Factcheck: neen, iemands handschrift vertelt niets over diens persoonlijkheid

Factcheck: neen, iemands handschrift vertelt niets over diens persoonlijkheid

‘Het handschrift vertelt iets over de persoonlijkheid’, zo beweerde grafoloog Marie-Thérèse Christians in Het Nieuwsblad. Maar het klopt niet.

Deze factcheck is uitgevoerd op basis van de beschikbare informatie op de datum van publicatie. Lees hier meer over hoe we werken.

In Het Nieuwsblad beweerde grafoloog Marie-Thérèse Christians: ‘Een complexe combinatie van verschillende signalen in het handschrift vertelt iets over de persoonlijkheid, gemoedstoestand, intelligentie, sociale omgang, enzovoort.’

Klopt dat?

Dat grafologie controversieel is, geeft ze in het artikel grif toe. ‘Dat is een eeuwige discussie, en iedereen is vrij om het te geloven of niet. Ik kan enkel spreken uit de vaststellingen die ik elke dag doe, en de positieve feedback die ik krijg van bedrijven die het handschrift van hun sollicitanten laten analyseren om meer inzicht in de persoon te krijgen.’ Wanneer we haar opbellen, geeft ze aan dat ze een driejarige opleiding tot grafoloog volgde – die niet officieel erkend wordt – en dat ze 44 jaar ervaring heeft in haar vak.

Professor Experimentele Psychologie Marc Brysbaert (UGent) wijdde in zijn wetenschappelijke handboek Psychologie een kort hoofdstuk aan de kwestie. ‘Grafologen beweren dat ze op basis van de kenmerken van iemands handschrift uitspraken kunnen doen over diens persoonlijkheid. Zo zou een handschrift dat naar links helt, wijzen op een koude, gesloten persoonlijkheid. En wie grote hoofdletters schrijft, zou zelfingenomen zijn. Maar uit verschillende wetenschappelijke studies blijkt dat de correlaties tussen grafologietests en persoonlijkheidskenmerken zo klein zijn, dat ze geen enkel praktisch nut hebben. Zo werd in een studie uit 2008 het handschrift van gewelddadige gevangenen vergeleken met dat van controleproefpersonen. De voorspelde verschillen werden niet gevonden. En uit een meta-analyse rond de bruikbaarheid van grafologietests bij personeelsselectie, bleek dat de correlaties klein waren. Bovendien waren ze even hoog voor getrainde grafologen als voor ongetrainde studenten én waren ze quasi nul wanneer de sollicitanten allemaal dezelfde, neutrale tekst moesten schrijven, in plaats van een tekst over zichzelf. Dat suggereert dat vooral de inhoud van de tekst bruikbaar is om iets te zeggen over persoonlijkheid.’

Dat beaamt professor Persoonlijkheidspsychologie Filip De Fruyt (UGent). ‘Grafologen die analyses van sollicitatiebrieven doen – iets wat bij ons gelukkig steeds minder gebeurt, maar bijvoorbeeld in Frankrijk wel nog een gangbare praktijk is – baseren zich vooral op inhoudelijke factoren: gebruikt de sollicitant veel uitroeptekens en emotionele taal, zet hij veel zaken tussen haakjes, enzovoort. Als je zo’n grafoloog echt wilt testen, kun je dat vrij eenvoudig doen: laat vijftig proefpersonen allemaal dezelfde, willekeurige pagina uit een roman overschrijven. Combineer dat met een wetenschappelijk uitgevoerde persoonlijkheidstest. En laat vervolgens de grafoloog hun persoonlijkheid beschrijven, puur op basis van die geschreven teksten. Je zult zien dat die geen enkel significant verband kan aantonen. Deze bewering is dan ook totaal van de pot gerukt.’

Tot slot treedt ook professor Psychologie Peter Kuppens (KU Leuven) zijn collega’s bij. ‘In 1987 verscheen al een wetenschappelijk onderzoek met als veelzeggende titel Another Failure to Validate Graphological Analysis (vertaald: een zoveelste mislukte poging om grafologische analyse te valideren). En ook wetenschappelijk onderzoek uit 2003 en 2009 kwam telkens tot dezelfde conclusie: er is geen enkel bewijs om op basis van iemands handschrift iets te zeggen over zijn persoonlijkheid.’

Bron: Knack

Politie moet prioriteit maken van fietsdiefstallen

Politie moet prioriteit maken van fietsdiefstallen

Er komt één nationaal registratiesysteem voor fietsen, zodat de politie een teruggevonden fiets gemakkelijker aan de eigenaar kan terugbezorgen. Minister van Mobiliteit Georges Gilkinet (Ecolo) maakt van fietsdiefstallen – bijna 70 per dag – voortaan ook een prioriteit voor de politie. Dat schrijven Het Nieuwsblad en Het Belang van Limburg zaterdag.

In 2020 werd bijna 25.000 keer aangifte gedaan van een fietsdiefstal, dat is bijna 70 keer per dag. Vooral in Brussel is er een stijging. In werkelijkheid worden wellicht dubbel zoveel fietsen gestolen, concludeert veiligheidsinstituut VIAS. Dat onderzocht op vraag van Gilkinet het fenomeen. Veel mensen doen immers geen moeite meer om een fietsdiefstal aan te geven. Ze denken dat de politie er toch weinig moeite in steekt en dat ze hun fiets toch nooit terugzien.

Dat wil Gilkinet veranderen, onder meer door één nationaal registratiesysteem op te zetten, waarbij hij brood ziet in de uitbreiding van het Brusselse systeem. Daar kun je je fiets registreren op een platform en identificeren met een sticker. Ook VIAS concludeert dat er te veel systemen bestaan, wat het moeilijk maakt een teruggevonden en gemerkte fiets terug te bezorgen aan de eigenaar.

De Fietsersbond is een groot voorstander van één systeem: ‘De methode die in Vlaanderen nog vaak wordt gebruikt – het rijksregisternummer in het frame graveren – brengt alvast problemen met zich mee wanneer de fiets na enkele jaren wordt doorverkocht’, aldus Wies Callens.

Hij ziet de aangiftebereidheid stijgen wanneer slachtoffers weten dat politie, maar ook andere overheden, hen via een betere fietsregistratie eenvoudiger kan traceren. ‘We moeten fietsdiefstallen veel meer au sérieux nemen, zeker nu dieven het almaar vaker op dure elektrische fietsen of speedpedelecs hebben gemunt. Uit eigen onderzoek weten we immers dat mensen van wie de fiets voor de derde of vierde keer gestolen wordt, moegetergd weer in de auto stappen.’

Gilkinet maakt daarom van fietsdiefstallen ook een prioriteit voor de politie. Uit het VIAS-rapport blijkt dat in de meeste zonale veiligheidsplannen ‘fietsdiefstallen geen prioriteit zijn’, wat ze evenmin zijn in de beleidsplannen van het openbaar ministerie.

Bron: Knack

Lidl voert strijd tegen ‘laadtoeristen’

Lidl en verscheidene andere winkels bieden als promotie gratis laadpalen voor elektrische auto’s aan op hun parkings. Maar daarvan wordt blijkbaar veel misbruik gemaakt door ‘stroomdieven’ die helemaal geen inkopen doen. Daarom neemt de Lidl nu maatregelen, zoals de verlaging van de laadsnelheid.

De overgang naar elektrisch rijden betekent dat er ook een grote nood komt aan laadpunten. De uitbouw van een dicht netwerk van laadpalen is ingezet, maar heeft nog heel wat tijd nodig om het hele grondgebied voldoende af te dekken. Daarom zijn initiatieven van supermarkten en andere handelszaken die laadpalen op hun parkings voorzien zeker lovenswaardig. Ze worden ook steeds drukker gebruikt, omdat de stroom er in vele gevallen gratis is. En dat is natuurlijk mooi meegenomen in deze tijden van dure energie.

Stroomdieven

Maar blijkbaar loopt deze gratis laadservice toch een beetje uit de hand. Zo merkte supermarktketen Lidl dat er vrij veel ‘laadtoerisme’ gebeurt aan haar laadpalen door mensen die er hun elektrische auto komen opladen aan de snelladers met vaak een vermogen van 50 kW, zonder echter aankopen te doen in de winkels. Dat is natuurlijk niet de bedoeling, zodat Lidl zelf spreekt van ‘stroomdieven’.

Daarom gaat de supermarkt nu het vermogen van zijn laadpalen verlagen tot 25 kW om deze stroomdieven te ontmoedigen en wordt er ook gedacht over een systeem om het gratis laden voor te behouden aan de klanten van Lidl die ook effectief in de supermarkt komen winkelen, meldt GVA.be

Wie een uurtje laadt bij Lidl aan 50 kW, tankt dus voor ongeveer 30 euro (tegen een tarief van 0,6€/kWh) gratis bij. Aan het verlaagde vermogen 25 kW is dat dus weldra nog slechts 15 euro. Gratis elektrisch tanken kan voorlopig ook nog bij andere handelszaken, zoals Delhaize (11 kW) en Ikea (22 kW). Maar ook daar houdt men de tendens in de gaten en wordt het systeem wellicht eveneens aangepast als het aantal elektrische auto’s de volgende jaren sterk gaat toenemen. Tja, Sinterklaas bestaat niet, ook niet voor de EV-rijders die dus in de toekomst hun stroom overal zelf zullen moeten betalen.

Bron: Gocar.be

Duizenden Vlamingen riskeren boete tot 4.000 euro

Nog nooit van het “terugkommoment” gehoord? Da’s een 4 uur durende, verplichte én betalende opleiding voor jonge Vlaamse bestuurders, met als ultieme doel het aantal ongevallen in een dalende lijn te krijgen. Hoewel dat deze cursus dus verplicht is, blijkt dat duizenden Vlamingen die ernaar toe moesten, dat niet hebben gedaan. Zij riskeren een boete die tot maar liefst 4.000 euro kan oplopen.

In totaal werden er vorig jaar 4.308 dossiers opgemaakt voor landgenoten die het terugkommoment, dat een praktisch gedeelte en een groepsgesprek bevat, aan zich voorbij hebben laten gaan of die het pas na de “aanmaningsperiode” hebben gevolgd, zo meldt HLN, volgens cijfers van het kabinet van Vlaams minister van Mobiliteit Lydia Peeters (Open Vld).

Concreet zijn 2.610 jonge bestuurders effectief nooit komen opdagen. Zowel zij als de 1.698 personen die het terugkommoment pas hebben beleefd nadat de termijn tijdens dewelke het terugkommoment moet worden gevolgd eigenlijk al verstreken was, riskeren een sanctie in de vorm van een boete.

En tijdens corona?

Tijdens de covid-crisis werden er een tijd lang geen terugkommomenten georganiseerd. Voor zij die dan hadden moeten gaan, werd de termijn over meerdere jaren verspreid. De pandemie mag volgens de overheid dus niet als een excuus worden beschouwd.

Bovendien zijn de meeste jonge chauffeurs wel netjes in orde. In 2021 hebben zo’n 34.900 autobestuurders die hun rijbewijs nog niet zo lang hebben, de bijkomende “opfrissingscursus”, die overigens 108 euro per persoon kost, gevolgd.

Wie moet moet naar een terugkommoment?

Wie in Vlaanderen een rijbewijs B heeft gehaald, moet 6 tot 9 maanden later naar het terugkommoment, althans als die persoon in een Vlaamse gemeente of stad woont bij de afloop van de termijn. Het geldt voor wie het laatste voorlopig rijbewijs in Vlaanderen heeft aangevraagd vanaf 1/10/2017 (behalve door verlies of diefstal of de wijziging van begeleider).

Bron: Gocar.be

Strijd tegen lage lonen en slechte arbeidsomstandigheden is feministische strijd!

70% van de laagstbetaalde werknemers zijn vrouwen. De arbeidsomstandigheden in de gezondheidszorg, het onderwijs, de kinderzorg, het huishoudelijk werk en de thuishulp zijn bijzonder erbarmelijk; dit zijn sectoren waarin vrouwen in de meerderheid zijn. Er vonden al een hele reeks vakbondsacties plaats in de voorbije maanden om dat aan te klagen.

Standpunt van Campagne ROSA

Het kapitalisme gebruikt seksisme om de helft van de bevolking in een tweederangspositie te houden. Vooroordelen over de zogenaamd natuurlijke zorgende rol van vrouwen worden gebruikt als een excuus voor lage lonen in de sectoren waarin zij oververtegenwoordigd zijn. “Waarom zouden ze goed betaald moeten worden voor werk dat ze anders gratis doen?!” Door de onhoudbare werklast en onvoldoende openbare diensten werkt 43% van de vrouwelijke werknemers in deeltijd en dus met een deeltijds loon. Ze werken daarnaast lange uren onbetaald huishoudelijk werk. Het loonverschil tussen mannen en vrouwen bedraagt jaarlijks 23,1% en 30% tijdens het pensioen …

  • Tegen de onhoudbare werkdruk en voor werkgelegenheid: de 30-urige werkweek, zonder loonverlies, met compenserende aanwerving et met verlaging van het werkritme.

Strijden voor financiële onafhankelijkheid

Het probleem is niet dat mannen een te goede job hebben; ook zij zien hun koopkracht dalen. Het probleem is dat vrouwen niet genoeg verdienen om financieel onafhankelijk te zijn. Zij lopen twee keer zoveel kans om in een situatie van financiële afhankelijkheid te zitten. Het loon van vrouwen wordt nog steeds gezien als een aanvullend loon, hoewel er twee lonen nodig zijn om fatsoenlijk te kunnen leven.

Het wordt met de dag erger. Brandstof slokt een groot deel van onze lonen op. De werknemers met dienstencheques hebben dat aan de kaak gesteld. De indexering gebeurt na de kosten, zonder de reële stijging van de kosten van het levensonderhoud te volgen. Dat treft de laagste inkomens nog zwaarder. Voor huurders is de indexering van de huurprijzen onbetaalbaar. Daarbovenop komt de wet van ’96 die een reële loonsverhoging verhindert. Onaanvaardbaar!

  • Breek de loonwet! Verhoog alle lonen met 2 euro per uur!
  • Volledig herstel van de index met controle van de werkende klasse over de berekening en samenstelling ervan. Telkens wanneer de index wordt overschreden, moeten alle lonen en uitkeringen onmiddellijk worden verhoogd.

Precariteit = kwetsbaar voor geweld

Lage lonen en onzekere arbeidsomstandigheden maken het nog moeilijker om uit een situatie van pesterijen of geweld op het werk te komen, uit angst om je job te verliezen. Het is nog erger wanneer je geen recht op werkloosheiduitkeringen hebt kunnen opbouwen. Deze economische kwetsbaarheid plaatst ons in een situatie van afhankelijkheid van onze partner/ouders. Het belet ons vrij te kiezen met wie we al dan niet willen samenleven: er is een recorddaling van het aantal scheidingen (-15% in 2021). Het maakt je ook kwetsbaarder voor huiselijk geweld. Arm zijn verdubbelt het risico om verkracht te worden.

De toenemende onzekerheid werkt seksisme in de hand. 27% van de Europeanen vindt gendergerelateerd geweld in bepaalde omstandigheden aanvaardbaar! Wanneer een vrouw een probleem meldt, wordt zij veroordeeld, en niet de feiten die worden gemeld. Alsof een slachtoffer dat niet “perfect” is, geen slachtoffer kan zijn …

  • Voor een massaal publiek investeringsplan in de non-profit en de openbare diensten zoals kinderopvang, onderwijs, gezondheidszorg, sociale huisvesting, wijk- en jongerenhuizen …

Campagnes opzetten om “vrouwelijke” sectoren te syndicaliseren.

Het is de vakbeweging die in België de meeste vrouwen in strijd brengt. Vakbonden hebben het potentieel om te strijden tegen de specifieke onderdrukking van vrouwen en LGBTQIA+-personen. Maar dit vergt specifieke aandacht omdat, net als de rest van de samenleving, ook onze organisaties doorspekt zijn van seksisme en LGBTQIA+-fobie.

De dominante ideologie is de ideologie van de heersende klasse. De heersende klasse heeft geen belang bij de gelijkheid van individuen. Kapitalisme is gebaseerd op ongelijkheid; sociale ellende gaat hand in hand met de verrijking van de elite. De techniek van “verdeel en heers” dient om de kracht van onze eenheid te verzwakken. In de strijd tegen discriminatie, onderdrukking en uitbuiting is het van cruciaal belang te kijken naar wat ons verenigt in plaats van naar wat ons van elkaar onderscheidt: wij maken deel uit van een sociale klasse die de capaciteit heeft om het kapitalisme omver te werpen door middel van stakingsacties en massamobilisatie. Als de pandemie iets heeft aangetoond, dan is het wel dat het de werknemers zijn die de wereld doen draaien. Het is tijd dat we het in eigen hand nemen!

  • Campagnes voor de syndicalisering van vrouwelijke werknemers en de versterking van vrouwencomités in de vakbonden: als instrument om vrouwen meer te betrekken bij de strijd en om hun specifieke problematieken te bespreken.

Campagne ROSA (Reageer tegen Onderdrukking, Seksisme en Asociaal beleid) strijdt voor socialistisch feminisme.

We willen het probleem bij de wortel aanpakken: het kapitalisme. Een kleine elite van ultrarijken buit ons uit en moet ons verdelen om dat te kunnen blijven doen. We moeten strijden voor een samenleving die gebaseerd is op de ontplooiing van iedereen.

  • Dat kan door de financiële sector in publieke handen te nemen, zodat de gemeenschap een overzicht heeft van alle geldstromen en de beschikbare middelen worden geïnvesteerd in wat sociaal noodzakelijk is.
  • Voor een democratisch geplande economie, democratisch socialisme.

Bron: LSP