De Ecolo-jongeren organiseerden op hun jeugdkampen ooit een spelletje waarbij het erop aankwam om een politieagent op de kop te slaan. Ze verspreidden ook stickers waarop de politie ondubbelzinnig van moord werd beschuldigd. Dat is de sfeer onder vele jonge Brusselaars die agenten niet meer zien als ‘onze beste vriend’, zoals onze legendarische Nonkel Bob ooit zong. Een vooraanstaand lid van de Brusselse politie zei ooit dat vroeger alles bedaarde als de politie eraan kwam en dan dit nu omgekeerd is: als de flikken verschijnen, leidt dat meteen tot een escalatie.
Eric Goens
Dat was goed te zien in de documentaires die Eric Goens maakte over de politie in de hoofdstad. In Flikken BXL volgde hij patrouilles van de zone Brussel-Elsene, die bij een actie tegen drugdealers werden uitgescholden door jonge kinderen. In die periode werden in Brussel ook affiches verspreid waarop de beste manier werd beschreven om een agent aan te vallen: met een messteek in de rug.
Toch schrijft Dennis Sutherland aan het begin van zijn boek Flik in Brussel, over zijn carrière van agent in de hoofdstad, dat zijn beroep het mooiste is dat er bestaat. Hij is commissaris van een van de zes Brusselse politiezones, de zone West, en werkt vanuit Molenbeek. Niet bepaald de gemakkelijkste gemeente. Ze kreeg na de aanslagen van 2016 het troetelnaampje ‘hellhole‘ mee van de toenmalige Amerikaanse president Donald Trump.
Sutherland was te zien in een andere documentaire, Niveau 4 waarin Eric Goens zijn korps volgde in de weken na de aanslagen in Brussel. Uitgever Borgerhoff vroeg hem nadien om een boek te schrijven over zijn twintig jaar bij de politie.
Doorleefde anekdotes
Het is de verdienste van Sutherland (hij dankt zijn familienaam aan zijn Canadese grootvader) om ons met zijn Flik in Brussel een doorleefd en authentiek beeld te geven van zijn werk. Als je dit boek leest, is het alsof je een lang gesprek hebt met een agent die zowat alles heeft meegemaakt wat er mee te maken valt. ‘Ik zie en beleef elke dag het hele strafwetboek op straat‘, luidt de ondertitel, en de auteur illustreert dat in korte, vlot geschreven hoofdstukken met heel veel sprekende anekdotes.
Verwacht dus geen diepgaande analyses: Sutherland opteert eerder voor een vlotte opsomming van soms hallucinante feiten, die vooral tonen hoe verscheiden zijn beroep is. Dat hij ondanks alle moeilijkheden en problemen nog altijd blij is met zijn job heeft alles met die onvoorspelbare afwisseling te maken. Zo krijgt hij zowel te maken met zwaar banditisme en drughandel als met burenruzies over nachtlawaai. Flik in Brussel gaat niet alleen over wilde achtervolgingen (waarvan Sutherland eerlijk zegt dat hij dat heel graag doet) maar ook over vervelende en banale klusjes die een goed politieman met evenveel inzet doet.
De man met het hoedje
Aan Dennis Sutherland is niet veel theorie of ideologie besteed; zijn ‘straatwijsheid’ is des te groter. Hoe goed hij thuis is in Molenbeek, blijkt alleen al uit het feit dat hij zowat iedereen lijkt te kennen. Tot en met de echt zware jongens zoals Mohammed Abrini, de man met het hoedje bij de aanslagen in Zaventem, en Salah Abdeslam. ‘Die woonden gewoon om de hoek van het commissariaat. We kenden ze maar al te goed. Als van sinds ze kind waren. Kleine boefjes die winkeldiefstallen en drugfeiten pleegden.’
Voordat Abrini zich definitief bekeerde tot het jihadisme, had Sutherland een gewoon contact met hem. Hij vertelde hem kort voor de aanslagen dat hij een nieuw liefje had en dat hij misschien vader zou worden. Pas op 22 maart 2016 bleek dat hij de hele tijd wel heel andere plannen had gehad. Sutherland is er ook van overtuigd dat de hele buurt in Molenbeek het onderduikadres van Abdeslam kende. Maar dat niemand wou dat zeggen, waardoor hij er vier maand lang kon rondlopen. ‘Dat hij bescherming kreeg uit de buurt is wel duidelijk’, stelt hij zonder aarzelen.
Sutherland verbaast zich erover en ergert er zich ook aan de al of niet gespeelde naïeve onwetendheid van ouders die niet willen zien of weten dat hun zoons criminele daden stellen. Hij hoedt er zich echter voor om de alle jongeren van Molenbeek over één kam te scheren: ‘Het is jammer genoeg een relatief kleine groep van een paar honderd probleemjongeren die het verpest voor de rest. Jongens die geen ontzag meer hebben voor de politie, die aan alles lak hebben, die stapje voor stapje groeien in hun criminele activiteiten.’
Politiezones
Sutherland waagt zich ook kort aan enkele reflecties over de zes politiezones van de hoofdstad. Niet weinigen menen dat die beter eengemaakt zouden worden. De auteur meent echter dat die ene zone niet noodzakelijk beter zou functioneren. Het is jammer dat hij niet ingaat op de logistieke kost van teveel hogere postjes en verkeerd gebruik van overheidsgeld. Zoals te zien is in de Zone Oost, waar door karig toezicht van boven liefst vijf commissarissen een wagen ter waarde van 20 000 euro kregen waarop ze geen recht hadden. Wie dan klaagt over een gebrek aan middelen is niet echt geloofwaardig.
Jammer ook dat Sutherland ietwat meewarig doet over Nederlandstaligen die niet gediend zijn met agenten die hun taal niet spreken. Hij lijkt het normaal te vinden dat Franstaligen het nooit nodig hebben gevonden om de taalwetten na te leven. ‘Als we alleen maar de agenten zouden aannemen die perfect tweetalig zijn, dan verliezen we de helft van ons korps.’ Met dat soort toegeeflijkheid van de Vlamingen werd Brussel in de vorige eeuw verfranst. Sutherland vertelt zelf dat hij al doende Frans geleerd heeft. Die voor Vlamingen vanzelfsprekende houding zou een evidentie moeten zijn voor al wie deel wil uitmaken van het politiekorps van een tweetalig gewest.
Al vijftig jaar komen de doemscenario’s – dat de mens en onze planeet ten dode opgeschreven zijn – niet uit. Patrick Moore is als doorgewinterde wetenschapper en levenslange milieuactivist de aangewezen persoon om de leugens van de media, de politiek en de pseudo-wetenschap te ontmaskeren.
Dat doet hij in dit boek, in klare taal en met niet mis te verstane feiten. Toch is Moore een milieu-activist in hart en nieren.
Begin zeventiger jaren was Patrick Moore een van de sleutelfiguren van Greenpeace. En dit op basis van zijn wetenschappelijke achtergrond, zijn reputatie (als milieuactivist) en zijn vermogen om praktische, no-onzin inzichten in de discussies. Zo zegden medewerkers van Greenpeace zelf.
No-nonsens
Moore: ‘Op een dag besefte ik dat de meeste angstaanjagende verhalen in de media op onzichtbare zaken gebaseerd zijn, zoals CO2, of over dingen gaan die heel ver weg zijn, zoals ijsberen en koraalriffen.
De gemiddelde persoon kan dat niet zelf waarnemen en dus het waarheidsgehalte van die beweringen niet verifiëren. Hij moet erop vertrouwen dat de activisten, de media, de politici en de wetenschappers – die allemaal enorme financiële en/of politieke belangen hebben bij het onderwerp – de waarheid vertellen.’ Dat blijkt niet altijd zo te zijn.
Na vijftig jaar onderzoek als onafhankelijk wetenschapper en milieuactivist is dit boek Onzichtbare neprampen en verzonnen onheil een ontmaskering van de desinformatie en de leugens. Zo toont hij aan dat er geen wetenschappelijk bewijs is dat de mensheid een wereldwijde klimaatverandering veroorzaakt.
Omgekeerd
‘Wij mensen zijn inderdaad verantwoordelijk voor de recente stijging van het CO2-gehalte op aarde’, schrijft Moore. ‘Dat maakt ons (onbedoeld) de hoeders van het leven op aarde in plaats van de vernietigers ervan, omdat het CO2-gehalte rond 1900 nog op een historisch en gevaarlijk laag niveau was.’
De werkelijkheid is ook hier precies omgekeerd van wat men ons probeert wijs te maken.
De huidige stijging van het CO2-gehalte is bijzonder goed nieuws voor planten en dieren en zorgt al tientallen jaren voor een wereldwijde vergroening. ‘CO2 moet gevierd worden, niet gevreesd.’
Moore bewijst in zijn boek dat de zogenaamde ‘Groene stroom’ helemaal niet groen is, maar juist een enorme belasting vormt voor het milieu. De Amerikaanse natuurkundige William Happer, emeritus hoogleraar aan Princeton University zegt dat het klimaatbeleid een omgekeerde Robin Hood-strategie hanteert: “Je steelt van de armen en geeft het aan de rijken.”
Moore plaatst de huidige klimaatveranderingen in een historisch en wetenschappelijk perspectief dat duidelijk laat zien dat het klimaat van angst en schuld waarin we nu zitten, volstrekt onnodig is.
Onzichtbare neprampen en verzonnen onheil is deze week ons boek van de week, in klare taal en niet mis te verstane feiten. Verkrijgbaar in onze Doorbraak boekenwinkel tegen een tijdelijke voordeelprijs.
De huidige, alsmaar driftigere explosies van de prijzen op de groothandelsmarkten, voor gas en elektriciteit, die neerdwarrelen naar elke consument, tonen aan dat een bovengrens voor de prijzen alleen nog een illusie is. Een leverancier die niet-producent is, kan zich onmogelijk nog het risico veroorloven te moeten leveren aan onvoorspelbare prijzen.
Marginal-pricing-systeem in theorie
Groothandelsprijzen van meer dan € 500 per megawatt per uur voor elektriciteit zijn nu schering en inslag, vooral in Frankrijk. En niemand durft er nog een cent op te verwedden dat we de bovengrens inmiddels bereikt hebben. Met andere woorden: de elektriciteitsmarkt is ‘on fire’. We opereren gezamenlijk in een zogezegde Centraal-West-Europese (CWE) prijszone. Daarbij zijn markten aan mekaar gekoppeld en leiden ze tot één prijs voor de ganse prijszone. Dat is de theorie. De praktijk vandaag toont echter aan dat de markten zich steeds meer van elkaar loskoppelen en dat verschillende prijzen tot stand komen in de CWE-prijszone.
Vanuit de app Electricity Maps stelde ik op vrijdag 12 augustus 2022, om 12.00 uur, vast dat de output van de Belgische kerncentrales en zonne-energie ruimschoots volstonden om de Belgische behoeften te dekken. Maar we voeren ook veel uit naar Frankrijk en Duitsland, waardoor ook gascentrales in werking waren. Dit doet het marginal-pricing-systeem tot meerdere eer en veel glorie van de producenten functioneren als nooit tevoren. (Zie voetnoot.) We voeren uit naar Frankrijk, en daar is weinig tegen in te brengen. In het verleden voerden we veel in van Frankrijk. Europese interne marktwerking op haar best, althans volgens de theorie.
Prijzen en onderliggende kosten
Het resultaat daarvan is dat elektriciteitsprijzen gevormd worden rond de € 500 per megawatt per uur, en meer. Het resultaat is ook dat daarmee elk verband met de werkelijke kost, en al zeker met de marginale kost van de individuele productiemiddelen van het aanbod, volledig verdwenen is. De marginale kost van zonne-energie is zo goed als nihil en de marginale kost van nucleair bedraagt, injectiekosten inbegrepen, minder dan € 10 per megawatt per uur.
Er is, met andere woorden, een volledige systemische deconnectie tussen prijzen en onderliggende kosten. Als leverancier X een bestelling zou plaatsen bij producent Y en hem gewoon de prijs zou vragen, zou producent Y dan even onbeschroomd een prijs durven te vragen die uit een droomwereld komt? Niet dus, en laat ons dan gewoon het prijsplatform, beurs genaamd, overboord kieperen en terug handelen zoals vroeger, in het pre-beurs tijdperk. Een grotere financiële bonanza dan thans het geval is op de energiebeurs is moeilijk denkbaar.
Prijszettingssysteem moet op de schop
Er is nog meer. De gasvoorraden worden vandaag opgevuld om tijdens de winter te kunnen overleven. Die voorraden worden gevormd aan onwaarschijnlijke prijzen van rond de € 150-200 per megawatt per uur. In de winter zullen ze de voorraden vrijgeven. Dit doen ze om er — onder meer — elektriciteit van te produceren aan de voorspelbare prijs van rond de € 350-500 per megawatt per uur (150-200 x 2.5). Het feestje op het prijzenplatform zal dus nog ten minste enkele maanden aanhouden.
Promotoren van hernieuwbare energie — en dat zijn we toch allemaal — moeten beseffen dat de activering van één gascentrale in de prijszone aanleiding is voor torenhoge prijzen die niets meer te maken hebben met de goedkope zon, wind en kernenergie! Een reden temeer om het huidige prijszettingssysteem op de schop te gooien. En hoe groter die prijszone, hoe groter de schade aan het systeem.
Stapeling
Nog erger wordt de analyse van deze situatie wanneer men bedenkt dat de stapeling van de productiemiddelen, die ervoor zorgt dat het aanbod gelijk wordt aan de vraag, door niemand wordt gecontroleerd. Er is er niet een die zich bezighoudt met de controle en de verantwoording van de stapeling van de centrales.
Dit is niet zomaar een theoretische bedenking. Vanuit diezelfde app konden we namelijk vaststellen dat een park met windmolens van meer dan 5 gigawatt slechts voor 0.5 gigawatt aan vermogen werd ingezet. Terwijl gascentrales, wellicht meer dan nodig, werden ingezet, terwijl de windmolens nauwelijks in de stapeling van ‘productiemiddelen’ werden ingezet. Het marginale pricing system zou te grote schade oplopen voor de belanghebbende producenten bij de verhoogde inzet van windmolens: het zou namelijk de marktprijs doen instorten.
De consument zal bij de huidige praktijken verder en grondig gepluimd worden en een tsunami van onbetaalbare facturen kondigt zich aan, ook en vooral voor KMO’s.
Grote winst
In Frankrijk kondigde een oliemultinational spontaan een symbolische korting aan van 20 eurocent per liter aan de benzinepomp. Dit kwam na rapportering van een toename ten opzichte van voorgaande jaren van meerdere miljarden winst. In Duitsland sluit men alleen nog elektriciteitsleveringscontracten aan € 700 per megawatt per uur, en meer. Het Saoedische Aramco rapporteert een record-jongstekwartaalwinst van 48 miljard dollar. Zou het kunnen dat de gele hesjes aanstaande november-december noodzakelijkerwijs terugkomen?
Ingrijpen na de prijs- en winstvorming via een belasting op de overwinsten is geen optie omdat het te laat komt en niet ingrijpt in de wortel van het probleem. En dat probleem is het falende pricing system. Er moet dringend ingegrepen worden op de prijsvorming zelf en op het toezicht in de stapeling van productiemiddelen. En prijsmaxima zullen een maatschappelijke revolutie voorkomen.
Concurrentie tussen technologieën heeft onbedoelde en onberekenbare neveneffecten en nopen tot dringende herziening van het gevoerde prijsbeleid.
Voetnoot:
Om aan de vraag te voldoen worden langs de aanbodzijde de productiemiddelen ‘gestapeld’ totdat er voldoende aanbod is om aan de vraag te voldoen. Hierbij worden de productiemiddelen met de laagste variabele kosten (marginale kosten) eerst ingezet, en daarna de duurdere, totdat er voldoende aanbod is. De prijs wordt dan gevormd door de marginale kost van de marginale centrale, de laatste en dus duurste kost van al de centrales die ingezet worden.
In de praktijk is de gascentrale meestal de centrale die als laatste ingezet wordt. Hierdoor bepaalt de variabele kost (dit is de kost van het gas) van de gascentrale de facto ook de marktprijs. Ook binnen de groep van gascentrales zijn er goedkopere en duurdere, zodat het mogelijk is dat de modernste gascentrales ook nog bijkomend winst maken bij de inzet van oudere, minder efficiënte en dus duurdere gascentrales.
De ervaring heeft me geleerd dat bovenop de theoretische prijs (zoals hiervoor beschreven) nog een marge van € 10 per megawatt per uur en meer wordt gerealiseerd.
Terwijl de droogtecommissie oproept om spaarzaam om te springen met water, zit Aquafin met gigantische overschotten aan gezuiverd afvalwater.
Het gaat om zowat 250 miljoen liter per dag, dat gratis ter beschikking staat van bedrijven in de buurt van de zuiveringsinstallaties. Maar bijna nergens vindt het afnemers, waardoor het kostbare water gewoon wegvloeit naar zee, schrijven de kranten van Mediahuis.
‘We zuiveren elk jaar ongeveer 800 miljoen kubieke meter (800 miljard liter, red.) afvalwater van de Vlaamse gezinnen volgens strenge normen’, zegt Aquafin in de krant. Dat water wordt gratis ter beschikking gesteld voor wie wil, maar op dit moment gaan amper 32 bedrijven in op het aanbod. Het enige dat de ondernemingen moeten doen is zelf voorzien in pompen en leidingen, en voor velen is het op korte termijn goedkoper om water uit het bestaande drinkwaternet te halen.
En dus komt het gezuiverde afvalwater van Aquafin gewoon in beken en rivieren terecht. Voor een deel is dat noodzakelijk, om te vermijden dat die droog komen te staan. Maar zo’n 100 miljard liter zou wel naar bedrijven kunnen vloeien, klinkt het in de krant.
Voor landbouwers staat het water niet beschikking, als voorzorgsmaatregel tegen PFAS.
‘De Europese eenheid gaat serieus getest worden deze winter’, zegt energiespecialist Thijs Van de Graaf (UGent).
In heel Europa zitten beleidsmakers met de handen in het haar. De exploderende energieprijzen en de naderende wintermaanden zorgen voor ongerustheid. De laatste tijd lijkt er geen rem meer te zitten op de prijsstijging. Woensdag ging de Europese gasprijs opnieuw met ruim 5 procent de hoogte in. Maandag bedroeg de stijging nog zo’n 12 procent. Ook de prijzen voor elektriciteit gingen fors de hoogte in.
Sommige politici hebben zo hun eigen verklaringen voor de crisis. ‘De hoge energieprijzen zijn het rechtstreeks gevolg van economische oorlogsvoering van de EU tegen Rusland omwille van een oorlog waarin wij geen vitaal belang of verplichting hebben’, tweette Europees Parlementslid Tom Vandendriessche (Vlaams Belang) dinsdag. Hij linkt de prijsexplosie rechtstreeks aan het Europese sanctiebeleid jegens het Russische regime na de inval in Oekraïne. ‘Gewone mensen betalen de prijs’, besluit hij.
Op het Vlaams Belang-hoofdkwartier klinkt het dat het partijstandpunt al sinds enige tijd ongewijzigd is. ‘Het Vlaams Belang wil het Kremlin en Poetin straffen voor hun oorlogszucht, maar dit moet vooral Poetin en zijn regering treffen in plaats van onze welvaart en ons welzijn. Net zoals bij de start van het conflict en zoals premier Alexander De Croo (Open VLD) dat ook zei in mei, zijn wij dus geen voorstander van sancties waardoor alles hier peperduur wordt. Nu snijden we te hard in ons eigen vel. Onze mensen komen niet meer rond op het einde van de maand, terwijl Poetin wel mooi verdient aan de torenhoge gasprijzen’, zegt een woordvoerder.
Oligarchen
De boodschap van Vandendriessche kwam er op dezelfde dag dat Matteo Salvini de sancties in vraag stelde. Salvini, leider van de Italiaanse Lega-partij, denkt ‘dat ze de sanctionerende landen meer treffen dan het gesanctioneerde land’. Volgens Salvini, wiens partij samen met het Vlaams Belang in de Europese fractie Identiteit en Democratie zetelt, gaat het Rusland economisch voor de wind. ‘Ik hoop dat iemand in Brussel beseft dat sancties dienen om de oorlog te stoppen, niet om hem aan te wakkeren.’
In Duitsland gaat het radicaal-rechtse Alternative für Deutschland (AfD), ook al een fractiegenoot van het Vlaams Belang, in oktober de straat op uit protest tegen de hoge gasprijzen. De partij eist de opstart van de beruchte gaspijpleiding Nord Stream 2, die van Rusland naar Duitsland loopt. Bovendien noemt het de huidige sancties ‘in strijd met het internationaal recht’.
Eerder deze maand noemde Marine Le Pen van het Franse Rassemblement National de sancties nog ‘nutteloos’. Volgens de gewezen presidentskandidate zorgen ze er enkel voor dat Europeanen ‘lijden’. Ook Le Pens partij zit bij Identiteit en Democratie.
De partijen aan beide uitersten van het politieke spectrum zitten al sinds de Russische agressie in een bijzondere hoek. Zowel het Vlaams Belang als de PVDA veroordelen de oorlogszucht van president Vladimir Poetin, maar stappen niet zomaar mee in het Europese sanctiebeleid. ‘Wij steunen zeer gerichte sancties die de oligarchen, het kapitalistische grootbedrijf en de financiers van de oorlog in Rusland treffen’, klinkt het bij de PVDA. ‘Sancties tegen de Russische economie hebben onontkoombaar gevolgen voor de bevolking zelf, zowel daar als hier.’
Beide partijen suggereren alternatieven. Zowel het Vlaams Belang als de PVDA pleiten in eigen land voor een overwinstbelasting voor de energiesector. Beide willen ze eveneens ingrijpen op de btw en accijnzen.
De reacties van het Vlaams Belang en de PVDA contrasteren met die van eerste minister De Croo. Maandag waarschuwde die nog voor ‘vijf à tien moeilijke winters’ die we ‘met het nodige zelfvertrouwen en daadkracht aankunnen’. Eerder zei Frans president Emmanuel Macron nog dat de stijgende prijzen kaderen in een ruimer verhaal waarin we ‘de prijs betalen voor onze vrijheid en onze waarden’.
Russische manipulatie
Of de communicatie van De Croo en Macron goed is, laat energiespecialist Thijs Van de Graaf (UGent) in het midden. ‘Maar ik vind het alleszins transparant. Liever zo, dan dat men de feiten rooskleuriger voorstelt dan dat ze zijn.’
Volgens Van de Graaf ligt de groeiende kritiek in de lijn der verwachtingen. ‘Het is niet abnormaal dat er polarisering groeit tijdens een economische crisis, en dat politieke groepen beginnen te wijzen naar sancties of de energietransitie. Maar dit zal Poetin als muziek in de oren klinken. De Europese eenheid gaat serieus getest worden deze winter. En niet enkel door de populisten.’
Zo suggereerde Wolfgang Kubicki, vicevoorzitter van het Duitse parlement en lid van de liberale regeringspartij FDP, vorige week ook al om Nord Stream 2 te openen. De man werd weliswaar snel door zijn partij teruggefloten.
Van de Graaf wijst er fijntjes op dat de huidige energieprijzen niet veroorzaakt zijn door de sancties. ‘Zo is er helemaal geen embargo op Russisch gas. Het zijn de Russen die de toevoer manipuleren. Het is dus eerder andersom: wij zijn gesanctioneerd door Rusland.’
Bovendien dateert de prijsstijging al van vorige zomer, en dus vóór de oorlog in Oekraïne, die in februari losbarstte. ‘Die had te maken met de postcoronagroei, maar ook met de Russische manipulatie die er toen al was. Zelfs als er morgen een vredesakkoord zou komen in Oekraïne, dan zal Europa nog steeds minder afhankelijk zijn van gas uit Rusland, want hun reputatie is volledig beschadigd.’
Van de Graaf spreekt Vandendriessche ook tegen wanneer hij zegt dat België geen “vitaal belang” heeft in Oekraïne. ‘Dit is de grootste aanval op de territoriale status quo sinds de Tweede Wereldoorlog. Of vindt hij dat grootmachten zomaar kleine landen mogen kunnen binnenvallen?’
Knack vroeg Vandendriessche om een gesprek, maar daar wenste hij niet op in te gaan.
Wij gebruiken cookies om de werking van onze website te verbeteren
Functional Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistics
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een website of over verschillende websites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.