd is, waarin inspraak en zeker tegenspraak niet geoorloofd is.
Dan blijft nog de vraag of het wel een goed idee is om in een maatschappij waarin we de laatste jaren geconfronteerd worden met verschillende vormen van ‘radicalisering’ (in feite zouden we van ‘extremisering’ moeten spreken), de drempel te verlagen voor jongeren die zich aangetrokken voelen tot het opnemen van wapens. Recent nog bleek dat enkele beroepsmilitairen neonazistische sympathieën koesterden.
Kortom, tegen de herinvoering van de legerdienst zijn niet alleen praktische, maar ook maatschappelijke bezwaren aan te voeren. Het is een fenomeen van de militarisering van onze samenleving. Die jaagt ons systeem niet alleen op kosten, maar cultiveert ook de aanvechtbare perceptie dat meer wapens en militair blokdenken voor veiligheid zorgen. Aan het einde van de Koude Oorlog groeide nochtans de consensus dat er aan de wapenwedloop en de militarisering een eind moest komen om te vermijden dat het uit de hand zou lopen.
Liever dan een debat over de legerdienst en stijgende militaire budgetten zouden we het moeten hebben over hoe we internationaal terug tot een detente kunnen komen. Er zou ook veel meer aandacht moeten besteed worden aan de oorzaken van gewelddadige conflicten om ze te helpen vermijden. Enkele decennia geleden behoorden ontspanning en ontwapening tot de belangrijkste internationale politieke doelstellingen. Vandaag is daarvan weinig terug te vinden in het huidige maatschappelijke debat. Het pacifisme wordt in een samenleving die lijkt te lijden aan oorlogskoorts als naïef of onpatriottisch weggezet. Het zou zelfs in de kaart spelen van de vijand.
Ruim honderd jaar geleden moesten pacifisten in Europa hun antimilitaristische visies met hun leven bekopen. Hoewel in Vlaanderen het pacifisme een rehabilitatie kreeg door de IJzertoren in 2011 tot officieel vredesmonument uit te roepen, lijken weinig politici zich nog door het ‘Nooit meer oorlog’-opschrift op de toren te willen laten inspireren.
Bron: vrede.be
by admin | nov 3, 2022 | Onderwijs
Het STEM-onderwijs deed in 2012 zijn intrede in Vlaanderen. De doelstelling toen: meer leerlingen warm maken voor exacte wetenschappen en techniek. “Niemand kijkt vandaag nog neer op een technische opleiding”, ondervinden Niels Vermeulen en Mieke Baelus, directeurs in de middenschool van SILA Westerlo. Die biedt liefst 2 STEM-opties aan in de eerste graad: STEM-wetenschappen en STEM-techniek.
Niels Vermeulen: “In onze eerste graad bieden we binnen de A-stroom 2 soorten basisvorming aan: een theoretische en een theoretisch-praktische. Beide hebben een basispakket van 28 lesuren, met dezelfde leerstof. Het verschil? In de theoretische basisvorming bieden we verdiepende doelen aan. In de theoretisch-praktische ligt het tempo wat lager en is er meer individuele aandacht voor de leerlingen. Die basisvorming geeft ons een zicht op het studieniveau van de leerling.”
“Dan blijven er nog 4 lesuren over waarbinnen leerlingen een keuzegedeelte toevoegen uit een gamma van 6: Latijn, Economie & organisatie, Moderne Talen & Wetenschappen, Maatschappij & Welzijn, STEM-technieken of STEM-wetenschappen. In het eerste jaar kunnen leerlingen na een half jaar wisselen van keuzegedeelte, en ook na het eerste jaar mag dat nog. Zo kunnen ze van meerdere opties proeven.”
Praktijk hoort er altijd bij
Mieke Baelus: “Het verschil tussen STEM-wetenschappen en STEM-technieken? Op infodagen vertel ik aan ouders dat je in STEM-wetenschappen onderzoek doet met als ultieme doel: problemen oplossen. STEM-wetenschappers buigen zich bijvoorbeeld over de klimaatcrisis, een coronavaccin of zelfrijdende auto’s. Met behulp van wetenschappen en wiskunde ontleden ze eerst het probleem, terwijl ze door ontwerp en technologie tot een prototype komen. Dat zijn dus onze ‘uitvinders’.”
“STEM-techniekers stellen dan weer zo’n prototype helemaal op punt, dankzij hun kennis van materialen en de nieuwste technieken. Denk daarbij maar aan een lasercutter of een 3D-printer. Dat zijn onze ‘doeners’.”
Niels: “In STEM-wetenschappen besteden we de helft van de tijd aan theorie, en in de andere helft gaan we praktisch aan de slag. Dat was vroeger anders, toen leerlingen uit het aso alleen maar theorieles kregen. De Science (wetenschappen) en Mathematics (wiskunde) waren toen prioritair.”
“In de optie STEM-technieken focussen we uiteraard nog meer op techniek. Dat verschil zie je ook in de klaslokalen. In een lokaal van STEM-wetenschappen zal er misschien één bankschroef staan. Maar dat is niets vergeleken met de lokalen van STEM-technieken. Dat zijn moderne werkplaatsen, met de beitels en de boormachines van vroeger, maar ook de 3D-printers en lasercutters van nu.’”
We trekken wiskunde en fysica naar de leefwereld van onze leerlingenMieke Baelus
Van 80 naar 180 leerlingen
Niels: “Ongeveer 40% van al onze leerlingen kiest voor een optie rond STEM, dat maakt in totaal zo’n 180 leerlingen per leerjaar. Als je weet dat we in ons eerste jaar STEM in 2012 maar 80 leerlingen hadden, merk je dat de houding tegenover techniekonderwijs veranderd is. Bovendien waren er bij die 80 leerlingen toen maar 2 meisjes. We zijn onze STEM-projecten bewust genderneutraal gaan maken. Want het stereotype dat jongens beter zijn in techniek, leeft nog altijd. Vandaag krijgen creativiteit, oplossingsgericht denken en ontwerpen evenveel aandacht als techniek in de STEM-lessen. Dat werkt, want nu is ongeveer één derde van onze leerlingen een meisje.”
Mieke: “Waarom STEM meer leerlingen aantrekt dan vroeger? Je mag niet vergeten dat techniekonderwijs vroeger al te vaak een tweede keuze was. De richting ‘Industriële Wetenschappen’ was bijvoorbeeld een erg goede voorbereiding op latere ingenieursstudies. Maar ze was tegelijkertijd een tso-richting. Hoe je het ook draait of keert: dat hield ouders en leerlingen bij de start van het secundair onderwijs tegen. Het is daarom goed dat we niet meer spreken over aso, tso of bso, maar wel over doorstroomfinaliteit, dubbele finaliteit en arbeidsmarktgerichte finaliteit. Binnen elk van die 3 vind je richtingen die zich toespitsen op technologie.”
Praktische onderzoeksvragen
Mieke: “Onze leraren werken alle STEM-projecten ook zelf uit. Daar zijn we trots op. Inspiratie vinden ze in de leefwereld van onze leerlingen, op het internet, in boeken. Maar kant-en-klare lessen die zorgen dat het leerplan bereikt wordt? Die vind je niet zo snel.”
Niels: “Voor onze STEM-projecten vertrekken we altijd van praktische onderzoeksvragen. ‘Hoe kweek je groenten in periodes van droogte’, bijvoorbeeld. Daar komt biologie bij kijken om te weten hoe groenten groeien. Aardrijkskunde ook, want de vraag naar ondergrond en klimaat is ook belangrijk. Leerlingen doen research in groep en zoeken naar oplossingen. Bij elke onderzoeksvraag hoort ook een onderzoeksbox met materialen die hen op weg helpen. En soms kunnen we er ook een uitstap aan koppelen. Voor een project rond duurzaamheid gaan onze leerlingen langs bij Kamp C in Westerlo, het Provinciaal Centrum Duurzaam Bouwen en Wonen. Daar staat een 3D-betonprinter die huizen print.”
Mieke: “Zo’n uitstap symboliseert het hele idee achter STEM. Je toont ermee aan waarvoor exacte wetenschappen dienen. Terwijl vroeger in het aso de fysica- of wiskundelessen het niveau van de theorie amper ontstegen, laat je met STEM-projecten die wetenschappen aansluiten bij de leefwereld van leerlingen.”
Bron: Klasse.be
by admin | nov 3, 2022 | Onderwijs
Strijden voor middelen op basis van de noden. Voor betere werk- en leeromstandigheden
Volgende stap: de algemene staking van 9 november
Wat is er veranderd sinds de laatste betogingen en de beloften van de minister? Niets! Het is nog erger. We zijn aan het eind van ons Latijn, ook al is het nog maar het begin van het schooljaar. De inflatie bedraagt meer dan 11%. Ouders vinden het steeds moeilijker om het schoolgeld te betalen. Scholen zetten de verwarming niet aan uit angst voor de rekeningen. Enzoverder. Er is geen oplossing gegeven. Geen enkele!
Pamflet van LSP/PSL op de betoging van het Franstalig onderwijspersoneel vandaag in Namen
De staat van de infrastructuur was al eerder een probleem, wat zal er in de komende winters gebeuren? De meeste scholen weigeren voorlopig om de verwarming aan te zetten en de minister van Onderwijs treitert ons met de ‘dikketruiendag’ voor het milieu, terwijl het in veel gebouwen efficiënter zou zijn om de ramen te vernieuwen. Wie kan vandaag nog ontkennen dat de eerdere ‘hervormingen’ van het onderwijs geen pedagogische doelstellingen hadden, maar gericht waren op besparingen en een geleidelijke privatisering van het onderwijs?
Leerlingen verlaten steeds vaker de school. Er zijn meer zelfmoordpogingen, er is een algemene malaise en enorme sociale ongelijkheid. Ook veel collega’s geven het op en verlaten het onderwijs. De uitstroom van collega’s stoppen, betekent vechten voor een verandering van het hele systeem. We hebben geen andere keuze!
Er is nood aan drastisch meer publieke middelen voor het onderwijs zodat de infrastructuur beter kan, naast echt gratis onderwijs, de aanwerving van meer personeel (zowel onderwijzend personeel als anderen), het beperken van het aantal leerlingen per klas …
De woede bleek al op de drie onderwijsbetogingen eerder dit jaar: op 10 februari met 10.000 in Brussel, op 29 maart met 7.000 in Bergen en in mei met 15.000 in Luik. En nu zijn we hier voor de vierde onderwijsbetoging dit kalenderjaar.
Er is een actieplan voor een langere termijn nodig gericht op het behalen van overwinningen. Tussen de stakingsdagen in hebben we nood aan lokale acties om de dynamiek te versterken en de aandacht te vestigen op de dagelijkse omstandigheden in de scholen. Werkonderbrekingen en plaatselijke bijeenkomsten helpen bovendien het bewustzijn te vergroten over onze collectieve kracht.
Twee weken geleden organiseerde het personeel van een Brusselse school een werkonderbreking met 16 leerkrachten, waardoor het team zich bewust werd van de kracht van een gezamenlijke strijd. Het zette druk om de verwarming aan te zetten en om enkele noodzakelijke kleine werkzaamheden aan het gebouw uit te voeren. Dit versterkte de vastberadenheid van de 16 leerkrachten in die school om naar de betoging te komen! De vakbondsdelegatie op deze school wachtte niet op ordewoorden van bovenaf en nam de organisatie van de strijd in eigen hand. Een dergelijke dynamiek kan een globaal actieplan alleen maar versterken.
Om echt voldoende publieke middelen voor onderwijs af te dwingen, is er nood aan een heel andere samenleving. Vorige week waren het de spoormensen die om soortgelijke redenen staakten. Alle openbare diensten worden gekraakt. Het is een keuze in de kapitalistische samenleving om onvoldoende middelen te voorzien voor openbare diensten. Er is nochtans geen gebrek aan geld in de kas van de grote bedrijven, in het bijzonder in de energiesector.
De algemene staking van 9 november biedt ons de mogelijkheid om strijd samen te brengen. Dat is ook belangrijk als volgende stap in de onderwijsbeweging.
Onze eisen:
- Onmiddellijke afschaffing van de regeling voor de beoordeling van het personeel, die tot doel heeft om personeel gemakkelijker te kunnen ontslaan, wat hen onder druk zet zonder hen te helpen.
- Onmiddellijke intrekking van alle ‘hervormingen’ in het kader van het ‘Excellentiepact’, waardoor scholen met elkaar concurreren en de werkdruk van al het personeel wordt verhoogd ZONDER dat er problemen worden opgelost: de territoriale clusters, de hervorming van het hoger onderwijs, de hervorming van de Psycho-medische sociale centra en de bemiddelaars, enz.
- Kwaliteitsonderwijs in een gezonde omgeving: maximaal 15 leerlingen per klas voor gewone scholen en minder voor speciale scholen.
- Massale aanwerving van personeel: opvoeders, logopedisten, maatschappelijk werkers, psychologen, secretariaatsmedewerkers, leerkrachten, enz.
- Alles wordt duurder, maar onze lonen houden geen gelijke tred. Afstemming van de laagste loonschalen op de hoogste en beëindiging van onzekere contracten.
- Goede en gezonde infrastructuur: nieuwe scholen bouwen en bestaande renoveren!
- Massale publieke herfinanciering van de sector om echt gratis en kwalitatief goed onderwijs te garanderen!
- Voor onze portefeuille en voor de energietransitie: nationalisatie van de energiesector onder democratische controle en beheer!
- Aangezien een zieke samenleving die gebaseerd is op winst en niet op onze behoeften alleen maar kan leiden tot een falend onderwijs, en omgekeerd, moeten we het systeem veranderen: voor een democratische socialistische samenleving.
Bron: nl.socialisme.be
by admin | nov 3, 2022 | Onderwijs
7 Gentse stadsscholen mogen drie jaar lang creatieve manieren uitproberen om het tekort aan leerkrachten op te vangen. Vlaanderen geeft Gent de toestemming: de scholen mogen de bestaande regels in het onderwijs even negeren om nieuwe dingen uit te testen.
e stad Gent krijgt de toestemming van Vlaams minister voor Onderwijs Ben Weyts (N-VA) om in 5 lagere en 2 middelbare stadsscholen te experimenteren om het lerarentekort op een creatieve manier op te lossen. Dat blijkt uit een vraag van Gents gemeenteraadslid Bert Misplon (Groen). De deelnemende scholen mogen drie jaar lang de onderwijsregels even wat losser interpreteren. Gent wil vooral inzetten op een betere schoolorganisatie, teamgeest en flexibelere tijdsindeling.
“De goesting bij leerkrachten bewaren”
“We willen, in de scholen die meedoen, dat leerkrachten niet uitvallen. Het is de bedoeling dat we ervoor zorgen dat ze goesting en zin blijven hebben om les te geven. Dat is de grootste remedie tegen lerarentekort”, zegt schepen Evita Willaert (Groen). Ze reageert verheugd op de toestemming van Vlaanderen. “We starten nu al met de voorbereiding van de experimenten en vanaf volgend schooljaar gaan we er echt mee van start.”
Leerkrachten zitten nu vaak in een te strak keurslijf, ze moeten allemaal hetzelfde kunnen en doenschepen Evita Willaert (Groen)
Hoe er concreet geëxperimenteerd zal worden, is nog niet helemaal duidelijk. In de lagere scholen wil Gent meer op teamniveau werken. “Nu moeten alle leerkrachten hetzelfde doen, ze zitten in een strak keurslijf. Dat willen we omgooien op basis van ervaring en sterktes. Eén juf is bijvoorbeeld erg goed in digitale lessen maken terwijl een meester ervan gruwt, hij kan dan weer heel enthousiast vertellen of grote muziekprojecten trekken. Dat willen we beter op elkaar afstellen”, legt Willaert uit.
Flexibelere uren
Ook in het middelbaar onderwijs wordt geëxperimenteerd, al zal het daar vaker om flexibelere werktijden gaan. “In het eerste semester kan één leerkracht bijvoorbeeld meer lessen geven waardoor een andere leerkracht tijd krijgt om opleidingen te volgen of lespakketten te maken. In het tweede semester kan dat dan omdraaien”, zegt Willaert.
Nog meer proeftuinen
Het stedelijk onderwijs in Gent mag op 7 scholen experimenteren, ook elders in Vlaanderen komen er proeftuinen. Minister Ben Weyts maakt de lijst binnen enkele weken bekend.
Bron: vrt.be